Psyche
alle pijlers
Even mijn hart luchten.
dinsdag 22 juli 2014 om 22:09
Goedeavond dames,
Ik zou graag even mijn hart willen luchten over het volgende, mijn vriend en ik hebben vorig jaar rond deze tijd besloten om te gaan samenwonen, (4jaar samen 22&23 jr) nu wil het feit dat er hier in onze stad behoorlijke wachtlijsten zijn waardoor dat niet echt opschoot, in februari dit jaar ben ik zwanger geraakt, geen ongelukje!! Wel een bewuste keuze, hoewel we ook toen nog géén huis hadden kwam het best wel als een donderslag bij heldere hemel (hadden beide niet verwacht zo snel zwanger te raken) inmiddels is het juli en ben ik 25 weken zwanger en hebben we alles op de rit, huisje gevonden, druk geweest met klussen en zijn sinds een week of 2 gesetteld. Affijn dat is dus op zijn pootjes terecht gekomen!
Nu het volgende, ik ben heel erg gehecht aan mijn moeder, zo erg dat ik nu terwijl ik dit typ huil van heimwee naar huis toe, dit heeft te maken met een traumatische gebeurtenis in mijn jeugd waar ik liever niet veel over kwijt wil, wat ik wel kan zeggen is dat mijn moeder vanaf mij 6de altijd alleen voor mij gezorgd heeft (ouders zijn gescheiden) ik vind het heel lastig om mijn moeder los te laten, en tja je weet op een begeven moment zou dat toch eens moeten, maar het valt me echt enorm zwaar, en misschien door mijn hormonen wat dubbel zwaar maargoed dat terzijde, het is ook niet dat mijn moeder aan de andere kant van het land woont, ze woont ongeveer op 10minuutjes afstand, ik heb het vooral zwaar als zij bij mij is geweest en ze weer weggaat, verder mis ik de kusjes voor het slapen gaan (ja ik weet het klinkt kinderachtig) wie weet hoe ik hier mee om kan leren gaan, of het een plekje kan geven, ik vind het zelf erg vervelend in de zin van onvolwassen..
Oh en over het eerst genoemde hoef ik geen tips ik weet zelf ook dat dat fout en stom is maar ik heb mijn consequenties al aanvaard de afgelopen maanden.
Bedankt voor het lezen en eventuele tips.
Giselle.
Ik zou graag even mijn hart willen luchten over het volgende, mijn vriend en ik hebben vorig jaar rond deze tijd besloten om te gaan samenwonen, (4jaar samen 22&23 jr) nu wil het feit dat er hier in onze stad behoorlijke wachtlijsten zijn waardoor dat niet echt opschoot, in februari dit jaar ben ik zwanger geraakt, geen ongelukje!! Wel een bewuste keuze, hoewel we ook toen nog géén huis hadden kwam het best wel als een donderslag bij heldere hemel (hadden beide niet verwacht zo snel zwanger te raken) inmiddels is het juli en ben ik 25 weken zwanger en hebben we alles op de rit, huisje gevonden, druk geweest met klussen en zijn sinds een week of 2 gesetteld. Affijn dat is dus op zijn pootjes terecht gekomen!
Nu het volgende, ik ben heel erg gehecht aan mijn moeder, zo erg dat ik nu terwijl ik dit typ huil van heimwee naar huis toe, dit heeft te maken met een traumatische gebeurtenis in mijn jeugd waar ik liever niet veel over kwijt wil, wat ik wel kan zeggen is dat mijn moeder vanaf mij 6de altijd alleen voor mij gezorgd heeft (ouders zijn gescheiden) ik vind het heel lastig om mijn moeder los te laten, en tja je weet op een begeven moment zou dat toch eens moeten, maar het valt me echt enorm zwaar, en misschien door mijn hormonen wat dubbel zwaar maargoed dat terzijde, het is ook niet dat mijn moeder aan de andere kant van het land woont, ze woont ongeveer op 10minuutjes afstand, ik heb het vooral zwaar als zij bij mij is geweest en ze weer weggaat, verder mis ik de kusjes voor het slapen gaan (ja ik weet het klinkt kinderachtig) wie weet hoe ik hier mee om kan leren gaan, of het een plekje kan geven, ik vind het zelf erg vervelend in de zin van onvolwassen..
Oh en over het eerst genoemde hoef ik geen tips ik weet zelf ook dat dat fout en stom is maar ik heb mijn consequenties al aanvaard de afgelopen maanden.
Bedankt voor het lezen en eventuele tips.
Giselle.
We all gonna die, we bleed from similar veins..
woensdag 23 juli 2014 om 09:33
quote:gisellecarterx schreef op 22 juli 2014 @ 22:47:
[...]
Dat doe ik ook, maar ik denk de hele tijd misschien wel in mijn onderbewust zijnde "het kan zomaar eens de laatste zijn" en dat is denk ik mijn probleem.
Denk je dat ook bij een kopje koffie? Een ritje op de fiets? Een ademhaling? Dat kan ook zo maar eens de laatste zijn he?
Ga nú hulp zoeken in plaats van straks als je kind er is en het allemaal hectisch wordt. En je misschien je angst daarheen gaat verplaatsten, dat je bang bent dat JOUW nachtkus voor je kind de laatste zal zijn.
[...]
Dat doe ik ook, maar ik denk de hele tijd misschien wel in mijn onderbewust zijnde "het kan zomaar eens de laatste zijn" en dat is denk ik mijn probleem.
Denk je dat ook bij een kopje koffie? Een ritje op de fiets? Een ademhaling? Dat kan ook zo maar eens de laatste zijn he?
Ga nú hulp zoeken in plaats van straks als je kind er is en het allemaal hectisch wordt. En je misschien je angst daarheen gaat verplaatsten, dat je bang bent dat JOUW nachtkus voor je kind de laatste zal zijn.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
woensdag 23 juli 2014 om 09:40
Ik snap best dat je even moet wennen aan t loskomen van je moeder. Is het een idee dat je haar 's avonds even een appje stuurt om haar welterusten te wensen?
Verder wonen jullie dicht genoeg bij elkaar om elkaar regelmatig te zien. Je moet er alleen nog even aan wennen dat ze er niet altijd meer is, maar dat was ze vast ook niet toen je nog thuiswoonde.
Geef het tijd, het went snel genoeg.
Verder wonen jullie dicht genoeg bij elkaar om elkaar regelmatig te zien. Je moet er alleen nog even aan wennen dat ze er niet altijd meer is, maar dat was ze vast ook niet toen je nog thuiswoonde.
Geef het tijd, het went snel genoeg.
woensdag 23 juli 2014 om 13:33
quote:himalaya schreef op 22 juli 2014 @ 22:23:quote:dat snap ik, alleen is dat makkelijker gezegd dan gedaan..Als je al zit te huilen terwijl je dit typt en je het vreselijk vindt dat je de kusjes van je moeder moet missen als je met je 22//23e op jezelf gaat wonen, met je moeder op 10 minuten afstand, dan denk ik dat je serieus psychologische hulp moet overwegen.Eens.
woensdag 23 juli 2014 om 13:38
woensdag 23 juli 2014 om 14:34
Waarom wil je wachten met hulp zoeken tot na je kindje is geboren? Denk je werkelijk dat de angst nog gaat slijten voor die tijd? Of is het een manier om nu uit te stellen met de angst aan de gang te gaan? Kan beide hoor, maar wees eerlijk tegen jezelf. (zei degene die heel goed is in uitstellen en vermijden )
woensdag 23 juli 2014 om 14:36
Zoek wel hulp, zeker als je je kindje een stabiele en veilige thuissituatie wilt bieden. Bij separatieangst is er vaak ook sprake van hechtingsproblemen (onveiligheid binnen jezelf en in relatie tot anderen). Als er bij een van de ouders sprake van is, heeft je kindje ook een grote kans om dit te ontwikkelen. Ik zeg dit niet om je bang te maken, maar zoek alsjeblieft begeleiding/ therapie en eventueel ook opvoedondersteuning.
Ik voel me zo moedellooos
woensdag 23 juli 2014 om 14:51
Ik miep niet, ik heb een angst die soms sterker is dan mijn eigen ik, ik weet dat de kans klein is dat haar wat overkomt in het verkeer oid, maar mijn andere ik maakt het me moeilijk door erover te gaan na denken, ik ben geen piepmiep, ik ben er juist trots op dat ik weet wat mijn angsten zijn en er iets aan kan doen, dan stilletjes gaan zitten wachten tot er daadwerkelijk iets gebeurd!
@Ikeaverslaafde, ik had dat bedacht omdat het nu nog maar 2 weken geleden is dat ik uit huis ben gegaan, dus moet het wel een eerlijke kans geven om het ietwat te laten slijten oid, maar ik ga sowieso volgende week dinsdag het een en ander bespreken met mijn verloskundige, ook omdat dit misschien beter is voor de toekomst van mijn kind, waar ik niet mee wil zeggen dat ik instabiel ben, aan zelfstandigheid en dergelijke ontbreekt het mij niet. Ik ben alleen zelf ook een uitsteller en zie pas iets in als het te "laat" is en dat is op dit moment gewoon geen goede optie! Gewoon even 15 weken keihard met mijzelf aan de slag zodat het mijn kind straks ten goede gaat komen! En ik ben een vechter en ga overal 100% voor dus ook deze uitdaging zal ik net als alle anderen met beide handen aangrijpen!
Verder wil ik de rest ook bedanken die hebben gereageerd! Doet mij erg goed.
Giselle.
@Ikeaverslaafde, ik had dat bedacht omdat het nu nog maar 2 weken geleden is dat ik uit huis ben gegaan, dus moet het wel een eerlijke kans geven om het ietwat te laten slijten oid, maar ik ga sowieso volgende week dinsdag het een en ander bespreken met mijn verloskundige, ook omdat dit misschien beter is voor de toekomst van mijn kind, waar ik niet mee wil zeggen dat ik instabiel ben, aan zelfstandigheid en dergelijke ontbreekt het mij niet. Ik ben alleen zelf ook een uitsteller en zie pas iets in als het te "laat" is en dat is op dit moment gewoon geen goede optie! Gewoon even 15 weken keihard met mijzelf aan de slag zodat het mijn kind straks ten goede gaat komen! En ik ben een vechter en ga overal 100% voor dus ook deze uitdaging zal ik net als alle anderen met beide handen aangrijpen!
Verder wil ik de rest ook bedanken die hebben gereageerd! Doet mij erg goed.
Giselle.
We all gonna die, we bleed from similar veins..
woensdag 23 juli 2014 om 16:16
Misschien denk je er een beetje licht over.... Het klinkt gemakkelijker dan het is: "keihard met jezelf aan de slag". Wat bedoel je daar eigenlijk mee? Het is een patroon dat gedurende de jaren is ingesleten, dat gaat toch niet zomaar van de ene op de andere dag veranderen (ook al "ben je keihard met jezelf aan de slag")? Wel alle wijsheid en sterkte gewenst!
Ik voel me zo moedellooos
woensdag 23 juli 2014 om 18:20
@tjemig, ik bedoel daarmee dat ik aan mijzelf moet werken, en keihard ja dat ben ik gewend omdat ik altijd keihard werk, en natuurlijk nog maar een paar maandjes tot mijn kleine er is en wil er graag vanaf of nouja beter mee om kunnen leren gaan voor dat hij er is! Daarom moet ik van mezelf "keihard" aan de slag.
We all gonna die, we bleed from similar veins..
woensdag 23 juli 2014 om 18:57
Je bent vanuit huis zwanger gaan samenwonen. Ineens zomaar vanuit je kind zijn onder moeders vleugels in een volwassen partner en zwanger rol gestapt. Straks ben jij de moeder en is je moeder de oma.
Kusjes voor het slapen gaan, is het meer een gevoel van veiligheid, geborgenheid? Kan je vriend je dit niet geven, alleen je moeder?
Is dit de allereerste keer dat je zonder je moeder bent? Heb je ooit wel eens ergens gelogeerd, ben je zonder je moeder op vakantie gegaan?
Wat zoek je precies bij je moeder en kan je dit ook bij je vriend of beter nog, bij jezelf vinden? Er komt een moment, al heel binnenkort, dat jij je kind moet geven wat je moeder jou heeft gegeven. En je zult heel snel moeten leren je moeder als goede vriendin te zien dan als iemand die je instopt en een kusje komt geven 's avonds. Je bent nu volwassen.
Kusjes voor het slapen gaan, is het meer een gevoel van veiligheid, geborgenheid? Kan je vriend je dit niet geven, alleen je moeder?
Is dit de allereerste keer dat je zonder je moeder bent? Heb je ooit wel eens ergens gelogeerd, ben je zonder je moeder op vakantie gegaan?
Wat zoek je precies bij je moeder en kan je dit ook bij je vriend of beter nog, bij jezelf vinden? Er komt een moment, al heel binnenkort, dat jij je kind moet geven wat je moeder jou heeft gegeven. En je zult heel snel moeten leren je moeder als goede vriendin te zien dan als iemand die je instopt en een kusje komt geven 's avonds. Je bent nu volwassen.
woensdag 23 juli 2014 om 20:12
@Doreia,
Ik denk inderdaad dat de nachtkusjes een soort van veiligheid zijn voor mijn gevoel!
Mijn vriend geeft mij ook zeker geborgenheid, alleen op een andere manier als mijn moeder dan om het even zo te zeggen.
@vakantie/logeren,
Vriend en ik gaan bijna elk jaar kamperen (dit jaar niet vanwege zws en vakanties die niet samen vallen) maar ook dan mis ik de kusjes, en heb ik ook gewoon contact met haar!
Logeren deed ik eigenlijk niet veel, ik sliep wel in de weekeinden bij mijn vriend en in het begin van onze relatie had ik dan savonds geen contact met mijn moeder omdat we toen schuin tegen over elkaar woonden, toen ik ging verhuizen naar een andere stad zo'n 15 km verderop had ik wel contact savonds met mijn moeder, maar toen wisselden we de weekeinden nog wel eens af de ene keer bij mij en de andere keer bij hem.
Ik weet dat het tijd is om volwassen te worden en dat ben ik ook op alle andere gebieden, en het is ook zeker niet zo dat mijn moeder alles voor mij deed hoor, ik moest zelf mijn kamer opruimen op mijn vrije dagen koken huishouden enzo doen, en kostgeld betalen. En mijn moeder werkt full-time en de ene week heeft zij middag dienst en de andere week nachtdiensten, maar dan lag ik soms wel eens wakker omdat ik dan niet kon slapen (vriend sliep doordeweeks altijd thuis ivm werk) misschien leun ik wel zoveel aan haar omdat ik nooit echt een vaderfiguur in mijn leven heb gehad, wat ik opzich niet erg vind, en ik kan het niet zo goed vinden met mijn jongere broertje en zusje, mijn moeder en ik zijn echt heel close met elkaar.. Deden alles samen altijd. Maar door het openen van dit topic zijn mijn ogen geopend en is het inderdaad tijd dat ik haar ga zien als vriendin/oma, en ja zoiets heeft tijd nodig, en ik ga ermee aan de slag, morgen eens alles op papier zetten wat ik met mijn vk wil bespreken over dit issue, en kijken wat zij mij kan aanbieden, en mocht dit niet passend zijn even naar de dokter gaan die weet misschien dan wel iets "beters".
Ik denk inderdaad dat de nachtkusjes een soort van veiligheid zijn voor mijn gevoel!
Mijn vriend geeft mij ook zeker geborgenheid, alleen op een andere manier als mijn moeder dan om het even zo te zeggen.
@vakantie/logeren,
Vriend en ik gaan bijna elk jaar kamperen (dit jaar niet vanwege zws en vakanties die niet samen vallen) maar ook dan mis ik de kusjes, en heb ik ook gewoon contact met haar!
Logeren deed ik eigenlijk niet veel, ik sliep wel in de weekeinden bij mijn vriend en in het begin van onze relatie had ik dan savonds geen contact met mijn moeder omdat we toen schuin tegen over elkaar woonden, toen ik ging verhuizen naar een andere stad zo'n 15 km verderop had ik wel contact savonds met mijn moeder, maar toen wisselden we de weekeinden nog wel eens af de ene keer bij mij en de andere keer bij hem.
Ik weet dat het tijd is om volwassen te worden en dat ben ik ook op alle andere gebieden, en het is ook zeker niet zo dat mijn moeder alles voor mij deed hoor, ik moest zelf mijn kamer opruimen op mijn vrije dagen koken huishouden enzo doen, en kostgeld betalen. En mijn moeder werkt full-time en de ene week heeft zij middag dienst en de andere week nachtdiensten, maar dan lag ik soms wel eens wakker omdat ik dan niet kon slapen (vriend sliep doordeweeks altijd thuis ivm werk) misschien leun ik wel zoveel aan haar omdat ik nooit echt een vaderfiguur in mijn leven heb gehad, wat ik opzich niet erg vind, en ik kan het niet zo goed vinden met mijn jongere broertje en zusje, mijn moeder en ik zijn echt heel close met elkaar.. Deden alles samen altijd. Maar door het openen van dit topic zijn mijn ogen geopend en is het inderdaad tijd dat ik haar ga zien als vriendin/oma, en ja zoiets heeft tijd nodig, en ik ga ermee aan de slag, morgen eens alles op papier zetten wat ik met mijn vk wil bespreken over dit issue, en kijken wat zij mij kan aanbieden, en mocht dit niet passend zijn even naar de dokter gaan die weet misschien dan wel iets "beters".
We all gonna die, we bleed from similar veins..
