Psyche
alle pijlers
Geen vertrouwen
maandag 29 augustus 2016 om 12:33
Hoi allemaal.
Ben nieuw hier maar H
heb al veel topics gelezen die overeenkomen met die van mij en heb besloten toch maar eens mijn eigen verhaal te doen. Want ik weet het niet meer. Ik lijk mijn vertrouwen in alles en iedereen, en mezelf zeer zeker ook, kwijt te zijn. Eigenlijk denk ik dat ik het nooit heb gehad. Volgens mij weet ik niet eens wat iemand écht vertrouwen betekent. Zo geloof ik dat ik ik aan dieren meer heb, omdat die mij een gevoel van luisteren en rust geven, terwijl ze gewoon niet kunnen praten en me dus niet kunnen kwetsen (Wie weet wat mijn katten van me denken als ze me weer horen zeuren haha) Ik heb het nooit geleerd. Thuis was het nooit makkelijk waardoor ik 6 jaar in een jeugdinstelling ben opgegroeid en vandaaruit meteen alleen ben gaan wonen... Ik heb toen niet lang daarna een jongen leren kennen (ondertussen bijna 4 jaar geleden). We hebben 3 jaar een relatie gehad, met veel problemen. Twee mensen met een hard verleden die elkaar ontmoet hebben. Ik werd vaak hysterisch begon mezelf pijn te doen tijdens ruzies op verschillende manier. Hij werd agressief en soms gewelddadig. Ik ben iemand die vind dat iedereen kansen verdient. Ik zou zijn verleden natuurlijk niet moeten "opruimen" en omgekeerd ook niet. Ik weet door mijn verleden dat mensen kunnen veranderen. Buiten mijn emotionele uitbarstingen vind ik mezelf als persoon iemand die het goed voor heeft met anderen. Nu hebben we het ondertussen na een stop van 3 maanden opnieuw geprobeerd en alles ging goed tot we terugkwamen van vakantie. Ik zie dat hij zijn best doet, dat hij veranderd is en aan zichzelf heeft gewerkt. Er lijkt gewoon iets naar boven te komen waarvan ik me niet zo goed bewust ben en dat zijn mijn vertrouwensproblemen. Het koste me geen moeite (nou ja, eigenlijk wel, ik kon het gemakkelijker aanvaarden omdat ik gewend ben dat mensen zo met me omgaan en precies niks anders ken...) drie jaar samen te zijn toen hij zichzelf niet zo goed onder controle had. Nu merk ik dat hij dat wel doet: hij gaat weg als er ruzies zijn omdat hij weet dat ik af moet koelen als ik boos ben. Hij roept soms: "Stop! Ik wil niet meer zo boos zijn, waarom kunnen we niet gewoon normaal doen?" Dan word ik nog bozer omdat "normaal" een heel abstract woord is. Ik heb namelijk ook nog eens autisme en neem dingen vaak te letterlijk op. Duidelijk zijn is ook niet zijn sterkste punt, wat het voor mij moeilijk maakt hem en soms ook anderen te begrijpen. Maar hij probeert het en ik heb precies moeite om te aanvaarden dat hij het goed voorheeft met me. Het lijkt alsof ik anderen er niet op vertrouw dat ze het goed voorhebben met me. Een paar voorbeelden: als een goede vriendin te dicht bij mij komt en ik merk dat ik me toch echt begrepen en gehoord zou kunnen voelen, dan trek ik me terug. Diep vanbinnen ken ik dan deze gedacht: "Goed met mij voor? Dat kan toch niet? Niemand heeft het goed met me voorgehad." Of laatst, kreeg ik bij het einde van mijn stage een kaart en cadeau (zelfs met een klein bedragje) Dat bedragje was zodat ik mijn brommer kon laten maken omdat die door een ongeluk vreselijk veel lawaai maakte. Ik kon dat niet geloven. Hoe kon het dat vreemde mensen mij dit gunnen? Niemand gunt mij dit, toch? Zo zie ik dat, zo voel ik het en zo heb ik het altijd gevoeld. Ik denk vaak: "Vertrouw jezelf gewoon," en soms lijkt dat zo, maar dat is een verdraaid wantrouwen naar mezelf toe dat ik voel. Ik moet het alleen aankunnen. Met wonen, school, alles. En dat lukt ook maar van zodra er iets mis gaat, of er verandert iets, dan lijk ik mezelf te willen straffen door niet meer te eten en te piekeren tot diep in de nacht. Het is nu zo ver dat ik het vertrouwen in een goede relatie met mijn vriend verloren ben, ookal weet ik dat dit bij mij ligt. Toch zijn er dingen in zijn gedrag dat dit gevoel versterkt: Hij smst me niet meer zoals vroeger, hij gaat heel veel weg met vrienden en dan staat zijn telefoon vaak uit (waarom? vroeger deed hij dit niet...), hij liegt soms over waar hij naartoe gaat, hij komt bij me langs maar enkel alsof het tussendoor eventjes is... We gaan niet meer weg, alsof ik nergens gezien mag worden met hem... Ik voel me kortom niet meer gewild, sinds twee weken. Daarvoor was er geen probleem! Het ging vrij goed, tot er kleine veranderingen kwamen. En nu weet ik niet meer: ben ik zo wantrouwig geworden door die veranderingen of waren die veranderingen er pas nadat ik zo wantrouwig werd? Wie was er eerst, de kip of het ei? Ik heb moeite met vertrouwen maar tot voor kort vond ik dat mijn vriend de enige was die ik echt kon vertrouwen. Ok, we hebben het moeilijk gehad, maar hij is me altijd achterna blijven zitten, tijdens onze "pauze". Ik wil hier gewoon even voorkomen dat er vooral gekeken wordt naar die tijd van toen, toen het niet goed ging. Maar nu lijkt het wel goed te gaan, maar daar durf ik niet in geloven omdat ik niet anders ken als woede en conflicten vanwege mijn jeugd. Hoe hard ik hier ook aan probeer te werken... Hoe zien jullie dit? Hopelijk komt mijn verhaal niet verwarrend over. Misschien ben ik gewoon in de war. Heeft iemand van jullie ook al gelijkaardige zijnswijzen meegemaakt?
(Ik sta op een wachtlijst voor psychologische hulp, dus dat aanhalen heeft geen zin, ik ben benieuwd hoe ik tot die tijd hiermee zou kunnen werken... Raad van vreemden lijkt mij meer gepast aangezien niemand naar mij probeert te luisteren in mijn omgeving. Maar meteen met adviezen komt die niet in lijn staan met wat ik nu aankan en weet van mezelf. Eigenlijk denk ik dat ik hier vraag hoe ik mezelf moet leren aanvoelen? Ervaringen van anderen? Help?)
Ben nieuw hier maar H
heb al veel topics gelezen die overeenkomen met die van mij en heb besloten toch maar eens mijn eigen verhaal te doen. Want ik weet het niet meer. Ik lijk mijn vertrouwen in alles en iedereen, en mezelf zeer zeker ook, kwijt te zijn. Eigenlijk denk ik dat ik het nooit heb gehad. Volgens mij weet ik niet eens wat iemand écht vertrouwen betekent. Zo geloof ik dat ik ik aan dieren meer heb, omdat die mij een gevoel van luisteren en rust geven, terwijl ze gewoon niet kunnen praten en me dus niet kunnen kwetsen (Wie weet wat mijn katten van me denken als ze me weer horen zeuren haha) Ik heb het nooit geleerd. Thuis was het nooit makkelijk waardoor ik 6 jaar in een jeugdinstelling ben opgegroeid en vandaaruit meteen alleen ben gaan wonen... Ik heb toen niet lang daarna een jongen leren kennen (ondertussen bijna 4 jaar geleden). We hebben 3 jaar een relatie gehad, met veel problemen. Twee mensen met een hard verleden die elkaar ontmoet hebben. Ik werd vaak hysterisch begon mezelf pijn te doen tijdens ruzies op verschillende manier. Hij werd agressief en soms gewelddadig. Ik ben iemand die vind dat iedereen kansen verdient. Ik zou zijn verleden natuurlijk niet moeten "opruimen" en omgekeerd ook niet. Ik weet door mijn verleden dat mensen kunnen veranderen. Buiten mijn emotionele uitbarstingen vind ik mezelf als persoon iemand die het goed voor heeft met anderen. Nu hebben we het ondertussen na een stop van 3 maanden opnieuw geprobeerd en alles ging goed tot we terugkwamen van vakantie. Ik zie dat hij zijn best doet, dat hij veranderd is en aan zichzelf heeft gewerkt. Er lijkt gewoon iets naar boven te komen waarvan ik me niet zo goed bewust ben en dat zijn mijn vertrouwensproblemen. Het koste me geen moeite (nou ja, eigenlijk wel, ik kon het gemakkelijker aanvaarden omdat ik gewend ben dat mensen zo met me omgaan en precies niks anders ken...) drie jaar samen te zijn toen hij zichzelf niet zo goed onder controle had. Nu merk ik dat hij dat wel doet: hij gaat weg als er ruzies zijn omdat hij weet dat ik af moet koelen als ik boos ben. Hij roept soms: "Stop! Ik wil niet meer zo boos zijn, waarom kunnen we niet gewoon normaal doen?" Dan word ik nog bozer omdat "normaal" een heel abstract woord is. Ik heb namelijk ook nog eens autisme en neem dingen vaak te letterlijk op. Duidelijk zijn is ook niet zijn sterkste punt, wat het voor mij moeilijk maakt hem en soms ook anderen te begrijpen. Maar hij probeert het en ik heb precies moeite om te aanvaarden dat hij het goed voorheeft met me. Het lijkt alsof ik anderen er niet op vertrouw dat ze het goed voorhebben met me. Een paar voorbeelden: als een goede vriendin te dicht bij mij komt en ik merk dat ik me toch echt begrepen en gehoord zou kunnen voelen, dan trek ik me terug. Diep vanbinnen ken ik dan deze gedacht: "Goed met mij voor? Dat kan toch niet? Niemand heeft het goed met me voorgehad." Of laatst, kreeg ik bij het einde van mijn stage een kaart en cadeau (zelfs met een klein bedragje) Dat bedragje was zodat ik mijn brommer kon laten maken omdat die door een ongeluk vreselijk veel lawaai maakte. Ik kon dat niet geloven. Hoe kon het dat vreemde mensen mij dit gunnen? Niemand gunt mij dit, toch? Zo zie ik dat, zo voel ik het en zo heb ik het altijd gevoeld. Ik denk vaak: "Vertrouw jezelf gewoon," en soms lijkt dat zo, maar dat is een verdraaid wantrouwen naar mezelf toe dat ik voel. Ik moet het alleen aankunnen. Met wonen, school, alles. En dat lukt ook maar van zodra er iets mis gaat, of er verandert iets, dan lijk ik mezelf te willen straffen door niet meer te eten en te piekeren tot diep in de nacht. Het is nu zo ver dat ik het vertrouwen in een goede relatie met mijn vriend verloren ben, ookal weet ik dat dit bij mij ligt. Toch zijn er dingen in zijn gedrag dat dit gevoel versterkt: Hij smst me niet meer zoals vroeger, hij gaat heel veel weg met vrienden en dan staat zijn telefoon vaak uit (waarom? vroeger deed hij dit niet...), hij liegt soms over waar hij naartoe gaat, hij komt bij me langs maar enkel alsof het tussendoor eventjes is... We gaan niet meer weg, alsof ik nergens gezien mag worden met hem... Ik voel me kortom niet meer gewild, sinds twee weken. Daarvoor was er geen probleem! Het ging vrij goed, tot er kleine veranderingen kwamen. En nu weet ik niet meer: ben ik zo wantrouwig geworden door die veranderingen of waren die veranderingen er pas nadat ik zo wantrouwig werd? Wie was er eerst, de kip of het ei? Ik heb moeite met vertrouwen maar tot voor kort vond ik dat mijn vriend de enige was die ik echt kon vertrouwen. Ok, we hebben het moeilijk gehad, maar hij is me altijd achterna blijven zitten, tijdens onze "pauze". Ik wil hier gewoon even voorkomen dat er vooral gekeken wordt naar die tijd van toen, toen het niet goed ging. Maar nu lijkt het wel goed te gaan, maar daar durf ik niet in geloven omdat ik niet anders ken als woede en conflicten vanwege mijn jeugd. Hoe hard ik hier ook aan probeer te werken... Hoe zien jullie dit? Hopelijk komt mijn verhaal niet verwarrend over. Misschien ben ik gewoon in de war. Heeft iemand van jullie ook al gelijkaardige zijnswijzen meegemaakt?
(Ik sta op een wachtlijst voor psychologische hulp, dus dat aanhalen heeft geen zin, ik ben benieuwd hoe ik tot die tijd hiermee zou kunnen werken... Raad van vreemden lijkt mij meer gepast aangezien niemand naar mij probeert te luisteren in mijn omgeving. Maar meteen met adviezen komt die niet in lijn staan met wat ik nu aankan en weet van mezelf. Eigenlijk denk ik dat ik hier vraag hoe ik mezelf moet leren aanvoelen? Ervaringen van anderen? Help?)
maandag 29 augustus 2016 om 12:56
Dag Rainkat,
eigenlijk weet je best veel van jezelf: je hebt moeite met vertrouwen (het vertrouwen in jezelf en het vertrouwen van anderen) en wordt hierdoor ook wantrouwig (zouden mensen écht het beste met mij voor hebben???). Daarnaast heb je (een vorm van?) autisme wat (waarschijnlijk, ik vul dit even voor je in) het lastiger maakt jezelf en anderen aan te voelen. Dat zorgt er voor dat je niet altijd goed inschat hoe een ander gaat reageren, waardoor je daarover iets meer onzeker bent dan 'de gemiddelde'.
Wantrouwen beschermt mensen, bijvoorbeeld tegen een afwijzing of gevaar. Het lijkt erop dat jouw wantrouwen een te grote stem heeft en dus teveel bepaalt. In therapie kun je daar heel goed aan werken.
Tot die tijd kun je vast proberen om je wantrouwende en onzekere gedachten te corrigeren. Dat vraagt veel doorzettingsvermogen, maar het kan wel. Je doet dit, door elke keer wanneer zo'n gedachte opkomt, er even naar te luisteren en vervolgens bewust de beslissing te nemen of je er wel of niet naar gaat luisteren. Als je beslist er niet naar te luisteren, bedenk je meteen wat je dan wel gaat doen.
Bijvoorbeeld: je denkt dat je het niet waard bent om je verhaal aan je goede vriendin te vertellen, dat ze er niet op zit te wachten, enzovoorts. Als je er wel naar luistert, vertel je je verhaal dus niet. Beslis je er niet naar te luisteren, dan bedenk je wat je wel gaat doen: 'voordat ik mijn verhaal vertel, ga ik haar vragen of ze het wil horen'. Of: 'ik vertel mijn verhaal en vertrouw er op dat ze het wil horen. Als ik toch twijfel, check ik dit bij haar'.
Vertrouwen zal misschien altijd lastig blijven, maar je kunt er echt wel stapjes in maken hoor!
Wat betreft het 'dingen alleen moeten kunnen': ik was (en ben nog steeds geneigd om te zijn) een echte alleen doener/kunner, maar ik heb een keer een (voor mij) gouden regel geleerd: JE MOET HET WEL ZELF DOEN, MAAR JE HOEFT HET NOOIT ALLEEN TE DOEN.
Het is mijn mantra geworden Er is altijd iemand, echt altijd, die je kan helpen het zelf te doen.
Succes!
eigenlijk weet je best veel van jezelf: je hebt moeite met vertrouwen (het vertrouwen in jezelf en het vertrouwen van anderen) en wordt hierdoor ook wantrouwig (zouden mensen écht het beste met mij voor hebben???). Daarnaast heb je (een vorm van?) autisme wat (waarschijnlijk, ik vul dit even voor je in) het lastiger maakt jezelf en anderen aan te voelen. Dat zorgt er voor dat je niet altijd goed inschat hoe een ander gaat reageren, waardoor je daarover iets meer onzeker bent dan 'de gemiddelde'.
Wantrouwen beschermt mensen, bijvoorbeeld tegen een afwijzing of gevaar. Het lijkt erop dat jouw wantrouwen een te grote stem heeft en dus teveel bepaalt. In therapie kun je daar heel goed aan werken.
Tot die tijd kun je vast proberen om je wantrouwende en onzekere gedachten te corrigeren. Dat vraagt veel doorzettingsvermogen, maar het kan wel. Je doet dit, door elke keer wanneer zo'n gedachte opkomt, er even naar te luisteren en vervolgens bewust de beslissing te nemen of je er wel of niet naar gaat luisteren. Als je beslist er niet naar te luisteren, bedenk je meteen wat je dan wel gaat doen.
Bijvoorbeeld: je denkt dat je het niet waard bent om je verhaal aan je goede vriendin te vertellen, dat ze er niet op zit te wachten, enzovoorts. Als je er wel naar luistert, vertel je je verhaal dus niet. Beslis je er niet naar te luisteren, dan bedenk je wat je wel gaat doen: 'voordat ik mijn verhaal vertel, ga ik haar vragen of ze het wil horen'. Of: 'ik vertel mijn verhaal en vertrouw er op dat ze het wil horen. Als ik toch twijfel, check ik dit bij haar'.
Vertrouwen zal misschien altijd lastig blijven, maar je kunt er echt wel stapjes in maken hoor!
Wat betreft het 'dingen alleen moeten kunnen': ik was (en ben nog steeds geneigd om te zijn) een echte alleen doener/kunner, maar ik heb een keer een (voor mij) gouden regel geleerd: JE MOET HET WEL ZELF DOEN, MAAR JE HOEFT HET NOOIT ALLEEN TE DOEN.
Het is mijn mantra geworden Er is altijd iemand, echt altijd, die je kan helpen het zelf te doen.
Succes!
maandag 29 augustus 2016 om 12:57
Ik heb je verhaal gedeeltelijk gelezen, het is veel te lang, sorry. Mijn problemen zijn herkenbaar. Ik kan slecht aanvoelen welke beslissing ik zou moeten nemen. Emoties zijn heftig en kunnen me overvallen. De opmerking "doe normaal" laat mij ook ontploffen omdat ik niet weet wat dat precies zou moeten zijn . En de laatste tijd ben ik ook wantrouwig naar veel mensen. Tot zover de gelijkenissen. Mijn advies: geen grote beslissingen nemen tot je bij de psycholoog terecht kunt. Wat je nodig hebt is de juiste hulp en vooral veel tijd. De problemen die jij hebt kosten veel tijd om aan te werken, dus houd je verwachtingen realistisch. En probeer de dingen te blijven doen die je leuk vindt/vond. Lief zijn voor jezelf. Veel sterkte!
maandag 29 augustus 2016 om 14:08
kijk het af bij anderen, dat is mijn tactiek. mijn ouders hebben het ook af laten weten, en ik ben om me heen gaan kijken hoe anderen het dan doen en hoe hun omgeving op ze reageert. daar heb ik echt veel van geleerd.
ik heb uit huis mee gekregen dat ik er 0,0% toe doe. zo heb ik me dan ook gedragen.
maar dat kan gewoon niet waar zijn.
net als jouw wantrouwen naar alles, het kan gewoon niet waar zijn dat ze je allemaal voor de gek houden.
je hebt het gewoon niet goed aangeleerd gekregen.
ik heb uit huis mee gekregen dat ik er 0,0% toe doe. zo heb ik me dan ook gedragen.
maar dat kan gewoon niet waar zijn.
net als jouw wantrouwen naar alles, het kan gewoon niet waar zijn dat ze je allemaal voor de gek houden.
je hebt het gewoon niet goed aangeleerd gekregen.
very metal
maandag 29 augustus 2016 om 15:58
Een tijdje helemaal alleen zijn en voor jezelf zorgen. Dan leer je om voor jezelf op te komen, dingen zelf te ondernemen en misschien wel nieuwe contacten te leggen. Door veel alleen te doen en alleen te zijn, leer je jezelf echt goed kennen, maak je eigen beslissingen waar je achter staat en krijg je meer zelfvertrouwen.
