Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
zondag 3 mei 2015 om 16:19
quote:pausini schreef op 03 mei 2015 @ 13:32:
Leo, misschien een domme en een impertinente vraag maar waarom heb jij je het huis in de maag laten splitsen, hij wilde toch weg en nu zitten jullie op een 'onmogelijke' plek.
Hij werkte en werkt in het westen. De afspraak was dat hij weer hier zou gaan wonen als zijn opdracht in het westen (hij is zzp'er) af zou zijn. Dan zouden we ruilen.
We wilden onze dochter zo rustig mogelijk laten wennen aan de nieuwe situatie. Van stel op sprong verhuizen vonden we beiden te ingrijpend voor haar. Daarbij had hij binnen no time een passende woning gevonden, tijdelijk. Een koophuis wat hij voor een jaar kon huren. Allemaal heel logisch en praktisch bedacht.
Nu is het inmiddels ruim een jaar later. Hij wil zich nu niet meer aan de gemaakte afspraak houden. Hij gaat samenwonen.
Maar het laatste woord is er niet over gesproken hoor.
No way.
Leo, misschien een domme en een impertinente vraag maar waarom heb jij je het huis in de maag laten splitsen, hij wilde toch weg en nu zitten jullie op een 'onmogelijke' plek.
Hij werkte en werkt in het westen. De afspraak was dat hij weer hier zou gaan wonen als zijn opdracht in het westen (hij is zzp'er) af zou zijn. Dan zouden we ruilen.
We wilden onze dochter zo rustig mogelijk laten wennen aan de nieuwe situatie. Van stel op sprong verhuizen vonden we beiden te ingrijpend voor haar. Daarbij had hij binnen no time een passende woning gevonden, tijdelijk. Een koophuis wat hij voor een jaar kon huren. Allemaal heel logisch en praktisch bedacht.
Nu is het inmiddels ruim een jaar later. Hij wil zich nu niet meer aan de gemaakte afspraak houden. Hij gaat samenwonen.
Maar het laatste woord is er niet over gesproken hoor.
No way.
zondag 3 mei 2015 om 16:35
Toen we het afspraken was ik nog overtuigd van zijn goede hart en oprecht goede bedoelingen, net als ik die met hem had.
Toevallig ben ik met mijn columnbundel bezig en begin mei vorig jaar schreef ik een column over de dag dat hij verhuisde.
Mijn hart breekt als ik lees hoeveel vertrouwen ik ondanks alles tóch nog in hem had.
Een wijze en keiharde les heb ik inmiddels geleerd maar ik kon me gewoon niet voorstellen dat iemand zó min kon zijn, terwijl ik er zoveel jaren gelukkig mee doorgebracht had.
Ik was nog in shock toen hij wegging, een jaar terug.
Intussen weet ik meer en ben ik veel wijzer.
Treurige wijsheid is het.
Toevallig ben ik met mijn columnbundel bezig en begin mei vorig jaar schreef ik een column over de dag dat hij verhuisde.
Mijn hart breekt als ik lees hoeveel vertrouwen ik ondanks alles tóch nog in hem had.
Een wijze en keiharde les heb ik inmiddels geleerd maar ik kon me gewoon niet voorstellen dat iemand zó min kon zijn, terwijl ik er zoveel jaren gelukkig mee doorgebracht had.
Ik was nog in shock toen hij wegging, een jaar terug.
Intussen weet ik meer en ben ik veel wijzer.
Treurige wijsheid is het.
zondag 3 mei 2015 om 16:49
Voor de liefhebber hierbij de column van mijn pagina, geplaatst op 2 mei 2014. De namen zijn aangepast.
Verhui(l)zing
Het is zover.
Mijn gezin gaat definitief uit elkaar.
Vandaag.
Gisteren kwam mijn geliefde ex-man zijn laatste spullen inpakken en ook onze dochter werd aan het werk gezet.
Inpakken.
Papa verhuist naar ver weg en er moeten maar liefst twee kamers gevuld worden met speelgoed.
Ik krijg een spoedcursus motormaaien, want ons land, 3000 m2 groot, zal een keer of drie per week gemaaid moeten worden en aangezien de enige achterblijvende grootgrondbezitter ik ben, moet ik weten hoe ik de Stiga tractor moet besturen.
Lachwekkend stuntelig schuif ik over het kleddernatte land.
Met horten en stoten krijg ik de maaier in beweging en de schuur in en uit.
Ik vraag mijn ex om een gebruiksaanwijzing, voor de zekerheid, op mail.
Die ga ik krijgen.
'Geen probleem Leo, die maak ik voor je' zegt hij.
We bespreken wat hij mee zal nemen.
Zoals gewoonlijk zonder enige narrige discussie.
Het is gezellig, aardig, harmonieus, respectvol, zoals altijd.
Maar toch is het is zo anders.
CD van jou, CD van mij, dat is bij ons niet aan de orde.
Gelukkig maar.
We wensen elkaar een goede nacht, vrijdagmorgen om half acht gaat de verhuizer zich melden.
Ik slaap als een blok, ben een paar keer wakker maar val toch snel weer in slaap.
In mijn eigen lijn der verwachting lag een slapeloze nacht, die blijft uit.
Als ik weer eens wakker word, vroeg in de ochtend, is de stroom uitgevallen.
De hendeltjes van de stroom omzetten in de meterkast helpt maar even, de boel klapt er weer uit.
Samen met mijn ex ga ik op zoek naar de oorzaak van de stroomstoring.
Het blijkt een kortgesloten stekkerblok te zijn.
Opgelucht zetten we koffie en thee.
We zijn nu toch wakker en beginnen de laatste klussen te te doen voor de verhuizer komt.
Die is te laat.
Behoorlijk te laat zelfs en ik begin te voelen dat ik als een soort snelkookpan naar een punt op weg ben waarna ik mijn emoties niet meer de baas ga kunnen en dat wil ik niet.
Voor ons kind.
En voor mijn ex.
En voor mij.
Daar is de verhuizer eindelijk, een half uur te laat en ik voel dat ik het bijna niet meer droog hou.
Hij stelt zich voor, geeft mijn ex een hand.
Geeft mij een hand.
Ik wijs op m'n ex en zeg, terwijl ik mijn armen om hem heen sla en hij zijn armen om mij heenslaat volkomen misplaatst; 'ik ben de ex'.
Waarom zeg ik dat, waarom?!
Poging tot humor die ongemakkelijk neervalt op de koude stenen van onze oprit.
De verhuizer trekt zijn wenkbrauwen in zijn haargrens en zegt dat het er allemaal niet zo exig uitziet.
'O ja hoor verhuizer, echt wel.
Maar omdat het mijn ex is mag ik nog wel van hem houden toch?'
Dat zeg ik allemaal niet natuurlijk, ik denk het alleen.
Ik maak me zo nuttig mogelijk.
Pak in, denk mee, sjouw en zet klaar.
Dan is de vrachtwagen geladen en is het tijd om te gaan.
We nemen afscheid.
Houden elkaar stevig vast.
Zeggen 'tot zondag'. Want dan ga ik zijn nieuwe huis bekijken en onze dochter ophalen om haar weer mee te nemen naar haar andere huis, mijn huis.
Het gaat niet meer.
Ik huil.
Niet janken. Gelukkig niet maar de tranen vallen van mijn ogen af als dikke regendruppels.
Zwaaien.
Daar gaan ze, de hoek om.
Weg.
Even sta ik mezelf toe te verdwalen in een diep tranendal.
Met mijn handen voor mijn ogen, waar de tranen dwars doorheen vallen.
Na een minuut of vijf verman ik mezelf.
Aan het werk Lé.
De verhui(l)zing is achter de rug.
En nu weer door....
Verhui(l)zing
Het is zover.
Mijn gezin gaat definitief uit elkaar.
Vandaag.
Gisteren kwam mijn geliefde ex-man zijn laatste spullen inpakken en ook onze dochter werd aan het werk gezet.
Inpakken.
Papa verhuist naar ver weg en er moeten maar liefst twee kamers gevuld worden met speelgoed.
Ik krijg een spoedcursus motormaaien, want ons land, 3000 m2 groot, zal een keer of drie per week gemaaid moeten worden en aangezien de enige achterblijvende grootgrondbezitter ik ben, moet ik weten hoe ik de Stiga tractor moet besturen.
Lachwekkend stuntelig schuif ik over het kleddernatte land.
Met horten en stoten krijg ik de maaier in beweging en de schuur in en uit.
Ik vraag mijn ex om een gebruiksaanwijzing, voor de zekerheid, op mail.
Die ga ik krijgen.
'Geen probleem Leo, die maak ik voor je' zegt hij.
We bespreken wat hij mee zal nemen.
Zoals gewoonlijk zonder enige narrige discussie.
Het is gezellig, aardig, harmonieus, respectvol, zoals altijd.
Maar toch is het is zo anders.
CD van jou, CD van mij, dat is bij ons niet aan de orde.
Gelukkig maar.
We wensen elkaar een goede nacht, vrijdagmorgen om half acht gaat de verhuizer zich melden.
Ik slaap als een blok, ben een paar keer wakker maar val toch snel weer in slaap.
In mijn eigen lijn der verwachting lag een slapeloze nacht, die blijft uit.
Als ik weer eens wakker word, vroeg in de ochtend, is de stroom uitgevallen.
De hendeltjes van de stroom omzetten in de meterkast helpt maar even, de boel klapt er weer uit.
Samen met mijn ex ga ik op zoek naar de oorzaak van de stroomstoring.
Het blijkt een kortgesloten stekkerblok te zijn.
Opgelucht zetten we koffie en thee.
We zijn nu toch wakker en beginnen de laatste klussen te te doen voor de verhuizer komt.
Die is te laat.
Behoorlijk te laat zelfs en ik begin te voelen dat ik als een soort snelkookpan naar een punt op weg ben waarna ik mijn emoties niet meer de baas ga kunnen en dat wil ik niet.
Voor ons kind.
En voor mijn ex.
En voor mij.
Daar is de verhuizer eindelijk, een half uur te laat en ik voel dat ik het bijna niet meer droog hou.
Hij stelt zich voor, geeft mijn ex een hand.
Geeft mij een hand.
Ik wijs op m'n ex en zeg, terwijl ik mijn armen om hem heen sla en hij zijn armen om mij heenslaat volkomen misplaatst; 'ik ben de ex'.
Waarom zeg ik dat, waarom?!
Poging tot humor die ongemakkelijk neervalt op de koude stenen van onze oprit.
De verhuizer trekt zijn wenkbrauwen in zijn haargrens en zegt dat het er allemaal niet zo exig uitziet.
'O ja hoor verhuizer, echt wel.
Maar omdat het mijn ex is mag ik nog wel van hem houden toch?'
Dat zeg ik allemaal niet natuurlijk, ik denk het alleen.
Ik maak me zo nuttig mogelijk.
Pak in, denk mee, sjouw en zet klaar.
Dan is de vrachtwagen geladen en is het tijd om te gaan.
We nemen afscheid.
Houden elkaar stevig vast.
Zeggen 'tot zondag'. Want dan ga ik zijn nieuwe huis bekijken en onze dochter ophalen om haar weer mee te nemen naar haar andere huis, mijn huis.
Het gaat niet meer.
Ik huil.
Niet janken. Gelukkig niet maar de tranen vallen van mijn ogen af als dikke regendruppels.
Zwaaien.
Daar gaan ze, de hoek om.
Weg.
Even sta ik mezelf toe te verdwalen in een diep tranendal.
Met mijn handen voor mijn ogen, waar de tranen dwars doorheen vallen.
Na een minuut of vijf verman ik mezelf.
Aan het werk Lé.
De verhui(l)zing is achter de rug.
En nu weer door....
zondag 3 mei 2015 om 19:02
maandag 4 mei 2015 om 11:55
quote:Eleonora schreef op 03 mei 2015 @ 16:19:
Nu is het inmiddels ruim een jaar later. Hij wil zich nu niet meer aan de gemaakte afspraak houden. Hij gaat samenwonen.
Maar het laatste woord is er niet over gesproken hoor.
No way.
Ongelooflijk, dit getuigd toch wel van een extreem soort egoïsme.
Denk dat je al de strijdkrachten moet bundelen om dit recht te kunnen breien....
Nu is het inmiddels ruim een jaar later. Hij wil zich nu niet meer aan de gemaakte afspraak houden. Hij gaat samenwonen.
Maar het laatste woord is er niet over gesproken hoor.
No way.
Ongelooflijk, dit getuigd toch wel van een extreem soort egoïsme.
Denk dat je al de strijdkrachten moet bundelen om dit recht te kunnen breien....
Hatsjikideee...
maandag 4 mei 2015 om 14:51
Lieve Leo,
Ik lees nog zijdelings mee en ben om te beginnen heel blij om te lezen dat het zo veel beter gaat op school bij je dochter. Niks zo erg, zelfs niet je eigen ergste pijn, als de pijn en het verdriet van je kind. Fijn dat jullie spreekbeurt haar zoveel heeft gebracht. En wat super dat je het samen met haar hebt gehad. Mens, je verdient een standbeeld: wát een moeder ben jij, geweldig!!
T.a.v. je ex: herkenning. Het niet kunnen begrijpen dat een vader zo omgaat met zijn eigen kind. Ook hier een ex, waarvan ik altijd zeg: 'hij heeft een kind op afroep': wanneer het hem past, is kindlief welkom en zo niet, dan maar niet. Hij ziet kind 1x per 14 dagen gedurende 1,5 dag en als kind er dan eenmaal is, gaat hij zelf slapen (want: moe) of in de tuin werken en zit kind van begin tot het eind uitsluitend achter de spelcomputer. Kind (10 jr) laat elk weekend weten geen zin te hebben om weer naar papa te moeten.
Tijdens vakanties is de opvang van kindlief mijn probleem. Hij moet werken, dus tsja.... (het feit dat ik ook moet werken - fulltime nota bene, omdat meneer al jarenlang geen cent alimentatie betaalt - daar kan hij niks aan doen. Dat los ik maar op.
Geen enkele interesse in het leven van zijn kind, geen betrokkenheid bij school, komt nooit kijken bij een sportwedstrijd, niks... Gevalletje: alleen de lusten, niet de lasten.
Gékmakend frustrerend voor mezelf, intens verdrietig voor ons kind. En als je dan ziet hoe enorm loyaal kinderen zijn, dan breekt je hart. Want die onvoorwaardelijke liefde van kind naar vader, die wordt bij lange na niet beantwoord. Godzijdank ziet kindlief dit nu nog niet zo scherp (zolang er dure kado's tegenover staan wordt het leed al een stuk minder zichtbaar), maar er komt een dag....
Ik lees nog zijdelings mee en ben om te beginnen heel blij om te lezen dat het zo veel beter gaat op school bij je dochter. Niks zo erg, zelfs niet je eigen ergste pijn, als de pijn en het verdriet van je kind. Fijn dat jullie spreekbeurt haar zoveel heeft gebracht. En wat super dat je het samen met haar hebt gehad. Mens, je verdient een standbeeld: wát een moeder ben jij, geweldig!!
T.a.v. je ex: herkenning. Het niet kunnen begrijpen dat een vader zo omgaat met zijn eigen kind. Ook hier een ex, waarvan ik altijd zeg: 'hij heeft een kind op afroep': wanneer het hem past, is kindlief welkom en zo niet, dan maar niet. Hij ziet kind 1x per 14 dagen gedurende 1,5 dag en als kind er dan eenmaal is, gaat hij zelf slapen (want: moe) of in de tuin werken en zit kind van begin tot het eind uitsluitend achter de spelcomputer. Kind (10 jr) laat elk weekend weten geen zin te hebben om weer naar papa te moeten.
Tijdens vakanties is de opvang van kindlief mijn probleem. Hij moet werken, dus tsja.... (het feit dat ik ook moet werken - fulltime nota bene, omdat meneer al jarenlang geen cent alimentatie betaalt - daar kan hij niks aan doen. Dat los ik maar op.
Geen enkele interesse in het leven van zijn kind, geen betrokkenheid bij school, komt nooit kijken bij een sportwedstrijd, niks... Gevalletje: alleen de lusten, niet de lasten.
Gékmakend frustrerend voor mezelf, intens verdrietig voor ons kind. En als je dan ziet hoe enorm loyaal kinderen zijn, dan breekt je hart. Want die onvoorwaardelijke liefde van kind naar vader, die wordt bij lange na niet beantwoord. Godzijdank ziet kindlief dit nu nog niet zo scherp (zolang er dure kado's tegenover staan wordt het leed al een stuk minder zichtbaar), maar er komt een dag....
maandag 4 mei 2015 om 16:22
Ha, Kaasvrouwtje
Het is inderdaad een kwestie van tijd, het besef dat er een ouder en een eh.....zeg maar feestouder is. Helaas is dat hier al wel erg duidelijk voor het kind in kwestie.
Ik heb haar (samen met de sociaal psychiatrisch verpleegkundige) dan ook geadviseerd om vooral lol te hebben bij papa.
Thuis is er school, huiswerk, de tandarts, kamer opruimen en bedtijd door de week, daar is het zoveel mogelijk genieten, inderdaad, die anderhalve dag per twee weken.
Is het bij jou ook zo dat je kind bang is dat jou iets overkomt?
Dat vind ik voor mijn dochter zo vreselijk. Dat ze steeds zo bang is dat ik er niet zal zijn een keer, bij school, of dat ik, als ik ga werken in de randstad, niet meer terugkom en als ik te vaak hoest of zoals nu snotverkouden ben, dan is ze bang dat ik iets ergs heb.
Ze staat soms naast mijn bed ineens. Dan heeft ze gedroomd dat ik dood ben, of weg. Afschuwelijk vind ik dat.
Ze maakt zichzelf er soms helemaal ziek mee, met die gedachten.
Herken jij dat een beetje?
Het is inderdaad een kwestie van tijd, het besef dat er een ouder en een eh.....zeg maar feestouder is. Helaas is dat hier al wel erg duidelijk voor het kind in kwestie.
Ik heb haar (samen met de sociaal psychiatrisch verpleegkundige) dan ook geadviseerd om vooral lol te hebben bij papa.
Thuis is er school, huiswerk, de tandarts, kamer opruimen en bedtijd door de week, daar is het zoveel mogelijk genieten, inderdaad, die anderhalve dag per twee weken.
Is het bij jou ook zo dat je kind bang is dat jou iets overkomt?
Dat vind ik voor mijn dochter zo vreselijk. Dat ze steeds zo bang is dat ik er niet zal zijn een keer, bij school, of dat ik, als ik ga werken in de randstad, niet meer terugkom en als ik te vaak hoest of zoals nu snotverkouden ben, dan is ze bang dat ik iets ergs heb.
Ze staat soms naast mijn bed ineens. Dan heeft ze gedroomd dat ik dood ben, of weg. Afschuwelijk vind ik dat.
Ze maakt zichzelf er soms helemaal ziek mee, met die gedachten.
Herken jij dat een beetje?
maandag 4 mei 2015 om 16:50
Ik herken het in zoverre dat mijn kind panisch werd in de tijd dat ik nog rookte. Dráma's van jewelste, bij elke sigaret die ik opstak. Wat er onder zat? Angst! Angst dat ik dood zou gaan, want dat staat toch altijd op die pakjes en dat hoor je toch altijd? En hoezeer ik ook mijn best deed om hem gerust te stellen, het hielp niets. De gedachte dat ik dood zou gaan was genoeg voor blinde paniek en spontane huilbuien. Ik ben dus ook gestopt.
Ik snap die angst wel. Voor onze kinderen zijn wij hun enige houvast, degene die ze niet in de steek heeft gelaten en bij wie ze altijd terecht kunnen. Bij wie ze het merendeel van hun tijd doorbrengen en van wie ze voelen, tot in het diepst van hun ziel, dat we er altijd voor ze zijn. En dán de gedachte dat die persoon wel eens weg kan vallen... tsja, dat snap ik, dat dat doodsangstig is.
Maar afschuwelijk is het zeker! Het zijn keiharde lessen voor de kinderen om er op deze manier achter te komen hoe hun andere ouder in werkelijkheid is...
Ik snap die angst wel. Voor onze kinderen zijn wij hun enige houvast, degene die ze niet in de steek heeft gelaten en bij wie ze altijd terecht kunnen. Bij wie ze het merendeel van hun tijd doorbrengen en van wie ze voelen, tot in het diepst van hun ziel, dat we er altijd voor ze zijn. En dán de gedachte dat die persoon wel eens weg kan vallen... tsja, dat snap ik, dat dat doodsangstig is.
Maar afschuwelijk is het zeker! Het zijn keiharde lessen voor de kinderen om er op deze manier achter te komen hoe hun andere ouder in werkelijkheid is...
woensdag 10 juni 2015 om 08:00
Dat hij als ex man zich zo kan gedragen, alla, maar dat hij als vader dat ook kan? Ik kan me er zo niets bij voorstellen en jij zit echt in die situatie, en elke keer dat ik je updates lees denk ik, "meid, wat ongelooflijk dat je je hier door heen kan baggeren". Moest wel giechelen om je tractorverhaal. Ook al is het uit noodzaak geboren, hoe jij je koers blijft volgen, de capaciteit die je hebt om onvoorwaardelijk van je dochter te houden en haar behoeften op nr 1 zet, ik kan daardoor ontroerd raken. Je hebt een lul van een ex maar je hebt het ook het allermooiste wat een mens kan hebben en dat is de liefde die jij en je dochter voor elkaar delen. Een dochter die je voor later het allermooiste mee geeft namelijk dat er van haar intens gehouden is, dat je als vrouw alles kan (van tractor rijden tot een eigen toekomst creëren door werk. Dat je een man niet perse nodig hebt. VF zou zoveel leger zijn als iedereen zo'n moeder had gehad. Je gaat goed Leonoortje, wat je ex je ook flikt, jij bent eigenlijk de winnaar.
woensdag 10 juni 2015 om 09:20
quote:waterplant schreef op 10 juni 2015 @ 08:00:
Dat hij als ex man zich zo kan gedragen, alla, maar dat hij als vader dat ook kan? Ik kan me er zo niets bij voorstellen en jij zit echt in die situatie, en elke keer dat ik je updates lees denk ik, "meid, wat ongelooflijk dat je je hier door heen kan baggeren". Moest wel giechelen om je tractorverhaal. Ook al is het uit noodzaak geboren, hoe jij je koers blijft volgen, de capaciteit die je hebt om onvoorwaardelijk van je dochter te houden en haar behoeften op nr 1 zet, ik kan daardoor ontroerd raken. Je hebt een lul van een ex maar je hebt het ook het allermooiste wat een mens kan hebben en dat is de liefde die jij en je dochter voor elkaar delen. Een dochter die je voor later het allermooiste mee geeft namelijk dat er van haar intens gehouden is, dat je als vrouw alles kan (van tractor rijden tot een eigen toekomst creëren door werk. Dat je een man niet perse nodig hebt. VF zou zoveel leger zijn als iedereen zo'n moeder had gehad. Je gaat goed Leonoortje, wat je ex je ook flikt, jij bent eigenlijk de winnaar.
Pfffffff......
Dank je wel, lieve Waterplant.
Ben erg blij met wat je schrijft.
Dat hij als ex man zich zo kan gedragen, alla, maar dat hij als vader dat ook kan? Ik kan me er zo niets bij voorstellen en jij zit echt in die situatie, en elke keer dat ik je updates lees denk ik, "meid, wat ongelooflijk dat je je hier door heen kan baggeren". Moest wel giechelen om je tractorverhaal. Ook al is het uit noodzaak geboren, hoe jij je koers blijft volgen, de capaciteit die je hebt om onvoorwaardelijk van je dochter te houden en haar behoeften op nr 1 zet, ik kan daardoor ontroerd raken. Je hebt een lul van een ex maar je hebt het ook het allermooiste wat een mens kan hebben en dat is de liefde die jij en je dochter voor elkaar delen. Een dochter die je voor later het allermooiste mee geeft namelijk dat er van haar intens gehouden is, dat je als vrouw alles kan (van tractor rijden tot een eigen toekomst creëren door werk. Dat je een man niet perse nodig hebt. VF zou zoveel leger zijn als iedereen zo'n moeder had gehad. Je gaat goed Leonoortje, wat je ex je ook flikt, jij bent eigenlijk de winnaar.
Pfffffff......
Dank je wel, lieve Waterplant.
Ben erg blij met wat je schrijft.
