Psyche
alle pijlers
Groot gemis...
zondag 14 juni 2015 om 21:18
Drie maanden geleden bevallen. Anderhalve week later mijn vader verloren. Ja, hij was ziek. Blijkbaar denkt dan iedereen dat het minder erg is of zo. Nee, dat was het niet. Hij is namelijk niet aan zijn ziekte maar aan die klote griepgolf overleden. Het was een pittige tijd. Langzaam is pittig veranderd in zwaar.
Ik baal ontzettend. Ben boos en verdrietig. Mis hem ineens plotseling erg omdat ik iets zie of hoor dat een herinering oproept. Hormonen gieren nog steeds door mijn lijf. En het intense verdriet doet gewoon hard mee. Ik geniet van mijn kind. Dat komt absoluut niets tekort. Maar verdorie, ik zie alles steeds voor me en zoek naar iets alsof ik daarmee het lot teniet kan doen.
Pap, ik mis je.
Ik baal ontzettend. Ben boos en verdrietig. Mis hem ineens plotseling erg omdat ik iets zie of hoor dat een herinering oproept. Hormonen gieren nog steeds door mijn lijf. En het intense verdriet doet gewoon hard mee. Ik geniet van mijn kind. Dat komt absoluut niets tekort. Maar verdorie, ik zie alles steeds voor me en zoek naar iets alsof ik daarmee het lot teniet kan doen.
Pap, ik mis je.
zondag 14 juni 2015 om 21:23
Gecondoleerd. Het is iets waar je doorheen moet, alleen doorheen moet. Rouwen is eenzaam en zwaar. En het verdriet doet pijn, fysiek pijn. Het randje wordt na verloop van tijd minder scherp en dan kan je de dagen makkelijker doorkomen en komt er meer lucht en ruimte voor plezier. Maar het missen wordt alleen maar erger.
Mijn moeder overleed helemaal in het begin van mijn zwangerschap, dat is nu bijna 10 jaar geleden. Soms lijkt het wel gisteren.
Sterkte!
Mijn moeder overleed helemaal in het begin van mijn zwangerschap, dat is nu bijna 10 jaar geleden. Soms lijkt het wel gisteren.
Sterkte!
zondag 14 juni 2015 om 21:24
zondag 14 juni 2015 om 21:29
Sterkte! Heel begrijpelijk dat het nu nog zo zwaar voelt.
Mijn vader is al heel wat jaren dood. Het gemis heeft al lang 'een plek' gekregen. En toch.. Vanmiddag overviel het me ineens. Uit het niets leek het wel. Heb zelfs zijn graf bezocht (wat ik hooguit 1 of 2 keer per jaar doe).
Je vader blijft je vader. Ook al heb je op een gegeven moment je eigen gezin, ze blijven een onderdeel van je.
Nogmaals Sterkte meid
Mijn vader is al heel wat jaren dood. Het gemis heeft al lang 'een plek' gekregen. En toch.. Vanmiddag overviel het me ineens. Uit het niets leek het wel. Heb zelfs zijn graf bezocht (wat ik hooguit 1 of 2 keer per jaar doe).
Je vader blijft je vader. Ook al heb je op een gegeven moment je eigen gezin, ze blijven een onderdeel van je.
Nogmaals Sterkte meid
I have neither the time nor the crayons to explain this to you.
zondag 14 juni 2015 om 21:30
zondag 14 juni 2015 om 21:35
Gecondoleerd TO. Wat moet dat een loodzware tijd voor je zijn, alle emoties van vreugde om je kindje en het intense verlies van je vader, en dat terwijl je hormonen ook niet meehelpen.
Is het een idee om er eens met je huisarts over te gaan praten, en misschien doorverwezen te worden naar een psycholoog om eens een paar keer te praten met een buitenstaander die je misschien wat handvatten kan geven hoe je hier mee om kunt gaan?
Ik wens je heel veel sterkte.
Is het een idee om er eens met je huisarts over te gaan praten, en misschien doorverwezen te worden naar een psycholoog om eens een paar keer te praten met een buitenstaander die je misschien wat handvatten kan geven hoe je hier mee om kunt gaan?
Ik wens je heel veel sterkte.
zondag 14 juni 2015 om 21:38
maandag 15 juni 2015 om 14:31
Summerville:
Moet zwaar zijn dit. Maar inderdaad, want Milena zegt: het kan helpen erover te praten. Met een professional, een goede vriend of vriendin. Dat maakt misschien niet eens veel uit. Als jij maar wel het gevoel hebt dat je erover mág praten. En dat dat je misschien helpt weer verder te komen.
Moet zwaar zijn dit. Maar inderdaad, want Milena zegt: het kan helpen erover te praten. Met een professional, een goede vriend of vriendin. Dat maakt misschien niet eens veel uit. Als jij maar wel het gevoel hebt dat je erover mág praten. En dat dat je misschien helpt weer verder te komen.
maandag 15 juni 2015 om 19:25
Dankjewel hunniebunnie. Ik kan er gelukkig goed over praten. Ook met vriendinnen die helaas soms ook een ouder moeten missen. Kan er ook altijd terecht. Hoewel je natuurlijk soms ook het gevoel hebt dat het nu 'al' drie maanden geleden is. De omgeving gaat immers gewoon door. Begrijpelijk maar ook weleens lastig.
