Psyche
alle pijlers
Feelings
donderdag 29 augustus 2013 om 11:43
Het is zo wisselend. Meestal voel ik me bang, onzeker en leeg. Eenzaam.
Ik ben hier alleen, voel mij alleen en voor mij de grootste vraag, Blijf ik alleen?
Voor anderen blijf ik groot en sterk. Niemand hoeft te weten hoe ik mijzelf in de weg zit. Ik moet, wil en kan dit zelf oplossen. Of niet...
Die angst en gespannenheid.. Dat misselijkmakend gevoel. Die grote knoop in mijn buik. Wie ben ik om iets van mijn leven te maken? Wie ben ik om anderen tot steun te zijn? Wie ben ik om dit helemaal zelf op te kunnen lossen? Wie ben ik om 'iets' te worden.
Ben ik in staat om aan mijn verwachtingen te voldoen? afstuderen, baan zoeken, een man, mijzelf aan een ander geven, van die ander te kunnen ontvangen...
Hoe doe ik dat?
Soms wil ik dood. De makkelijkste weg. Ik kan dat niet. De pijn, het verdriet die ik achter laat bij de mensen die om mij geven. Dat wil ik niet. Geef mijzelf nog wat jaren. vijf jaar? Geef mijzelf die tijd. De tijd om mij te bewijzen om te laten zien dat ik het kan.
Soms voel ik me sterk. Dan weet ik dat ik wel wat kan. Dan vul ik de leegte met voldoening uit mijn familie, uit mijn vrienden, uit mijn werk, uit m'n studie of uit andere dingen waarvan ik houd.
Maar meestal is er de leegte, de pijn, het verdriet, de eenzaamheid. Hoe lang gaat dat nog duren? Hoe lang houd ik dit nog vol?
Ooit, op een dag stopt het, dan gaat alles dood. Dan is het voorbij. Wat heeft dit alles voor nut? Wat is het doel?
Waarom zou ik er niet gewoon het beste van maken?
Ik ben hier alleen, voel mij alleen en voor mij de grootste vraag, Blijf ik alleen?
Voor anderen blijf ik groot en sterk. Niemand hoeft te weten hoe ik mijzelf in de weg zit. Ik moet, wil en kan dit zelf oplossen. Of niet...
Die angst en gespannenheid.. Dat misselijkmakend gevoel. Die grote knoop in mijn buik. Wie ben ik om iets van mijn leven te maken? Wie ben ik om anderen tot steun te zijn? Wie ben ik om dit helemaal zelf op te kunnen lossen? Wie ben ik om 'iets' te worden.
Ben ik in staat om aan mijn verwachtingen te voldoen? afstuderen, baan zoeken, een man, mijzelf aan een ander geven, van die ander te kunnen ontvangen...
Hoe doe ik dat?
Soms wil ik dood. De makkelijkste weg. Ik kan dat niet. De pijn, het verdriet die ik achter laat bij de mensen die om mij geven. Dat wil ik niet. Geef mijzelf nog wat jaren. vijf jaar? Geef mijzelf die tijd. De tijd om mij te bewijzen om te laten zien dat ik het kan.
Soms voel ik me sterk. Dan weet ik dat ik wel wat kan. Dan vul ik de leegte met voldoening uit mijn familie, uit mijn vrienden, uit mijn werk, uit m'n studie of uit andere dingen waarvan ik houd.
Maar meestal is er de leegte, de pijn, het verdriet, de eenzaamheid. Hoe lang gaat dat nog duren? Hoe lang houd ik dit nog vol?
Ooit, op een dag stopt het, dan gaat alles dood. Dan is het voorbij. Wat heeft dit alles voor nut? Wat is het doel?
Waarom zou ik er niet gewoon het beste van maken?
donderdag 29 augustus 2013 om 11:48
Hoe oud ben je?
Dit soort denkbeelden had ik ook op mijn 16e/17e namelijk. En heb toen toch maar gewoon de HAVO afgemaakt en ben naar het HBO gegaan. En gaandeweg was ik niet meer alleen, kon ik anderen tot steun zijn en zij mij en kreeg ik een vriend.
Nu ben ik 31 en staat wat jij schrijft en ik toen ook ervoer mijlenver van me af. Het komt goed, wil ik er dus mee zeggen!
Dit soort denkbeelden had ik ook op mijn 16e/17e namelijk. En heb toen toch maar gewoon de HAVO afgemaakt en ben naar het HBO gegaan. En gaandeweg was ik niet meer alleen, kon ik anderen tot steun zijn en zij mij en kreeg ik een vriend.
Nu ben ik 31 en staat wat jij schrijft en ik toen ook ervoer mijlenver van me af. Het komt goed, wil ik er dus mee zeggen!
donderdag 29 augustus 2013 om 11:52
Het klinkt heel erg lullig wat ik nu zeg, maar het is belangrijk dat je even met beide beentjes op de grond komt.
Er is een tijd geweest dat ik mij precies voelde zoals jij.
En het antwoord op al je vragen is ;
Leef je leven, niet de verwachting ervan.
Stop met denken, stop negatieve gedachtes want die brengen je nooit, maar dan ook nooit verder.
Heb je issues, probeer er wat aan te doen door te praten met een professional.
Alle angsten komen ergens vandaan, maar dat je ze hebt betekent niet dat ze ook reeel zijn.
Wees lief voor jezelf. Wees lief voor een anders en vertrouw er op dat jij alles in jezelf hebt zitten om een mooi leven te mogen hebben.
Alles zit al in je, soms moeten dingen rijpen of groeien.
Maar daarin mag je jezelf de tijd geven.
Alle dingen zijn ooit klein begonnen.
Er is een tijd geweest dat ik mij precies voelde zoals jij.
En het antwoord op al je vragen is ;
Leef je leven, niet de verwachting ervan.
Stop met denken, stop negatieve gedachtes want die brengen je nooit, maar dan ook nooit verder.
Heb je issues, probeer er wat aan te doen door te praten met een professional.
Alle angsten komen ergens vandaan, maar dat je ze hebt betekent niet dat ze ook reeel zijn.
Wees lief voor jezelf. Wees lief voor een anders en vertrouw er op dat jij alles in jezelf hebt zitten om een mooi leven te mogen hebben.
Alles zit al in je, soms moeten dingen rijpen of groeien.
Maar daarin mag je jezelf de tijd geven.
Alle dingen zijn ooit klein begonnen.
donderdag 29 augustus 2013 om 11:53
Om te beginnen: doodgaan is iets wat je niet zou moeten willen. Je denkt misschien dat je waardeloos bent, dat je niets kunt, dat je anderen niet tot steun bent, maar dat is allemaal niet waar. Elk mens is waardevol, jij dus ook. Je verdient het om hier te zijn.
En verder moet je dit soort gevoelens niet voor jezelf houden. Je zult er versteld van staan hoeveel mensen een moeilijke periode doormaken waarin ze zich afvragen waarom hun leven de moeite waard is. Voor mij persoonlijk hielp dat enorm omdat ik inzag dat mijn gevoelens niet uitzonderlijk waren en mijn gedachten niet klopten: er werd van me gehouden, ik kon anderen wel degelijk tot steun zijn, ik had betekenis voor anderen, dus mijn leven ook.
Maar misschien nog wel belangrijker: zoek professionele hulp. Als je kwaliteit van leven zo wordt beïnvloed door dit soort gevoelens kan je het waarschijnlijk niet allemaal zelf oplossen. Soms heb je een extra duwtje nodig om ervoor te zorgen dat dat wel lukt (want dat kan wel degelijk).
En verder moet je dit soort gevoelens niet voor jezelf houden. Je zult er versteld van staan hoeveel mensen een moeilijke periode doormaken waarin ze zich afvragen waarom hun leven de moeite waard is. Voor mij persoonlijk hielp dat enorm omdat ik inzag dat mijn gevoelens niet uitzonderlijk waren en mijn gedachten niet klopten: er werd van me gehouden, ik kon anderen wel degelijk tot steun zijn, ik had betekenis voor anderen, dus mijn leven ook.
Maar misschien nog wel belangrijker: zoek professionele hulp. Als je kwaliteit van leven zo wordt beïnvloed door dit soort gevoelens kan je het waarschijnlijk niet allemaal zelf oplossen. Soms heb je een extra duwtje nodig om ervoor te zorgen dat dat wel lukt (want dat kan wel degelijk).
De maatschappij maakt jou echt niet gek, dat doe je zelf veel beter (bootje_op_de_golven)
