Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 19 december 2014 om 08:08
Ging het een beetje gisteravond, Leo? Zal niet makkelijk zijn geweest om alleen weg te lopen terwijl F met je ex meeging.
Idd gaat ook de komende week voorbij, maar ook dat zal niet makkelijk zijn. Zoals iemand anders al schreef, het cliché is waar: de tijd maakt het makkelijker, het doet elke keer een heel klein beetje minder pijn.
Helaas verdwijnt het niet vind ik. Ik vind het nog steeds lastig als de kinderen een week bij hun vader zijn en zeker rond deze tijd, ook al heb ik genoeg eigen bezigheden en kan ik ook genieten in die periodes Maar het gezin is niet meer en dit soort situaties confronteren je hier elke keer weer pijnlijk mee. Zelfs al wil je niet meer terug naar de oude situatie, de pijn om wat verloren is voor de kinderen blijft...
Maar wat ben ik blij dat jij zo'n lieve vriend hebt die jou en F steunt, die deze zware dagen een klein beetje makkelijker voor je maakt. Deze mensen zijn als een warm bad en je hebt ze heel hard nodig nu.
Idd gaat ook de komende week voorbij, maar ook dat zal niet makkelijk zijn. Zoals iemand anders al schreef, het cliché is waar: de tijd maakt het makkelijker, het doet elke keer een heel klein beetje minder pijn.
Helaas verdwijnt het niet vind ik. Ik vind het nog steeds lastig als de kinderen een week bij hun vader zijn en zeker rond deze tijd, ook al heb ik genoeg eigen bezigheden en kan ik ook genieten in die periodes Maar het gezin is niet meer en dit soort situaties confronteren je hier elke keer weer pijnlijk mee. Zelfs al wil je niet meer terug naar de oude situatie, de pijn om wat verloren is voor de kinderen blijft...
Maar wat ben ik blij dat jij zo'n lieve vriend hebt die jou en F steunt, die deze zware dagen een klein beetje makkelijker voor je maakt. Deze mensen zijn als een warm bad en je hebt ze heel hard nodig nu.
vrijdag 19 december 2014 om 10:34
vrijdag 19 december 2014 om 12:03
quote:marielle75 schreef op 17 december 2014 @ 14:14:
Wij kunnen in ieder geval eens een lekker kopje thee doen in de komende weken.
Ik heb eigenlijk geen vakantie, want ik ben net begonnen maar ik kan mijn eigen tijd indelen en ik vind het leuk je te ontmoeten.[/quote]
Dat vind ik een goed idee.Heb je ff een bericht gestuurd!
Wij kunnen in ieder geval eens een lekker kopje thee doen in de komende weken.
Ik heb eigenlijk geen vakantie, want ik ben net begonnen maar ik kan mijn eigen tijd indelen en ik vind het leuk je te ontmoeten.[/quote]
Dat vind ik een goed idee.Heb je ff een bericht gestuurd!
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
vrijdag 19 december 2014 om 13:22
Lieve Leo,
Weet uit ervaring, waar je doorheen gaat. Maar ook dat deze gevoelens minder pijn gaan doen. Omdat je leert hoe je je tijd en vooral deze tijd anders invult dan samen met je dochter of als compleet gezin. En dat die andere invulling ook goed is. Niet minder, maar anders.
Nu zijn mijn kinderen lang en breed volwassen en doen dit jaar geheel andere dingen met Kerstmis en kan ik soms terug verlangen naar de knusheid en overzichtelijkheid van alleen wij drietjes aan de Kerstontbijttafel. Of diner. Of met een dekentje op de bank naar Home Alone kijken. Of door de sneeuw naar de kerk fietsen.
Allemaal voorbij. Maar hoop in hun harten de herinnering te hebben verankerd van liefde.
En dat is precies wat jij ook doet.
Weet uit ervaring, waar je doorheen gaat. Maar ook dat deze gevoelens minder pijn gaan doen. Omdat je leert hoe je je tijd en vooral deze tijd anders invult dan samen met je dochter of als compleet gezin. En dat die andere invulling ook goed is. Niet minder, maar anders.
Nu zijn mijn kinderen lang en breed volwassen en doen dit jaar geheel andere dingen met Kerstmis en kan ik soms terug verlangen naar de knusheid en overzichtelijkheid van alleen wij drietjes aan de Kerstontbijttafel. Of diner. Of met een dekentje op de bank naar Home Alone kijken. Of door de sneeuw naar de kerk fietsen.
Allemaal voorbij. Maar hoop in hun harten de herinnering te hebben verankerd van liefde.
En dat is precies wat jij ook doet.
Everything you see I owe to spaghetti!
vrijdag 19 december 2014 om 16:24
Lieve Leo,
De laatste jaren kom ik zelden meer op het forum en een heel actieve poster ben ik nooit geweest. Ik denk niet dat je mij kent en dat hoeft ook helemaal niet, maar ik weet nog wel goed wie jij bent. Een warme en wijze vrouw, zo herinner ik me jou. Ik las je altijd graag. Afgelopen weekend was ik voor het eerst in maanden weer eens op het forum en viel mijn oog op een post van jou op een andere pijler. “Huh? Eleonora gescheiden?!”, ik dacht even dat ik het verkeerd las… Ik kwam op dit topic terecht en hoewel ik van plan was om alleen de eerste en de laatste pagina te scannen, heb ik het uiteindelijk helemaal gelezen. Je verhaal raakt me, net als de vele mooie reacties hier. Lieve vrouw, wat een ellende heb je voor je kiezen gekregen. En je dochter met je. Dat heb jullie zooo niet verdiend.
Er is al zo veel moois en verstandigs tegen je gezegd. Ik heb daar weinig aan toe te voegen. Maar ik wil je wel een dikke virtuele knuffel geven. Na alles wat tegenzat in het afgelopen jaar, hoop ik met heel mijn hart dat 2015 je extra veel liefde en geluk zal brengen! Houd je taai, vrouw. En al weet ik dat het nu niet zo voelt, je doet het fantastisch! Rouwen kost helaas heel veel tijd en al evenveel energie. Probeer je niet te verzetten tegen wat je voelt, maar mee te bewegen. Houd vol. Het wordt echt beter. Dikke kus voor jou en je mooie meisje.
De laatste jaren kom ik zelden meer op het forum en een heel actieve poster ben ik nooit geweest. Ik denk niet dat je mij kent en dat hoeft ook helemaal niet, maar ik weet nog wel goed wie jij bent. Een warme en wijze vrouw, zo herinner ik me jou. Ik las je altijd graag. Afgelopen weekend was ik voor het eerst in maanden weer eens op het forum en viel mijn oog op een post van jou op een andere pijler. “Huh? Eleonora gescheiden?!”, ik dacht even dat ik het verkeerd las… Ik kwam op dit topic terecht en hoewel ik van plan was om alleen de eerste en de laatste pagina te scannen, heb ik het uiteindelijk helemaal gelezen. Je verhaal raakt me, net als de vele mooie reacties hier. Lieve vrouw, wat een ellende heb je voor je kiezen gekregen. En je dochter met je. Dat heb jullie zooo niet verdiend.
Er is al zo veel moois en verstandigs tegen je gezegd. Ik heb daar weinig aan toe te voegen. Maar ik wil je wel een dikke virtuele knuffel geven. Na alles wat tegenzat in het afgelopen jaar, hoop ik met heel mijn hart dat 2015 je extra veel liefde en geluk zal brengen! Houd je taai, vrouw. En al weet ik dat het nu niet zo voelt, je doet het fantastisch! Rouwen kost helaas heel veel tijd en al evenveel energie. Probeer je niet te verzetten tegen wat je voelt, maar mee te bewegen. Houd vol. Het wordt echt beter. Dikke kus voor jou en je mooie meisje.
zaterdag 20 december 2014 om 17:05
Leo sterkte met deze donkere dagen voor (en van) Kerst. Ik hoop dat Beowulf je in 2015 een beetje met rust laat en dat je toch ook kunt genieten van het gezelschap van de mensen om je heen!
There are only two ways to live your life. One is like nothing is a miracle, the other is like everything is - Albert Einstein
zondag 21 december 2014 om 15:02
Pfffff......
Het valt me even niet mee.
Beetje het gevoel dat ik gek word.
Ziel onder mijn arm en ontzettend rusteloos.
De flashbacks erger dan ooit maar dan over vorig jaar, een van de ergste maanden van mijn leven, toen ik nog niet wist wat er allemaal speelde, wel vermoedens had en doodongelukkig zat te wachten tot mijn ex een beslissing zou nemen over ons huwelijk.
Ik wist al dat het fout zou gaan maar hoopte tegen beter weten in op een positieve afloop. Dat verdriet en die wanhoop voel ik nu weer.
Wat is dat ruk zeg, daar blijkbaar doorheen moeten.
Auw.
Serious request is ook al totaal verpest omdat ik gisteren een sms bericht las wat waarschijnlijk van mijn ex kwam, voor zijn nieuwe liefde (hoewel, nieuw, ze zijn al een jaar samen natuurijk, ook al tijdens de vorige SR maar toen wist ik dat niet en waren ze alleen nog maar hopeloos verliefd etc.). Mijn maag draaide zich om.
Ik ben er nog niet aan toe, dat soort dingen lezen, al weet ik niet eens of het wel echt over hun ging. Toch kijk ik niet meer.
Te geschrokken.
Mijn dochter....ik mis haar zo vreselijk. O mijn God, wat doet dat zeer.
Erger dan tijdens de zomervakantie.
'Vrijdag, vrijdag, vrijdag', dat is een mantra voor me.
Dan komt ze terug.
Brrrrr.....ik denk echt dat ik de komende dagen af en toe een pil nodig heb. Soms voelt het alsof ik gek word. Puur van het malen.
En dat bericht gisteren, djiezus, ik weet natuurlijk niet eens zeker of dat van hun was maar dan nóg was het een dolk in mijn hart.
Dat was wat wij deden, elkaar sms-jes sturen via SR.
Ieder jaar weer.
Misselijkmakend. Hoe onterecht ook dat ik dat zo voel.
En kinderachtig, ik weet het.
Toch doet het erg veel pijn en realiseer ik me weer wat ik allemaal kwijt ben.
Veel.
Echt veel.
Het valt me even niet mee.
Beetje het gevoel dat ik gek word.
Ziel onder mijn arm en ontzettend rusteloos.
De flashbacks erger dan ooit maar dan over vorig jaar, een van de ergste maanden van mijn leven, toen ik nog niet wist wat er allemaal speelde, wel vermoedens had en doodongelukkig zat te wachten tot mijn ex een beslissing zou nemen over ons huwelijk.
Ik wist al dat het fout zou gaan maar hoopte tegen beter weten in op een positieve afloop. Dat verdriet en die wanhoop voel ik nu weer.
Wat is dat ruk zeg, daar blijkbaar doorheen moeten.
Auw.
Serious request is ook al totaal verpest omdat ik gisteren een sms bericht las wat waarschijnlijk van mijn ex kwam, voor zijn nieuwe liefde (hoewel, nieuw, ze zijn al een jaar samen natuurijk, ook al tijdens de vorige SR maar toen wist ik dat niet en waren ze alleen nog maar hopeloos verliefd etc.). Mijn maag draaide zich om.
Ik ben er nog niet aan toe, dat soort dingen lezen, al weet ik niet eens of het wel echt over hun ging. Toch kijk ik niet meer.
Te geschrokken.
Mijn dochter....ik mis haar zo vreselijk. O mijn God, wat doet dat zeer.
Erger dan tijdens de zomervakantie.
'Vrijdag, vrijdag, vrijdag', dat is een mantra voor me.
Dan komt ze terug.
Brrrrr.....ik denk echt dat ik de komende dagen af en toe een pil nodig heb. Soms voelt het alsof ik gek word. Puur van het malen.
En dat bericht gisteren, djiezus, ik weet natuurlijk niet eens zeker of dat van hun was maar dan nóg was het een dolk in mijn hart.
Dat was wat wij deden, elkaar sms-jes sturen via SR.
Ieder jaar weer.
Misselijkmakend. Hoe onterecht ook dat ik dat zo voel.
En kinderachtig, ik weet het.
Toch doet het erg veel pijn en realiseer ik me weer wat ik allemaal kwijt ben.
Veel.
Echt veel.
zondag 21 december 2014 om 15:08
ia lieve Leo, het is even heel zwaar nu.
Dit is natuurlijk de eerste keer dat je na je scheiding de feestdagen meemaakt, moeilijk voor je. Maar dat berichtje, er zijn zoveel mensen in Nederland die elkaar op die manier berichten sturen, de kans dat je juist een bericht van hem naar haar hoort is klein, probeer je daar niet gek door te laten maken.
Je moet hier inderdaad door, kun je op een of andere manier een beetje afleiding zoeken? Mensen bellen, een domme film kijken? Iets doen met je verstand op nul?
En dan neem je toch af en toe een pil, dat is niks erg, als je hoofdpijn hebt neem je paracetamol, als je hartpijn hebt neem je iets anders. Gewoon doen hoor.
Sterkte voor vandaag en alle dagen tot vrijdag.
Dit is natuurlijk de eerste keer dat je na je scheiding de feestdagen meemaakt, moeilijk voor je. Maar dat berichtje, er zijn zoveel mensen in Nederland die elkaar op die manier berichten sturen, de kans dat je juist een bericht van hem naar haar hoort is klein, probeer je daar niet gek door te laten maken.
Je moet hier inderdaad door, kun je op een of andere manier een beetje afleiding zoeken? Mensen bellen, een domme film kijken? Iets doen met je verstand op nul?
En dan neem je toch af en toe een pil, dat is niks erg, als je hoofdpijn hebt neem je paracetamol, als je hartpijn hebt neem je iets anders. Gewoon doen hoor.
Sterkte voor vandaag en alle dagen tot vrijdag.
zondag 21 december 2014 om 19:36
Af en toe een pil kan helemaal geen kwaad. Als je het nodig hebt om deze dagen door te komen, dan is dat zo. Eens met Steinbeck over dat berichtje. Die kans is idd echt heel klein. Niet jezelf gek gaan maken.
Verder heel veel sterkte en ik hoop voor jou dat het snel vrijdag is.
Verder heel veel sterkte en ik hoop voor jou dat het snel vrijdag is.
Life is short. Eat dessert first.
maandag 22 december 2014 om 01:40
He, wat verdrietig dat je je zo ellendig voelt en dat je nu al voor het tweede jaar op rij niet van de feestdagen kunt genieten. Ik vind je gevoelens trouwens helemaal niet onterecht of kinderachtig. Het is ook nogal wat, zeg. De gedachte dat je ex nu misschien wel SR berichtjes stuurt aan een snollebol die pretendeerde je vriendin te zijn is ook misselijkmakend. En nog erger is het dat het enge mens nu met jouw dochter onder de kerstboom zit.
Ik ben het volledig met de vorige posters eens dat het beter is om je niet blind te staren op dat SR bericht - of het nu van je ex afkomstig is of niet - en afleiding te zoeken, zodat de dagen sneller voorbij lijken te gaan. Ik weet echter ook dat het in dit soort situaties niet altijd lukt om redelijk en verstandig te zijn. Dus of je nu een pilletje neemt, de hele dag huilend in bed ligt of bij wijze van spreken een foto van de snollebol op het dartboard plakt...doe wat je nodig hebt om deze zware dagen door te komen. Ik snap heel goed dat je veel liever je gebruikelijke stralende zelf zou willen zijn en het is knap dat je ook in deze moeilijke tijd van een afstand naar je eigen gedrag/gevoelens kunt kijken, maar neem het jezelf niet kwalijk als je jezelf soms niet herkent. Tijdelijk kopje onder gaat. Dat hoort er ook bij. Een jaar lijkt lang, maar dat is het niet als je zo ontzettend belazerd bent. Heel veel sterkte en dat het maar snel vrijdag mag zijn!
Ik ben het volledig met de vorige posters eens dat het beter is om je niet blind te staren op dat SR bericht - of het nu van je ex afkomstig is of niet - en afleiding te zoeken, zodat de dagen sneller voorbij lijken te gaan. Ik weet echter ook dat het in dit soort situaties niet altijd lukt om redelijk en verstandig te zijn. Dus of je nu een pilletje neemt, de hele dag huilend in bed ligt of bij wijze van spreken een foto van de snollebol op het dartboard plakt...doe wat je nodig hebt om deze zware dagen door te komen. Ik snap heel goed dat je veel liever je gebruikelijke stralende zelf zou willen zijn en het is knap dat je ook in deze moeilijke tijd van een afstand naar je eigen gedrag/gevoelens kunt kijken, maar neem het jezelf niet kwalijk als je jezelf soms niet herkent. Tijdelijk kopje onder gaat. Dat hoort er ook bij. Een jaar lijkt lang, maar dat is het niet als je zo ontzettend belazerd bent. Heel veel sterkte en dat het maar snel vrijdag mag zijn!
maandag 22 december 2014 om 08:12
Ach lieve Leo, wat een pijn en verdriet tijdens deze k dagen. Het is ook zo verschrikkelijk moeilijk je kind ook nog eens te moeten missen tijdens dit soort dagen. En zo oneerlijk, want jij wilde helemaal niet jullie gezinnetje opbreken en nu moet je wel je dochter missen door een keuze die hij maakte. Het doet gewoon hartverscheurend veel pijn.
En dan ook nog het gevoel hebben dat ex op dezelfde manier berichtjes stuurt naar zijn vriendin als hij altijd naar jou deed... Dat doet pijn. Denken aan wat hij nu met haar heeft doet sowieso pijn, dit soort dingen duwt je alleen nog maar meer met je neus op de feiten.
Wat Janis ook al schrijft, een jaar is zeker niet lang tijdens zo'n enorm rouwproces. Helaas duurt het jaren, waarin de pijn en het gemis steeds minder zullen worden. Ik heb zelf indertijd wel eens gedacht dat hij beter dood had kunnen gaan. Dat dat heel misschien ietsjes minder pijn had gedaan, omdat hij dan in ieder geval niet bij me weg had WILLEN gaan...
Ik zou willen dat ik iets anders tegen je kon zeggen, waardoor de pijn en het gemis (al was het maar voor even) ietsjes minder zouden worden. Maar het enige dat je idd voor jezelf kunt doen is zorgen dat je deze dagen voor jezelf zo makkelijk mogelijk doorkomt. En dat is al een hele opgave.
Doe wat voor jou nu het beste voelt. Werk de hele dag zodat je zo min mogelijk denkt, kruip onder de dekens en verdrink voor even in je verdriet, omring je met vrienden die begrijpen dat je nu even niet mee kunt kletsen maar wel in hun gezelschap wilt zijn omdat je de afleiding zo keihard nodig hebt.
Het maakt niet uit wat je doet, als het voor jou deze week maar ietsjes dragelijker maakt en de week ietsjes sneller laat gaan.
En neem die pil nu gewoon, stoer mens. Je hebt hem nu even nodig om deze week door te komen. Daar is niets ergs aan, dat is gewoon puur overleven. En dat is het enige dat je nu moet doen. De rest komt wel weer.
Het blijft voorlopig nog schommelen tussen je K voelen (met een hoofdletter) en periodes waarin het wel redelijk gaat. Maar misschien dat je al wel een klein beetje merkt (al zie je dat op dit moment, waarin je weer in die put zit, waarschijnlijk niet) dat de periodes waarin je je redelijk voelt al iets vaker voorkomen en iets langer duren dan eerst. Het begin van het herstel. Het is nog een lange weg, maar je komt er. Overleef lieverd. Je kunt het echt.
En dan ook nog het gevoel hebben dat ex op dezelfde manier berichtjes stuurt naar zijn vriendin als hij altijd naar jou deed... Dat doet pijn. Denken aan wat hij nu met haar heeft doet sowieso pijn, dit soort dingen duwt je alleen nog maar meer met je neus op de feiten.
Wat Janis ook al schrijft, een jaar is zeker niet lang tijdens zo'n enorm rouwproces. Helaas duurt het jaren, waarin de pijn en het gemis steeds minder zullen worden. Ik heb zelf indertijd wel eens gedacht dat hij beter dood had kunnen gaan. Dat dat heel misschien ietsjes minder pijn had gedaan, omdat hij dan in ieder geval niet bij me weg had WILLEN gaan...
Ik zou willen dat ik iets anders tegen je kon zeggen, waardoor de pijn en het gemis (al was het maar voor even) ietsjes minder zouden worden. Maar het enige dat je idd voor jezelf kunt doen is zorgen dat je deze dagen voor jezelf zo makkelijk mogelijk doorkomt. En dat is al een hele opgave.
Doe wat voor jou nu het beste voelt. Werk de hele dag zodat je zo min mogelijk denkt, kruip onder de dekens en verdrink voor even in je verdriet, omring je met vrienden die begrijpen dat je nu even niet mee kunt kletsen maar wel in hun gezelschap wilt zijn omdat je de afleiding zo keihard nodig hebt.
Het maakt niet uit wat je doet, als het voor jou deze week maar ietsjes dragelijker maakt en de week ietsjes sneller laat gaan.
En neem die pil nu gewoon, stoer mens. Je hebt hem nu even nodig om deze week door te komen. Daar is niets ergs aan, dat is gewoon puur overleven. En dat is het enige dat je nu moet doen. De rest komt wel weer.
Het blijft voorlopig nog schommelen tussen je K voelen (met een hoofdletter) en periodes waarin het wel redelijk gaat. Maar misschien dat je al wel een klein beetje merkt (al zie je dat op dit moment, waarin je weer in die put zit, waarschijnlijk niet) dat de periodes waarin je je redelijk voelt al iets vaker voorkomen en iets langer duren dan eerst. Het begin van het herstel. Het is nog een lange weg, maar je komt er. Overleef lieverd. Je kunt het echt.
