Psyche
alle pijlers
Gemis tijdens kerstdagen
maandag 22 december 2014 om 21:31
Ik weet niet waar ik het topic moet zetten, bij overig wellicht. Klinkt zo oneerbiedig om het tot "overig" te scharen. Ik vroeg me af of er hier meer mensen zijn die geen zin hebben in aankomende kerst. Mensen die thuis zitten met een enorm gemis en een enorme leegte. Ik mis mijn dochtertje, na 9 maanden plotseling overleden in mijn buik. Ze had er nu bij moeten zijn deze kerst, met pakjes onder de boom. Wat zijn dit dan donkere dagen.
donderdag 25 december 2014 om 08:23
Lieve meid, wat vreselijk om mee te maken. Dikke knuffel. Ik leef met je mee, weet wat je doormaakt.
Het gemis blijft. Het raakt verweven in je leven, maar juist met kerstmis lijkt het gemis veel erger.
Heel veel mensen doen niet aan kerst omdat ze het zo moeilijk vinden. Ik vier het juist heel uitbundig.
Als eerbetoon aan haar, mijn Nienke, die niet ouder dan elf mocht worden. Omdat zij kerst zo'n gezellige tijd vond, wat al begon met het halen van de kerstboom en daarna het optuigen.
In de weken voor kerst ben ik dan ook altijd heel erg met haar bezig. En voor iemand die het niet heeft meegemaakt klinkt het misschien raar, maar dat doet zo vreselijk goed. Dat warme gevoel van binnen, het soms wegpinken van een traantje bij een herinnering. Dan is het net of ze naast me staat en nog steeds meehelpt.
Ik hoop dat je ondanks alles achteraf toch denkt, dat het een goede kerst is geworden. Dat je net als ik mag voelen dat je kindje nog altijd bij je is.
Het gemis blijft. Het raakt verweven in je leven, maar juist met kerstmis lijkt het gemis veel erger.
Heel veel mensen doen niet aan kerst omdat ze het zo moeilijk vinden. Ik vier het juist heel uitbundig.
Als eerbetoon aan haar, mijn Nienke, die niet ouder dan elf mocht worden. Omdat zij kerst zo'n gezellige tijd vond, wat al begon met het halen van de kerstboom en daarna het optuigen.
In de weken voor kerst ben ik dan ook altijd heel erg met haar bezig. En voor iemand die het niet heeft meegemaakt klinkt het misschien raar, maar dat doet zo vreselijk goed. Dat warme gevoel van binnen, het soms wegpinken van een traantje bij een herinnering. Dan is het net of ze naast me staat en nog steeds meehelpt.
Ik hoop dat je ondanks alles achteraf toch denkt, dat het een goede kerst is geworden. Dat je net als ik mag voelen dat je kindje nog altijd bij je is.
donderdag 25 december 2014 om 11:51
@ollekebolleke Nou inderdaad de kerst is hier in Nederland al lang genoeg. het begint hier ook al de avond voor kerst...
Het is heel erg fijn als mensen zeggen 'ik weet niet wat ik moet zeggen, ik heb hier geen woorden voor' .. Dat is veel fijner dan al die andere opmerkingen.
@ Zoebie... Dank je wel, mijn Jongste vond kerst ook altijd zo geweldig, de boom optuigen, hij was altijd de eerste die een bal aan gruzelementen liet vallen.... dat vond ik nooit zo erg, want dan gingen we weer nieuwe uitzoeken.
Hij genoot altijd zo van eten, en koken en lekkere dingen verzinnen voor kerst.
Ik zie hem nu ook steeds rond die kerstboom huppelen, ballen op een andere plek hangen, de piek die steeds weer scheef gaat.
Dank je wel voor je liefdevolle verhaal over jouw Nienke, het geeft me de hoop dat het over een poos allemaal wat draagbaarder wordt.....
Bridge of Light
Het is heel erg fijn als mensen zeggen 'ik weet niet wat ik moet zeggen, ik heb hier geen woorden voor' .. Dat is veel fijner dan al die andere opmerkingen.
@ Zoebie... Dank je wel, mijn Jongste vond kerst ook altijd zo geweldig, de boom optuigen, hij was altijd de eerste die een bal aan gruzelementen liet vallen.... dat vond ik nooit zo erg, want dan gingen we weer nieuwe uitzoeken.
Hij genoot altijd zo van eten, en koken en lekkere dingen verzinnen voor kerst.
Ik zie hem nu ook steeds rond die kerstboom huppelen, ballen op een andere plek hangen, de piek die steeds weer scheef gaat.
Dank je wel voor je liefdevolle verhaal over jouw Nienke, het geeft me de hoop dat het over een poos allemaal wat draagbaarder wordt.....
Bridge of Light
donderdag 25 december 2014 om 12:01
Ik heb ook echt geen zin in kerst en ben blij als het voorbij is. Na jaren ploeteren waren man en ik blij omdat ik zwanger was. Helaas met 12 weken een miskraam. En op de echo was met 9 weken nog een mooi klein baby'tje te zien. We kunnen ook geen kinderen meer krijgen, of er moet een wonder gebeuren. Iedereen hier die een dierbare heeft verloren,dikke knuffel. En dat de dagen maar snel voorbij zijn.
donderdag 25 december 2014 om 12:03
quote:elfje12 schreef op 23 december 2014 @ 08:08:
Ondanks mijn korte zwangerschap (10 weken) mis ik mijn kindje. Niet meer zo heftig als in het begin, maar denk er nog regelmatig aan.
Voor iedereen een en veel sterkte gewenst. Wat een verdrietige verhalen worden er geschreven. Hopelijk gaat voor iedereen de zon ooit weer schijnen. Ook al is het maar een beetje.stom om tezeggen maar ik ben " blij" dat ik nietde enigste ben die haar kindje mist. Heb zo vaak te horen gekregen dat het maar een miskraam is. Maar zo voelt het niet
Ondanks mijn korte zwangerschap (10 weken) mis ik mijn kindje. Niet meer zo heftig als in het begin, maar denk er nog regelmatig aan.
Voor iedereen een en veel sterkte gewenst. Wat een verdrietige verhalen worden er geschreven. Hopelijk gaat voor iedereen de zon ooit weer schijnen. Ook al is het maar een beetje.stom om tezeggen maar ik ben " blij" dat ik nietde enigste ben die haar kindje mist. Heb zo vaak te horen gekregen dat het maar een miskraam is. Maar zo voelt het niet
donderdag 25 december 2014 om 19:58
Zo, de eerste dag zit er bijna op. Hoe was het voor jullie? Dag een beetje doorgekomen? Ik vond het een rotdag. Wel naar schoonfamilie geweest, maar daarwas de stemming ook niet opperbest. Mijn schoonvader is nu ook net een jaar geleden overleden en hij wordt natuurlijk ook gemist. Samen met ons zoontje. Al probeert iedereen het gezellig te maken voor de kinderen en dat is natuurlijk ook beter dan je verstoppen onder een dekentje.
Zoebie, jouw verhaal zorgt er ook voor dat ik vast houd aan het idee dat ik vast wel weer ga genieten. En wat jij, Hamerhaai, vind ik ook heel mooi, alleen lukt me dat nog niet.
En ik zal niet oordelen over het verschilin gemis, kind, opa, een heel klein babietje bij 10 weken zwangerschap, gemis is gemis.
Zoebie, jouw verhaal zorgt er ook voor dat ik vast houd aan het idee dat ik vast wel weer ga genieten. En wat jij, Hamerhaai, vind ik ook heel mooi, alleen lukt me dat nog niet.
En ik zal niet oordelen over het verschilin gemis, kind, opa, een heel klein babietje bij 10 weken zwangerschap, gemis is gemis.
zaterdag 27 december 2014 om 07:47
zaterdag 3 januari 2015 om 22:57
Het blijft een gemis, zeker met die feestdagen. Hoe is iedereen er doorheen gekomen?
Ik hoop voor iedereen dat er ook bij jullie nog een wondertje mag gebeuren zoals bij ons.
Op de geboortedag van Nienke twee jaar geleden, werd onze 1e kleindochter geboren. Ze is hernoemd, haar tweede naam is ook Nienke en ze lijkt erg veel op Nienke. Haalt hetzelfde kattenkwaad uit en ze heeft nu ook al de humor van haar tante. Geweldig om mee te maken.
Alsof Nienke hierboven heeft gezegd dat haar verjaardag weer een feestdag moest worden.
Een dubbele dag, dat wel en dat zal het altijd blijven, maar we genieten ook weer van deze dag.
Ik hoop voor iedereen dat er ook bij jullie nog een wondertje mag gebeuren zoals bij ons.
Op de geboortedag van Nienke twee jaar geleden, werd onze 1e kleindochter geboren. Ze is hernoemd, haar tweede naam is ook Nienke en ze lijkt erg veel op Nienke. Haalt hetzelfde kattenkwaad uit en ze heeft nu ook al de humor van haar tante. Geweldig om mee te maken.
Alsof Nienke hierboven heeft gezegd dat haar verjaardag weer een feestdag moest worden.
Een dubbele dag, dat wel en dat zal het altijd blijven, maar we genieten ook weer van deze dag.
zondag 4 januari 2015 om 08:01
Hoi Zoebie,
Dat is inderdaad een wonder dat juist op die dag je eerste kleinkind is geboren. Wat speciaal, maar ook dubbel. Gek genoeg had ik meer problemen met oud en nieuw dan met de kerst. Iedereen blikt terug op het afgelopen jaar, ik kijk terug op een vreselijk jaar. Natuurlijk heb ik de herinneringen aan een fijne zwangerschap, maar de nachtmerrie waar ik in belandde was vreselijk. Je voelt je zo leeg, door de zwangerschapshormonen wil je graag zorgen voor iets, maar er is niets. Je buik en hart zijn leeg. Ben blij dat het jaar voorbij is. Niet dat ik niet meer wil terugdenken, want doe ik nog dagelijks, maar in elk geval niet gedwongen zoals op 31 december.
Dat is inderdaad een wonder dat juist op die dag je eerste kleinkind is geboren. Wat speciaal, maar ook dubbel. Gek genoeg had ik meer problemen met oud en nieuw dan met de kerst. Iedereen blikt terug op het afgelopen jaar, ik kijk terug op een vreselijk jaar. Natuurlijk heb ik de herinneringen aan een fijne zwangerschap, maar de nachtmerrie waar ik in belandde was vreselijk. Je voelt je zo leeg, door de zwangerschapshormonen wil je graag zorgen voor iets, maar er is niets. Je buik en hart zijn leeg. Ben blij dat het jaar voorbij is. Niet dat ik niet meer wil terugdenken, want doe ik nog dagelijks, maar in elk geval niet gedwongen zoals op 31 december.
zondag 4 januari 2015 om 10:09
Hoi Ollekebolleke.
Het is niet gek, dat terugkijken en denken wat het nieuwe jaar zal brengen.
Ken je het liedje dat Irene Moors zong bij Serious Request? "De eerste keer".
Het geldt voor zoveel mamma's hier.
Zo'n mooi en zo'n waar liedje. Zelfs de diskjockey moest ervan huilen.
Eens kijken of ik hier de link kan zetten.
Voor het eerst van Irene Moors
Het is een link naar Facebook. Hoop dat het lukt.
Het is niet gek, dat terugkijken en denken wat het nieuwe jaar zal brengen.
Ken je het liedje dat Irene Moors zong bij Serious Request? "De eerste keer".
Het geldt voor zoveel mamma's hier.
Zo'n mooi en zo'n waar liedje. Zelfs de diskjockey moest ervan huilen.
Eens kijken of ik hier de link kan zetten.
Voor het eerst van Irene Moors
Het is een link naar Facebook. Hoop dat het lukt.
zondag 4 januari 2015 om 11:52
Wat een mooie tekst, van het nummer van Irene Moors. En zo herkenbaar.
Bij onze kerstdiners zitten een aantal kinderen die ongeveer even oud zijn als onze zoon nu zou zijn, dat maakt mij zo verdrietig. Wat zou het fijn zijn geweest als hij er bij had kunnen zitten.
En nu begint 2015. Ik hoop een jaar waarin we mooie herinneringen gaan maken voor ons allemaal.
Bij onze kerstdiners zitten een aantal kinderen die ongeveer even oud zijn als onze zoon nu zou zijn, dat maakt mij zo verdrietig. Wat zou het fijn zijn geweest als hij er bij had kunnen zitten.
En nu begint 2015. Ik hoop een jaar waarin we mooie herinneringen gaan maken voor ons allemaal.
zondag 4 januari 2015 om 12:15
Dat nummer van Irene Moors hakte er zo in.... ik denk dat we allemaal wel in tranen zaten....
De kerst heb ik aardig overleefd, maar de zaterdag na kerst kwam de man met de hamer.. Ik was de hele dag in tranen. Met de jaarwisseling ging het op zich wel weer, totdat het 12 uur was... ik was met Oudste zoon en mijn ouders en nog wat vrienden en kennissen, we hebben samen grote vuurpijlen afgeschoten naar Jongste zoon ... wat zal hij gelachen hebben
Mama houdt helemaal niet van vuurwerk. De vorige jaarwisseling stond hij gelukzalig iets van 150 baby-vuurpijltjes af te schieten, in de miezerregen.... De volgende dag stond hij (iets minder gelukzalig) de rotzooi op te ruimen. Dat vond hij niet zo leuk om te doen, maar ja, dat was deel van de afspraak.
En nu schoot mama zomaar prachtige grote blauwe vuurpijlen....
En nu is het inderdaad 2015... ik vind het maar niks nog... ik heb het gevoel dat ik hem achterlaat in 2014.. helemaal in zijn uppie... en wij moeten verder en ik weet nog niet zo goed hoe....
Een voor jullie allemaal!
De kerst heb ik aardig overleefd, maar de zaterdag na kerst kwam de man met de hamer.. Ik was de hele dag in tranen. Met de jaarwisseling ging het op zich wel weer, totdat het 12 uur was... ik was met Oudste zoon en mijn ouders en nog wat vrienden en kennissen, we hebben samen grote vuurpijlen afgeschoten naar Jongste zoon ... wat zal hij gelachen hebben
Mama houdt helemaal niet van vuurwerk. De vorige jaarwisseling stond hij gelukzalig iets van 150 baby-vuurpijltjes af te schieten, in de miezerregen.... De volgende dag stond hij (iets minder gelukzalig) de rotzooi op te ruimen. Dat vond hij niet zo leuk om te doen, maar ja, dat was deel van de afspraak. En nu schoot mama zomaar prachtige grote blauwe vuurpijlen....
En nu is het inderdaad 2015... ik vind het maar niks nog... ik heb het gevoel dat ik hem achterlaat in 2014.. helemaal in zijn uppie... en wij moeten verder en ik weet nog niet zo goed hoe....
Een voor jullie allemaal!
dinsdag 6 januari 2015 om 16:04
@Strandmeisje: Wat zal je Jongste zoon gelachen hebben, z'n moeder die een grote pijl afsteekt! Ben jij aan het werk? Of andere bezigheden? Gaat dat goed? Of is je dagelijkse leven nog vervuld met je verlies, het is voor jou nog zo kort geleden.
@Zoebie: wat mooi van de geboorte van je kleindochter en ook zo mooi dat ze vernoemd is.
@Ollekebolleke: als je het een vervelende vraag vindt, gewoon niet antwoorden hoor! Zijn jullie al toe aan een broertje of zusje? Of nog helemaal niet? Ik heb in mijn omgeving het idee dat een soort oergevoel bij moeders van overleden baby's ontstaat dat ze snel mogelijk weer zwanger willen worden.
Ik had dat ook, maar mijn vriend niet. Hij wilde alleen zoon terug, dus zwanger worden zou hij dan als vervanger zien (hij wilde dan ook alleen een zoon . Dus dat leek ons geen goed uitgangspunt. Na een half jaar zijn we het toch gaan proberen en was ik heel snel zwanger. Jammer genoeg een miskraam geworden bij 8 weken. En nu lukt het nog niet.
@Zoebie: wat mooi van de geboorte van je kleindochter en ook zo mooi dat ze vernoemd is.
@Ollekebolleke: als je het een vervelende vraag vindt, gewoon niet antwoorden hoor! Zijn jullie al toe aan een broertje of zusje? Of nog helemaal niet? Ik heb in mijn omgeving het idee dat een soort oergevoel bij moeders van overleden baby's ontstaat dat ze snel mogelijk weer zwanger willen worden.
Ik had dat ook, maar mijn vriend niet. Hij wilde alleen zoon terug, dus zwanger worden zou hij dan als vervanger zien (hij wilde dan ook alleen een zoon . Dus dat leek ons geen goed uitgangspunt. Na een half jaar zijn we het toch gaan proberen en was ik heel snel zwanger. Jammer genoeg een miskraam geworden bij 8 weken. En nu lukt het nog niet.
dinsdag 6 januari 2015 om 16:27
Hoi allemaal,
Om 24:00 uur was het hier ook tranen met tuiten. We waren bij vrienden en zijn rond kwart over naar huis gegaan. Ik trok het niet meer. Iedereen blij en vuurwerk afsteken..
Hier denken we wel na over broertje of zusje. We gaan eerst in maart trouwen en dan stop ik met de pil.
@guusje, wat vervelend die miskraam ook nog... hoe voel jij je erbij? Ben erg benieuwd want ik was meteen de eerste ronde zwanger de vorige keer. Geen idee hoe ik nu met een miskraam zou omgaan. Heb je het idee dat het heftiger is, of juist niet? (als je geen antwoord wil geven, niet verplicht).
@ strandmeisje, wat een mooi gebaar om vuurpijlen juist af te schieten. Kan me de symboliek wel voorstellen.
Het nummer van Irene heb ik ook gehoord.. mooi inderdaad.
Om 24:00 uur was het hier ook tranen met tuiten. We waren bij vrienden en zijn rond kwart over naar huis gegaan. Ik trok het niet meer. Iedereen blij en vuurwerk afsteken..
Hier denken we wel na over broertje of zusje. We gaan eerst in maart trouwen en dan stop ik met de pil.
@guusje, wat vervelend die miskraam ook nog... hoe voel jij je erbij? Ben erg benieuwd want ik was meteen de eerste ronde zwanger de vorige keer. Geen idee hoe ik nu met een miskraam zou omgaan. Heb je het idee dat het heftiger is, of juist niet? (als je geen antwoord wil geven, niet verplicht).
@ strandmeisje, wat een mooi gebaar om vuurpijlen juist af te schieten. Kan me de symboliek wel voorstellen.
Het nummer van Irene heb ik ook gehoord.. mooi inderdaad.
donderdag 8 januari 2015 om 20:08
Hoi!
Hoe is het met jullie? Moeilijke feestdagen weer voorbij.
Ik voel wel een soort rust. Een beetje het gevoel of er iets vervelends waar je al een hele poos tegenop keek nu voorbij is. We hadden natuurlijk zijn geboortedag en zijn dag van overlijden rondom Sint, Kerst en Oud en Nieuw. Dus daar zal het ook zeker mee te maken hebben.
Ik vond de miskraam heel heftig, niet de miskraam (en de daarop volgende curretage), maar wel dat ik weer regelmatig naar het ziekenhuis moest, onder narcose moest en weer in een ziekenhuisbed lag waar ik ook een paar weken naar mijn zoon heb gelegen. De afdeling waar de curretage werd uitgevoerd is dezelfde afdeling als de verloskamers en de afdeling neonatologie. En ik kreeg ook wel een beetje een moedeloos gevoel. Waarom nu weer iets verdrietigs...ik wil niet meer!! Dat gevoel.
Leuk dat jullie gaan trouwen, Ollekebolleke. Een uitgebreide bruiloft of klein?
En hoe gaat het met jou, Strandmeisje.
Hoe is het met jullie? Moeilijke feestdagen weer voorbij.
Ik voel wel een soort rust. Een beetje het gevoel of er iets vervelends waar je al een hele poos tegenop keek nu voorbij is. We hadden natuurlijk zijn geboortedag en zijn dag van overlijden rondom Sint, Kerst en Oud en Nieuw. Dus daar zal het ook zeker mee te maken hebben.
Ik vond de miskraam heel heftig, niet de miskraam (en de daarop volgende curretage), maar wel dat ik weer regelmatig naar het ziekenhuis moest, onder narcose moest en weer in een ziekenhuisbed lag waar ik ook een paar weken naar mijn zoon heb gelegen. De afdeling waar de curretage werd uitgevoerd is dezelfde afdeling als de verloskamers en de afdeling neonatologie. En ik kreeg ook wel een beetje een moedeloos gevoel. Waarom nu weer iets verdrietigs...ik wil niet meer!! Dat gevoel.
Leuk dat jullie gaan trouwen, Ollekebolleke. Een uitgebreide bruiloft of klein?
En hoe gaat het met jou, Strandmeisje.
donderdag 8 januari 2015 om 21:27
Pfoe ja.. weer die weg naar de verlosafdeling... Ik ken het. De eerste keer met trillende benen en tranen in mijn ogen daar weer gezeten. Daar waar het meest traumatische van mijn leven zich heeft afgespeeld. Dat wat niet een plaats is wat je wil vermijden als je ooit nog kinderen wil. Maar wat is de weg daar naar toe een hel. Waar je eerst als blije zwangere miep en op het einde walrus hebt gezeten, waar de stoelen steeds minder comfortabeler werden als mijn buik weer gegroeid was. Daar waar ik na 9 maanden hoorde dat ze er niet meer was. Waar ik ben moeten bevallen van mijn inmiddels overleden kindje, tussen moeders die lagen te bevallen van een huilende baby. Lijkt me inderdaad heel erg confronterend dat je dat weer hebt moeten meemaken (het ziekenhuisbed en dat soort dingen). Ik hoop dat jullie snel weer zwanger mogen zijn, niet dat dit vervangt, maar het oerinstinct neemt dat wel over inderdaad.
We hebben een kleine bruiloft met alleen directe familie en vrienden, wel mooie locatie, maar lekker intiem. Hoeft voor mij geen circus te worden na het afgelopen jaar. De mensen die dichtbij ons staan zijn erbij.
We hebben een kleine bruiloft met alleen directe familie en vrienden, wel mooie locatie, maar lekker intiem. Hoeft voor mij geen circus te worden na het afgelopen jaar. De mensen die dichtbij ons staan zijn erbij.
donderdag 8 januari 2015 om 23:09
@ guusje, ik werk niet buitenshuis, ik ben mantelzorger voor mijn 2 kinderen die allebei een autistische stoornis hebben. veel extra begeleiding en zorg. Ergens zit ik nu in een 'zwart gat' zeg maar. De laatste gesprekken met de hulpverlening van Jongste zijn nu gaande en er komt een hoop informatie op me af over mijn ex man en de toestanden die er zijn ontstaan. (mijn ex-man is 2 jaar geleden het ouderlijk gezag ontnomen door de rechtbank)
Ik heb last van plaatsvervangende schaamte over zijn gedrag nu... en ik weet dat het niet mijn schuld is en ik weet dat ik me er niets van aan moet trekken. Het doet me wel heel veel als de begeleidster van mijn jongste zoon huilend tegenover me zit omdat mijn ex gedreigd heeft haar kind iets aan te doen.... iedere keer weer denk ik 'het kan niet debieler en verdomd, het lukt ze....
Ik weet gewoon dat zoonlief genoten heeft van al dat vuurwerk, al die kleuren.
@ ollekebolleke Moeilijk he? Eigenlijk allemaal blije mensen die proosten op het nieuwe jaar en voor mij hoefde het niet zo. Aan de ene kant is het fijn om mensen om je heen te hebben die van je houden en met je meeleven aan de andere kant had ik net zo lief alleen willen zijn.... heel dubbel
Wat fijn dat jullie gaan trouwen, ik hoop dat het een hele fijne warme dag wordt voor jullie.
Ik heb last van plaatsvervangende schaamte over zijn gedrag nu... en ik weet dat het niet mijn schuld is en ik weet dat ik me er niets van aan moet trekken. Het doet me wel heel veel als de begeleidster van mijn jongste zoon huilend tegenover me zit omdat mijn ex gedreigd heeft haar kind iets aan te doen.... iedere keer weer denk ik 'het kan niet debieler en verdomd, het lukt ze....
Ik weet gewoon dat zoonlief genoten heeft van al dat vuurwerk, al die kleuren.
@ ollekebolleke Moeilijk he? Eigenlijk allemaal blije mensen die proosten op het nieuwe jaar en voor mij hoefde het niet zo. Aan de ene kant is het fijn om mensen om je heen te hebben die van je houden en met je meeleven aan de andere kant had ik net zo lief alleen willen zijn.... heel dubbel
Wat fijn dat jullie gaan trouwen, ik hoop dat het een hele fijne warme dag wordt voor jullie.
vrijdag 9 januari 2015 om 15:59
Ik vind het wel fijn om met jullie te schrijven. Jullie lijken me wel vrouwen die hun verdriet toelaten, maar er niet helemaal in weg zakken en het leven wel weer oppakken. (of lees ik dat verkeerd?). Dat wil niet zeggen dat ik mensen die wel wegzakken in hun verdriet veroordeel, maar ik vind het lastiger om me daar mee te vereenzelvigen omdat ik natuurlijk ook verdrietig ben. Maar ook weer door wil en niet alles op dit enorme verlies wil betrekken. Dat zou mijn zoon toch nooit gewild hebben?
Soms ben ik wel heel verdrietig en vraag ik mij af of ik ooit weer ongedwongen gelukkig kan zijn (zeker als ik weer eens ongesteld ben geworden, dus gedeeltelijk zijn dat dan ook de hormonen denk ik). Maar meestal lukt het me wel aardig om de toekomst positief te zien!
Hoe is dat voor jullie?
Wat heftig, Strandmeisje, wat je schrijft over het gedrag van je ex. Ik kan me jouw gevoel wel voorstellen, maar natuurlijk totaal onnodig. De hulpverlening kijkt je daar ook vast niet op aan. Is het fijn om nog contact met de hulpverleenster van Jongste te hebben? Zij zal ook wel geschrokken en verdrietig zijn.
Klinkt goed, zoals jullie je gaan trouwen. Precies zoals jullie het nu willen. Waren jullie ook getrouwd als je meisje nu nog geleefd had?
Soms ben ik wel heel verdrietig en vraag ik mij af of ik ooit weer ongedwongen gelukkig kan zijn (zeker als ik weer eens ongesteld ben geworden, dus gedeeltelijk zijn dat dan ook de hormonen denk ik). Maar meestal lukt het me wel aardig om de toekomst positief te zien!
Hoe is dat voor jullie?
Wat heftig, Strandmeisje, wat je schrijft over het gedrag van je ex. Ik kan me jouw gevoel wel voorstellen, maar natuurlijk totaal onnodig. De hulpverlening kijkt je daar ook vast niet op aan. Is het fijn om nog contact met de hulpverleenster van Jongste te hebben? Zij zal ook wel geschrokken en verdrietig zijn.
Klinkt goed, zoals jullie je gaan trouwen. Precies zoals jullie het nu willen. Waren jullie ook getrouwd als je meisje nu nog geleefd had?
vrijdag 9 januari 2015 om 16:58
Ik vind het ook af en toe heerlijk om van me af te schrijven. Zeker laat ik het verdriet toe, ik heb besloten zo lang te rouwen als dat ik het nodig vind en daar zeker geen druk achter te zetten. Iedereen mag mijn tranen zien, daar schaam ik me niet voor. Neemt niet weg dat ik ook besloten heb om niet in een diepe depressie te zakken en toch ook het leven weer een beetje op te pakken. Tot zover gaat me dat redelijk goed af... hoewel er zeker nog momenten zijn dat ik verdrietig ben, zijn er ook al momenten dat ik me goed kan voelen. De dingen waar ik me normaal gesproken zorgen over zou maken, zijn nu allemaal maar relatief. De wil om weer een beetje het leven op te pakken zorgt ervoor dat ik een positief gevoel heb over de toekomst. Met een grote wond natuurlijk..
Dit is iets wat ik nooit meer zal vergeten, het zal dragelijker worden, maar tot aan mijn dood zal ik me afvragen waarom het mis had moeten gaan.
We waren ook getrouwd als ze er nog geweest was.. maar dan was ze wellicht bruidsmeisje geweest...
Dit is iets wat ik nooit meer zal vergeten, het zal dragelijker worden, maar tot aan mijn dood zal ik me afvragen waarom het mis had moeten gaan.
We waren ook getrouwd als ze er nog geweest was.. maar dan was ze wellicht bruidsmeisje geweest...
vrijdag 9 januari 2015 om 22:35
Ik snap wat je bedoelt guusje.... Ik heb bij mijn ex-schoonzus gezien hoe zij er toendertijd mee omging... en zo wil ik het absoluut niet.
Ik weet ook niet hoe ik het anders moet doen, maar ik ga niet alleen nog maar in een hoekje zitten en verdriet hebben om mijn overleden kind. Ik heb nóg een kind... en dat kind heeft zijn moeder heel hard nodig.
Ik mag van mezelf 5 minuten per dag 'sielig' zijn.... er zijn dagen dat ik maar 2 minuten nodig heb en er zijn dagen dat 5 minuten veel te weinig zijn. Maar het houdt me sinds de scheiding in 2008 op de been. En als iets goed voelt voor me, dan is het gewoon goed.
Niemand kijkt mij meer aan op het gedrag van mijn ex.... er komt alleen maar meer en meer begrip voor de situatie waar de kinderen en ik in zitten. (ik heb het nog steeds over kinderen...... terwijl er nog maar 1 kind is.... maar Jongste hoort er voor mij gewoon bij) Ik merk wel dat ik het lastig vind, dat ik last heb van plaatsvervangende schaamte... Ik vond het zo erg voor de hulpverleenster.... zij was zo betrokken bij Jongste en al zoveel jaar.
Het was fijn om samen nog even te praten over Jongste en herinneringen op te halen. Jongste was een kind die zo in je hart sprong als je hem ontmoette. Ook zij zal hem vreselijk missen....
Dat herken ik ook ollekebolleke ik heb ook besloten dat ik niet in een depressie ga zakken. (alsof je dat zelf in de hand hebt? ik weet niet of dat zo is, maar het leven gaat gewoon door en jongste zou willen dat ik gewoon nog grapjes maakte en leuke dingen deed) en een depressie lijkt me alles behalve leuk.
Maar zelfs de vraag 'waarom' wordt op een gegeven moment zachter van klank... een fluistering in je hoofd...
Ik vraag me ook nog steeds af waarom? En wat is er dan gebeurd? Jongste was nooit ziek, hij mankeerde lichamelijk helemaal niks. En je kan toch niet zomaar dood gaan?? Het blijft bizar gewoon.....
Morgen is het alweer 3 maanden geleden.... 3 maanden..... de stilte is bij vlagen oorverdovend... en het winterseizoen helpt ook niet mee. Donker, koud, nat en vies weer. Ik ben van binnen zo koud. Overal liggen dekentjes die ik snel om kan slaan. Ik kijk uit naar de lente, naar de zon en de warmte.... aan buiten zitten en de zon op mijn huid voelen, die me dan van binnen weer moet verwarmen...ontdooien....
Ik weet ook niet hoe ik het anders moet doen, maar ik ga niet alleen nog maar in een hoekje zitten en verdriet hebben om mijn overleden kind. Ik heb nóg een kind... en dat kind heeft zijn moeder heel hard nodig.
Ik mag van mezelf 5 minuten per dag 'sielig' zijn.... er zijn dagen dat ik maar 2 minuten nodig heb en er zijn dagen dat 5 minuten veel te weinig zijn. Maar het houdt me sinds de scheiding in 2008 op de been. En als iets goed voelt voor me, dan is het gewoon goed.
Niemand kijkt mij meer aan op het gedrag van mijn ex.... er komt alleen maar meer en meer begrip voor de situatie waar de kinderen en ik in zitten. (ik heb het nog steeds over kinderen...... terwijl er nog maar 1 kind is.... maar Jongste hoort er voor mij gewoon bij) Ik merk wel dat ik het lastig vind, dat ik last heb van plaatsvervangende schaamte... Ik vond het zo erg voor de hulpverleenster.... zij was zo betrokken bij Jongste en al zoveel jaar.
Het was fijn om samen nog even te praten over Jongste en herinneringen op te halen. Jongste was een kind die zo in je hart sprong als je hem ontmoette. Ook zij zal hem vreselijk missen....
Dat herken ik ook ollekebolleke ik heb ook besloten dat ik niet in een depressie ga zakken. (alsof je dat zelf in de hand hebt? ik weet niet of dat zo is, maar het leven gaat gewoon door en jongste zou willen dat ik gewoon nog grapjes maakte en leuke dingen deed) en een depressie lijkt me alles behalve leuk.
Maar zelfs de vraag 'waarom' wordt op een gegeven moment zachter van klank... een fluistering in je hoofd...
Ik vraag me ook nog steeds af waarom? En wat is er dan gebeurd? Jongste was nooit ziek, hij mankeerde lichamelijk helemaal niks. En je kan toch niet zomaar dood gaan?? Het blijft bizar gewoon.....
Morgen is het alweer 3 maanden geleden.... 3 maanden..... de stilte is bij vlagen oorverdovend... en het winterseizoen helpt ook niet mee. Donker, koud, nat en vies weer. Ik ben van binnen zo koud. Overal liggen dekentjes die ik snel om kan slaan. Ik kijk uit naar de lente, naar de zon en de warmte.... aan buiten zitten en de zon op mijn huid voelen, die me dan van binnen weer moet verwarmen...ontdooien....
zondag 11 januari 2015 om 18:01
3 Maanden geleden alweer voor jou. Hoe ben je de dag doorgekomen? Nog iets speciaals gedaan als herinnering aan Jongste? Is je Jongste begraven of gecremeerd?
Wij hebben Zoon gecremeerd en de as staat thuis op de vensterbank met een foto en kaarsjes. Kan ik regelmatig even tegen hem kletsen
Hoe gaat je Oudste er eigenlijk mee om? Is dat door zijn autistische stoornis juist moeilijker of juist niet? Krijg je daar nog extra hulp bij?
Ollekebolleke, je schrijft dat je zo lang de tijd neemt om te rouwen als je nodig hebt. Heeft dit voor jou ook te maken met je werk? Of werk je niet? Ik vond het weer gaan werken (en voroal het onder de mensen komen) erg moeilijk. Mijn leidinggevende heeft mij hier hheel goed bij geholpen. Ik ben redelijk snel na mijn verlof weer gaan werken, maar langzaam opgebouwd en ook langzaam aan de voor mij moeilijke taken erbij genomen. Erg fijn. Nu ben ik sinds 6 maanden weer volledig (mijn volledige uren= ongeveer 30) aan het werk. Dus heb er wel 6 maanden over gedaan. Maar ik kijk er positief op terug.
Fijne zondagavond nog!
Wij hebben Zoon gecremeerd en de as staat thuis op de vensterbank met een foto en kaarsjes. Kan ik regelmatig even tegen hem kletsen
Hoe gaat je Oudste er eigenlijk mee om? Is dat door zijn autistische stoornis juist moeilijker of juist niet? Krijg je daar nog extra hulp bij?
Ollekebolleke, je schrijft dat je zo lang de tijd neemt om te rouwen als je nodig hebt. Heeft dit voor jou ook te maken met je werk? Of werk je niet? Ik vond het weer gaan werken (en voroal het onder de mensen komen) erg moeilijk. Mijn leidinggevende heeft mij hier hheel goed bij geholpen. Ik ben redelijk snel na mijn verlof weer gaan werken, maar langzaam opgebouwd en ook langzaam aan de voor mij moeilijke taken erbij genomen. Erg fijn. Nu ben ik sinds 6 maanden weer volledig (mijn volledige uren= ongeveer 30) aan het werk. Dus heb er wel 6 maanden over gedaan. Maar ik kijk er positief op terug.
Fijne zondagavond nog!
maandag 12 januari 2015 om 15:19
he Guusje... ja 3 maanden alweer.... of is het nog maar pas 3 maanden? We hebben niet echt iets speciaals gedaan, Oudste lag met klapperkoorts in bed, dus ik voornamelijk gewassen
Jongste is ook gecremeerd, ik heb van iemand een klein vitrinekastje gekregen, dat heb ik op zijn slaapkamer gezet. Daar liggen kleine dingetjes in die van Jongste zijn. Daarbovenop heb ik de urn (nog in kadodoos) gezet.
Ik heb in de woonkamer verder geen (wat ik een altaartje noem) gezet. Alles is op de slaapkamer van Jongste en daar loop ik naar binnen als ik daar behoefte aan heb. Kletsen met Jongste doe ik door het hele huis heen, overal zijn er herinneringen, dus hij is overal.
Dat Oudste autistisch is , is in dit geval een voordeel, ik noemde het al ergens een 'zegen' . Hij bekijkt het heel zwart/wit. Hij heeft heeft daar geen extra hulp bij nodig. We hebben wel samen een paar gesprekken gehad met de schoolpsycholoog, ik wilde graag van een 'professional' horen of ik ernaast zat als ik zei dat Oudste geen extra hulp nodig had. Maar zij en haar team kwamen tot een zelfde oordeel als ik. Voor Oudste is zijn hond het allerbelangrijkste. Die hond doet voor hem, want niemand anders kan. Ik ben zo blij dat we die hond hebben.
Maar Guusje, hoe doe jij dat... omgaan met het verlies van je hoop en je dromen? Ik begrijp dat het jullie eerste kindje was? Vanaf het moment dat je zwanger bent, is het in je hoofd al een echt kindje, en je bedenkt van alles wat je met je kindje wil gaan doen later, leuke dingen, gezellige dingen.... en dan na de bevalling kom je thuis, met een lege buik en lege handen... hoe ga je daar mee om? Hoe geef je dat een plek?
Ollekebolleke,hoe is het nu met jou?
Jongste is ook gecremeerd, ik heb van iemand een klein vitrinekastje gekregen, dat heb ik op zijn slaapkamer gezet. Daar liggen kleine dingetjes in die van Jongste zijn. Daarbovenop heb ik de urn (nog in kadodoos) gezet.
Ik heb in de woonkamer verder geen (wat ik een altaartje noem) gezet. Alles is op de slaapkamer van Jongste en daar loop ik naar binnen als ik daar behoefte aan heb. Kletsen met Jongste doe ik door het hele huis heen, overal zijn er herinneringen, dus hij is overal.
Dat Oudste autistisch is , is in dit geval een voordeel, ik noemde het al ergens een 'zegen' . Hij bekijkt het heel zwart/wit. Hij heeft heeft daar geen extra hulp bij nodig. We hebben wel samen een paar gesprekken gehad met de schoolpsycholoog, ik wilde graag van een 'professional' horen of ik ernaast zat als ik zei dat Oudste geen extra hulp nodig had. Maar zij en haar team kwamen tot een zelfde oordeel als ik. Voor Oudste is zijn hond het allerbelangrijkste. Die hond doet voor hem, want niemand anders kan. Ik ben zo blij dat we die hond hebben.
Maar Guusje, hoe doe jij dat... omgaan met het verlies van je hoop en je dromen? Ik begrijp dat het jullie eerste kindje was? Vanaf het moment dat je zwanger bent, is het in je hoofd al een echt kindje, en je bedenkt van alles wat je met je kindje wil gaan doen later, leuke dingen, gezellige dingen.... en dan na de bevalling kom je thuis, met een lege buik en lege handen... hoe ga je daar mee om? Hoe geef je dat een plek?
Ollekebolleke,hoe is het nu met jou?
