Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
woensdag 17 september 2014 om 07:48
Goedemorgen lieverds,
Je hebt gelijk Marije, ik ben meer mezelf.
Zo voel ik dat zelf ook.
Vanmorgen was ik al heel vroeg wakker.
Het was nog bijna donker.
Normaal gesproken duurt het dan een paar heerlijke totaal zorgeloze seconden voor ik Beowulf zie of zijn aanwezigheid voel. Vandaag, voor de allereerste keer, was hij er niet.
Niet op mijn borst, op of naast bed of zelfs maar in de hoek van de kamer.
Ik zag hem net even door de bijkeuken sluipen maar ik kon hem negeren en ben brood gaan smeren, thee gaan zetten, pauzehapjes gaan regelen, de afwas opruimen en de was doen.
Hij komt weer, dit is niet al zijn einde, maar op dit moment is zijn allesverlammende aanwezigheid nergens te bekennen.
Gisteren was een ontzettend fijne dag, ik heb goed geslapen en ben niet bang voor vandaag.
Ik ben op mijn hoede hoor, absoluut, maar nu geniet ik gewoon maar even van het 'niks' wat ik voel.
Niks is namelijk zó veel beter dan angst, paniek en verdriet.
Je hebt gelijk Marije, ik ben meer mezelf.
Zo voel ik dat zelf ook.
Vanmorgen was ik al heel vroeg wakker.
Het was nog bijna donker.
Normaal gesproken duurt het dan een paar heerlijke totaal zorgeloze seconden voor ik Beowulf zie of zijn aanwezigheid voel. Vandaag, voor de allereerste keer, was hij er niet.
Niet op mijn borst, op of naast bed of zelfs maar in de hoek van de kamer.
Ik zag hem net even door de bijkeuken sluipen maar ik kon hem negeren en ben brood gaan smeren, thee gaan zetten, pauzehapjes gaan regelen, de afwas opruimen en de was doen.
Hij komt weer, dit is niet al zijn einde, maar op dit moment is zijn allesverlammende aanwezigheid nergens te bekennen.
Gisteren was een ontzettend fijne dag, ik heb goed geslapen en ben niet bang voor vandaag.
Ik ben op mijn hoede hoor, absoluut, maar nu geniet ik gewoon maar even van het 'niks' wat ik voel.
Niks is namelijk zó veel beter dan angst, paniek en verdriet.
woensdag 17 september 2014 om 08:58
woensdag 17 september 2014 om 09:07
Moet denken aan het verhaaltje dat ik mijn jongste vertelde vroeger, als hij bang was voor monsters in zijn kamer. Ik zei dan vaak: zo, ik heb dat monster even naar iemand anders gestuurd. Het kan niet zo zijn dat alleen jij maar last van 'm hebt. En dan gaat die moeder daar wel weer zorgen dat-ie weer verdwijnt. Dat hielp altijd! Dan had ik 'm netjes weggestuurd. Misschien dat Beowulf zich ook al realiseert dat er nog andere mensen zijn die lastig gevallen moeten worden. Dat zijn 'taak' bij jou al minder 24/7 is dan voorheen. Dat is mooi. Beowulven moeten opgejaagd blijven, weggestuurd worden, zich niet langer nuttig voelen. Hij komt vast nog bij je terug, het zijn eigenwijze types. Maar dan ben jij weer sterker. En kun je de boodschap van 'ga gerust iemand anders lastig vallen' weer beter brengen. En begrijp me niet verkeerd, ik gun niemand dat beest, maar hij is er nu eenmaal, dus aan ieder de taak om liefdevol maar resoluut afscheid van 'm te nemen. Eleonora, de zon schijnt vandaag voor JOU! Liefs.
woensdag 17 september 2014 om 22:15
*primeur*
Zojuist voor het eerst van mijn leven blij geweest dat een niettastbaarbestaande hond bij een voor mij slechts virtueel bekend persoon afwezig was
En omdat je ze ook bij goede dagen verdiend voor jou een
Zojuist voor het eerst van mijn leven blij geweest dat een niettastbaarbestaande hond bij een voor mij slechts virtueel bekend persoon afwezig was
En omdat je ze ook bij goede dagen verdiend voor jou een
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
donderdag 18 september 2014 om 07:31
donderdag 18 september 2014 om 07:36
Op mijn hoede met zeggen dat het goed gaat vooral Sophie. Omdat ik weet dat het zo weer kan veranderen.
Natuurlijk wil ik dat een of twee goede dagen zich voortzetten in blijvend herstel etc.
Maar je hebt gelijk. Hij komt en gaat.
Gisterenmiddag was hij er weer even een uur of wat.
Maar hij ging ook weer weg.
En dat is toch echt nieuw....
Ik heb het ook druk, moet dingen doen, word gebeld voor klussen of nieuw te verzinnen dingen, wat ook helpt merk ik.
Van mij mag dit even doorgaan.
Natuurlijk wil ik dat een of twee goede dagen zich voortzetten in blijvend herstel etc.
Maar je hebt gelijk. Hij komt en gaat.
Gisterenmiddag was hij er weer even een uur of wat.
Maar hij ging ook weer weg.
En dat is toch echt nieuw....
Ik heb het ook druk, moet dingen doen, word gebeld voor klussen of nieuw te verzinnen dingen, wat ook helpt merk ik.
Van mij mag dit even doorgaan.
donderdag 18 september 2014 om 07:44
