Graag feedback

Lieve dames,



Ik wil graag mijn verhaal bij jullie kwijt en feedback of ik misschien iets verkeerd doe.



Ik zal proberen hetgeen ik op mijn hart heb enigzins stryctuur te geven maar inherent aan het hele plaatje is dat zaken overlap hebben en ook onder andere kopjes gelezen moeten worden als het ware.



Inleidend



Ik ben een jongen/man van 32 jaar die best wel met zichzelf in de knoop zit en daardoor moeite heeft met relaties en sociaal contact. Dit is goeddeels ook wel erfelijk bepaald omdat ik namelijk een vorm van autisme icm een heel hoog IQ heb. Daarnaast heb ik in bepaald opzicht een genderdysforie. Beide diagnosen zijn ook vastgesteld. Ik heb het nodige meegemaakt en ben daarom ook wat heet een 'laatbloeier' (maar ik bloei tenminste wel!). Ik woon nog bij m'n moeder maar mijn universitaire studie gaat gelukkig heel goed, heb ook al een stageplek gevonden en het is gewoon wachten op het afstuderen voordat ik het echte leven in kan als het ware. Ik heb mijn ambities en weet exact wat ik wil en nodig heb om van A naar B te komen. Maar voor deze 'laatbloei' heb ik altijd een heel zwaar leven gehad en heb het nodige meegemaakt. Vanwege het stukje autisme kan ik me ook heel erg moeilijk concentreren, heb moeite om zaken te accepteren als ze niet volgens mijn planning gaan en 'tegenwerkers' kunnen ook altijd oorlog verwachten. Verder ben ik heel onstuimig en schiet van het ene in het andere uiterste.



Genderdysforie



Ik kan mijn vrouwelijke gevoelens en trekken niet tot uiting laten komen omdat m'n moeder dit absoluut niet pikt. Ik vertoon namelijk wat je zou kunnen noemen 'meisjemeisjegedrag'. Vind het heerlijk om te 'tutten' en zou enorm graag met make up willen experimenteren (baal er alleen wel van dat mijn gezicht daar helaas te mannelijk voor is :S, ik moet een face feminization hebben of zo). Ik laat ook weleens Franse manicures doen en ben erg geïnteresseerd in vrouwensieraden, kleding e.d. Al die ultiem vrouwelijke zaken vind ik heerlijk en voel daar een grote emotionele verbondenheid bij. Ik voel me ook altijd als een kind in een snoepwinkel in ICI Paris en vrouwenkledingzaken enz. Het is heel erg mijn ziel en innerlijk verlangen om vrouw te willen zijn, maar ik zou me echter nooit om laten bouwen. Die wens heb ik namelijk ook helemaal niet, het is vooral het verlangen om me als zodanig te manifesteren, met het vrouw-zijn solidair te zijn. Zoiets, ik kan het niet goed uitleggen. Het zit 'van binnen'. Ik ben ook zo dol op vrouwen, geniet er enorm van wanneer ik prachtige vrouwen zie. Dan krijg ik echt tranen in m'n hart en moet moeite doen om ze niet te laten, omdat ik zoveel respect heb voor het vrouwelijk wezen. Heerlijk om een vrouw te zien stralen, en dan wens ik dat ik naast haar liep, maar dan tsja, als twee vrouwen eigenlijk.... Ik ben sexueel-emotioneel ook lesbisch. En dat is echt geen perversie of zo, dat is echt gevoelsmatig. Wanneer ik intiem ben met een vrouw voel ik die stromen ook altijd door m'n lichaam gaan, en ik ben dan ook altijd heel vrouwelijk in m'n doen. Ik wil heel erg dat vrouwelijke, dat hoort gewoon bij mij en in mijn belevingswereld maak ik mezelf daar voor mijn gevoel mee toegankelijk. Ik heb ook hele mooie denkbeelden over vrouwen, en ben erg goed in to estethiek en al hetgeen daarmee verband houdt. Kortom, ik heb absoluut een vrouwelijke ziel. Maar voor alle duidelijkheid: ik ben géén homo, ook niet latent, ik val absoluut op vrouwen en ben dé facto lesbisch. Alleen toevallig in een mannenlichaam... Ik heb alleen de guts niet om echt helemaal als vrouw door het leven te gaan (te mannelijk gezicht en lichaam voor), maar ik bewonder Boy George toen hij nog heel jong was en dat volkomen vrouwelijke uiterlijk nog had tijdens de allereerste jaren van Culture Club zeg maar. Fantastisch!!!!! Ik wou dat ik zoiets kon doen zeg, WOW. Ik weet ook nog wel dat vele vrouwen gek op hem waren. Ik was een klein kind in de jaren '80 maar heb die wel héél bewust meegemaakt -thank God!!!!-



Sociale belemmeringen.



Ik kan eigenlijk totaal niet met mannen overweg. Dat is al van kinds af aan zo geweest, ik trok altijd op met meisjes. Ik mag mannen niet, vind het horken en haat ze gewoon. Behalve m'n beste vriend en enkele anderen, maar die zijn niet zo heel beangrijk in m'n leven. Ik kan in z'n algemeenheid niet door een deur met mannen, vind het gewoon klerelijers. Of dat opvoeding is, wat ik altijd van dichtbij heb meegemaakt rondom de relaties van m'n moeder (die het nooit makkelijk heeft gehad) of door mijn eigen beelden/ervaringen, dat weet ik niet. Het zal wel een combinatie van dit alles zijn. Ik krijg ook altijd ruzie met ze. Omdat ze lomp zijn, vrouwonvriendelijk, ik vind ze het gewoon afstotelijke en stompzinnige wezens.



Struikelblokken op relationeel niveau



Die genderdysforie is iets dat veel van mijn exen niet tof vonden.... Ik neem het ze ook niet kwalijk (ik wil tenslotte ook geen man als partner), maar het doet zo ontzettend pijn... Ik wil zo graag iemand die smelt van schattigheid, iemand helemaal voor mij alleen en die sociaal ontzettend vaardig is en een man zoals ik juist wél op prijs stelt. Die het juist leuk vind dat ik met een handdoek om m'n haar en een masker op m'n nagels zit te vijlen, soms een diadeem draag, vrouwenspulletjes leuk vind enz. Want dat is echt niet 'gemaakt'! Het is mij nou eenmaal eigen. Maar ik rkijg altijd te horen: wie is hier nou de vrouw??!! Het is zo moeilijk voor me om een relatie duurzaam te houden omdat ik twee kanten heb: aan de ene kant ben ik ongelofelijk lief, heel erg teder, sexueel puur (totaal en volledig op de vrouw gericht, geen gore/disrespectvolle behoeften, heel erg vanilla, en enorm feminien). Ik heb eigenlijk elke avond wanneer ik naar bed ga verdriet omdat ik zo graag een lief meisje wil, mijn eigen meisjemeisje om elkaar in slaap te knuffelen en zo. Ik mis dat heel erg, ik heb liefde nodig: de projectie van mijn liefde op een vrouw, en het innig bemind worden door haar.... Het hopeloze zit 'em in het feit dat ik aan de andere kant gewoon onmogelijk lijk als relatiemateriaal? Mijn studie vraagt namelijk mijn voltijdse aandacht, ik kan het dus niet combineren. Ik baal er ook gewoon zo van dat ik de middelen niet heb om samen te wonen, anders was ik allang weg bij m'n moeder natuurlijk! die klotecrisis en het geen echte kans op een volwaardige baan vinden is iets dat me ook enorm kapotmaakt (maar nog niet niet afbreekt, gewoon afstuderen en dan lukt het wel...). Ik heb die studie bikkelhard nodig omdat ik het anders niet ga redden. Mijn exen hadden daar nooit echt begrip voor, voelden zich dan verwaarloosd en probeerden mij desondanks te 'vampieren' waardoor het uiteindelijk dus altijd uit ging. Ik wil niemand 'de schuldige' noemen, maar wat ging er nou altijd mis? Heb ik iets misschien niet goed gedaan? Is er iets aan mij wat gewoon structureel zorgt dat het altijd de mist in gaat. Ik wordt hier zo ziek van.....



Mijn hele situatie gewoon... De tijd gaat me niet snel genoeg: ik wil basically drie dingen; [1] onmiddelijk afstuderen (BA is volgend jaar zomer binenn ik zit er nu heel dicht tegenaan, er staat nog heel weinig open voordat ik m'n scriptie mag gaan schrijven, en dan nog 1 jaar MA. Er zitten dus 2 zomervakanties tussen die de tijd vertragen :S bweeeeh); [2] emigreren/m'n bedrijf (dat overigens ontzettend stoer en mannelijk is) opzetten -dat is de eindstaat hoe ik mezelf zie zeg maar-, en [3] natuurlijk een schat van een vrouw naast me die me waardeert en op prijs stelt zoals ik ben, en dat ik volledig in mijn privé met haar kan leven zoals ik dat wil zonder allerlei bemoeials en critici van buitenaf. Ik heb ook gewoon heel erg die plek voor mezelf nodig en weet hoe ik m'n huis wil inrichten en zo. Ik verlang in mijn privé zo naar een volledig vrouwelijke atmosfeer.... Ik heb ook helemaal niemand met wie ik het kan delen. Ik ga ook niet naar transgenderfeesten of zo, dat wil ik juist niet want dan krijg je allemaal homo's op je af. Een vroegere kennis van mij die homo is heeft me dat ook juist om die reden afgeraden. hij zei me ook altijd: ik heb het veel makkelijker, ik ben gay en hou van mannen, jij zit echt in de shit want hebt een genderdysforie en wilt alleen maar wat met vrouwen te maken hebben en bent lesbisch in hart en ziel, maar je wilt je niet om laten bouwen en gewoon 'zoals het is' geaccepteerd worden. Ik heb zoveel liefde in me en moet die kwijt, ik ben erg emotioneel en hartstochtelijk; wil op m'n knieën voor mijn vrouw en haar vasthouden, maar ik tref altijd de verkeerden! Mijn therapeute zegt ook: wat jij nodig hebt is een bi-vrouw. Eentje die open staat voor een man maar juist heel erg dat vrouwelijke in een man zoekt/kan waarderen en mij als een vrouw behandelt. Maar waar vind ik die??? Pfffffffffff...... Ooit ontmoette ik een meisje via internet maar dat was helaas niet voorbestemd (is al vele jaren geleden maar heb er nog steeds verdriet van, ze was prachtig mooi en noemde mij altijd 'Poes', nou, mijn hart stond echt in vuur en vlam en ik was he-le-maal head over heels met haar, zucht...). Maar dat internet werkt gewoon niet, is vreselijk. Ik heb daar enorm veel ervaring mee, dat levert niks op.... En ik kom gewoon niemand tegen, op die universiteit ook niet :S Ik zou ook gewoon een lief vriendinnetje als maatje willen hebben... Puur vriendschappelijk.



Ik weet niet of er wel iets op te zeggen valt, maar ik moest het gewoon even kwijt want er gaat altijd van alles door me heen en daar word ik bij vlagen gillend gek van....



[@moderators: als mijn topic hier niet thuishoort, kan het dan in de juiste rubriek gezet worden?]

oh nee, dat hoefde volgens Minnin niet!

quote:vrouwke87 schreef op 22 april 2012 @ 20:00:

Hmm, zonder registratie kun je niet prive chatten.. Toch maar registreren dan?is hotmail niet veel makkelijker? is dat chatten.nl geen chatbox waar iedereen elkaar kan zien?... Ik wil niet dat ze ons gesprek kunenn volgen en eraan meedoen en zo.

dat hoeft niet per se he! je kunt ook in hotmail chatten geloof ik. Voeg mij ff toe als vriendin hierzo, dan geef ik je mijn adres. Je kunt pas een PB sturen naar iemand als die een vriendin is.

Ik heb jou een vriendinuitnodiging gestuurd, kijk ff in je berichten Accepteer mijn vriendschap en dan kunnen we adressen uitwisselen via een PB

tabblad mijn viva -> mijn vrienden -> berichten (dat zit links in je egen profiel, maar volgens mij moet je allebei een uitnodiging to vriendschap vertsuren geloof ik? 'maak vriend')

sorry! hotmail is onderweg naar je!

Ok, all set! You've got mail