Psyche
alle pijlers
Extreem door de war
dinsdag 24 juni 2014 om 18:41
Ik weet eerlijk gezegd niet meer hoe ik mijn gevoelens onder controle kan houden. Ben nu op een bepaald moment gekomen dat ik me zelf helemaal zat ben. Ik ben zo erg onzeker waardoor ik vaak situaties die voorheen hebben afgespeeld nog langdurig maar aan blijf denken. Hoe ik heb gereageerd, gehandeld en dus heb gedragen keur ik af als dat had ik niet zo moeten zeggen maar zo en dan is het zo extreem dat ik me zelf niet alleen voor kwalijk neem maar echt in zo verre boos ben dat ik tegen me zelf schreeuw, moet janken en agressieve gedrag vertoon. Vaak moet ik op zulke momenten het dan kwijt maar dan voel ik mij zo onbegrepen doordat dan diegene bij wie ik me ei kwijt wil zoiets heeft van 'zit je nou daar om? Terwijl ik er echt mee zit en door op blijf hameren, zelfs als die persoon me tig heeft gezegd dat het zo goed is en niet erg is en gewoon goed heb gereageerd blijf ik er aan denken. Ik kan niet normaal functioneren en verder in gesprek en iedere keer komt dat moment dat ik dus mijn handeling of reactie afkeur terug als herinnering en voel ik me enorm kut en begin ik weer er op terug. Vreselijk irritant had dat moeten zijn voor die persoon als ik er nu bij denk, goddd!
Maar goed dan blijft het ook daar niet bij, het gaat zo ver dat ik me zelf afvraag wat er mis met me is en waarom ik zo overdrijf. En dan denk ik ach is normaal, en dan krijg je weer te horen dat het niet helemaal normaal is en dat je psychisch niet in orde bent, wat ik eerlijk gezegd nu langzamerhand wel in begin te geloven. Want ik heb zo mij momenten dat ik zo erg in de war bent en allerlei vragen begin te stellen en of realistisch kijk naar de wereld en spontaan van moet janken en niet op deze aarde wil leven. En dan ga ik weer kijken naar mij zelf en denk ik moet snel iets bereiken in mijn leven, maakt niet uit wat maar dan denk ik :'' gaat me toch niet lukken, ik eindig toch uiteindelijk nergens en ga niks halen.
Het meest irritante is toch wel dat ik vaak niet kan uitleggen of verwoorden hoe ik mij voel en waarom ik mij zo voel en anderen vaak hierdoor zich verbazen. IK WIL ER VAN AF!! Maar weet niet hoe:( Ben ten einde raad.. Gelukkig speelt zich dat niet voortdurend af maar zijn het momenten, maar die momenten kunnen mij zo gek maken dat ik daardoor verkeerde keuzes maak om mijn gedachten even op nul te zetten, terwijl dat ook op een normale goede manier kan. Maar goed ik ben gewoon denk ik ook veelte gevoelig en daar wil ik ook vanaf. Ik ben me hier allemaal van bewust, maar de vraag is hoe ik er stap voor stap verandering aan kan brengen. Want ik weet dat je niet in een knop het zo kan omzetten maar ik ben me er nu wel lang van bewust en nog is het dezelfde verhaal.
Ik ben zo impulsief dat ik de ene moment zo denk en de andere moment weer sterk dat denk en verder denk ik soms dat ik geen mening heb. Ben daar over na gaan denken en dacht toen op de conclusie te hebben gekomen dat ik gewoon heel ruimdenkend ben en niet de een of ander kant kan kiezen maar beide kanten altijd kan begrijpen wat opzich wel iets positief kan zijn maar ik weet bijvoorbeeld nou niet hoe ik mijn kinderen later wil gaan opvoeden of moet ik daar gewoon niet bij stil staan? Maar ik ben iemand die alles volgens plan wil klaar hebben in mijn hoofd wat ik iedere avond doe en als er ergens nog wat onduidelijkheden voor mij zit raak ik ook door de war en weet ik niet meer wat ik wil of moet doen.
Ik ben echt vermoeiend, begrijp niet hoe mijn vriendinnen het mij kunnen uithouden..
Maar goed dan blijft het ook daar niet bij, het gaat zo ver dat ik me zelf afvraag wat er mis met me is en waarom ik zo overdrijf. En dan denk ik ach is normaal, en dan krijg je weer te horen dat het niet helemaal normaal is en dat je psychisch niet in orde bent, wat ik eerlijk gezegd nu langzamerhand wel in begin te geloven. Want ik heb zo mij momenten dat ik zo erg in de war bent en allerlei vragen begin te stellen en of realistisch kijk naar de wereld en spontaan van moet janken en niet op deze aarde wil leven. En dan ga ik weer kijken naar mij zelf en denk ik moet snel iets bereiken in mijn leven, maakt niet uit wat maar dan denk ik :'' gaat me toch niet lukken, ik eindig toch uiteindelijk nergens en ga niks halen.
Het meest irritante is toch wel dat ik vaak niet kan uitleggen of verwoorden hoe ik mij voel en waarom ik mij zo voel en anderen vaak hierdoor zich verbazen. IK WIL ER VAN AF!! Maar weet niet hoe:( Ben ten einde raad.. Gelukkig speelt zich dat niet voortdurend af maar zijn het momenten, maar die momenten kunnen mij zo gek maken dat ik daardoor verkeerde keuzes maak om mijn gedachten even op nul te zetten, terwijl dat ook op een normale goede manier kan. Maar goed ik ben gewoon denk ik ook veelte gevoelig en daar wil ik ook vanaf. Ik ben me hier allemaal van bewust, maar de vraag is hoe ik er stap voor stap verandering aan kan brengen. Want ik weet dat je niet in een knop het zo kan omzetten maar ik ben me er nu wel lang van bewust en nog is het dezelfde verhaal.
Ik ben zo impulsief dat ik de ene moment zo denk en de andere moment weer sterk dat denk en verder denk ik soms dat ik geen mening heb. Ben daar over na gaan denken en dacht toen op de conclusie te hebben gekomen dat ik gewoon heel ruimdenkend ben en niet de een of ander kant kan kiezen maar beide kanten altijd kan begrijpen wat opzich wel iets positief kan zijn maar ik weet bijvoorbeeld nou niet hoe ik mijn kinderen later wil gaan opvoeden of moet ik daar gewoon niet bij stil staan? Maar ik ben iemand die alles volgens plan wil klaar hebben in mijn hoofd wat ik iedere avond doe en als er ergens nog wat onduidelijkheden voor mij zit raak ik ook door de war en weet ik niet meer wat ik wil of moet doen.
Ik ben echt vermoeiend, begrijp niet hoe mijn vriendinnen het mij kunnen uithouden..
dinsdag 24 juni 2014 om 19:16
quote:bij_zonder schreef op 24 juni 2014 @ 18:45:
OP uitprinten en meenemen naar je huisarts. Af en toe zulke gedachten hebben is niet erg, wat wel "erg" is is dat het je zo in de weg zit. Om een negatieve spiraal te doorbreken heb je soms maar een klein zetje in de goede richting nodig.
Ik heb daar wel aan gedacht alleen is dat een probleem aangezien ik een fobie heb voor artsenpraktijk. Ik zou misschien nog wel een poging durven te wagen maar dan denk ik verder na over en wat dan? Hoe kan ik dan geholpen worden? Aan de andere kant zou het wel fijn zijn aangezien ik nu zo lang in strijd ben met me zelf en probeer zelf aan te werken zonder dus die hulp maar ben er tot nu toe niks mee opgeschoten en het blijft herhalen. Maar dan denk ik weer,'' ik ga toch niet helemaal naar de huisarts wegens deze redenen allemaal? Dat is toch een beetje absurd, ik ben namelijk ervan overtuigd dat wanneer mij hand eraf ligt (niet letterlijk) maar dan pas de arts benader voor enige hulp. Nu is dat wel zo overdreven maar ik denk dat ik ook aan me zelf kan werken, maar de vraag is hoe? Mij helpt het ook om op google gewoon te zoeken naar adviezen die bij mij passen en mij dan weer een stuk beter laten voelen.
Er komen iedere keer herinneringen dus beelden naar voren van verleden waar ik zoals ik eerder heb vermeld mezelf kwalijk neem, het meest erge is dat ik gewoonweg bijvoorbeeld bepaalde mensen onterecht gemeen heb behandeld. Terwijl ik tegen onrecht ben heb ik mijn moeder in mijn tienerjaren enorm beledigd, vernederd en gekwetst. Het kwam ook wel doordat zij daaraan heeft geholpen, maar dan nog had ik dat allemaal niet moeten doen. En soms was het ook zonder geldige reden, of dan nam ik haar het weer kwalijk voor wat zij in het verleden deed. Ik heb zelfs een keer wat naar haar gegooid en een tets op de arm gegeven. Hoe erg is dat! Maar nu behandel ik haar anders en met meer respect doordat het ook van beide kanten nu komt, dus als zij niet was veranderd had het nu op zon verbeterde situatie kunnen komen. Maar ik was een enorme kutwijt, en wat doe ik er aan om datgeen ik heb gedaan te kunnen veranderen? Niks, want het is gebeurd en niet terug te draaien.
Soms wilde ik dat ik gewoon zo nuchter kon zijn als anderen.
OP uitprinten en meenemen naar je huisarts. Af en toe zulke gedachten hebben is niet erg, wat wel "erg" is is dat het je zo in de weg zit. Om een negatieve spiraal te doorbreken heb je soms maar een klein zetje in de goede richting nodig.
Ik heb daar wel aan gedacht alleen is dat een probleem aangezien ik een fobie heb voor artsenpraktijk. Ik zou misschien nog wel een poging durven te wagen maar dan denk ik verder na over en wat dan? Hoe kan ik dan geholpen worden? Aan de andere kant zou het wel fijn zijn aangezien ik nu zo lang in strijd ben met me zelf en probeer zelf aan te werken zonder dus die hulp maar ben er tot nu toe niks mee opgeschoten en het blijft herhalen. Maar dan denk ik weer,'' ik ga toch niet helemaal naar de huisarts wegens deze redenen allemaal? Dat is toch een beetje absurd, ik ben namelijk ervan overtuigd dat wanneer mij hand eraf ligt (niet letterlijk) maar dan pas de arts benader voor enige hulp. Nu is dat wel zo overdreven maar ik denk dat ik ook aan me zelf kan werken, maar de vraag is hoe? Mij helpt het ook om op google gewoon te zoeken naar adviezen die bij mij passen en mij dan weer een stuk beter laten voelen.
Er komen iedere keer herinneringen dus beelden naar voren van verleden waar ik zoals ik eerder heb vermeld mezelf kwalijk neem, het meest erge is dat ik gewoonweg bijvoorbeeld bepaalde mensen onterecht gemeen heb behandeld. Terwijl ik tegen onrecht ben heb ik mijn moeder in mijn tienerjaren enorm beledigd, vernederd en gekwetst. Het kwam ook wel doordat zij daaraan heeft geholpen, maar dan nog had ik dat allemaal niet moeten doen. En soms was het ook zonder geldige reden, of dan nam ik haar het weer kwalijk voor wat zij in het verleden deed. Ik heb zelfs een keer wat naar haar gegooid en een tets op de arm gegeven. Hoe erg is dat! Maar nu behandel ik haar anders en met meer respect doordat het ook van beide kanten nu komt, dus als zij niet was veranderd had het nu op zon verbeterde situatie kunnen komen. Maar ik was een enorme kutwijt, en wat doe ik er aan om datgeen ik heb gedaan te kunnen veranderen? Niks, want het is gebeurd en niet terug te draaien.
Soms wilde ik dat ik gewoon zo nuchter kon zijn als anderen.
dinsdag 24 juni 2014 om 20:02
quote:bij_zonder schreef op 24 juni 2014 @ 18:45:
OP uitprinten en meenemen naar je huisarts. Af en toe zulke gedachten hebben is niet erg, wat wel "erg" is is dat het je zo in de weg zit. Om een negatieve spiraal te doorbreken heb je soms maar een klein zetje in de goede richting nodig.goed advies.
OP uitprinten en meenemen naar je huisarts. Af en toe zulke gedachten hebben is niet erg, wat wel "erg" is is dat het je zo in de weg zit. Om een negatieve spiraal te doorbreken heb je soms maar een klein zetje in de goede richting nodig.goed advies.
dinsdag 24 juni 2014 om 20:46
quote:hebron schreef op 24 juni 2014 @ 19:16:
[...]
Ik heb daar wel aan gedacht alleen is dat een probleem aangezien ik een fobie heb voor artsenpraktijk. Ik zou misschien nog wel een poging durven te wagen maar dan denk ik verder na over en wat dan? Hoe kan ik dan geholpen worden? Aan de andere kant zou het wel fijn zijn aangezien ik nu zo lang in strijd ben met me zelf en probeer zelf aan te werken zonder dus die hulp maar ben er tot nu toe niks mee opgeschoten en het blijft herhalen. Maar dan denk ik weer,'' ik ga toch niet helemaal naar de huisarts wegens deze redenen allemaal? Dat is toch een beetje absurd, ik ben namelijk ervan overtuigd dat wanneer mij hand eraf ligt (niet letterlijk) maar dan pas de arts benader voor enige hulp. Nu is dat wel zo overdreven maar ik denk dat ik ook aan me zelf kan werken, maar de vraag is hoe? Mij helpt het ook om op google gewoon te zoeken naar adviezen die bij mij passen en mij dan weer een stuk beter laten voelen.
Er komen iedere keer herinneringen dus beelden naar voren van verleden waar ik zoals ik eerder heb vermeld mezelf kwalijk neem, het meest erge is dat ik gewoonweg bijvoorbeeld bepaalde mensen onterecht gemeen heb behandeld. Terwijl ik tegen onrecht ben heb ik mijn moeder in mijn tienerjaren enorm beledigd, vernederd en gekwetst. Het kwam ook wel doordat zij daaraan heeft geholpen, maar dan nog had ik dat allemaal niet moeten doen. En soms was het ook zonder geldige reden, of dan nam ik haar het weer kwalijk voor wat zij in het verleden deed. Ik heb zelfs een keer wat naar haar gegooid en een tets op de arm gegeven. Hoe erg is dat! Maar nu behandel ik haar anders en met meer respect doordat het ook van beide kanten nu komt, dus als zij niet was veranderd had het nu op zon verbeterde situatie kunnen komen. Maar ik was een enorme kutwijt, en wat doe ik er aan om datgeen ik heb gedaan te kunnen veranderen? Niks, want het is gebeurd en niet terug te draaien.
Soms wilde ik dat ik gewoon zo nuchter kon zijn als anderen.Het enige wat jou gaat helpen is professionele hulpverlening. Ik herken best wat dingen en geloof me maar; met een paar goede adviezen via Google kom je er niet!
[...]
Ik heb daar wel aan gedacht alleen is dat een probleem aangezien ik een fobie heb voor artsenpraktijk. Ik zou misschien nog wel een poging durven te wagen maar dan denk ik verder na over en wat dan? Hoe kan ik dan geholpen worden? Aan de andere kant zou het wel fijn zijn aangezien ik nu zo lang in strijd ben met me zelf en probeer zelf aan te werken zonder dus die hulp maar ben er tot nu toe niks mee opgeschoten en het blijft herhalen. Maar dan denk ik weer,'' ik ga toch niet helemaal naar de huisarts wegens deze redenen allemaal? Dat is toch een beetje absurd, ik ben namelijk ervan overtuigd dat wanneer mij hand eraf ligt (niet letterlijk) maar dan pas de arts benader voor enige hulp. Nu is dat wel zo overdreven maar ik denk dat ik ook aan me zelf kan werken, maar de vraag is hoe? Mij helpt het ook om op google gewoon te zoeken naar adviezen die bij mij passen en mij dan weer een stuk beter laten voelen.
Er komen iedere keer herinneringen dus beelden naar voren van verleden waar ik zoals ik eerder heb vermeld mezelf kwalijk neem, het meest erge is dat ik gewoonweg bijvoorbeeld bepaalde mensen onterecht gemeen heb behandeld. Terwijl ik tegen onrecht ben heb ik mijn moeder in mijn tienerjaren enorm beledigd, vernederd en gekwetst. Het kwam ook wel doordat zij daaraan heeft geholpen, maar dan nog had ik dat allemaal niet moeten doen. En soms was het ook zonder geldige reden, of dan nam ik haar het weer kwalijk voor wat zij in het verleden deed. Ik heb zelfs een keer wat naar haar gegooid en een tets op de arm gegeven. Hoe erg is dat! Maar nu behandel ik haar anders en met meer respect doordat het ook van beide kanten nu komt, dus als zij niet was veranderd had het nu op zon verbeterde situatie kunnen komen. Maar ik was een enorme kutwijt, en wat doe ik er aan om datgeen ik heb gedaan te kunnen veranderen? Niks, want het is gebeurd en niet terug te draaien.
Soms wilde ik dat ik gewoon zo nuchter kon zijn als anderen.Het enige wat jou gaat helpen is professionele hulpverlening. Ik herken best wat dingen en geloof me maar; met een paar goede adviezen via Google kom je er niet!
dinsdag 24 juni 2014 om 20:52
quote:hebron schreef op 24 juni 2014 @ 19:16:
[...]
Ik heb daar wel aan gedacht alleen is dat een probleem aangezien ik een fobie heb voor artsenpraktijk. Ik zou misschien nog wel een poging durven te wagen maar dan denk ik verder na over en wat dan? Hoe kan ik dan geholpen worden?
Jij bent toch geen arts maar patiënt? Je hoeft niet met een plan of idee bij de huisarts te komen, daar is de huisarts nou juist voor. Natuurlijk mag je best meedenken en iets opperen als je denkt dat het jou zou kunnen helpen. Maar je hoeft echt niet met een diagnose en behandelplan daar binnen te stappen, dan ga je namelijk op de stoel van de dokter zitten.
Als patiënt vertel je wat je symptomen zijn, waar je last van hebt of wat je zorgen baart. De arts heeft er voor geleerd om dat te interpreteren, een diagnose te stellen, te bedenken welke specialist/therapeut/-loog jou zou kunnen helpen en je eventueel door te verwijzen.
Het is niet zo dat een huisarts je niet serieus zal nemen omdat jij niet kunt bedenken wat er gedaan zou moeten of kunnen worden.
[...]
Ik heb daar wel aan gedacht alleen is dat een probleem aangezien ik een fobie heb voor artsenpraktijk. Ik zou misschien nog wel een poging durven te wagen maar dan denk ik verder na over en wat dan? Hoe kan ik dan geholpen worden?
Jij bent toch geen arts maar patiënt? Je hoeft niet met een plan of idee bij de huisarts te komen, daar is de huisarts nou juist voor. Natuurlijk mag je best meedenken en iets opperen als je denkt dat het jou zou kunnen helpen. Maar je hoeft echt niet met een diagnose en behandelplan daar binnen te stappen, dan ga je namelijk op de stoel van de dokter zitten.
Als patiënt vertel je wat je symptomen zijn, waar je last van hebt of wat je zorgen baart. De arts heeft er voor geleerd om dat te interpreteren, een diagnose te stellen, te bedenken welke specialist/therapeut/-loog jou zou kunnen helpen en je eventueel door te verwijzen.
Het is niet zo dat een huisarts je niet serieus zal nemen omdat jij niet kunt bedenken wat er gedaan zou moeten of kunnen worden.
woensdag 25 juni 2014 om 01:18
quote:esthertje255 schreef op 24 juni 2014 @ 20:46:
[...]
Het enige wat jou gaat helpen is professionele hulpverlening. Ik herken best wat dingen en geloof me maar; met een paar goede adviezen via Google kom je er niet!
Ja ik heb nu denk ik 6 verschillende mensen mijn shit voorgelegd en iedere keer kreeg ik topadviezen eigenlijk denk ik maar ok blijf negatief denken en mezelf kwalijk nemen. Dus hoe kan die hulpverlener dan mij helpen denk ik. Denk dat ik het uiteindelijk toch zelf en en uit me zelf moet komen. Maar vaak kom ik er zelf niet uit waardoor hulp wel fijn zou zijn ja.
quote:bij_zonder schreef op 24 juni 2014 @ 20:52:
[...]
Jij bent toch geen arts maar patiënt? Je hoeft niet met een plan of idee bij de huisarts te komen, daar is de huisarts nou juist voor. Natuurlijk mag je best meedenken en iets opperen als je denkt dat het jou zou kunnen helpen. Maar je hoeft echt niet met een diagnose en behandelplan daar binnen te stappen, dan ga je namelijk op de stoel van de dokter zitten.
Als patiënt vertel je wat je symptomen zijn, waar je last van hebt of wat je zorgen baart. De arts heeft er voor geleerd om dat te interpreteren, een diagnose te stellen, te bedenken welke specialist/therapeut/-loog jou zou kunnen helpen en je eventueel door te verwijzen.
Het is niet zo dat een huisarts je niet serieus zal nemen omdat jij niet kunt bedenken wat er gedaan zou moeten of kunnen worden.
Ja daar heb je wel helemaal gelijk in, heb er niet bij stil gestaan. Maar ik dacht dat ik bij de huisarts op stoep moest zijn als ik alvorens een idee heb wat er precies aan de hand is dus ook kan benoemen, of moet dat wel?
Ik heb de laatste tijd wel geen drang meer om over koetjes en kalfjes te praten, overal bij elk gesprek kom ik weer met mijn filosofische gedachtengang en soms kan dat niet alleen voor de ander vermoeiend zijn maar ook voor me zelf eigenlijk. Ik kan niet meer goed luisteren naar anderen, omdat mijn concentratie nul is en snel afgeleid raak doordat ik nog te veel onnodig denk aan mijn situatie.
[...]
Het enige wat jou gaat helpen is professionele hulpverlening. Ik herken best wat dingen en geloof me maar; met een paar goede adviezen via Google kom je er niet!
Ja ik heb nu denk ik 6 verschillende mensen mijn shit voorgelegd en iedere keer kreeg ik topadviezen eigenlijk denk ik maar ok blijf negatief denken en mezelf kwalijk nemen. Dus hoe kan die hulpverlener dan mij helpen denk ik. Denk dat ik het uiteindelijk toch zelf en en uit me zelf moet komen. Maar vaak kom ik er zelf niet uit waardoor hulp wel fijn zou zijn ja.
quote:bij_zonder schreef op 24 juni 2014 @ 20:52:
[...]
Jij bent toch geen arts maar patiënt? Je hoeft niet met een plan of idee bij de huisarts te komen, daar is de huisarts nou juist voor. Natuurlijk mag je best meedenken en iets opperen als je denkt dat het jou zou kunnen helpen. Maar je hoeft echt niet met een diagnose en behandelplan daar binnen te stappen, dan ga je namelijk op de stoel van de dokter zitten.
Als patiënt vertel je wat je symptomen zijn, waar je last van hebt of wat je zorgen baart. De arts heeft er voor geleerd om dat te interpreteren, een diagnose te stellen, te bedenken welke specialist/therapeut/-loog jou zou kunnen helpen en je eventueel door te verwijzen.
Het is niet zo dat een huisarts je niet serieus zal nemen omdat jij niet kunt bedenken wat er gedaan zou moeten of kunnen worden.
Ja daar heb je wel helemaal gelijk in, heb er niet bij stil gestaan. Maar ik dacht dat ik bij de huisarts op stoep moest zijn als ik alvorens een idee heb wat er precies aan de hand is dus ook kan benoemen, of moet dat wel?
Ik heb de laatste tijd wel geen drang meer om over koetjes en kalfjes te praten, overal bij elk gesprek kom ik weer met mijn filosofische gedachtengang en soms kan dat niet alleen voor de ander vermoeiend zijn maar ook voor me zelf eigenlijk. Ik kan niet meer goed luisteren naar anderen, omdat mijn concentratie nul is en snel afgeleid raak doordat ik nog te veel onnodig denk aan mijn situatie.
woensdag 25 juni 2014 om 01:30
Ja ik heb nu denk ik 6 verschillende mensen mijn shit voorgelegd en iedere keer kreeg ik topadviezen eigenlijk denk ik maar ok blijf negatief denken en mezelf kwalijk nemen. Dus hoe kan die hulpverlener dan mij helpen denk ik. Denk dat ik het uiteindelijk toch zelf en en uit me zelf moet komen. Maar vaak kom ik er zelf niet uit waardoor hulp wel fijn zou zijn ja
Zie het als volgt: jij zit te spartelen en zowat te verdrinken (in gedachten, gevoelens, cirkelredenaties etc.) Die hulpverlener staat aan de zijlijn en kan jou uit die pool van schadelijke gedachten/gevoelens trekken. De hulpverlener staat buiten het probleem en kan daarom helder naar je kijken en zien waar je hulp bij nodig hebt. Jij kunt dat niet meer zien, want je bent alleen maar bezig met overleven. De hulpverlener weet niets beter dan jij, maar die staat wel op een veiliger grond. Doel van hulp is dat jij op diezelfde veilige grond terechtkomt. Dat is overigens iets wat de hulpverlener NIET voor je doet, dat je doe je helemaal zelf maar wel gesteund door de hulpverlener[/b][/b]
Zie het als volgt: jij zit te spartelen en zowat te verdrinken (in gedachten, gevoelens, cirkelredenaties etc.) Die hulpverlener staat aan de zijlijn en kan jou uit die pool van schadelijke gedachten/gevoelens trekken. De hulpverlener staat buiten het probleem en kan daarom helder naar je kijken en zien waar je hulp bij nodig hebt. Jij kunt dat niet meer zien, want je bent alleen maar bezig met overleven. De hulpverlener weet niets beter dan jij, maar die staat wel op een veiliger grond. Doel van hulp is dat jij op diezelfde veilige grond terechtkomt. Dat is overigens iets wat de hulpverlener NIET voor je doet, dat je doe je helemaal zelf maar wel gesteund door de hulpverlener[/b][/b]
