Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:36
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:40
quote:Sunemom schreef op 09 augustus 2014 @ 19:14:
Ik denk dat het hoort bij het 'terug' uit survivalstand komen. Ik herken het wel uit andere situaties. Ik begrijp dat het heel vervelend is, maar misschien kun je het als iets moois gaan zien. Alle mooie herinneringen die je met je ex gehad hebt zijn de basis voor je prachtige dochter. En 7 maanden is echt nog maar pas geleden he, probeer niet sneller te gaan dan je kunt lieve Leo. Ik sluit me aan bij scamp, ik ben wel heel blij je weer te zien hier, je werd gemist
Hai lieve Sunemom, zeven maanden is inderdaad niet lang....
Misschien wil ik te snel.
Met zevenmijlslaarzen wil ik, zoals hij ook ging. Alweer lang en breed gelukkig....
Kus terug, fijn dat ik je weer zie.
Ik denk dat het hoort bij het 'terug' uit survivalstand komen. Ik herken het wel uit andere situaties. Ik begrijp dat het heel vervelend is, maar misschien kun je het als iets moois gaan zien. Alle mooie herinneringen die je met je ex gehad hebt zijn de basis voor je prachtige dochter. En 7 maanden is echt nog maar pas geleden he, probeer niet sneller te gaan dan je kunt lieve Leo. Ik sluit me aan bij scamp, ik ben wel heel blij je weer te zien hier, je werd gemist
Hai lieve Sunemom, zeven maanden is inderdaad niet lang....
Misschien wil ik te snel.
Met zevenmijlslaarzen wil ik, zoals hij ook ging. Alweer lang en breed gelukkig....
Kus terug, fijn dat ik je weer zie.
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:44
quote:Eleonora schreef op 09 augustus 2014 @ 19:29:
[...]
Zou je denken?
Wat een verschrikkelijk idee.....
Nou ja, ik denk niet dat je er met een half jaar "van af" bent als je zoiets ingrijpends meemaakt, al helemaal niet als je de eerste tijd daarvan op survivalstand hebt gestaan. Maar je hoeft je heus ook niet elk moment van een rouwproces ontzettend rot te voelen. Rouwen gaat niet in 1 rechte lijn, maar in golven, dat is in elk geval mijn ervaring (bij verwerking/rouw op een heel ander vlak). Periodes dat er vanalles met je gebeurt afgewisseld met rustiger vaarwater. Ik heb bv. een half jaar geleden therapie gehad, dat was drie jaar na de oorzaak. Maar in die drie jaar heb ik ook hele fijne periodes gehad en momenten waarop ik dacht dat het proces achter de rug was.
Jij bent nu duidelijk weer in een nieuwe fase aanbeland. Dat gaat de komende tijd vast nog wel vaker gebeuren, dat je denkt "oh joh, hoort dit er ook nog bij?". Maar misschien ook niet, hoor. Ieder mens is anders natuurlijk.
[...]
Zou je denken?
Wat een verschrikkelijk idee.....
Nou ja, ik denk niet dat je er met een half jaar "van af" bent als je zoiets ingrijpends meemaakt, al helemaal niet als je de eerste tijd daarvan op survivalstand hebt gestaan. Maar je hoeft je heus ook niet elk moment van een rouwproces ontzettend rot te voelen. Rouwen gaat niet in 1 rechte lijn, maar in golven, dat is in elk geval mijn ervaring (bij verwerking/rouw op een heel ander vlak). Periodes dat er vanalles met je gebeurt afgewisseld met rustiger vaarwater. Ik heb bv. een half jaar geleden therapie gehad, dat was drie jaar na de oorzaak. Maar in die drie jaar heb ik ook hele fijne periodes gehad en momenten waarop ik dacht dat het proces achter de rug was.
Jij bent nu duidelijk weer in een nieuwe fase aanbeland. Dat gaat de komende tijd vast nog wel vaker gebeuren, dat je denkt "oh joh, hoort dit er ook nog bij?". Maar misschien ook niet, hoor. Ieder mens is anders natuurlijk.
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:45
ik heb (best) lang geleden een relatie gehad, van nog niet eens een jaar. Toen hij het uitmaakte heb ik langer gerouwd dan de relatie duurde. En hoewel ik op een gegeven moment rationeel gezien accepteerde dat het goed was zo, en het uiteindelijk niet gewerkt zou hebben, bleef hij maar terugkomen, in beelden.
Ook nu nog is hij regelmatig onderwerp in mijn dromen.
Ook nu nog is hij regelmatig onderwerp in mijn dromen.
Ozo.
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:48
quote:EvyBlissy schreef op 09 augustus 2014 @ 19:23:
Lieve Leo, wat goed om je weer 'ns te lezen lief mens!
De tranen springen in mijn ogen bij het lezen van je OP. Wat jij nu doormaakt dat hoort bij de rouw.
Iemand uit mijn hele naaste omgeving is niet zo lang geleden weggevallen. Dat was verdrietig, daarna ging het leven door... Totdat ik weer een foto zie, of een flard van muziek hoor. Dan krijg ik weer een stomp in de maag. Voor mij was het een jaar geleden.
Hé lieve Evy,
Wat erg, je verlies....
Ik vind het ook heerlijknom jou weer te zien!
Lieve Leo, wat goed om je weer 'ns te lezen lief mens!
De tranen springen in mijn ogen bij het lezen van je OP. Wat jij nu doormaakt dat hoort bij de rouw.
Iemand uit mijn hele naaste omgeving is niet zo lang geleden weggevallen. Dat was verdrietig, daarna ging het leven door... Totdat ik weer een foto zie, of een flard van muziek hoor. Dan krijg ik weer een stomp in de maag. Voor mij was het een jaar geleden.
Hé lieve Evy,
Wat erg, je verlies....
Ik vind het ook heerlijknom jou weer te zien!
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:50
quote:BellatrixVanDetta schreef op 09 augustus 2014 @ 19:27:
Het zal jouw manier van verwerken zijn.
Jouw hoofd heeft nu "tijd" om één en ander te ordenen en is daar druk mee bezig.
Zo lees ik het.
Daar het mooie herinneringen zijn lijkt me zowel mooi als extra pijnlijk.
Geef jezelf de tijd.
En blijf je dan weer hier?
Wij hadden nooit veel contact maar las je altijd erg graag.
Sterkte de komende tijd!Dank je wel Beatrix, ik denk dat ik wel weer blijf plakken ja
Het zal jouw manier van verwerken zijn.
Jouw hoofd heeft nu "tijd" om één en ander te ordenen en is daar druk mee bezig.
Zo lees ik het.
Daar het mooie herinneringen zijn lijkt me zowel mooi als extra pijnlijk.
Geef jezelf de tijd.
En blijf je dan weer hier?
Wij hadden nooit veel contact maar las je altijd erg graag.
Sterkte de komende tijd!Dank je wel Beatrix, ik denk dat ik wel weer blijf plakken ja
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:53
Lieve Leo, fijn om je hier weer te zien.
Wat zijn zeven maanden nu? Dat is toch niks. Na zoveel jaren, en samen een dochter hebben, en een zo onverwacht einde van jullie relatie. Ik denk zeker dat je te snel wilt, als je denkt dat het nu al 'over' moet zijn. Tja, konden we maar een knop omzetten hé..
Wat zijn zeven maanden nu? Dat is toch niks. Na zoveel jaren, en samen een dochter hebben, en een zo onverwacht einde van jullie relatie. Ik denk zeker dat je te snel wilt, als je denkt dat het nu al 'over' moet zijn. Tja, konden we maar een knop omzetten hé..
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:54
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:55
quote:lindybopophelia schreef op 09 augustus 2014 @ 19:28:
Ja ik heb het ook. Ik ben net als jij 7 maanden geleden gescheiden.
De flashbacks die ik heb zijn alleen slechte en zeer verdrietige momenten. Ik had s'nachts er ook last van in de vorm van nachtmerries. Maar dat is gelukkig al beter. Mijn hersenen zijn denk ik bezig met archiveren. Elke herinnering een eigen laatje ofzo. Ik wil jou hierbij dan ook een dikke knuffel geven
Sorry zag dat ik al mosterd was bij jou opmerking over de laatjes
Het blijft een prima metafoor, dat van die laatjes
Nachtmerries en verdrietige momenten herbeleven is ook vrselijk zeg.
Ook zeven maanden gescheiden dus, op je eigen initiatief?
Ik mis mijn gezin zo. Niet perse de man alleen maar dat 'groepje' gevoel. Ken je dat?
Ja ik heb het ook. Ik ben net als jij 7 maanden geleden gescheiden.
De flashbacks die ik heb zijn alleen slechte en zeer verdrietige momenten. Ik had s'nachts er ook last van in de vorm van nachtmerries. Maar dat is gelukkig al beter. Mijn hersenen zijn denk ik bezig met archiveren. Elke herinnering een eigen laatje ofzo. Ik wil jou hierbij dan ook een dikke knuffel geven
Sorry zag dat ik al mosterd was bij jou opmerking over de laatjes
Het blijft een prima metafoor, dat van die laatjes
Nachtmerries en verdrietige momenten herbeleven is ook vrselijk zeg.
Ook zeven maanden gescheiden dus, op je eigen initiatief?
Ik mis mijn gezin zo. Niet perse de man alleen maar dat 'groepje' gevoel. Ken je dat?
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:55
quote:Eleonora schreef op 09 augustus 2014 @ 19:29:
[...]
Zou je denken?
Wat een verschrikkelijk idee.....
Wat naïef Eleonora Denken dat je er na 7 maanden wel af bent. Dat bedoel ik absoluut niet naar overigens.
Ik hoop het niet voor je, maar het zit er gewoon dik in dat het echte verwerken nu pas gaat beginnen. Sommige dingen dringen pas echt door na een lange tijd. Ik spreek uit ervaring.
Ik wens jou veel sterkte de komende maanden.
[...]
Zou je denken?
Wat een verschrikkelijk idee.....
Wat naïef Eleonora Denken dat je er na 7 maanden wel af bent. Dat bedoel ik absoluut niet naar overigens.
Ik hoop het niet voor je, maar het zit er gewoon dik in dat het echte verwerken nu pas gaat beginnen. Sommige dingen dringen pas echt door na een lange tijd. Ik spreek uit ervaring.
Ik wens jou veel sterkte de komende maanden.
But if you hurt what's mine. I'll sure as hell retaliate.
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:56
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:56
quote:Eleonora schreef op zaterdag 09 augustus 2014 19:36 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="NummerZoveel in "flashbacks na een scheiding"" class="messagelink">NummerZoveel schreef op 09 augustus 2014 @ 18:50</a>:</b>
Lief toch Het is echt heel normaal en hoort bij de verwerking. Maar wel klote natuurlijk
</div></blockquote>
Dag liefste vriendin van me.
Het hoort er bij, ja, ik begrijp het echt maar ik had graag wat eh...verder willen zijn inmiddels.
Je wilt te veel en je wilt te snel, lieverd. En helaas kun je dit soort processen niet sturen, je moet er een keer doorheen allemaal. Dan liever nu dan later. En het helpt om die 7-mijlslaarzen weer terug te vinden.
Lief toch Het is echt heel normaal en hoort bij de verwerking. Maar wel klote natuurlijk
</div></blockquote>Dag liefste vriendin van me.
Het hoort er bij, ja, ik begrijp het echt maar ik had graag wat eh...verder willen zijn inmiddels.
Je wilt te veel en je wilt te snel, lieverd. En helaas kun je dit soort processen niet sturen, je moet er een keer doorheen allemaal. Dan liever nu dan later. En het helpt om die 7-mijlslaarzen weer terug te vinden.
zaterdag 9 augustus 2014 om 19:59
Ach lieve Eleonora toch.
Weet je, die zevenmijlslaarzen lijken nu wel leuk en handig maar dan ga je zo hard dat je onderweg van alles mist.
Zaken, herinneringen, momenten, rommel, viezigheid en ook de mooie cadeautjes van het verleden in de relatie laat je dan allemaal liggen. Je rent er zomaar aan voorbij.
En stel je voor; je bent een paar jaar verder. Met grote stappen de toekomst in gerend, een nieuw huis, leven, liefde en toekomst gebouwd en dan blijkt zomaar dat je het fundament vergeten bent onderweg.
Dat lag nog ergens tussen de puinhopen, achter de mooie herinneringen, onder het kapotte servies...
En dan blijkt dat je Eleonora zelf vergeten bent mee te nemen en alles hebt gebouwd op het drijfzand van zo snel willen gaan.
En dan moet je alsnog terug.
Meisje toch, dat moet je niet willen hoor.
Wat er nu gebeurt is alles behalve plezierig. (en oh wat gun ik jóu een plezierig leven!)
Het is wel normaal, rouwen mag, het moet zelfs.
De "shit" uit het verleden is de mest voor je toekomst.
Jij die altijd zo lief en zorgzaam bent voor anderen mag nu voor Eleonora zélf gaan zorgen.
Wees je eigen beste vriendin.
Weet je, die zevenmijlslaarzen lijken nu wel leuk en handig maar dan ga je zo hard dat je onderweg van alles mist.
Zaken, herinneringen, momenten, rommel, viezigheid en ook de mooie cadeautjes van het verleden in de relatie laat je dan allemaal liggen. Je rent er zomaar aan voorbij.
En stel je voor; je bent een paar jaar verder. Met grote stappen de toekomst in gerend, een nieuw huis, leven, liefde en toekomst gebouwd en dan blijkt zomaar dat je het fundament vergeten bent onderweg.
Dat lag nog ergens tussen de puinhopen, achter de mooie herinneringen, onder het kapotte servies...
En dan blijkt dat je Eleonora zelf vergeten bent mee te nemen en alles hebt gebouwd op het drijfzand van zo snel willen gaan.
En dan moet je alsnog terug.
Meisje toch, dat moet je niet willen hoor.
Wat er nu gebeurt is alles behalve plezierig. (en oh wat gun ik jóu een plezierig leven!)
Het is wel normaal, rouwen mag, het moet zelfs.
De "shit" uit het verleden is de mest voor je toekomst.
Jij die altijd zo lief en zorgzaam bent voor anderen mag nu voor Eleonora zélf gaan zorgen.
Wees je eigen beste vriendin.
Iets warms graag. Met borstharen. (Loesje)
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:00
quote:Scamp schreef op 09 augustus 2014 @ 19:43:
Leo, hoe is het met jouw meisje?
Misschien dat dit ook wel een reden is dat je nu begint te rouwen. Je hebt in de survival stand gestaan, voornamelijk voor je mooie dochter. Je hebt voor haar moeten zorgen terwijl haar vader opeens weg ging.
Misschien heb je jezelf weg gezet, aan de kant geschoven om voor je meissie te zorgen.
En dan ineens kom je er achter dat jij er ook nog bent en dat je ook voor jezelf moet zorgen.
Het leven wordt ineens weer wat ''normaler'' en dan komt er heel wat op je af.
Zou kunnen hoor...
Ze komt morgenmiddag thuis na drie weken bij haar vader. Weken waarin wel eens bang was gek te worden.
En ook veel tijd om na te denken.
Misschien dat dat een trigger was inderdaad, tot deze flashback extravaganza.
Leo, hoe is het met jouw meisje?
Misschien dat dit ook wel een reden is dat je nu begint te rouwen. Je hebt in de survival stand gestaan, voornamelijk voor je mooie dochter. Je hebt voor haar moeten zorgen terwijl haar vader opeens weg ging.
Misschien heb je jezelf weg gezet, aan de kant geschoven om voor je meissie te zorgen.
En dan ineens kom je er achter dat jij er ook nog bent en dat je ook voor jezelf moet zorgen.
Het leven wordt ineens weer wat ''normaler'' en dan komt er heel wat op je af.
Zou kunnen hoor...
Ze komt morgenmiddag thuis na drie weken bij haar vader. Weken waarin wel eens bang was gek te worden.
En ook veel tijd om na te denken.
Misschien dat dat een trigger was inderdaad, tot deze flashback extravaganza.
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:06
zaterdag 9 augustus 2014 om 20:13
Eleonora: herkenning. Mijn ervaring is dat na een scheiding (in welke vorm of opzicht dan ook) de flashbacks 'milder' worden; het is blijkbaar een manier om van binnen jezelf te ervaren en te beseffen wat er voor jou toe doet/gedaan heeft/het residu zal zijn; een woordeloos gebeuren... Iéts in jou kiest hiervoor; waarschijnlijk om dat het góed is om de dingen onbewust te laten passeren.
Iemand vertelde mij eens: "Het leven in haar razende hoedanigheid, heeft de snelheid van een vliegtuig. Je Ziel komt er altijd met de postkoets achteraan."
Iemand vertelde mij eens: "Het leven in haar razende hoedanigheid, heeft de snelheid van een vliegtuig. Je Ziel komt er altijd met de postkoets achteraan."
