Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 12 september 2014 om 22:25
quote:Eleonora schreef op 12 september 2014 @ 22:19:
Medsje en Miss Inuenda hebben gebeld.
Erg fijn.
Maar inderdaad, ik voel me 'op slot'.
Ik kan hier ook niet alles delen helaas, het moet toch een beetje oppervlakkig blijven jammer genoeg.
Pffffff.....laat het snel zondag zijn.
Zo lief.
Begrijp ik, dat je niet alles kan delen.
Medsje en Miss Inuenda hebben gebeld.
Erg fijn.
Maar inderdaad, ik voel me 'op slot'.
Ik kan hier ook niet alles delen helaas, het moet toch een beetje oppervlakkig blijven jammer genoeg.
Pffffff.....laat het snel zondag zijn.
Zo lief.
Begrijp ik, dat je niet alles kan delen.
Life is short. Eat dessert first.
vrijdag 12 september 2014 om 22:28
quote:MarijeMarije schreef op 12 september 2014 @ 22:21:
ook van mij een
Heeft hij antwoorden gegeven waar je wat mee kunt? Of doet het nog meer pijn dan je al had. Het wordt vast snel zondag, kom maar hier vaak langs en kijk de glitters.
Hij heeft nu eieieindelijk bevestigd wat ik altijd al dacht te weten.
Ik weet eerlijk gezegd niet of het meer zeer doet.
Er is ook opluchting en leegte.
Of zo.
ook van mij een
Heeft hij antwoorden gegeven waar je wat mee kunt? Of doet het nog meer pijn dan je al had. Het wordt vast snel zondag, kom maar hier vaak langs en kijk de glitters.
Hij heeft nu eieieindelijk bevestigd wat ik altijd al dacht te weten.
Ik weet eerlijk gezegd niet of het meer zeer doet.
Er is ook opluchting en leegte.
Of zo.
vrijdag 12 september 2014 om 22:33
Denk je dat het gesprek en de duidelijkheid (hoe pijnlijk ook) je ook een beetje kunnen helpen verder te gaan? Ik bedoel, dat je je nu niet meer constant af hoeft te vragen hoe het zo gekomen is bij hem? Je hoeft nu geen energie meer aan die vraag te spenderen, wat je wel veel deed. Of is het daar nog veel te vroeg voor?
vrijdag 12 september 2014 om 22:37
Ik krijg nu fantasieën over hondjes knutselen. Van klei. Zwartgeverfd. Hol van binnen en gevuld met glitters. Dat je die kapot kunt schieten. Of als je te vaak mist, gooien (al dan niet gericht op mensen)
Dat die hond kapot slaat en er een wolkje glitters tevoorschijn komt.
Uiteraard dit alles in de stringhit van Meds uitgevoerd.
Dat die hond kapot slaat en er een wolkje glitters tevoorschijn komt.
Uiteraard dit alles in de stringhit van Meds uitgevoerd.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 12 september 2014 om 22:43
quote:sabbaticalmeds schreef op 12 september 2014 @ 22:39:
wordt een mooi spektakel in je tuin Leo. Neem ik de carbidbus meeDie meeting wordt steeds enger zo... Ik ga dan wel in de bosjes liggen meekijken. (graag wel even vooraf forummen welke kant je op gaat schieten)
wordt een mooi spektakel in je tuin Leo. Neem ik de carbidbus meeDie meeting wordt steeds enger zo... Ik ga dan wel in de bosjes liggen meekijken. (graag wel even vooraf forummen welke kant je op gaat schieten)
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 12 september 2014 om 22:48
quote:MarijeMarije schreef op 12 september 2014 @ 22:42:
Ja meds, nog steeds samen. We hebben dezelfde humor
Die pinata's klinken goed. Als je iets tijdvullends zoekt; je katten flink borstelen en van dat haar wol spinnen om kniekousen van te breien.
Ik kan niet tegen kattenhaar, maar ik heb wel een heel mooi vest gemaakt van TP's.
Leo, herken je je G-spotted, shady coffee latte with milk langhaar?
Het gele vestje is voor jou
Ja meds, nog steeds samen. We hebben dezelfde humor
Die pinata's klinken goed. Als je iets tijdvullends zoekt; je katten flink borstelen en van dat haar wol spinnen om kniekousen van te breien.
Ik kan niet tegen kattenhaar, maar ik heb wel een heel mooi vest gemaakt van TP's.
Leo, herken je je G-spotted, shady coffee latte with milk langhaar?
Het gele vestje is voor jou
