Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
maandag 1 december 2014 om 10:22
Mijn ex verlaten op oudjaardag. Terwijl iedereen zich volpropte met oliebollen hing ik boven de pot mijn maag te legen.
Ik wilde niet aan de dag beginnen, hoopte op een ramp waardoor ik de hele dag in bed kon blijven liggen. Dat de tijd even zou stoppen zodat ik niets meer hoefde te voelen.
Uit elkaar gaan is hel. Ik ben er slecht in.
Jij ook zo te horen.
Ik wilde niet aan de dag beginnen, hoopte op een ramp waardoor ik de hele dag in bed kon blijven liggen. Dat de tijd even zou stoppen zodat ik niets meer hoefde te voelen.
Uit elkaar gaan is hel. Ik ben er slecht in.
Jij ook zo te horen.
maandag 1 december 2014 om 10:25
Leo, je wordt heus weer meer jezelf, maar dat neemt niet weg dat je ook veranderd zult zijn. Ook ik denk regelmatig terug aan de fijne tijden met mijn ex, maar dat betekend niet dat ik 'm terugwil: het betekend dat ik verlang naar de tijden toen alles nog goed was. Volgens mij is dat een heel normaal gevoel. Lieverd, het is nog zo kort geleden allemaal: je hebt nog veel te verwerken.
maandag 1 december 2014 om 10:26
En het duurde bij mij wel een dik jaar of 3 voordat ik de pijn niet meer voelde van wat ik hem had aangedaan. Dat ik mezelf niet meer zo verafschuwde dat ik hem op de 1 op andere dag bij het grof vuil had gezet.
Ik haatte mezelf. Heel soms nu nog steeds, bij een herinnering of wanneer hij me weer eens belt om bij te praten. Of wanneer ik een foto van ons samen zie.
Horribele.
Ik haatte mezelf. Heel soms nu nog steeds, bij een herinnering of wanneer hij me weer eens belt om bij te praten. Of wanneer ik een foto van ons samen zie.
Horribele.
maandag 1 december 2014 om 10:33
quote:cochise schreef op 01 december 2014 @ 10:25:
Leo, je wordt heus weer meer jezelf, maar dat neemt niet weg dat je ook veranderd zult zijn. Ook ik denk regelmatig terug aan de fijne tijden met mijn ex, maar dat betekend niet dat ik 'm terugwil: het betekend dat ik verlang naar de tijden toen alles nog goed was. Volgens mij is dat een heel normaal gevoel. Lieverd, het is nog zo kort geleden allemaal: je hebt nog veel te verwerken.
De fijne tijden herinner je je beter en vaker als de slechte tijden. Alle leuke dingen haalde ik steeds omhoog, de rotmomenten 'vergat' ik maar liever.
Op een gegeven moment was ik zo ver dat er in mijn beleving helemaal niks slechts gebeurd was, dat mijn hele huwelijk pais en vree was. (en dan was er bij ons al helemaal geen ander in het spel)
Ook dat ga je later wel in perspectief zien. Veel later, ik denk wel 2 of 3 jaar na dato, kon ik pas inzien dat het de laatste jaren helemaal niet echt leuk was.
En voordat je dat inziet, kwel je jezelf mateloos.
Leo, je wordt heus weer meer jezelf, maar dat neemt niet weg dat je ook veranderd zult zijn. Ook ik denk regelmatig terug aan de fijne tijden met mijn ex, maar dat betekend niet dat ik 'm terugwil: het betekend dat ik verlang naar de tijden toen alles nog goed was. Volgens mij is dat een heel normaal gevoel. Lieverd, het is nog zo kort geleden allemaal: je hebt nog veel te verwerken.
De fijne tijden herinner je je beter en vaker als de slechte tijden. Alle leuke dingen haalde ik steeds omhoog, de rotmomenten 'vergat' ik maar liever.
Op een gegeven moment was ik zo ver dat er in mijn beleving helemaal niks slechts gebeurd was, dat mijn hele huwelijk pais en vree was. (en dan was er bij ons al helemaal geen ander in het spel)
Ook dat ga je later wel in perspectief zien. Veel later, ik denk wel 2 of 3 jaar na dato, kon ik pas inzien dat het de laatste jaren helemaal niet echt leuk was.
En voordat je dat inziet, kwel je jezelf mateloos.
maandag 1 december 2014 om 10:41
quote:Eleonora schreef op 01 december 2014 @ 10:20:
Ik hoop dat jullie heel goed begrijpen en weten van mij dat ik natuurlijk erg goed weet dat ik nog bof. Mijn dochter is het grootste deel van de tijd bij mij.
Dat is niet mijn keuze geweest, ik wil het graag samen doen maar goed, de praktijk is nu eenmaal anders.
Dus, aan een kant moet ik misschien wel niet zeuren want ja, ik ben vaker samen met onze dochter dan mijn ex maar allemachtig, wat zou ik de tijd graag terugdraaien en weer samen de boom optuigen etc.
Betekent dat dat ik mijn ex terug wil als ik dat zeg?
Of is dat meer wat Koor bedoelt, dat er zo veel verdriet is óm dingen met mijn ex en niet om de man zelf?
Soms weet ik het zelf niet meer.
Ik wil mezelf terug!!!!!
Als jouw ex voor je staat en hij zou je vragen om hem weer terug te nemen, zal alles in je nee zeggen echt waar , je wilt hem niet terug je wilt terug wat vertrouwd is.
Je bent aan het rouwen om wat weg is en dat is niet hij, probeer het maar eens te visualiseren voor jezelf het gevoel komt dan automatisch omhoog helemaal omdat hij jou en je kind zo door en door verraden heeft.
De tijd heelt veel wonden, maar dat duurt nog even voorlopig zal je nog het gevoel van stilstand hebben omdat je pijn hebt, en pijn wilt iedereen zo snel mogelijk weghebben, vandaar dat het zo lang lijkt maar dat zal je strakjes ervaren als je ineens denkt: hee ik denk niet meer aan......., of goh het doet steeds minder zeer.
Je komt er wel het duurt alleen even , maar heb vooral vertrouwen in je zelf je bent een super sterke vrouw en je red het gewoon echt waar Leo
Ik hoop dat jullie heel goed begrijpen en weten van mij dat ik natuurlijk erg goed weet dat ik nog bof. Mijn dochter is het grootste deel van de tijd bij mij.
Dat is niet mijn keuze geweest, ik wil het graag samen doen maar goed, de praktijk is nu eenmaal anders.
Dus, aan een kant moet ik misschien wel niet zeuren want ja, ik ben vaker samen met onze dochter dan mijn ex maar allemachtig, wat zou ik de tijd graag terugdraaien en weer samen de boom optuigen etc.
Betekent dat dat ik mijn ex terug wil als ik dat zeg?
Of is dat meer wat Koor bedoelt, dat er zo veel verdriet is óm dingen met mijn ex en niet om de man zelf?
Soms weet ik het zelf niet meer.
Ik wil mezelf terug!!!!!
Als jouw ex voor je staat en hij zou je vragen om hem weer terug te nemen, zal alles in je nee zeggen echt waar , je wilt hem niet terug je wilt terug wat vertrouwd is.
Je bent aan het rouwen om wat weg is en dat is niet hij, probeer het maar eens te visualiseren voor jezelf het gevoel komt dan automatisch omhoog helemaal omdat hij jou en je kind zo door en door verraden heeft.
De tijd heelt veel wonden, maar dat duurt nog even voorlopig zal je nog het gevoel van stilstand hebben omdat je pijn hebt, en pijn wilt iedereen zo snel mogelijk weghebben, vandaar dat het zo lang lijkt maar dat zal je strakjes ervaren als je ineens denkt: hee ik denk niet meer aan......., of goh het doet steeds minder zeer.
Je komt er wel het duurt alleen even , maar heb vooral vertrouwen in je zelf je bent een super sterke vrouw en je red het gewoon echt waar Leo
maandag 1 december 2014 om 10:43
quote:3wieler schreef op 01 december 2014 @ 10:30:
Hoe gaat het met eten trouwens? Blijft er nog iets van je over?
Ja, ik ben er nog hoor, ik ben afgevallen tot maat 46 nu.
Kwam van 56 af.
En het staat nu stil.
Eten gaat beter, ik eet niet veel maar wel regelmatig en drink ook goed.
Ik zou dolgraag een before and after pica neerzetten maar ik weet niet hoe.
Hoe gaat het met eten trouwens? Blijft er nog iets van je over?
Ja, ik ben er nog hoor, ik ben afgevallen tot maat 46 nu.
Kwam van 56 af.
En het staat nu stil.
Eten gaat beter, ik eet niet veel maar wel regelmatig en drink ook goed.
Ik zou dolgraag een before and after pica neerzetten maar ik weet niet hoe.
maandag 1 december 2014 om 10:48
De kans is groot dat je mist hoe iets was. En wat je niet anders had willen hebben.
Iemand heeft een keuze voor jou en je gezin gemaakt waar jij niet achter stond. Je kon niet anders dan erin meegaan. Je aan te passen aan de nieuwe situatie en de keuze die voor jou is gemaakt.
Hierdoor was je afhankelijk van een ander.
Misschien een andere mind-set. Maak keuzes voor jezelf. Kleine dingen. Bewust voor jezelf. Omdat JIJ er blij van word. Dan pak je het heft weer in handen. Geen boom optuigen dit jaar zoals vroeger.... Maar maak een nieuwe traditie, met vriendinnetjes van je dochter? neefjes/nichtjes? Maak er een nieuw feestje van. Kies hier zelf voor.
Ik noem maar iets.
Ik snap je wel.
Iemand heeft een keuze voor jou en je gezin gemaakt waar jij niet achter stond. Je kon niet anders dan erin meegaan. Je aan te passen aan de nieuwe situatie en de keuze die voor jou is gemaakt.
Hierdoor was je afhankelijk van een ander.
Misschien een andere mind-set. Maak keuzes voor jezelf. Kleine dingen. Bewust voor jezelf. Omdat JIJ er blij van word. Dan pak je het heft weer in handen. Geen boom optuigen dit jaar zoals vroeger.... Maar maak een nieuwe traditie, met vriendinnetjes van je dochter? neefjes/nichtjes? Maak er een nieuw feestje van. Kies hier zelf voor.
Ik noem maar iets.
Ik snap je wel.
maandag 1 december 2014 om 12:43
Ik denk dat ook meespeelt in het missen is dat je inmiddels keihard ervaren hebt wat hij gedaan heeft (en nog doet), maar dat dat zó niet past bij het beeld wat jij altijd van hem hebt gehad. Je hebt jarenlang met hem je leven gedeeld, je dacht hem door en door te kennen en als er iets was waar je 100% zeker van was! dan was dat wel van hem! Van jullie leven en liefde. Nooit had je kunnen denken dat jullie uit elkaar zouden gaan, jullie relatie stond als een huis, een vaststaand gegeven.
En nu het godsonmogelijke is gebeurd kun je er met je verstand (laat staan met je gevoel) nog altijd absoluut niet bij. Maar...je moet. Je moet wel, want het is wel degelijk gebeurd en niet te zuinig ook. Wat er gebeurd is gaat al jouw voorstellingsvermogen te boven en toch is dit je huidige realiteit.
Geen wonder dat je het niet meer weet. Mis ik hem, of mis ik hetgeen hij me afgenomen heeft? Met je verstand wil je deze man nog in geen miljoen jaar meer terug, maar gevoelsmatig schreeuwt alles in: Kom alsjeblieft weer terug, we hadden het zo goed samen!
Maar lieve Leo, zo goed was het dus niet...Daar waar jij dacht dat jullie leven samen een vaststaand gegeven was, daar was hij met heel andere dingen bezig. Achter jouw rug om. Willens en wetens. Het overkwam hem niet, hij zocht het op!
Dit laatste klinkt misschien heel hard, maar ik gun je zó dat je naast je verdriet ook vooral boosheid voelt, zodat je hopelijk wat meer afstand van hem kan nemen. Want mijn god, lief mens, je verdient toch zoveel meer!! Word maar eens goed boos op hem, dat helpt!
En nu het godsonmogelijke is gebeurd kun je er met je verstand (laat staan met je gevoel) nog altijd absoluut niet bij. Maar...je moet. Je moet wel, want het is wel degelijk gebeurd en niet te zuinig ook. Wat er gebeurd is gaat al jouw voorstellingsvermogen te boven en toch is dit je huidige realiteit.
Geen wonder dat je het niet meer weet. Mis ik hem, of mis ik hetgeen hij me afgenomen heeft? Met je verstand wil je deze man nog in geen miljoen jaar meer terug, maar gevoelsmatig schreeuwt alles in: Kom alsjeblieft weer terug, we hadden het zo goed samen!
Maar lieve Leo, zo goed was het dus niet...Daar waar jij dacht dat jullie leven samen een vaststaand gegeven was, daar was hij met heel andere dingen bezig. Achter jouw rug om. Willens en wetens. Het overkwam hem niet, hij zocht het op!
Dit laatste klinkt misschien heel hard, maar ik gun je zó dat je naast je verdriet ook vooral boosheid voelt, zodat je hopelijk wat meer afstand van hem kan nemen. Want mijn god, lief mens, je verdient toch zoveel meer!! Word maar eens goed boos op hem, dat helpt!
maandag 1 december 2014 om 13:37
Ik weet dat je gelijk hebt.....
En ik weet ook dat ik doe wat Yasmijn zegt, alléén de goede dingen onthouden en nog weten.
Niet eigenwijs bedoeld maar het wás ook echt heel lang en ontzettend vaak heel erg goed. Mijn relatie stond inderdaad als een solide huis.
Maar er kwamen kreukels in.
Één grote kreukel dan, in 2010.
Toen ik ook eigenlijk had willen scheiden omdat ik bang was dat het vertrouwen nooit meer terug zou komen.
Maar we kwamen er doorheen. Dácht ik.
Ik kwam er doorheen blijkbaar.
Hij niet.
Terwijl hij degene was die mijn vertrouwen beschaamde.
Ik dacht dat we de hobbel succesvol genomen hadden.
Hij bleek niet meer happy te zijn geweest. Dat zei hij ook. Dat hij al vijf jaar minder gelukkig was. Alleen deelde hij dat niet met mij en, geloof het of niet, ik heb het niet gemerkt!
Boos ben ik dus regelmatig.
Op mezelf vooral.
En ik weet ook dat ik doe wat Yasmijn zegt, alléén de goede dingen onthouden en nog weten.
Niet eigenwijs bedoeld maar het wás ook echt heel lang en ontzettend vaak heel erg goed. Mijn relatie stond inderdaad als een solide huis.
Maar er kwamen kreukels in.
Één grote kreukel dan, in 2010.
Toen ik ook eigenlijk had willen scheiden omdat ik bang was dat het vertrouwen nooit meer terug zou komen.
Maar we kwamen er doorheen. Dácht ik.
Ik kwam er doorheen blijkbaar.
Hij niet.
Terwijl hij degene was die mijn vertrouwen beschaamde.
Ik dacht dat we de hobbel succesvol genomen hadden.
Hij bleek niet meer happy te zijn geweest. Dat zei hij ook. Dat hij al vijf jaar minder gelukkig was. Alleen deelde hij dat niet met mij en, geloof het of niet, ik heb het niet gemerkt!
Boos ben ik dus regelmatig.
Op mezelf vooral.
maandag 1 december 2014 om 16:02
quote:Eleonora schreef op 01 december 2014 @ 13:37:
Ik dacht dat we de hobbel succesvol genomen hadden.
Hij bleek niet meer happy te zijn geweest. Dat zei hij ook. Dat hij al vijf jaar minder gelukkig was. Alleen deelde hij dat niet met mij en, geloof het of niet, ik heb het niet gemerkt!
Boos ben ik dus regelmatig.
Op mezelf vooral.O ja. Dat soort uitspraken heb ik meer gehoord. Dat is achteraf goedpraten. Zo maakt hij voor zichzelf een logisch verhaal van zijn idiote handelen.
Ik dacht dat we de hobbel succesvol genomen hadden.
Hij bleek niet meer happy te zijn geweest. Dat zei hij ook. Dat hij al vijf jaar minder gelukkig was. Alleen deelde hij dat niet met mij en, geloof het of niet, ik heb het niet gemerkt!
Boos ben ik dus regelmatig.
Op mezelf vooral.O ja. Dat soort uitspraken heb ik meer gehoord. Dat is achteraf goedpraten. Zo maakt hij voor zichzelf een logisch verhaal van zijn idiote handelen.
maandag 1 december 2014 om 17:43
Lieve Leo,
Ik heb je eerder geschreven dat ik me eerst in jou verhaal ingelezen heb voordat ik in dit topic ging schrijven. Ik had een poos nauwelijks gekeken op het Viva-forum en zat nog op de roze 'Eleonora-heeft-een-fantastische-man'-wolk. Jij schreef hier dat je weer terug bij af was. Meds reageerde met zoiets als "nietus, loep jezelf maar eens, de wanhoop is weg", en toen heb ik jou dus ook geloept.
En wat ik toen las was anders dan je nu ervaart. Ik heb het hier eerder geschreven. Geen donderslag bij heldere hemel. Eerder aardverschuiving bij donkere hemel of zoiets.
Ik schrijf dit niet om je herinnering af te pakken, of je huwelijk achteraf slecht te praten. Maar wel om je ogen nú te openen voor wat ik zie: dat jij al eerder dingen zag.
En daar wijs ik je op omdat jij nu 'schuld' naar je toe gaat trekken.
En over schuld: lariekul. Als zijn reactie op verder gaan na bedrog (ook al was dat niet fysiek) is om vervolgens een leugen te gaan leven en je nogmaals en meer te bedriegen zit de fout toch echt bij hem. Huwelijken gaan soms kapot, maar laat de schuld voor oneerlijkheid en geslotenheid bij degene die oneerlijk en gesloten was.
En de feestdagen worden weer een feest op het moment dat je kunt genieten van het feit dat je open en eerlijke mensen van wie je houdt om je heen hebt, en dat dát is wat de feestdagen speciaal maakt. Niet het complete plaatje van pa, ma en kind. Ma en kind met 100% vertrouwen en eerlijkheid is feestelijker dan pa, ma en kind in deels leugen en valsche openheid. En dat genieten gaat weer komen. Als het nog niet dit jaar is dan heet dit jaar gewoon nog 'onderdeel van de overgangsfase'
Ik heb je eerder geschreven dat ik me eerst in jou verhaal ingelezen heb voordat ik in dit topic ging schrijven. Ik had een poos nauwelijks gekeken op het Viva-forum en zat nog op de roze 'Eleonora-heeft-een-fantastische-man'-wolk. Jij schreef hier dat je weer terug bij af was. Meds reageerde met zoiets als "nietus, loep jezelf maar eens, de wanhoop is weg", en toen heb ik jou dus ook geloept.
En wat ik toen las was anders dan je nu ervaart. Ik heb het hier eerder geschreven. Geen donderslag bij heldere hemel. Eerder aardverschuiving bij donkere hemel of zoiets.
Ik schrijf dit niet om je herinnering af te pakken, of je huwelijk achteraf slecht te praten. Maar wel om je ogen nú te openen voor wat ik zie: dat jij al eerder dingen zag.
En daar wijs ik je op omdat jij nu 'schuld' naar je toe gaat trekken.
En over schuld: lariekul. Als zijn reactie op verder gaan na bedrog (ook al was dat niet fysiek) is om vervolgens een leugen te gaan leven en je nogmaals en meer te bedriegen zit de fout toch echt bij hem. Huwelijken gaan soms kapot, maar laat de schuld voor oneerlijkheid en geslotenheid bij degene die oneerlijk en gesloten was.
En de feestdagen worden weer een feest op het moment dat je kunt genieten van het feit dat je open en eerlijke mensen van wie je houdt om je heen hebt, en dat dát is wat de feestdagen speciaal maakt. Niet het complete plaatje van pa, ma en kind. Ma en kind met 100% vertrouwen en eerlijkheid is feestelijker dan pa, ma en kind in deels leugen en valsche openheid. En dat genieten gaat weer komen. Als het nog niet dit jaar is dan heet dit jaar gewoon nog 'onderdeel van de overgangsfase'
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
