Psyche
alle pijlers
Faalangst verslagen
vrijdag 1 april 2016 om 00:09
Zo lang als ik mij herinner heb ik faalangst met verslagen, zelfs op de basisschool al voor zo'n boekbespreking. En misschien zoals je kan verwachten: loop ik er nu ook mee. Ik moet logboeken afmaken, waarvan ik van een aantal zelfs de voorbereiding nog niet 100% heb. Deadline: 1 april, 12:00u (heláás geen grap). Daarna komt het loggen/resultaten en het schrijven van de conclusie en discussie. Het begin nekt mij vaak, hoe start je? Titel en doel gaan prima, flowchart ook en dan komt de theorie. Daar nekt het hem. Met een beetje geluk zitten er voorbereidingsvragen bij maar niet altijd, deze helpen mij altijd wel goed op weg.
Dit blok bestond uit veel kleine projecten, deels projecten voor één dag en deels projecten die een aantal weken liepen (vanwege incubatie etc). en daar is het fout gegaan, de chaos, door elkaar lopen. Ik wist wel wat ik moest doen, maar ik hield het niet bij, en op een gegeven moment moeite met voorbereiden en toen ging het helemaal niet.
Het is iig niet boven mijn niveau, ik begrijp alles (soms beter dan de mensen die het niet voorbereiden) heb cum laude mijn P gehaald, doe honours. Zo erg als nu heb ik er in 1,5 jaar tijd geen last van gehad. Hiervoor heb ik verpleegkunde gedaan en liep daar altijd vast op de stages en met name de verslagen daar, terwijl ik het werk wel (goed) kan. Daar heb ik heel lang mee aangemodderd met stages, wisselen van hogeschool en tussenjaren (zo'n 6 jaar in totaal). Nu wel helemaal 100% op mijn plek (BML-research voor de geïnteresseerden). Heerlijk technisch, lekker bèta en niet van dat alfa gewauwel (excuus) zoals op verpleegkunde bij alle reflecties.
Docent en SLB-er begrijpen mijn situatie en die helpen mij ook. Ze hebben liever dat ik het meteen aangeef i.p.v. als het fout gaat. Zelf doe ik dat juist liever niet want het is lastig om begrip te krijgen.
Want als je het zo moeilijk vindt, waarom begin je dan niet eerder? etc. Ook vriendlief vind het lastig om zich in te leven: hij had zo graag gehoopt dat ik na 1,5 jaar wel beter had geweten, heb hem uitgelegd dat dit niet zo makkelijk werkt. Het lijkt zo makkelijk om even te beginnen, maar de praktijk is even wat anders helaas. De docent, door wie ik dit blok beoordeeld wordt (dit wisselt per blok/practicum vaak), is echt behulpzaam en wil dat ik er door kom. Hij vind het wat sneu voor iemand waar alles in zit en die het op het lab ook laat zien dat ze het kan een onvoldoende krijgt omdat ze het op papier niet kan. Hij wou mij ook helpen in de toekomst en daar zit ik ook serieus over na te denken voor het praktische gedeelte, ik ga ook al vier jaar naar de psycholoog voor de achterliggende oorzaak.
Dit is ook veel te lang geworden. Weet niet helemaal wat ik er mee wou bereiken, vooral even van mij afschrijven voor nu. Slapen kan/mag ik toch niet, heb er veel te veel cafeïne in zitten. :p
Dit blok bestond uit veel kleine projecten, deels projecten voor één dag en deels projecten die een aantal weken liepen (vanwege incubatie etc). en daar is het fout gegaan, de chaos, door elkaar lopen. Ik wist wel wat ik moest doen, maar ik hield het niet bij, en op een gegeven moment moeite met voorbereiden en toen ging het helemaal niet.
Het is iig niet boven mijn niveau, ik begrijp alles (soms beter dan de mensen die het niet voorbereiden) heb cum laude mijn P gehaald, doe honours. Zo erg als nu heb ik er in 1,5 jaar tijd geen last van gehad. Hiervoor heb ik verpleegkunde gedaan en liep daar altijd vast op de stages en met name de verslagen daar, terwijl ik het werk wel (goed) kan. Daar heb ik heel lang mee aangemodderd met stages, wisselen van hogeschool en tussenjaren (zo'n 6 jaar in totaal). Nu wel helemaal 100% op mijn plek (BML-research voor de geïnteresseerden). Heerlijk technisch, lekker bèta en niet van dat alfa gewauwel (excuus) zoals op verpleegkunde bij alle reflecties.
Docent en SLB-er begrijpen mijn situatie en die helpen mij ook. Ze hebben liever dat ik het meteen aangeef i.p.v. als het fout gaat. Zelf doe ik dat juist liever niet want het is lastig om begrip te krijgen.
Want als je het zo moeilijk vindt, waarom begin je dan niet eerder? etc. Ook vriendlief vind het lastig om zich in te leven: hij had zo graag gehoopt dat ik na 1,5 jaar wel beter had geweten, heb hem uitgelegd dat dit niet zo makkelijk werkt. Het lijkt zo makkelijk om even te beginnen, maar de praktijk is even wat anders helaas. De docent, door wie ik dit blok beoordeeld wordt (dit wisselt per blok/practicum vaak), is echt behulpzaam en wil dat ik er door kom. Hij vind het wat sneu voor iemand waar alles in zit en die het op het lab ook laat zien dat ze het kan een onvoldoende krijgt omdat ze het op papier niet kan. Hij wou mij ook helpen in de toekomst en daar zit ik ook serieus over na te denken voor het praktische gedeelte, ik ga ook al vier jaar naar de psycholoog voor de achterliggende oorzaak.
Dit is ook veel te lang geworden. Weet niet helemaal wat ik er mee wou bereiken, vooral even van mij afschrijven voor nu. Slapen kan/mag ik toch niet, heb er veel te veel cafeïne in zitten. :p
vrijdag 1 april 2016 om 00:18
Nou ja, je kan blijven denken en vertellen hoe zaken komen maar als je nou eens gewoon begint? Je weet zelf ook dat je dan gaat 'rammen' en ook dat je dan gewoon over 23 uur op de knop 'verzenden' drukt. Dus niet lullen maar poetsen?
Wat denk je daarvan?
Wat denk je daarvan?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 1 april 2016 om 00:49
Dit is heel erg herkenbaar voor mij. Je omschrijft precies waar ik tegenaan loop. Ik kan op het moment ook niet slapen omdat ik aanstaande maandag (4 april) een deadline heb. Ik moet 5 examenopdrachten inleveren waar ik dus (zo goed als) niet aan begonnen ben.
Mij wordt altijd hetzelfde advies gegeven als wat Enn zegt: niet lullen maar poetsen. En zo is het eigenlijk ook!
Al kan het poetsen nogal wat moeite kosten en het lullen hoort bij de vicieuze cirkel waar ik telkens weer in beland. Ik zoek altijd naar een excuus. Vaak onbewust. Ik ga bijvoorbeeld zitten klagen over hoeveel en over hoe onduidelijk het allemaal wel niet is (wat er precies van me verwacht wordt). Of ik ga iets doen wat ook belangrijk is maar eigenlijk minder prioriteit heeft.
Ik loop nu een half jaar bij een psycholoog om er achter te komen waar het probleem nu zit.
Hoe vervelend ik het ook voor jou vind, vind ik het ergens toch ook wel heel prettig om te lezen dat iemand precies hetzelfde probleem heeft als ik.
Helaas kan ik je dus niet echt helpen maar ik wens je wel heel veel succes vannacht!
Mij wordt altijd hetzelfde advies gegeven als wat Enn zegt: niet lullen maar poetsen. En zo is het eigenlijk ook!
Al kan het poetsen nogal wat moeite kosten en het lullen hoort bij de vicieuze cirkel waar ik telkens weer in beland. Ik zoek altijd naar een excuus. Vaak onbewust. Ik ga bijvoorbeeld zitten klagen over hoeveel en over hoe onduidelijk het allemaal wel niet is (wat er precies van me verwacht wordt). Of ik ga iets doen wat ook belangrijk is maar eigenlijk minder prioriteit heeft.
Ik loop nu een half jaar bij een psycholoog om er achter te komen waar het probleem nu zit.
Hoe vervelend ik het ook voor jou vind, vind ik het ergens toch ook wel heel prettig om te lezen dat iemand precies hetzelfde probleem heeft als ik.
Helaas kan ik je dus niet echt helpen maar ik wens je wel heel veel succes vannacht!
vrijdag 1 april 2016 om 00:59
Haha ook fijn voor mij hoor, om dat dat te lezen ^^ Wat helpt om te bedenken: je bent nooit alleen Jij ook sterkte tot maandag, komt vast goed!
Wat mij soms wel helpt (kon ik deze week niet doen door verplichtingen) is 's avonds nog ff wat dingen kort opzoeken en steekwoorden schrijven wat je wilt weten, en in de ochtend er weer naar kijken. Dan ben je vaak veel helderder en heb je al een start. Maar ja, misschien wat laat.
Ik zit er al de halve dag tegenaan te hikken en elke keer als ik er echt aan denk of wil beginnen loop ik alweer te huilen omdat het zo ver opgelopen is. (normaal ben ik wat minder erg) En wat je zegt, overal excuses. Je moet toch eten, douchen, slapen.
Wat mij soms wel helpt (kon ik deze week niet doen door verplichtingen) is 's avonds nog ff wat dingen kort opzoeken en steekwoorden schrijven wat je wilt weten, en in de ochtend er weer naar kijken. Dan ben je vaak veel helderder en heb je al een start. Maar ja, misschien wat laat.
Ik zit er al de halve dag tegenaan te hikken en elke keer als ik er echt aan denk of wil beginnen loop ik alweer te huilen omdat het zo ver opgelopen is. (normaal ben ik wat minder erg) En wat je zegt, overal excuses. Je moet toch eten, douchen, slapen.
vrijdag 1 april 2016 om 01:07
Ik had dit zo zelf kunnen schrijven, haha!
Bedankt voor de tips. Meestal komt er weinig "droge" theorie voor in de verslagen die ik moet schrijven. Het gaat om de handelingen die je verricht m.b.t. cliënten en waarom op die manier. Ik werk in de gehandicaptenzorg en zit in het laatste jaar van mijn opleiding. Het wordt soms op school nogal vaag uitgelegd. Meerderen hebben hier dan ook moeite mee.
Alleen zij krijgen het toch voor elkaar en ik praat mezelf iedere keer weer aan dat het me wel gaat lukken. Tot een week voor de deadline... PANIEK!
Bedankt voor de tips. Meestal komt er weinig "droge" theorie voor in de verslagen die ik moet schrijven. Het gaat om de handelingen die je verricht m.b.t. cliënten en waarom op die manier. Ik werk in de gehandicaptenzorg en zit in het laatste jaar van mijn opleiding. Het wordt soms op school nogal vaag uitgelegd. Meerderen hebben hier dan ook moeite mee.
Alleen zij krijgen het toch voor elkaar en ik praat mezelf iedere keer weer aan dat het me wel gaat lukken. Tot een week voor de deadline... PANIEK!
vrijdag 1 april 2016 om 01:18
Herkenbaar, hoor ik van alle kanten die zulke studies doen (was ook zo bij verpleegkunde) nooit is ook maar iets écht duidelijk en het ligt heel erg aan de docent hoe die het beoordeeld.
Maar het gaat jou ook lukken! Je hebt nog een paar dagen (gelukkig). Vraag desnoods hoe de rest het heeft opgezet, misschien helpt de indeling al?
Maar het gaat jou ook lukken! Je hebt nog een paar dagen (gelukkig). Vraag desnoods hoe de rest het heeft opgezet, misschien helpt de indeling al?
vrijdag 1 april 2016 om 14:12
Was het maar zo'n feest. Deadline niet gehaald. Natuurlijk ga ik wel door, maar nu ff pauze genomen. Krijg veel onbegrip van vriend, die zelf 7 jaar lang iedereen voorhield dat hij aan zijn scriptie bezig was, echt niemand wist het. Ik heb het uit hem moeten trekken een jaar geleden. Hij herkent dingen in mij en volgend jaar gaat hij zelf weer studeren en heeft zoiets van: als zij het kan overwinnen dan is er nog hoop voor mij. Net als dat hij had gehoopt dat ik wel beter had geweten na 1,5 jaar studeren. Dat ik dan eerder moet beginnen etc. Nu boos op hem, voel me ergens ook best wel wat gekwetst of zo. Zou graag willen dat hij het op zijn minst begreep en zou willen ondersteunen zonder al die hoop en verwachtingen.
