Psyche
alle pijlers
groot sociaal probleem...welke hulp?
donderdag 22 maart 2012 om 22:22
hallo allemaal,
(sorry voor de lap tekst!) ik zit met een probleem waar ik veel last van heb. Tijdens mijn middelbare schooltijd had ik vriendinnen die niet echt goed voor mij waren, ze roddelden altijd over mensen, zelfs uit ons vriendengroepje als diegene er niet bij was en ook kraakten ze andere vriendinnen gewoon af. Ik voelde me nooit echt op mijn gemak en ze maakten mij steeds onzekerder. Hierdoor ben ik steeds stiller geworden en een beetje 'mijn eigen persoonlijkheid kwijt geraakt' (ik probeerde altijd maar aardig en lief te zijn zodat ze niet te veel over me zouden gaan roddelen/slecht gingen denken en durfde ook gewoon veel dingen niet meer te zeggen) . Op de basisschool was ik best een spontaan kind dat alles durfde te zeggen, maar dat is toen helemaal veranderd. Ik kon mezelf niet meer zijn en werd een stil, verlegen iemand die niet meer spontaan was en niet veel meer durfde te zeggen en altijd maar lief en aardig deed.
Ik heb hier nog steeds erg last van. Ik vind het moeilijk contacten te leggen en spontaan en mezelf te zijn bij mensen. Ik heb het gevoel dat ik heel geforceerd overkom. Ik merk gewoon dat andere mensen altijd veel makkelijker contact maken, spontaner zijn/zichzelf kunnen zijn en dat anderen veel meer tegen hen praten dan tegen mij (wat me nog onzekerder maakt). Zelfs als ik bijvoorbeeld met een vriendin ben, voel ik me nog ongemakkelijk en kom ik geforceerd over/gaat het praten geforceerd. Ik denk ook dat dit in mijn stem te horen is...voor mijn eigen gevoel klinkt mijn stem dan veel onzekerder/zachter of anders. Ik kan nog steeds mezelf niet zijn.
Ik zou zo graag weer zo lekker spontaan en 'los' willen zijn zoals ik vroeger als kind was, gewoon helemaal mezelf durven zijn bij anderen en dat het gewoon natuurlijk voelt als ik met iemand praat en niet zo geforceerd. Toen was ik gewoon een veel leuker persoon, nu voel ik me helemaal geen leuk persoon en niet aantrekkelijk. Ik ben ook al best lang single en zou graag weer een relatie willen, maar deze sociale problemen staan natuurlijk ook het contact met jongens in de weg. Ik zal op hen ook wel geforceerd, onzeker, niet spontaan en saai overkomen.
ik wil hiervoor eigenlijk professionele hulp zoeken, maar ik weet niet zo goed wat voor hulp het beste hierbij helpt. Ik ben er gewoon zo klaar mee...en het lukt me zelf niet goed het te veranderen
Ik vraag me af of anderen hier op het forum ervaring hebben met deze problemen (of dat je bijvoorbeeld een kind hebt of iemand in de omgeving met dit soort sociale problemen), en of jullie er hulp voor hebben gezocht en wat voor hulp bij jullie goed hielp?
ik weet gewoon niet goed wat voor hulp me echt zal helpen, ik weet niet of praten bij een psycholoog zo goed helpt, het gaat vooral om het praktische aspect, want van binnen weet ik wel dat die vriendinnen gewoon voor niemand goed waren en ik weet ook wel waar het gedrag vandaan komt, maar het lukt me gewoon niet het kwijt te raken/te veranderen en mezelf weer te worden in gezelschap. Ik wil gewoon heel graag meer vrienden en lol hebben daarmee, ik zou ook heel graag weer een leuke vriend willen, maar jongens lijken geen interesse in me te hebben (en ik weet dus wel waarom, het komt vooral door hoe ik overkom denk ik).
alvast bedankt
(sorry voor de lap tekst!) ik zit met een probleem waar ik veel last van heb. Tijdens mijn middelbare schooltijd had ik vriendinnen die niet echt goed voor mij waren, ze roddelden altijd over mensen, zelfs uit ons vriendengroepje als diegene er niet bij was en ook kraakten ze andere vriendinnen gewoon af. Ik voelde me nooit echt op mijn gemak en ze maakten mij steeds onzekerder. Hierdoor ben ik steeds stiller geworden en een beetje 'mijn eigen persoonlijkheid kwijt geraakt' (ik probeerde altijd maar aardig en lief te zijn zodat ze niet te veel over me zouden gaan roddelen/slecht gingen denken en durfde ook gewoon veel dingen niet meer te zeggen) . Op de basisschool was ik best een spontaan kind dat alles durfde te zeggen, maar dat is toen helemaal veranderd. Ik kon mezelf niet meer zijn en werd een stil, verlegen iemand die niet meer spontaan was en niet veel meer durfde te zeggen en altijd maar lief en aardig deed.
Ik heb hier nog steeds erg last van. Ik vind het moeilijk contacten te leggen en spontaan en mezelf te zijn bij mensen. Ik heb het gevoel dat ik heel geforceerd overkom. Ik merk gewoon dat andere mensen altijd veel makkelijker contact maken, spontaner zijn/zichzelf kunnen zijn en dat anderen veel meer tegen hen praten dan tegen mij (wat me nog onzekerder maakt). Zelfs als ik bijvoorbeeld met een vriendin ben, voel ik me nog ongemakkelijk en kom ik geforceerd over/gaat het praten geforceerd. Ik denk ook dat dit in mijn stem te horen is...voor mijn eigen gevoel klinkt mijn stem dan veel onzekerder/zachter of anders. Ik kan nog steeds mezelf niet zijn.
Ik zou zo graag weer zo lekker spontaan en 'los' willen zijn zoals ik vroeger als kind was, gewoon helemaal mezelf durven zijn bij anderen en dat het gewoon natuurlijk voelt als ik met iemand praat en niet zo geforceerd. Toen was ik gewoon een veel leuker persoon, nu voel ik me helemaal geen leuk persoon en niet aantrekkelijk. Ik ben ook al best lang single en zou graag weer een relatie willen, maar deze sociale problemen staan natuurlijk ook het contact met jongens in de weg. Ik zal op hen ook wel geforceerd, onzeker, niet spontaan en saai overkomen.
ik wil hiervoor eigenlijk professionele hulp zoeken, maar ik weet niet zo goed wat voor hulp het beste hierbij helpt. Ik ben er gewoon zo klaar mee...en het lukt me zelf niet goed het te veranderen
Ik vraag me af of anderen hier op het forum ervaring hebben met deze problemen (of dat je bijvoorbeeld een kind hebt of iemand in de omgeving met dit soort sociale problemen), en of jullie er hulp voor hebben gezocht en wat voor hulp bij jullie goed hielp?
ik weet gewoon niet goed wat voor hulp me echt zal helpen, ik weet niet of praten bij een psycholoog zo goed helpt, het gaat vooral om het praktische aspect, want van binnen weet ik wel dat die vriendinnen gewoon voor niemand goed waren en ik weet ook wel waar het gedrag vandaan komt, maar het lukt me gewoon niet het kwijt te raken/te veranderen en mezelf weer te worden in gezelschap. Ik wil gewoon heel graag meer vrienden en lol hebben daarmee, ik zou ook heel graag weer een leuke vriend willen, maar jongens lijken geen interesse in me te hebben (en ik weet dus wel waarom, het komt vooral door hoe ik overkom denk ik).
alvast bedankt
donderdag 22 maart 2012 om 23:03
Als ik je verhaal zo lees, denk ik dat het goed is om eens met je huisarts te overleggen over de mogelijkheden. Misschien kan hij/zij je doorverwijzen naar de GGZ waar ze een passende therapie kunnen adviseren (groepstherapie?) of misschien heeft de huisarts nog andere opties voor je.
Het lijkt me echt heel vervelend als je je zo slecht op je gemak voelt bij andere mensen.
Het lijkt me echt heel vervelend als je je zo slecht op je gemak voelt bij andere mensen.
donderdag 22 maart 2012 om 23:09
http://www.komtotbloei.nl/training-therapie
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
vrijdag 23 maart 2012 om 08:45
Ook ik kan even niets anders bedenken dan therapie. Het is een hele stap om daarmee te beginnen en zoals je zelf ook al zegt; je denkt niet dat een psycholoog o.i.d. zal werken omdat je het praktisch wilt bekijken. Maar toch heeft dit alles met je gedrag / persoonlijkheid te maken, dus de enige manier die zou kunnen helpen is toch wel psychologische hulp. Je huisarts kan je vast verwijzen naar een voor jou geschikte therapeut.
Je moet het dan niet zien alsof je een "patiënt" bent, maar juist omdat je je persoonlijkheid een beetje bent kwijtgeraakt, ga je weer "opzoek naar jezelf". Hoe zweverig dat ook klinkt. En dat kan je wel eens heel goed gaan bevallen!
Ga ervoor en sterke ermee
Je moet het dan niet zien alsof je een "patiënt" bent, maar juist omdat je je persoonlijkheid een beetje bent kwijtgeraakt, ga je weer "opzoek naar jezelf". Hoe zweverig dat ook klinkt. En dat kan je wel eens heel goed gaan bevallen!
Ga ervoor en sterke ermee
vrijdag 23 maart 2012 om 09:43
Helemaal eens met de eerdere posters hier: laat je doorverwijzen en ga met iemand praten. Voel dat niet als nederlaag of dat problemen van anderen erger zijn, want dit beïnvloedt je leven zo te lezen verschrikkelijk sterk. En het is JOUW leven, het gaat erom dat JIJ lol daarin hebt. Wat anderen daarvan denken, mwah, nu even minder belangrijk....
Je zelfbeeld is volgens mij niet best, je legt de dingen over jezelf erg negatief uit en hebt een gigantisch vergrootglas op je eigen gedrag. Elke handeling, gedachte, uitspraak gaat op een weegschaaltje, wordt gewikt en gewogen en uiteindelijk zul je wel iets vinden wat je niet goed eraan vindt. Tsja, na zo'n proces zul je inderdaad wel het GEVOEL hebben dat je geforceerd overkomt (of dat werkelijk zo is.... vraag het gewoon eens aan een goede vriendin.... je zult verbaast zijn hoe andere mensen jou zien).
Ik denk dat je nog steeds die leuke, lieve spontane meid van vroeger bent, alleen sta je jezelf niet toe jezelf ook zo te zien doordat je zo streng op jezelf bent. Je beeld van jezelf vervormt je mening over jezelf. En daardoor denk je dat al het negatieve wat er gebeurt door jou komt.
Zo ook met relaties, als je zelf denkt dat het alleen door jouw gedrag komt dat je niemand vindt, dan sta je er ook niet echt voor open. En het is ook heel veilig om zo te denken, hoef je er zelf ook geen moeite voor te doen en ontloop je kans op afwijzing (maar je wijst jezelf nu al af!).
Laat dus iemand die daarvoor geleerd heeft over oordelen en je handvaten geven hoe dat gedrag en die denkpatronen te veranderen. Zelf kun je het gewoon even niet meer zien zitten en moedeloos worden van je eigen gepieker.
Ik herken het allemaal hoor, heb ik ook erg last van en daarom ben ik nu ook sinds enkele weken bezig bij een psych om na te gaan hoe dat nou komt en vooral wat er aan te doen is. Ik heb eerder een assertiviteitstraining gedaan en kreeg toen opmerkingen als: "toen ik jou voor het eerst zag dacht ik: wat doet die nou hier, jij hebt zo'n uitstraling." Je moest eens weten wat er bij veel mensen onderhuids speelt....
Veel succes en wijsheid, het komt allemaal goed!
Je zelfbeeld is volgens mij niet best, je legt de dingen over jezelf erg negatief uit en hebt een gigantisch vergrootglas op je eigen gedrag. Elke handeling, gedachte, uitspraak gaat op een weegschaaltje, wordt gewikt en gewogen en uiteindelijk zul je wel iets vinden wat je niet goed eraan vindt. Tsja, na zo'n proces zul je inderdaad wel het GEVOEL hebben dat je geforceerd overkomt (of dat werkelijk zo is.... vraag het gewoon eens aan een goede vriendin.... je zult verbaast zijn hoe andere mensen jou zien).
Ik denk dat je nog steeds die leuke, lieve spontane meid van vroeger bent, alleen sta je jezelf niet toe jezelf ook zo te zien doordat je zo streng op jezelf bent. Je beeld van jezelf vervormt je mening over jezelf. En daardoor denk je dat al het negatieve wat er gebeurt door jou komt.
Zo ook met relaties, als je zelf denkt dat het alleen door jouw gedrag komt dat je niemand vindt, dan sta je er ook niet echt voor open. En het is ook heel veilig om zo te denken, hoef je er zelf ook geen moeite voor te doen en ontloop je kans op afwijzing (maar je wijst jezelf nu al af!).
Laat dus iemand die daarvoor geleerd heeft over oordelen en je handvaten geven hoe dat gedrag en die denkpatronen te veranderen. Zelf kun je het gewoon even niet meer zien zitten en moedeloos worden van je eigen gepieker.
Ik herken het allemaal hoor, heb ik ook erg last van en daarom ben ik nu ook sinds enkele weken bezig bij een psych om na te gaan hoe dat nou komt en vooral wat er aan te doen is. Ik heb eerder een assertiviteitstraining gedaan en kreeg toen opmerkingen als: "toen ik jou voor het eerst zag dacht ik: wat doet die nou hier, jij hebt zo'n uitstraling." Je moest eens weten wat er bij veel mensen onderhuids speelt....
Veel succes en wijsheid, het komt allemaal goed!
zondag 21 oktober 2012 om 21:16
Hallo bijoor
Ik weet dat dit een oud topic is maar ik zat een beetje op google te 'browsen' en toen kwam ik opeens bij dit topic. Ik herkende me meteen voor 100% in jouw verhaal. Ik heb ook altijd het gevoel dat ik me heel geforceert gedraag, en dat dit ook goed in mijn stem te horen is. Bij mij komt dit gevoel ook voort uit een onzekerheid en eenzelfde soort 'afwijzing' van mijn vrienden. Ook ik verlang er naar om me eindelijk weer een keer los en sociaal te kunnen gedragen.
Vroeger was ik ook altijd een spontaan persoon en had ik ook gewoon veel goede vrienden. Nu weet ik echt niet meer hoe ik dit moet doen, ik kan gewoon niet spontaan zijn. Al mijn gesprekken zijn geforceerd.
Ik loop momenteel bij een soort therapeut en ik hoop dat deze wat voor mij kan betekenen.
Hoe is het nu eigenlijk met jouw? Heb je hulp gezocht en is deze nuttig? Ik hoop dat je dit bericht nog te lezen krijgt.
Ik weet dat dit een oud topic is maar ik zat een beetje op google te 'browsen' en toen kwam ik opeens bij dit topic. Ik herkende me meteen voor 100% in jouw verhaal. Ik heb ook altijd het gevoel dat ik me heel geforceert gedraag, en dat dit ook goed in mijn stem te horen is. Bij mij komt dit gevoel ook voort uit een onzekerheid en eenzelfde soort 'afwijzing' van mijn vrienden. Ook ik verlang er naar om me eindelijk weer een keer los en sociaal te kunnen gedragen.
Vroeger was ik ook altijd een spontaan persoon en had ik ook gewoon veel goede vrienden. Nu weet ik echt niet meer hoe ik dit moet doen, ik kan gewoon niet spontaan zijn. Al mijn gesprekken zijn geforceerd.
Ik loop momenteel bij een soort therapeut en ik hoop dat deze wat voor mij kan betekenen.
Hoe is het nu eigenlijk met jouw? Heb je hulp gezocht en is deze nuttig? Ik hoop dat je dit bericht nog te lezen krijgt.
maandag 22 oktober 2012 om 20:28
Hoi bijoor,
ik ben eigenlijk ook wel geïnteresseerd hoe het verlopen is met je. Ik kan mezelf namelijk ook wel vrij goed herkennen in je verhaal.
Ik heb momenteel het gevoel geen echte goeie vrienden te hebben, waarbij ik volledig mezelf kan zijn. En doordat ik niet sociaal, of open of extravert genoeg ben, vind ik het ook erg moeilijk om nieuwe vrienden te maken.
Het zou leuk zijn te lezen hoe het nog met jou en je probleem vergaan is
Groeten
ik ben eigenlijk ook wel geïnteresseerd hoe het verlopen is met je. Ik kan mezelf namelijk ook wel vrij goed herkennen in je verhaal.
Ik heb momenteel het gevoel geen echte goeie vrienden te hebben, waarbij ik volledig mezelf kan zijn. En doordat ik niet sociaal, of open of extravert genoeg ben, vind ik het ook erg moeilijk om nieuwe vrienden te maken.
Het zou leuk zijn te lezen hoe het nog met jou en je probleem vergaan is
Groeten
