Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
zaterdag 13 september 2014 om 13:00
quote:pausini schreef op 13 september 2014 @ 11:25:
[...]
Wil niet bijdehand doen maar dit is hij mogelijk (juist) niet.
Hij is de man waar Eleonora 12 jaar zich terecht geborgen bij heeft gevoeld maar door een samenloop van omstandigheden heeft hij een andere weg gekozen zonder haar die mede te delen.
Dat is een grote leugen en verraad, uiteraard.
Maar misschien deed hij dit wel uit een gevoel van compassie....
Poep nooit op je eigen bord Leo. Houdt ajb houvast aan de echte waardevolle tijden, die van vóór je onderbuikgevoel.
Liegen over vreemdgaan uit compassie? Sorry.... dat gaat er bij mij niet in.
Relaties kunnen altijd eindigen, maar sinds wanneer is het ok om het eerst bij een ander te proberen en ondertussen tegen je geliefde glashard te liegen?
Maar... het doet niet af aan al het mooie dat er daarvoor wel was. En dat mag zeker gekoesterd worden. Alle scherpe randen die je nu nog door je ziel snijden, zullen met de tijd slijten. Vreselijk cliché maar wel waar.
[...]
Wil niet bijdehand doen maar dit is hij mogelijk (juist) niet.
Hij is de man waar Eleonora 12 jaar zich terecht geborgen bij heeft gevoeld maar door een samenloop van omstandigheden heeft hij een andere weg gekozen zonder haar die mede te delen.
Dat is een grote leugen en verraad, uiteraard.
Maar misschien deed hij dit wel uit een gevoel van compassie....
Poep nooit op je eigen bord Leo. Houdt ajb houvast aan de echte waardevolle tijden, die van vóór je onderbuikgevoel.
Liegen over vreemdgaan uit compassie? Sorry.... dat gaat er bij mij niet in.
Relaties kunnen altijd eindigen, maar sinds wanneer is het ok om het eerst bij een ander te proberen en ondertussen tegen je geliefde glashard te liegen?
Maar... het doet niet af aan al het mooie dat er daarvoor wel was. En dat mag zeker gekoesterd worden. Alle scherpe randen die je nu nog door je ziel snijden, zullen met de tijd slijten. Vreselijk cliché maar wel waar.
zaterdag 13 september 2014 om 13:53
quote:Eleonora schreef op 13 september 2014 @ 12:27:
[...]
Ja, klopt, ik verwijt mezelf van alles, heb je gelijk in.
En er zijn ook dingen die heel zwaar waren voor hem. Bijvoorbeeld mijn eeuwige pijn in mijn benen en niet of nauwelijks kunnen lopen.
Mijn ex man is echt een held vind ik, in dat opzicht.
Hij heeft ontzettend goed voor me gezorgd en daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn.
Inmiddels, na twee operaties, kan ik alles weer zelf, en nu pas realiseer ik me hóe zwaar dat was voor hem.
Nooit heb ik zijn zorg voor vanzelfsprekend genomen hoor maar ik snap wel dat hij het zwaar had, ondanks mijn dankbaarheid.
Ik ben actrice en schrijf inderdaad. Ik ontwikkel (met anderen) tv programma's en schrijf scripts etc.
Een pilot is een proefaflevering van een serie of programma.
Ik ga een promo/pilot opnemen binnenkort en schrijf daar zelf het script voor.
Dit stukje haak ik even op in, want het triggert iets bij mij. Eerder heb ik je wel eens geschreven dat ik ook fysiek afhankelijk ben geweest van mijn man een tijd. Ik hoefde nog net niet gevoerd te worden en het eerste wat ik mezelf dwong te kunnen is mijn kont afvegen. En ook nu nog heb ik pijnklachten en moet daarom mijn man vragen om dingen te doen voor me (zoals stofzuigen, lukt eeeeecht niet ). En ja, dat is zwaar voor een partner. En nee, dat moet je niet voor vanzelfsprekend zien.
Maar het maakt mijn man geen held. Het maakt niet dat ik op andere punten mijn grenzen maar een beetje moet opschuiven, want "hij doet al zoveel voor mij". Het betekent niet dat ik steeds dankbaar moet zijn. Het is namelijk wat je doet voor je geliefde. Als die pijn heeft, dan is het een natuurlijke reactie om te helpen, dat heb jij toch ook als Fien wat heeft.
Ga nooit denken dat jouw pijn en afhankelijkheid een reden voor hem mochten zijn om je buiten te sluiten, om een ander te zoeken. Ik lijk dat tussen de regels door te lezen, nu en eerder ook al. En ik wil je vanuit mijn positie zeggen, dat het een niet bij het ander hoort. Dat wat je man gedaan heeft, niet komt door jouw fysiek. Leg die schuld niet bij jezelf
[...]
Ja, klopt, ik verwijt mezelf van alles, heb je gelijk in.
En er zijn ook dingen die heel zwaar waren voor hem. Bijvoorbeeld mijn eeuwige pijn in mijn benen en niet of nauwelijks kunnen lopen.
Mijn ex man is echt een held vind ik, in dat opzicht.
Hij heeft ontzettend goed voor me gezorgd en daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn.
Inmiddels, na twee operaties, kan ik alles weer zelf, en nu pas realiseer ik me hóe zwaar dat was voor hem.
Nooit heb ik zijn zorg voor vanzelfsprekend genomen hoor maar ik snap wel dat hij het zwaar had, ondanks mijn dankbaarheid.
Ik ben actrice en schrijf inderdaad. Ik ontwikkel (met anderen) tv programma's en schrijf scripts etc.
Een pilot is een proefaflevering van een serie of programma.
Ik ga een promo/pilot opnemen binnenkort en schrijf daar zelf het script voor.
Dit stukje haak ik even op in, want het triggert iets bij mij. Eerder heb ik je wel eens geschreven dat ik ook fysiek afhankelijk ben geweest van mijn man een tijd. Ik hoefde nog net niet gevoerd te worden en het eerste wat ik mezelf dwong te kunnen is mijn kont afvegen. En ook nu nog heb ik pijnklachten en moet daarom mijn man vragen om dingen te doen voor me (zoals stofzuigen, lukt eeeeecht niet ). En ja, dat is zwaar voor een partner. En nee, dat moet je niet voor vanzelfsprekend zien.
Maar het maakt mijn man geen held. Het maakt niet dat ik op andere punten mijn grenzen maar een beetje moet opschuiven, want "hij doet al zoveel voor mij". Het betekent niet dat ik steeds dankbaar moet zijn. Het is namelijk wat je doet voor je geliefde. Als die pijn heeft, dan is het een natuurlijke reactie om te helpen, dat heb jij toch ook als Fien wat heeft.
Ga nooit denken dat jouw pijn en afhankelijkheid een reden voor hem mochten zijn om je buiten te sluiten, om een ander te zoeken. Ik lijk dat tussen de regels door te lezen, nu en eerder ook al. En ik wil je vanuit mijn positie zeggen, dat het een niet bij het ander hoort. Dat wat je man gedaan heeft, niet komt door jouw fysiek. Leg die schuld niet bij jezelf
zaterdag 13 september 2014 om 14:09
quote:Eleonora schreef op 13 september 2014 @ 12:43:
[...]
Een pizza, dat zou kunnen Koor...
Met spek of varkenshaas oid.
Ik denk er nog even over.
Momenteel studeer ik even psychologie.
Dr. Phil staat op.Zeer belangrijk, Dr. Phil. Zorg je dat je iets lekkers erbij neemt? Dat is essentieel voor het opnemen van de leerstof.
[...]
Een pizza, dat zou kunnen Koor...
Met spek of varkenshaas oid.
Ik denk er nog even over.
Momenteel studeer ik even psychologie.
Dr. Phil staat op.Zeer belangrijk, Dr. Phil. Zorg je dat je iets lekkers erbij neemt? Dat is essentieel voor het opnemen van de leerstof.
Life is short. Eat dessert first.
zaterdag 13 september 2014 om 15:29
quote:Eleonora schreef op 13 september 2014 @ 12:27:
[...]
Ja, klopt, ik verwijt mezelf van alles, heb je gelijk in.
En er zijn ook dingen die heel zwaar waren voor hem. Bijvoorbeeld mijn eeuwige pijn in mijn benen en niet of nauwelijks kunnen lopen.
Mijn ex man is echt een held vind ik, in dat opzicht.
Hij heeft ontzettend goed voor me gezorgd en daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn.
Inmiddels, na twee operaties, kan ik alles weer zelf, en nu pas realiseer ik me hóe zwaar dat was voor hem.
Nooit heb ik zijn zorg voor vanzelfsprekend genomen hoor maar ik snap wel dat hij het zwaar had, ondanks mijn dankbaarheid.
Ik ben actrice en schrijf inderdaad. Ik ontwikkel (met anderen) tv programma's en schrijf scripts etc.
Een pilot is een proefaflevering van een serie of programma.
Ik ga een promo/pilot opnemen binnenkort en schrijf daar zelf het script voor.
Maar Leo, dat jouw gezondheid je in de steek laat, dat kun je jezelf niet verwijten. Je hebt daar toch niet voor gekozen. Dat dat zwaar was voor je man, ja dat zal best. Maar dat is het leven, dingen lopen niet altijd soepel, er is tegenslag, soms is het zwaar.
Goed hoor van hem, dat hij je zo gesteund heeft, maar dat hij het ook zwaar heeft gehad is nog geen rechtvaardiging voor zijn keuzes m.b.t. jullie huwelijk en zijn relatie met die ander.
Ik snap dat het niet zo zwart / wit is als zeggen hij is een klootzak en daarmee is alles gezegd. Dat ben ik met Mrs. Stanley eens. Maar hij is wel verantwoordelijk voor zijn affaire, zijn leugens etc. Daar treft jou geen enkele blaam.
Wat klinkt jouw beroep leuk zeg! (nou ja, het schrijven gedeelte, acteren spreekt me niet zo aan )
Een tv programma / serie schrijven op zich lijkt me al heel erg fijn en bevredigend om te doen, lekker je voorstellingsvermogen aan het werk zetten en dan alles in taal gieten. En als je dat terugziet op tv, dat moet lijkt me wel een kick geven. Ik hoop dat je er nog van kunt genieten, ondanks alles.
[...]
Ja, klopt, ik verwijt mezelf van alles, heb je gelijk in.
En er zijn ook dingen die heel zwaar waren voor hem. Bijvoorbeeld mijn eeuwige pijn in mijn benen en niet of nauwelijks kunnen lopen.
Mijn ex man is echt een held vind ik, in dat opzicht.
Hij heeft ontzettend goed voor me gezorgd en daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn.
Inmiddels, na twee operaties, kan ik alles weer zelf, en nu pas realiseer ik me hóe zwaar dat was voor hem.
Nooit heb ik zijn zorg voor vanzelfsprekend genomen hoor maar ik snap wel dat hij het zwaar had, ondanks mijn dankbaarheid.
Ik ben actrice en schrijf inderdaad. Ik ontwikkel (met anderen) tv programma's en schrijf scripts etc.
Een pilot is een proefaflevering van een serie of programma.
Ik ga een promo/pilot opnemen binnenkort en schrijf daar zelf het script voor.
Maar Leo, dat jouw gezondheid je in de steek laat, dat kun je jezelf niet verwijten. Je hebt daar toch niet voor gekozen. Dat dat zwaar was voor je man, ja dat zal best. Maar dat is het leven, dingen lopen niet altijd soepel, er is tegenslag, soms is het zwaar.
Goed hoor van hem, dat hij je zo gesteund heeft, maar dat hij het ook zwaar heeft gehad is nog geen rechtvaardiging voor zijn keuzes m.b.t. jullie huwelijk en zijn relatie met die ander.
Ik snap dat het niet zo zwart / wit is als zeggen hij is een klootzak en daarmee is alles gezegd. Dat ben ik met Mrs. Stanley eens. Maar hij is wel verantwoordelijk voor zijn affaire, zijn leugens etc. Daar treft jou geen enkele blaam.
Wat klinkt jouw beroep leuk zeg! (nou ja, het schrijven gedeelte, acteren spreekt me niet zo aan )
Een tv programma / serie schrijven op zich lijkt me al heel erg fijn en bevredigend om te doen, lekker je voorstellingsvermogen aan het werk zetten en dan alles in taal gieten. En als je dat terugziet op tv, dat moet lijkt me wel een kick geven. Ik hoop dat je er nog van kunt genieten, ondanks alles.
zaterdag 13 september 2014 om 15:43
Lieve Eleonora,
Zwaar gehad of niet, duizend goede eigenschappen of niet, het stukje hoogverraad naar alle partijen en leugens en bedrog en ego..
Daar is de schaamluis van een rioolrat een heilige bij.
En ik ben wraakzuchtig blij om tussen de regels door te lezen dat hij daar zelf ook een beetje last van had.
Zwaar gehad of niet, duizend goede eigenschappen of niet, het stukje hoogverraad naar alle partijen en leugens en bedrog en ego..
Daar is de schaamluis van een rioolrat een heilige bij.
En ik ben wraakzuchtig blij om tussen de regels door te lezen dat hij daar zelf ook een beetje last van had.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
zaterdag 13 september 2014 om 15:47
[quote]Eleonora schreef op 13 september 2014 @ 12:27:
[...]
Ja, klopt, ik verwijt mezelf van alles, heb je gelijk in.
En er zijn ook dingen die heel zwaar waren voor hem. Bijvoorbeeld mijn eeuwige pijn in mijn benen en niet of nauwelijks kunnen lopen.
Mijn ex man is echt een held vind ik, in dat opzicht.
Hij heeft ontzettend goed voor me gezorgd en daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn.
Inmiddels, na twee operaties, kan ik alles weer zelf, en nu pas realiseer ik me hóe zwaar dat was voor hem.
Nooit heb ik zijn zorg voor vanzelfsprekend genomen hoor maar ik snap wel dat hij het zwaar had, ondanks mijn dankbaarheid.
Ik kom uit precies hetzelfde schuitje, maar dat neemt niet weg dat hij het op een "nette" manier af had kunnen sluiten. ( precies hetzelfde geldt voor mijn ex)
Dat gevoelens kunnen veranderen, eens. Heb ik alle begrip voor. Maar niet de manier waarop hij het opgepakt heeft. Het vreemdgaan met een ander ( en ook hier precies hetzelfde: "ik vind d'r niet eens leuk") maakt je stuk. Daarmee komt werkelijk alles van jezelf op de kop te staan. Ik ben mezelf destijds werkelijk in alle opzichten "kwijt geraakt"
Maar...die herrijzenis gaat er komen! En eerlijk? Ik vind mezelf een leuker mens geworden..
Neemt niet weg dat het voor dit moment, wat we ook met z'n allen vertellen, alleen maar zwaar en zwart is.
Wederom dus een
[...]
Ja, klopt, ik verwijt mezelf van alles, heb je gelijk in.
En er zijn ook dingen die heel zwaar waren voor hem. Bijvoorbeeld mijn eeuwige pijn in mijn benen en niet of nauwelijks kunnen lopen.
Mijn ex man is echt een held vind ik, in dat opzicht.
Hij heeft ontzettend goed voor me gezorgd en daar zal ik hem altijd dankbaar voor zijn.
Inmiddels, na twee operaties, kan ik alles weer zelf, en nu pas realiseer ik me hóe zwaar dat was voor hem.
Nooit heb ik zijn zorg voor vanzelfsprekend genomen hoor maar ik snap wel dat hij het zwaar had, ondanks mijn dankbaarheid.
Ik kom uit precies hetzelfde schuitje, maar dat neemt niet weg dat hij het op een "nette" manier af had kunnen sluiten. ( precies hetzelfde geldt voor mijn ex)
Dat gevoelens kunnen veranderen, eens. Heb ik alle begrip voor. Maar niet de manier waarop hij het opgepakt heeft. Het vreemdgaan met een ander ( en ook hier precies hetzelfde: "ik vind d'r niet eens leuk") maakt je stuk. Daarmee komt werkelijk alles van jezelf op de kop te staan. Ik ben mezelf destijds werkelijk in alle opzichten "kwijt geraakt"
Maar...die herrijzenis gaat er komen! En eerlijk? Ik vind mezelf een leuker mens geworden..
Neemt niet weg dat het voor dit moment, wat we ook met z'n allen vertellen, alleen maar zwaar en zwart is.
Wederom dus een
zaterdag 13 september 2014 om 18:21
Wat klinkt het allemaal bekend hè, al die mannen hebben dezelfde smoezen, nee hoe kom je erbij, met haar? Ben je niet goed bij je hoofd, ik vind haar nog eens niet leuk....Maar ondertussen...
Wat dat betreft kan je alleen maar afgaan op je intuitie en onderbuikgevoel, dat heeft het in de meeste gevallen goed.
Maar dat neemt niet weg dat dit nu eenmaal een rottijd voor je is.
Ook al heeft hij het nu toegegeven, het is net wat je zegt een dubbel gevoel. Maar ook deze rottijd gaat voor je voorbij en jij gaat er sterker uitkomen.
Wat dat betreft kan je alleen maar afgaan op je intuitie en onderbuikgevoel, dat heeft het in de meeste gevallen goed.
Maar dat neemt niet weg dat dit nu eenmaal een rottijd voor je is.
Ook al heeft hij het nu toegegeven, het is net wat je zegt een dubbel gevoel. Maar ook deze rottijd gaat voor je voorbij en jij gaat er sterker uitkomen.
zaterdag 13 september 2014 om 18:58
Allemaal weer een voor de lieve support.
Ik ben buiten geweest, met de hond, ik heb iets gegeten, geen pizza maar een paar vegetarische miniloempia's en wat fruit.
Verder heb ik nergens zin in.
Ik ben niet eens verdrietig of wanhopig of kwaad. Ben gewoon down en lusteloos.
Het dringt nu pas echt door allemaal.
Dat ik gescheiden ben wist ik al maar dat het echt is zoals ik vreesde, dat wordt nu pas werkelijk duidelijk.
Ik vind het nog steeds ongelofelijk.
Beowulf slaapt.
Helaas slaapt hij op mijn borst.
Ik ben buiten geweest, met de hond, ik heb iets gegeten, geen pizza maar een paar vegetarische miniloempia's en wat fruit.
Verder heb ik nergens zin in.
Ik ben niet eens verdrietig of wanhopig of kwaad. Ben gewoon down en lusteloos.
Het dringt nu pas echt door allemaal.
Dat ik gescheiden ben wist ik al maar dat het echt is zoals ik vreesde, dat wordt nu pas werkelijk duidelijk.
Ik vind het nog steeds ongelofelijk.
Beowulf slaapt.
Helaas slaapt hij op mijn borst.
zaterdag 13 september 2014 om 20:15
Voel me vooral een sukkel eigenlijk.
Maanden wist ik rationeel hoe het zat maar ik wilde er gewoon niet aan.
Sinds gisteren weet ik het dan eindelijk officieel.
En nog wilde ik ergens dat het niet waar was. Dat het ontkend werd, dat het niet was wat ik al die tijd al voelde.
Omdat ik het me gewoon niet voor kan stellen.
Zo gek dat je het blijft ontkennen, dat er een stemmetje blíjft roepen dat het gewoon niet waar kán zijn.
Ik voel me belachelijk.
Ja, dat is het.
Ik voel me belachelijk gemaakt.
Maanden wist ik rationeel hoe het zat maar ik wilde er gewoon niet aan.
Sinds gisteren weet ik het dan eindelijk officieel.
En nog wilde ik ergens dat het niet waar was. Dat het ontkend werd, dat het niet was wat ik al die tijd al voelde.
Omdat ik het me gewoon niet voor kan stellen.
Zo gek dat je het blijft ontkennen, dat er een stemmetje blíjft roepen dat het gewoon niet waar kán zijn.
Ik voel me belachelijk.
Ja, dat is het.
Ik voel me belachelijk gemaakt.
