Psyche
alle pijlers
gepieker.........
dinsdag 10 april 2012 om 17:18
Hallo allemaal,
Ook ik moet hier mijn ei kwijt.
Ik ben een moeder en heb 2 kinderen van 4 en 6 jaar. Sinds de 1e ben ik thuis en werk ik niet. Doordat ik niet werk zit ik veel thuis en ik pieker de hele dag en daar wordt ik gek van. Nu zit ik bijv. te piekeren over mijn dochter. Maar dat gepieker wordt zo erg, ik kan het niet meer loslaten en daar wordt ik chagrijnig van, ook tegen de kinderen. Maar naast dat gepieker wordt ik ook steeds banger, in de zin van, ik durf niets meer te doen. Invoegen op een snelweg, mij niet gezien, ik zit dan al uren van te voren te bedenken wat er mis kan gaan. Ik pieker er nu over dat mijn dochter niet op een feestje is uitgenodigd. Het enige wat ik kan bedenken is: "zie je wel, niemand vind haar nog leuk". En zo gaat het maar door. Ik wil dat gepieker niet. Ik ben vrijwilliger bij de bibliotheek en daar moest laatst iets georganiseerd worden, nou ik niet hoor, dat durf ik niet (meer). Stel je voor dat ik in een situatie kom waarin ik even niet meer weet wat ik moet doen. Voorlezen in de klas? Nee hoor, stel een paar kinderen vinden het boek niet leuk of stel je voor dat je begint te stotteren. Dat is toch niet normaal van mezelf............Herkent iemand dit? Heeft iemand tips over hoe ik mezelf weer kan worden?
Ook ik moet hier mijn ei kwijt.
Ik ben een moeder en heb 2 kinderen van 4 en 6 jaar. Sinds de 1e ben ik thuis en werk ik niet. Doordat ik niet werk zit ik veel thuis en ik pieker de hele dag en daar wordt ik gek van. Nu zit ik bijv. te piekeren over mijn dochter. Maar dat gepieker wordt zo erg, ik kan het niet meer loslaten en daar wordt ik chagrijnig van, ook tegen de kinderen. Maar naast dat gepieker wordt ik ook steeds banger, in de zin van, ik durf niets meer te doen. Invoegen op een snelweg, mij niet gezien, ik zit dan al uren van te voren te bedenken wat er mis kan gaan. Ik pieker er nu over dat mijn dochter niet op een feestje is uitgenodigd. Het enige wat ik kan bedenken is: "zie je wel, niemand vind haar nog leuk". En zo gaat het maar door. Ik wil dat gepieker niet. Ik ben vrijwilliger bij de bibliotheek en daar moest laatst iets georganiseerd worden, nou ik niet hoor, dat durf ik niet (meer). Stel je voor dat ik in een situatie kom waarin ik even niet meer weet wat ik moet doen. Voorlezen in de klas? Nee hoor, stel een paar kinderen vinden het boek niet leuk of stel je voor dat je begint te stotteren. Dat is toch niet normaal van mezelf............Herkent iemand dit? Heeft iemand tips over hoe ik mezelf weer kan worden?
dinsdag 10 april 2012 om 17:22
Hoi,
Allereerst wil ik zeggen dat ik dit heel erg vervelend voor je vind.
Ik ben een stuk jonger dan dat jij bent en dat maakt het misschien lastig om te vergelijken. Ikzelf ben ook een piekeraar. Wel op ander gebied, maar ons probleem komt overeen.
Ik heb een jaar geleden heel erg gepiekerd en kon er op een gegeven moment niet meer zelfstandig uit komen. Het stomme is alleen... Het piekeren verhelpt je probleem helemaal niet al denk je het zelf wel omdat je denkt controle over het probleem en dus de oplossing te grijpen.
Als advies wil ik jou geven - wat mij tevens ook erg heeft geholpen - dat je eens naar de HA moet bellen. Geef je probleem aan en misschien kan deze je doorsturen. Het is namelijk ontzettend moeilijk om de negatieve piekerspiraal te doorbreken. Ik ben toen doorverwezen naar het maatschappelijk werk. Deze heeft mij geholpen hoe ik het een plekje kon geven. Ik dacht er nog wel eens over maar ik had geen angsten en piekergedachten meer.
Veel succes!
Allereerst wil ik zeggen dat ik dit heel erg vervelend voor je vind.
Ik ben een stuk jonger dan dat jij bent en dat maakt het misschien lastig om te vergelijken. Ikzelf ben ook een piekeraar. Wel op ander gebied, maar ons probleem komt overeen.
Ik heb een jaar geleden heel erg gepiekerd en kon er op een gegeven moment niet meer zelfstandig uit komen. Het stomme is alleen... Het piekeren verhelpt je probleem helemaal niet al denk je het zelf wel omdat je denkt controle over het probleem en dus de oplossing te grijpen.
Als advies wil ik jou geven - wat mij tevens ook erg heeft geholpen - dat je eens naar de HA moet bellen. Geef je probleem aan en misschien kan deze je doorsturen. Het is namelijk ontzettend moeilijk om de negatieve piekerspiraal te doorbreken. Ik ben toen doorverwezen naar het maatschappelijk werk. Deze heeft mij geholpen hoe ik het een plekje kon geven. Ik dacht er nog wel eens over maar ik had geen angsten en piekergedachten meer.
Veel succes!
dinsdag 10 april 2012 om 17:23
Misschien weer gaan werken? Je wereldje lijkt nu wel erg klein, je hebt veel te veel tijd om navel te staren. Zorg dat je agenda voller raakt en je hebt minder tijd en ruimte voor je angsten.
Heb je wel vriendinnen/lieve man/familie etc bij wie je je ei kwijt kunt, die je weer met beide benen op de grond zetten, je gerust kunnen stellen?
Heb je wel vriendinnen/lieve man/familie etc bij wie je je ei kwijt kunt, die je weer met beide benen op de grond zetten, je gerust kunnen stellen?
dinsdag 10 april 2012 om 17:43
Als je eenmaal in zo'n situatie zit, is het inderdaad vaak zo dat je steeds minder durft. Je praat jezelf aan dat alles eng is.
Gelukkig is het niet moeilijk om eruit te komen. Je moet gewoon weer gaan doen wat je eng vindt. Voorlezen, invoegen, organiseren. In kleine stapjes. Gewoon beginnen. De eerste paar keren zijn doodeng, maar je zult al na een keer of 3, 4 merken dat je er juist energie van krijgt. En dan zit je weer op de goede weg.
Serieus hoor, gewoon beginnen! Ga vandaag nog iets doen dat je eng vindt. Stap nu in de auto en voeg in op de snelweg. Gewoon nu. Echt waar, over een week kun je je al heel anders voelen!
Gelukkig is het niet moeilijk om eruit te komen. Je moet gewoon weer gaan doen wat je eng vindt. Voorlezen, invoegen, organiseren. In kleine stapjes. Gewoon beginnen. De eerste paar keren zijn doodeng, maar je zult al na een keer of 3, 4 merken dat je er juist energie van krijgt. En dan zit je weer op de goede weg.
Serieus hoor, gewoon beginnen! Ga vandaag nog iets doen dat je eng vindt. Stap nu in de auto en voeg in op de snelweg. Gewoon nu. Echt waar, over een week kun je je al heel anders voelen!
dinsdag 10 april 2012 om 17:46
Misspenny: ik heb zelfs weer rijles gehad en toen ging het even goed maar nu, helaas, niet meer.....
lindelunelente: werken denk ik ook aan, maar het is zo moeilijk om werk te vinden en ik weet echt niet wat ik wil qua werk, mijn man is ook veel weg voor zijn werk dus superhandig om te gaan werken vind ik het ook niet.
nattoe: de huisarts bellen denk ik ook vaak aan, maar dat durf ik zelfs niet, ik zou niet weten wat ik daar moet zeggen....
lindelunelente: werken denk ik ook aan, maar het is zo moeilijk om werk te vinden en ik weet echt niet wat ik wil qua werk, mijn man is ook veel weg voor zijn werk dus superhandig om te gaan werken vind ik het ook niet.
nattoe: de huisarts bellen denk ik ook vaak aan, maar dat durf ik zelfs niet, ik zou niet weten wat ik daar moet zeggen....
dinsdag 10 april 2012 om 17:56
quote:liscas schreef op 10 april 2012 @ 17:46:
Misspenny: ik heb zelfs weer rijles gehad en toen ging het even goed maar nu, helaas, niet meer.....
Ik weet ook wel dat het niet makkelijk is hoor. Of, tenminste, het voelt alsof het niet makkelijk is. Het wordt in je hoofd een heel groot iets.
Maar echt, geef het een kans. Goed dat je rijlessen hebt genomen! De kunst is alleen om daarna wel door te gaan. Dus, durf je weer in te voegen? Ga het dan een paar weken lang elke dag een keer doen. Gewoon blijven doen totdat het goed voelt. En komt er ooit een moment waarop je denkt: "Oja, invoegen, bah, al een tijdje niet gedaan", dan moet je ogenblikkelijk en direct weer gaan. En de dag erna weer.
Je hebt er wilskracht voor nodig en dat heb je op dit moment vast juist niet zo. Maar echt hoor, een paar enge dingen doen kan zóveel verschil maken!
Misspenny: ik heb zelfs weer rijles gehad en toen ging het even goed maar nu, helaas, niet meer.....
Ik weet ook wel dat het niet makkelijk is hoor. Of, tenminste, het voelt alsof het niet makkelijk is. Het wordt in je hoofd een heel groot iets.
Maar echt, geef het een kans. Goed dat je rijlessen hebt genomen! De kunst is alleen om daarna wel door te gaan. Dus, durf je weer in te voegen? Ga het dan een paar weken lang elke dag een keer doen. Gewoon blijven doen totdat het goed voelt. En komt er ooit een moment waarop je denkt: "Oja, invoegen, bah, al een tijdje niet gedaan", dan moet je ogenblikkelijk en direct weer gaan. En de dag erna weer.
Je hebt er wilskracht voor nodig en dat heb je op dit moment vast juist niet zo. Maar echt hoor, een paar enge dingen doen kan zóveel verschil maken!
dinsdag 10 april 2012 om 17:58
Je moet echt meer gaan ondernemen, dan ga je je weer beter voelen en meer zelfvertrouwen krijgen. Heb je al een abonnement op de sportschool? Kun je niet ook vrijwilligerswerk op de school van je kinderen gaan doen? Of doe een cursus en leer iets wat je altijd hebt willen leren.
En wat betreft werk. Wat voor opleiding heb je? Is het bijvoorbeeld mogelijk om te gaan freelancen en daarbij je eigen uren te bepalen?
En wat betreft werk. Wat voor opleiding heb je? Is het bijvoorbeeld mogelijk om te gaan freelancen en daarbij je eigen uren te bepalen?
dinsdag 10 april 2012 om 18:34
Beste TO, overmatig piekeren waar angst bij komt kijken, kan vallen onder een gegeneraliseerde angststoornis.
Even een stukje tekst van een (zomaar gegoogelde) site, misschien ter herkenning, misschien zit ik er naast:
"Mensen met een gegeneraliseerde angststoornis zijn bijna altijd overbezorgd. Ze piekeren veel en voelen zich (bijna) altijd zenuwachtig of gespannen. Daarnaast kunnen ze last hebben van bijvoorbeeld rusteloosheid, concentratieproblemen, snel moe zijn, gespannen spieren, prikkelbaarheid en slaapproblemen. De zorgen gaan in de meeste gevallen over dagelijkse gebeurtenissen of activiteiten. Mensen met een piekerstoornis kunnen zich bijvoorbeeld overmatig zorgen maken over hun kinderen (komen ze wel veilig uit school?) of over wat er gebeurt als hen iets overkomt. Dit zijn zorgen die iedereen in lichte mate wel kent. Maar mensen die last hebben van een gegeneraliseerde angststoornis maken zich veel te veel zorgen. Het kost dan grote moeite om het piekeren onder controle te houden, waardoor het dagelijks leven er onder lijdt.
Jaarlijks hebben bijna 400.000 mensen in Nederland in meer of mindere mate last van een gegeneraliseerde angststoornis (bron: Trimbos instituut)."
http://www.dimence.nl/Zor ... chten/Pages/Piekeren.aspx
Even een stukje tekst van een (zomaar gegoogelde) site, misschien ter herkenning, misschien zit ik er naast:
"Mensen met een gegeneraliseerde angststoornis zijn bijna altijd overbezorgd. Ze piekeren veel en voelen zich (bijna) altijd zenuwachtig of gespannen. Daarnaast kunnen ze last hebben van bijvoorbeeld rusteloosheid, concentratieproblemen, snel moe zijn, gespannen spieren, prikkelbaarheid en slaapproblemen. De zorgen gaan in de meeste gevallen over dagelijkse gebeurtenissen of activiteiten. Mensen met een piekerstoornis kunnen zich bijvoorbeeld overmatig zorgen maken over hun kinderen (komen ze wel veilig uit school?) of over wat er gebeurt als hen iets overkomt. Dit zijn zorgen die iedereen in lichte mate wel kent. Maar mensen die last hebben van een gegeneraliseerde angststoornis maken zich veel te veel zorgen. Het kost dan grote moeite om het piekeren onder controle te houden, waardoor het dagelijks leven er onder lijdt.
Jaarlijks hebben bijna 400.000 mensen in Nederland in meer of mindere mate last van een gegeneraliseerde angststoornis (bron: Trimbos instituut)."
http://www.dimence.nl/Zor ... chten/Pages/Piekeren.aspx
dinsdag 10 april 2012 om 18:51
quote:molly74 schreef op 10 april 2012 @ 18:34:
Beste TO, overmatig piekeren waar angst bij komt kijken, kan vallen onder een gegeneraliseerde angststoornis.
Even een stukje tekst van een (zomaar gegoogelde) site, misschien ter herkenning, misschien zit ik er naast:
Praat dr nou niet de volledige DSM aan...
Je 'angst' is wel een serieus probleem, en ik snap heel goed dat het verlammend werkt.. In een werkend leven wordt je af en toe gedwongen je eigen grensen over te gaan (bv en presentatie geven, naar een locatie gaan waar je alleen met de auto kan komen, samen met een collega een nieuw project van de grond krijgen, etc.)
Jij zit in de luxe dat niemand je dwingt, en je doet dit zelf ook niet (Je had ook gewoon na die rijlessen elke dag een uur kunnen gaan rijden, eventueel met d kids achterin ofzo).
Volgens mij kan je drie dingen doen.. (maar misschien mis ik iets)
- jezelf gaan dwingen om je angsten te overwinnen, bv door tijdens vrijwilligerswerk meer initiatief te tonen, of in de auto te stappen. Hier heb je trouwens wel lef voor nodig, en doorzettingsvermogen..
- in een situatie komen waarin iemand jou dwingt om je angsten te overwinnen (weer een dag of twee dagen per week gaan werken). Dit is wel makkelijk, want je hebt hier niet zoveel discipline voor nodig.., "nee" zeggen tegen je baas kan gewoon niet, dan word je ontslagen
- professionele hulp zoeken, en samen bespreken hoe je je weer fijn kan voelen..
Ohja, en je kan natuurlijk ook gewoon accepteren dat je piekert... Maar lijkt me niet de meest leuke optie..
Beste TO, overmatig piekeren waar angst bij komt kijken, kan vallen onder een gegeneraliseerde angststoornis.
Even een stukje tekst van een (zomaar gegoogelde) site, misschien ter herkenning, misschien zit ik er naast:
Praat dr nou niet de volledige DSM aan...
Je 'angst' is wel een serieus probleem, en ik snap heel goed dat het verlammend werkt.. In een werkend leven wordt je af en toe gedwongen je eigen grensen over te gaan (bv en presentatie geven, naar een locatie gaan waar je alleen met de auto kan komen, samen met een collega een nieuw project van de grond krijgen, etc.)
Jij zit in de luxe dat niemand je dwingt, en je doet dit zelf ook niet (Je had ook gewoon na die rijlessen elke dag een uur kunnen gaan rijden, eventueel met d kids achterin ofzo).
Volgens mij kan je drie dingen doen.. (maar misschien mis ik iets)
- jezelf gaan dwingen om je angsten te overwinnen, bv door tijdens vrijwilligerswerk meer initiatief te tonen, of in de auto te stappen. Hier heb je trouwens wel lef voor nodig, en doorzettingsvermogen..
- in een situatie komen waarin iemand jou dwingt om je angsten te overwinnen (weer een dag of twee dagen per week gaan werken). Dit is wel makkelijk, want je hebt hier niet zoveel discipline voor nodig.., "nee" zeggen tegen je baas kan gewoon niet, dan word je ontslagen
- professionele hulp zoeken, en samen bespreken hoe je je weer fijn kan voelen..
Ohja, en je kan natuurlijk ook gewoon accepteren dat je piekert... Maar lijkt me niet de meest leuke optie..
dinsdag 10 april 2012 om 19:02
Goed dat je het zelf in de gaten hebt. Weet jouw man het wel? Ziet hij dat je hulp nodig hebt, of dat nou van een maatschappelijk werker of van hem of anderen afkomstig is?
Je zit in een neerwaartse spiraal en je moet beginnen met erover te praten. Dat helpt je ook relativeren en samen met iemand anders kun je weer proberen de dingen te doen die je nu uit de weg gaat.
Je zit in een neerwaartse spiraal en je moet beginnen met erover te praten. Dat helpt je ook relativeren en samen met iemand anders kun je weer proberen de dingen te doen die je nu uit de weg gaat.
woensdag 11 april 2012 om 09:51
woensdag 11 april 2012 om 16:13
quote:liscas schreef op 11 april 2012 @ 09:51:
Bedankt voor jullie reacties, ik zal eens verder zoeken op die piekerstoornis.
Ik ben zelf geen prater en ik vind het heel moeilijk om er tegen mijn man over te beginnen, dat ligt niet aan hem maar aan mij.
Ik zal er mee aan de slag gaan want dit wil ik niet langer!En? Al stappen ondernomen?
Bedankt voor jullie reacties, ik zal eens verder zoeken op die piekerstoornis.
Ik ben zelf geen prater en ik vind het heel moeilijk om er tegen mijn man over te beginnen, dat ligt niet aan hem maar aan mij.
Ik zal er mee aan de slag gaan want dit wil ik niet langer!En? Al stappen ondernomen?
