Psyche
alle pijlers
Goed begin
vrijdag 14 december 2012 om 13:14
Dit word mijn eerste bericht hier op het forum en ik begin gelijk goed.
Ik moet mijn verhaal kwijt, even een beetje aandacht, wie weet wat tips of ervaringen van anderen. Gegarandeerd zullen er ook onzin berichten komen, ach, kom maar op?
Ik heb nu al een paar jaar een depressie, vanaf ongeveer dat ik 15 ben, in therapie sinds ik 19 ben ( nu 22 ). CGT en EMDR gehad, al ben ik met die laatste na een paar sessies al gauw gestopt. Bij mij zijn ze er van overtuigd dat ik mijn depressie te boven kom met praten. Maar ik ben het praten beu. Ik ben beu te vertellen dat ik me waardeloos voel en uit te leggen waarom ik mij zo voel. Ik ben beu te horen van anderen dat ik niet waardeloos ben, ik kan het niet helpen dat ik mij zo voel. Mijn klachten waren voornamelijk, moe, somberheid, suicidale gedachte, laag libido etc. Al een poos gestopt met therapie, kost me te veel. Nu komen de klachten echter me de kop opzetten. (Winter doet ook erg fijn mee) Ik ben meer gaan werken waardoor ik vermoeider ben, maar het word steeds erger. Ik lig rond 8 uur al op bed om te gaan slapen. Elke dag sta ik met een zwaar gevoel in mijn hoofd, moe en verdriet. Het liefst wil ik in huilen uitbarsten en alles laten voor wat het is. Mijn depressie heeft me mn relatie gekost en ik mis hem like hell.
Vandaag een bruiloft, maar ik heb geen zin de hele dag blij te moeten zijn, ik walg van mezelf dat ik er zo over denk. Met kerst blijf ik ook liever in bed, dat blije gedoe, nog niet eens te spreken over oud en nieuw.
Ik ben gewoon zo moe. Moe van het vechten, moe van me zo te voelen. Moe, levensmoe.
Nog zoveel meer te zeggen, maar ach..
Nog steeds suicidale gedachtes, maar niets concreets om uit te voeren. Wil ik eigenlijk ook niet..
Ik moet mijn verhaal kwijt, even een beetje aandacht, wie weet wat tips of ervaringen van anderen. Gegarandeerd zullen er ook onzin berichten komen, ach, kom maar op?
Ik heb nu al een paar jaar een depressie, vanaf ongeveer dat ik 15 ben, in therapie sinds ik 19 ben ( nu 22 ). CGT en EMDR gehad, al ben ik met die laatste na een paar sessies al gauw gestopt. Bij mij zijn ze er van overtuigd dat ik mijn depressie te boven kom met praten. Maar ik ben het praten beu. Ik ben beu te vertellen dat ik me waardeloos voel en uit te leggen waarom ik mij zo voel. Ik ben beu te horen van anderen dat ik niet waardeloos ben, ik kan het niet helpen dat ik mij zo voel. Mijn klachten waren voornamelijk, moe, somberheid, suicidale gedachte, laag libido etc. Al een poos gestopt met therapie, kost me te veel. Nu komen de klachten echter me de kop opzetten. (Winter doet ook erg fijn mee) Ik ben meer gaan werken waardoor ik vermoeider ben, maar het word steeds erger. Ik lig rond 8 uur al op bed om te gaan slapen. Elke dag sta ik met een zwaar gevoel in mijn hoofd, moe en verdriet. Het liefst wil ik in huilen uitbarsten en alles laten voor wat het is. Mijn depressie heeft me mn relatie gekost en ik mis hem like hell.
Vandaag een bruiloft, maar ik heb geen zin de hele dag blij te moeten zijn, ik walg van mezelf dat ik er zo over denk. Met kerst blijf ik ook liever in bed, dat blije gedoe, nog niet eens te spreken over oud en nieuw.
Ik ben gewoon zo moe. Moe van het vechten, moe van me zo te voelen. Moe, levensmoe.
Nog zoveel meer te zeggen, maar ach..
Nog steeds suicidale gedachtes, maar niets concreets om uit te voeren. Wil ik eigenlijk ook niet..
vrijdag 14 december 2012 om 13:27
vrijdag 14 december 2012 om 13:32
Ten eerste, barst in huilen uit. Huilen is een vorm van loslaten en kan ongelooflijk opluchten. Hoe langer je je emoties binnen houdt, hoe groter de kans dat je op en gegeven moment volledig stoïcijns kan worden en daar zit je niet op te wachten, geloof me.
Jij bent niet je gedachten, ze overkomen je en het is raadzaam om je daar niet in mee te laten slepen, al kan ik me voorstellen dat dat niet gemakkelijk is.
Je stelt dat je niet meer wilt praten, maar je ondervind nu wel de gevolgen van het zwijgen, want het gaat nu slechter met je.
Misschien is het een plan om toch met een therapeut te gaan praten, maar op jouw voorwaarden, waarin jij bepaald waar het gesprek over gaat, waar jij het over wilt hebben. De therapeut is er per slot van rekening voor jou en niet andersom. Denk hier eens over na, want in je eentje red je het blijkbaar niet.
Wees alsjeblieft niet te verlangend naar het einde, want dat komt toch wel een keertje, daar hoef je niets voor te doen. De uitdaging is om het in die tussentijd zo goed mogelijk voor elkaar te krijgen en als je er aandacht aan blijft besteden om verbeteringen te behalen, dan moeten deze ook een keer de kop opsteken, dat kan niet missen. Heb alleen geduld, want jou probleem krijg, je nou eenmaal niet weg met een paracetamolletje en je wekt de indruk dat je het allemaal zomaar opgeeft en dat is funest, doe dat alsjeblieft niet. Dus zoek weer hulp en zorg er voor dat het hulp wordt waar jij je goed bij voelt door aan te geven wat je wilt en hoe je het wilt.
Ik kan me er geen voorstelling van geven hoe je je moet voelen, want ik ben een onbegrensde positivo, maar hoop toch van harte dat je hier iets mee kunt.
Ik wens je het allerbeste toe.
Jij bent niet je gedachten, ze overkomen je en het is raadzaam om je daar niet in mee te laten slepen, al kan ik me voorstellen dat dat niet gemakkelijk is.
Je stelt dat je niet meer wilt praten, maar je ondervind nu wel de gevolgen van het zwijgen, want het gaat nu slechter met je.
Misschien is het een plan om toch met een therapeut te gaan praten, maar op jouw voorwaarden, waarin jij bepaald waar het gesprek over gaat, waar jij het over wilt hebben. De therapeut is er per slot van rekening voor jou en niet andersom. Denk hier eens over na, want in je eentje red je het blijkbaar niet.
Wees alsjeblieft niet te verlangend naar het einde, want dat komt toch wel een keertje, daar hoef je niets voor te doen. De uitdaging is om het in die tussentijd zo goed mogelijk voor elkaar te krijgen en als je er aandacht aan blijft besteden om verbeteringen te behalen, dan moeten deze ook een keer de kop opsteken, dat kan niet missen. Heb alleen geduld, want jou probleem krijg, je nou eenmaal niet weg met een paracetamolletje en je wekt de indruk dat je het allemaal zomaar opgeeft en dat is funest, doe dat alsjeblieft niet. Dus zoek weer hulp en zorg er voor dat het hulp wordt waar jij je goed bij voelt door aan te geven wat je wilt en hoe je het wilt.
Ik kan me er geen voorstelling van geven hoe je je moet voelen, want ik ben een onbegrensde positivo, maar hoop toch van harte dat je hier iets mee kunt.
Ik wens je het allerbeste toe.
vrijdag 14 december 2012 om 13:37
Ik weet niet of het uberhaubt ergens op slaat maar voor wat het waard is.
Jij geeft aan dat je klachten erger zijn omdat het nu winter is.
Vaker hoor je wel van lichttherapie. (ff loopen op het forum staan er volgens mij ook een paar artikeltjes over) Deze speciale lampen zouden een postief effect heben op mensen die last hebben van zgn winterdepressie.
Jij geeft aan dat je klachten erger zijn omdat het nu winter is.
Vaker hoor je wel van lichttherapie. (ff loopen op het forum staan er volgens mij ook een paar artikeltjes over) Deze speciale lampen zouden een postief effect heben op mensen die last hebben van zgn winterdepressie.
vrijdag 14 december 2012 om 14:07
Haha, ik was eigenlijk een beetje huiverig om mijn verhaal te plaatsen omdat ik ook vaak genoeg niet zulke positieve reacties zag..
Dankjullie!
@Louba. Ik was ook van plan weer een afspraak te gaan maken bij de huisarts. Maar heb het nu eventjes druk met werk etc. (Smoesjes?) Wie weet in het nieuwe jaar.
@Tietanium. Momenteel krijg ik nergens energie van. Als ik thuis kom van het werk lig ik op de bank uitgeput. Sporten geef me ook geen energie..
@Cateautje. Huilen kan ik tegenwoordig moeilijk omzeilen. Het gebeurt gewoon, aan de ene kant goed natuurlijk, andere kant hels. Een echt einde verlang ik niet, maar ik verlang gewoon naar rust. Maar de jaloerse gevoelens als ik hoor dat iemand dodelijk ziek is etc merk ik wel op.
@Poster#4 waar de naam erg lastig van is
De winter verergerd het. Misschien inderdaad eens kijken voor zo'n lamp.
Dankjullie!
Dankjullie!
@Louba. Ik was ook van plan weer een afspraak te gaan maken bij de huisarts. Maar heb het nu eventjes druk met werk etc. (Smoesjes?) Wie weet in het nieuwe jaar.
@Tietanium. Momenteel krijg ik nergens energie van. Als ik thuis kom van het werk lig ik op de bank uitgeput. Sporten geef me ook geen energie..
@Cateautje. Huilen kan ik tegenwoordig moeilijk omzeilen. Het gebeurt gewoon, aan de ene kant goed natuurlijk, andere kant hels. Een echt einde verlang ik niet, maar ik verlang gewoon naar rust. Maar de jaloerse gevoelens als ik hoor dat iemand dodelijk ziek is etc merk ik wel op.
@Poster#4 waar de naam erg lastig van is
De winter verergerd het. Misschien inderdaad eens kijken voor zo'n lamp.
Dankjullie!
vrijdag 14 december 2012 om 14:12
Misschien kun je via je huisarts antidepressiva krijgen. Niet om het nou allemaal te verhelpen, maar wel om de scherpe randjes er wat af te halen. Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar wel om me heen gezien dat mensen er soms bij gebaat zijn. Sommige mensen kunnen praten tot ze een ons wegen, maar missen gewoon bepaalde stofjes in hun hoofd.
Ik heb wel ervaring met depressie, gelukkig niet zo langdurig als jij. Maar ik herinner me het nog zo goed, dat was echt een verschrikkelijke tijd. Elke morgen jezelf uit bed slepen, als het al lukt, en niet meer weten waarom ook alweer. Hopelijk kun je dit straks achter je laten.
Ik heb wel ervaring met depressie, gelukkig niet zo langdurig als jij. Maar ik herinner me het nog zo goed, dat was echt een verschrikkelijke tijd. Elke morgen jezelf uit bed slepen, als het al lukt, en niet meer weten waarom ook alweer. Hopelijk kun je dit straks achter je laten.
Hallo?!
zaterdag 15 december 2012 om 10:53
@Doortje,
Het probleem met medicijnen is dat ze die niet zomaar meer gaan schrijven voor je. Vooral mijn huisarts niet, die is niet zo van 'Hup hier heb je een potje!' Zou best makkelijk zijn af en toe als ze dat deed. Een depressie hebben is inderdaad geen pretje. Wat het voor mij ook heel moeilijk maak is dat er een aantal personen zijn die er niets van begrijpen (Waaronder mijn vader) en juist zijn begrip is heel belangrijk voor mij.
@Cateautje
Ik weet dat je meer had geschreven, maar hierop wilde ik enkel even antwoord op geven. Ik weet heel goed wat zou helpen tegen mijn depressie, dat is het probleem niet..maar ik heb daar allemaal geen zin meer in. Ben het praten erover beu, ik wil nou wel eens een keer resultaat zien, maar het lijkt allemaal allemaal alleen maar erger te worden. Ik weet ook wel dat sommige dingen eerst erger moeten worden voordat het beter word, maar het word nog al ondragelijk.
Gister de bruiloft gehad en ik walgde echt van mezelf. Op een bepaald niveau was ik natuurlijk heel blij voor hen, maar ik voelde me diep ongelukkig en ik kon me alleen maar daar mee bezig zouden, met als gevolg ik met een niet zo blij hoofd daar zat en me niet gezellig voelde. Ben ook op tijd naar huis gegaan, want wilde er verder niemand mee belasten.
Het probleem met medicijnen is dat ze die niet zomaar meer gaan schrijven voor je. Vooral mijn huisarts niet, die is niet zo van 'Hup hier heb je een potje!' Zou best makkelijk zijn af en toe als ze dat deed. Een depressie hebben is inderdaad geen pretje. Wat het voor mij ook heel moeilijk maak is dat er een aantal personen zijn die er niets van begrijpen (Waaronder mijn vader) en juist zijn begrip is heel belangrijk voor mij.
@Cateautje
Ik weet dat je meer had geschreven, maar hierop wilde ik enkel even antwoord op geven. Ik weet heel goed wat zou helpen tegen mijn depressie, dat is het probleem niet..maar ik heb daar allemaal geen zin meer in. Ben het praten erover beu, ik wil nou wel eens een keer resultaat zien, maar het lijkt allemaal allemaal alleen maar erger te worden. Ik weet ook wel dat sommige dingen eerst erger moeten worden voordat het beter word, maar het word nog al ondragelijk.
Gister de bruiloft gehad en ik walgde echt van mezelf. Op een bepaald niveau was ik natuurlijk heel blij voor hen, maar ik voelde me diep ongelukkig en ik kon me alleen maar daar mee bezig zouden, met als gevolg ik met een niet zo blij hoofd daar zat en me niet gezellig voelde. Ben ook op tijd naar huis gegaan, want wilde er verder niemand mee belasten.
