flashbacks na een scheiding

Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.



De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.



En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....



Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?



Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.

Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.



Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.

Hoe lang duurde dit bij jou?

Wat deed je er mee of misschien tegen?

Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?

Dank jullie wel meiden en inderdaad Wiebeltje, een web, aan een draadje hangen, alweer een nieuw web aan het maken zijn. Het is een mooie beeldspraak en gaat ook voor mij op....



Nog even terugkomen op wat Postvanmij schreef,over overeenkomsten tussen scheidingen. Die zijn er natuurlijk, daar dacht ik net tijdens het stofzuigen over na. Mensen denken al snel dat ze helemaal uniek zijn en dat ze de enige zijn die dingen meemaken of dat hun manier van aanpakken helemaal anders is dan die van anderen. Ik ben me bewust van de overeenkomsten die mijn scheiding vertoont met andere scheidingen. Alleen al de aanleiding tot is totaal niet uniek, die is zelfs nogal klassiek te noemen als ik het zo zeggen mag.



Hoe er mee om te gaan kan nogal uiteen lopen.

In het dorp waar ik woon gingen ouders van de voormalige school van mijn dochter ongeveer gelijktijdig met ons scheiden, om dezelfde reden; de meneer vond een andere mevrouw leuker.



Vechten op het schoolplein, bij elkaar ramen ingooien, kinderen omgang met de vader ontzeggen ging gelijk op met onze pogingen om zo netje mogelijk met elkaar om te gaan.

Ook scheiden, ook een ander in het spel, heel andere manier van er mee dealen.



Ik voel me dus niet aangesproken door het; 'ik heb het al zo vaak zien gebeuren.....' op zich maar begrijp best dat het er voor een buitenstaander zo uitziet.



Ook bedacht ik me dat tegen de tijd dat het oud en nieuw is, mijn ex man alweer zo ongeveer een jaar verkering heeft.

Hoe raar is dat?!



Mijn ego trekt het slecht. Dat.

Ik voel me uitgelachen.

Heb ik ook heel vaak gezegd tegen mijn ex. Toen ik nog niet echt wist wat er aan de hand was, dat ik me zo'n sukkel voelde, zo'n loser. Dan zei hij dat ik dat niet was maar ik bleef dat gevoel houden.

Inmiddels weet ik waarom.

Wat zullen ze gelachen hebben. Geklaagd ook tegen elkaar, dat ik er maar om bleef vragen en dat hij dan steeds moest ontkennen, want ja, 'dat was beter....' anders was het 'niet netjes'. En intussen maar verliefd zijn en al een heel leven samen hebben.

Kotsmisselijk word ik daar nog steeds af en toe van.



Stofzuigend bedacht ik me ook iets anders:

Ongeveer een jaar geleden begon ik twijfels te hebben over de stabiliteit van mijn relatie. Ik had het gevoel dat we uit elkaar groeiden.

Dat zat toen allemaal nog tussen mijn oren natuurlijk, volgens mijn ex man maar ik voelde wat ik voelde.

Tegen de tijd dat het oud en nieuw was, vorig jaar, was ik wanhopig. Ik wist dat hij niet meer zo veel van me hield en twijfelde, dat sprak hij net na Sinterklaas vorig jaar.



Hoewel de echte breuk nog moest komen, dat was ongeveer de ergste maand van mijn leven, het niet weten of het nog goed zou komen en eigenlijk al weten dat dat niet zo was.

Ik zie me nog half huilend en wanhopig door de supermarkt lopen om inkopen te doen voor de feestdagen. Wetend, in ieder geval voelend, dat het de laatste keer zou zijn dat ik die tijd, die ik de mooiste van het jaar vind, samen met mijn hele gezin door zou brengen.



Als stofzuigend (ik heb een héle grote huiskamer) bedacht ik me dat ik dát in ieder geval nooit meer mee hoef te maken, althans, niet in deze relatie en als het aan mij ligt helemaal nooit meer.

Dát verdriet, die angst, die wanhoop, die is er allemaal niet meer. Ik hoef me nooit meer af te vragen hoe het zat, wat er nou speelde, of ik nog hoop mocht hebben, want het is nu duidelijk en hoewel het een schrale troost is, díe ellende is in ieder geval niet meer aan de orde.



Misschien is het niet zo leuk als anders, kerst en zo maar de pijn die ik toen had, weg.......



Da's winst.

Toch?

Ben alleen zo verdrietig vandaag....

Dag lieverds,



Fijn dat jullie er weer zijn. (ik zou echt eens een high tea moeten organiseren)



Ik laat het maar gebeuren allemaal.

Pijn doet zeer en zelfs nu dus nog, na negen maanden, doet het nog steeds zeer.



Of ik iets leuks ga doen vandaag, nou, eigenlijk wel. Ik zit, as we speak iets heel leuks te doen. Ik ontwikkel namelijk, zoals sommigen weten, tv programma's (niet dat die dan perse gemaakt worden maar ik bedenk zo nu en dan iets met een groepje) en daar ben ik op dit moment heel druk mee. Plus nog het bureau wat ik begonnen ben, dus genoeg te doen.

Nu ben ik personages aan het bedenken, hoe leuk is dat? Gewoon nieuwe mensen verzinnen....

Ik weet nauwelijks iets leukers.



Maar jammer genoeg ben ik blue.

Heel blue.



Merisi, dat je me uitnodigt voor O&N, wat ben je toch een engel....

Ik heb mijn dochter beloofd dat we samen zijn, hier, thuis, bij de dieren maar echt, wat ben je een schat.





Ik zit echt mijn zegeningen te tellen hoor, geloof me. Gisteren had ik zo'n goeie dag, ik was behoorlijk zen met mijn leven en vannacht was het dus weer bal.

Hond in da face en verdriet, verdriet, verdriet, ik huilde me een ongeluk.

Nu is dat over, ik huil niet meer, ben een beetje dof en duf van binnen maar moet werken, dingen doen, straks huiswerk ophalen voor mijn kind, omdat ze nog steeds ziek is en van mij niet achter mag lopen op school.



Gewoon een werkende moeder dus he, denk ik.

Heel gewoon. Een alleenstaande vrouw met genoeg te doen en ja, met verdriet, ben ik ook al niet de enige in.



Schouders er onder Lé.

Huppekee.

Bedankt weer voor alle lieve reacties, wat zijn jullie toch onbetaalbaar....



Een serie over een vreemdgaande man, mjah, ik vind het een leuk thema maar heb zelf niet echt de aanvechting om er mee aan de slag te gaan, nu nog niet tenminste, wie weet een keer



Ik heb wel eens nagedacht over een serie over een groepje wat elkaar leerde kennen via een forum inderdaad.

Een comedy leek me wel wat.



Als ik denk aan zeven jaar verwerken word ik daar niet zo heel blij van eerlijk gezegd.

Zelf had ik zoiets van, na een jaar moet het wel een keer klaar zijn. Slaat nergens op maar dan vind ik het persoonlijk wel een keer mooi geweest. Een utopie, dat begrijp ik nu ook.



Intussen heb ik nog best een heleboel gedaan ondanks het ellendige gevoel.



Het zal wel goedkomen allemaal.