Faalangst

Twee jaar geleden ben ik met mijn studie gestopt. Ik was in die tijd enorm onzeker over mijzelf en dat straalde ik uit, waardoor het praktijkgedeelte van mijn opleiding gewoon niet ging. Collega's vonden me onvolwassen en afhankelijk overkomen. Als ik iets niet wist, klampte ik me meteen vast aan iemand die het waarschijnlijk beter wist, zonder er zelf over na te denken. Ik zou het immers toch fout hebben, dacht ik. Hoe minder goed het ging, hoe sterker mijn houding verergerde. Het werd een vicieuze cirkel. Uiteindelijk heb ik van mijn opleiding te horen gekregen dat ik beter kon stoppen en later terug kon komen als ik wat meer levens- en werkervaring had.



Thuis gedroeg ik me net zo. Ik woonde samen met mijn toenmalige vriend en liet hem alles regelen. Van financieen tot een kapotte vaatwasser, ik haalde mijn handen er vanaf. Het was moeilijk, lastig, ik zou het toch fout doen. Wat niet meehielp was dat mijn ex behoorlijk wat geld op de bank had, waardoor ik niks hoefde te doen. Werken wou ik wel, maar niemand zou me toch aannemen. Er waren zat mensen die het beter zouden doen dan ik. Mensen met meer ervaring. Mensen die wel hun studie hadden afgemaakt. Zelfs voor simpele baantjes voelde ik mij te min. De vele afwijzingen vanwege de crisis bevestigden mijn gedachten.



Sinds mijn relatie uit is heb ik eindelijk het heft in eigen handen genomen. Ik ben gaan solliciteren en heb alles aangepakt. Van voorlichten tot bellen in een callcenter.. ik heb binnen een jaar enorm veel ervaring in verschillende gebieden opgedaan.Met vallen en opstaan heb ik dingen geleerd. Een keer is mijn proeftijd niet verlengd, dat gaf me wel een knauw, maar het was wel een les over hoe het NIET moest. Ik heb echt het idee dat ik gegroeid ben: ik weet nu wat er op de werkvloer verwacht wordt, ik weet nu dat ik initiatief moet nemen en dat het beter is om iets voor te stellen en fouten te maken dan timide in een hoekje te zitten. Ik weet dat ik een intelligente meid ben die zich aan kan passen aan haar omgeving, ik weet dat sommige mensen mij wel mogen en anderen niet en dat dat niet erg is (ik had altijd het idee dat collega's mij toch niet mochten en stelde me daardoor afstandelijk op). Dit is alles was niet mogelijk geweest zonder intensieve therapie, die vorige week afgelopen is.



Ik heb me een maand geleden weer ingeschreven voor de studie. Omdat ik nare herinneringen heb aan de vorige universiteit, ga ik hem nu afmaken in een andere stad. Een stad waar ze mij niet kennen, niet weten hoe ik vroeger was. Een stad waar ik me wil bewijzen als onafhankelijke meid die initiatief toont.



Maar soms ben ik nog steeds zo enorm bang om het weer te doen mislukken. Zonder mijn diploma zal ik eeuwig blijven plakken in baantjes ver onder mijn niveau, waar ik mijn passie niet kwijt kan. Baantjes die nu wel leuk zijn en wat opleveren gezien ik weer thuis woon, maar waar ik straks amper van rond kom als ik op mijzelf wil. En wie zegt dat ze een dertiger nog aannemen voor projecten? Dat toekomstbeeld maakt dat mijn faalangst weer opspeelt. Mijn angst om te falen zorgt er nu voor dat ik bang ben dat diezelfde angst weer opspeelt tijdens mijn studie (volgen jullie het nog). Dat ik het weer allemaal verkeerd doe. Dat ze me weer vertellen dat ik nog erg afhankelijk, onzeker en puberaal ben. Terwijl ik keihard gewerkt heb om daar van af te stappen.



Ik weet dat zo'n post schrijven op een forum weer een schreeuw om hulp is. Weer mijn oude rolpatroon van "hou mijn hand vast, los het voor me op, ik kan dit niet zelf". Maar ik wil het even kwijt. Ik wil mezelf weer niet zo klein en afhankelijk maken. Ik wil mijn studie halen, ik ga er hard voor werken, desnoods wijkt mijn sociale leven maar dit jaar. En toch is het in mijn hoofd al mislukt voor ik begonnen ben...

De reden dat ik zo afhankelijk ben is trouwens dat ik enorm beschermd ben opgevoed door een moeder die zulke hoge eisen aan me stelde dat ik in haar ogen niks goed kon doen. Daarom heb ik nooit een baantje gehad tot ik ben gaan studeren. Werk zou immers afleiden van mijn schoolwerk en aangezien ik voor een bepaald vak niet heel goed stond zou ik zakken als ik zou werken, zo redeneerde ze. (Dat ik voor de rest hele hoge cijfers haalde, een vroege leerling was en bijles voor het betreffende vak kreeg stelde haar niet gerust). Zelfs toen ik een volwassen vrouw werd bleef ik van haar afhankelijk en vroeg overal haar mening over. Werken tijdens mijn studie deed ik ook niet, want dat zou immers ook weer negatief effect hebben op mijn opleiding vond ze. Ik geloofde haar, ik was immers gewoon niet goed genoeg om beiden te kunnen doen zoals mijn studiegenoten.



Ik ben direct uit huis gaan samenwonen en liet mijn ex die rol overnemen. Zolang ik het op hun manier deed, hoefde ik mezelf niet te verantwoorden als ik fouten maakte. Ik deed immers wat me gezegd werd. Geld kwam ik goddank nooit tekort, omdat mijn ouders niet de armsten zijn en mijn ex gewoon rijk was. Eigenlijk vind ik het vrij walgelijk als ik er over nadenk. Ik ben een verwend mormel. En toch zou ik liever uit een wat armere omgeving komen waar ik vanaf mijn 15e al had moeten werken. Het had me zo veel meer zelfvertrouwen, onafhankelijkheid en gevoel van competentie gegeven denk ik.