Psyche
alle pijlers
Groot van buiten, kwetsbaar van binnen..
zaterdag 26 april 2014 om 19:30
Stop om te beginnen eens met jezelf vergelijken met anderen. Al die mensen die zo succesvol lijken hebben ook zo hun sores. Dat zullen ze nooit op hun facebook zetten maar dat betekent niet dat hun leven alleen maar lol is.
Verder klinkt het erg heftig dat een presentatie je leven zo beheerst. Heb je wel eens professionele hulp gehad? Het lijkt me heel zwaar als dit soort dingen zo moeilijk voor je zijn.
Verder klinkt het erg heftig dat een presentatie je leven zo beheerst. Heb je wel eens professionele hulp gehad? Het lijkt me heel zwaar als dit soort dingen zo moeilijk voor je zijn.
zaterdag 26 april 2014 om 21:39
Je schetst een heel beeld van voornamelijk extroverte mensen die vanalles willen beleven, doen, op avontuur gaan en wekelijks presentaties houden voor grote groepen mensen.
Er zijn ook zat mensen die nog steeds presentaties het liefst vermijden en dus ook helemaal nooit doen en ook geen studie of wat dan ook in die richting hebben gevolgd maar gewoon bouwvakker zijn, huisvrouw, winkelverkoper etc.
Er zijn ook zat mensen die lekker op de bank een boekje lezen, liefst alleen in Nederland op vakantie gaan of zelfs dat nog geeneens, je moest ze de kost geven aan mensen die helemaal niet van vakantie houden, jawel die zijn er ook.
En ook kabbelend hun leven voortzetten.
Je lijkt in de veronderstelling dat facebook het leven van iedereen weergeeft en ziet daar vaak niet de verhalen staan van ik heb vandaag weer de hele dag op de bank gezeten, gelezen en uit mijn neus gepeuterd.
Je leeft in een snelle omgeving van studie, dingen moeten, halen, bereiken, avontuurlijk zijn etc.
Er bestaat echt nog een andere wereld van mensen die veel kalmer leven, dat soort dingen niet hebben waardoor ze veel minder vaak of zelfs niet in de stress hoeven schieten omdat ze dat soort dingen niet meemaken of er bewust voor kiezen ze niet mee te maken.
Het is uiteraard handig als je wel een beetje dat soort dingen kan, maar mijns inziens leg je je verwachtingen ook wel heel erg hoog voor dingen die lang echt niet iedereen gegeven is.
Er zijn ook zat mensen die nog steeds presentaties het liefst vermijden en dus ook helemaal nooit doen en ook geen studie of wat dan ook in die richting hebben gevolgd maar gewoon bouwvakker zijn, huisvrouw, winkelverkoper etc.
Er zijn ook zat mensen die lekker op de bank een boekje lezen, liefst alleen in Nederland op vakantie gaan of zelfs dat nog geeneens, je moest ze de kost geven aan mensen die helemaal niet van vakantie houden, jawel die zijn er ook.
En ook kabbelend hun leven voortzetten.
Je lijkt in de veronderstelling dat facebook het leven van iedereen weergeeft en ziet daar vaak niet de verhalen staan van ik heb vandaag weer de hele dag op de bank gezeten, gelezen en uit mijn neus gepeuterd.
Je leeft in een snelle omgeving van studie, dingen moeten, halen, bereiken, avontuurlijk zijn etc.
Er bestaat echt nog een andere wereld van mensen die veel kalmer leven, dat soort dingen niet hebben waardoor ze veel minder vaak of zelfs niet in de stress hoeven schieten omdat ze dat soort dingen niet meemaken of er bewust voor kiezen ze niet mee te maken.
Het is uiteraard handig als je wel een beetje dat soort dingen kan, maar mijns inziens leg je je verwachtingen ook wel heel erg hoog voor dingen die lang echt niet iedereen gegeven is.
zaterdag 26 april 2014 om 21:56
zaterdag 26 april 2014 om 21:56
Jouw perfectionisme maakt alles moeilijk voor jou.
Het is geen probleem om fouten te maken Benjamin.
Probeer jouw gevoelens wat minder serieus te nemen.
Jij bent niet jouw gevoelens, jij hebt ze.
Jij mag ook lachen om jezelf.
Jij hoeft niet perfect te worden om geliefd te zijn.
Misschien heb jij hier iets aan.
Het is geen probleem om fouten te maken Benjamin.
Probeer jouw gevoelens wat minder serieus te nemen.
Jij bent niet jouw gevoelens, jij hebt ze.
Jij mag ook lachen om jezelf.
Jij hoeft niet perfect te worden om geliefd te zijn.
Misschien heb jij hier iets aan.
volg je verstand, gebruik je gevoel
zaterdag 26 april 2014 om 22:36
Er is een oplossing voor jouw angst en dat is confrontatie. Maar het wel ontzettend moeilijk. Ik was vroeger ook zo zenuwachtig maar nu niet meer zo want ik vind het niet meer zo boeiend. Punt is dat mensen echt niet zo opletten. Helpt het niet als je je op de inhoud focust? Ik studeer ook nog en ik heb laatst nog een voorstel gemaakt die ik dezelfde dag moest presenteren. Gewoon doen.. Je kan idd ook naar een psycholoog en doorverwezen worden naar praatgroepjes en dergelijke. Ik heb een psycholoog gesproken en die hamerde toch op confrontatie. Heb ook testen gedaan etc. Uiteindelijk is het een proces geweest die meer inzicht in mezelf heeft gegeven en bevestigd heeft wat ik diep van binnen al wist: confrontatie. Wees gewoon wie je normaal bent, als je iemand iets probeert uit te leggen als je voor de klas staar. Onderga de angst en loop er niet voor weg. Mijn ervaring is dat hoe vaker ik presenteer, hoe minder zenuwachtig ik ben en hoe beter het gaat. Doe ik het een langere periode niet, dan merk ik dat ik een soort van terugval. Angst wordt een stoornis als het je hindert in jouw leven. Ik zou zeker met iemand gaan praten als eerste stap. Sterkte!
zaterdag 26 april 2014 om 22:57
quote:highlander schreef op 26 april 2014 @ 21:56:
Jouw perfectionisme maakt alles moeilijk voor jou.
Het is geen probleem om fouten te maken Benjamin.
Probeer jouw gevoelens wat minder serieus te nemen.
Jij bent niet jouw gevoelens, jij hebt ze.
Jij mag ook lachen om jezelf.
Jij hoeft niet perfect te worden om geliefd te zijn.
Misschien heb jij hier iets aan.Ook een leuke post en link.
Jouw perfectionisme maakt alles moeilijk voor jou.
Het is geen probleem om fouten te maken Benjamin.
Probeer jouw gevoelens wat minder serieus te nemen.
Jij bent niet jouw gevoelens, jij hebt ze.
Jij mag ook lachen om jezelf.
Jij hoeft niet perfect te worden om geliefd te zijn.
Misschien heb jij hier iets aan.Ook een leuke post en link.
zondag 27 april 2014 om 22:54
Jij denkt dat iedereen behalve jij een fantastisch leven heeft, nooit iets eng vindt etc. En daar zit je grote denkfout. Zoals al meerderen schreven: je zet alleen dingen op Facebook die interessant zijn (of waarvan je denkt dat ze dat zijn ). Ik heb geen enkele intentie om Facebook als feitelijk levensverslag te gebruiken. Niet omdat ik me anders voor wil doen, maar omdat mijn vrienden het wel leuk vinden om te weten waar ik nu weer uithang, maar niet om te horen dat ik vandaag boodschappen heb gedaan.
Daarnaast is iedereen ergens zenuwachtig voor hoor, echt waar. Ik ken een hoogleraar die heel erg goede presentaties geeft, mensen komen speciaal voor hem naar meetings etc. Hij is een autoriteit op zijn gebied, vertelt interessant en enthousiast, echt steengoed. En dat weet hij zelf ook wel, de bewijzen zijn overduidelijk. En hij staat de helft van de tijd te kotsen van de zenuwen voordat hij op moet. Maar dat weet dan weer niet iedereen, ik denk dat bijna niemand het zou geloven.
Ik heb wel eens een boek gelezen dat min of meer het volgende zei over angst:
- je zult altijd ergens bang voor zijn. De enige manier om daar overheen te komen is door het te doen.
- en dan komt er vanzelf weer iets anders engs
- iedereen heeft dat, het is volkomen normaal
(In mijn woorden dan, het boek heet 'Feel the fear and do it anyway')
En wat betreft 'je regelmatig nog een kind voelen': mijn vader vertelde me ooit dat hij altijd het gevoel dat hij zich nog wel eens totaal volwassen zou gaan voelen. Maar dat hij dat maar opgegeven had toen dat op zijn 50e nog steeds niet zo was. En die is heel normaal hoor, goede baan gehad (nu pensioen), kinderen, vrouw, huis etc. Dus ik denk dat iedereen zich nog wel eens kind voelt. Soms op de onzekere manier, dat je wilt dat iemand alles voor je in orde kon maken, en soms op de speelse manier (waarom denk je dat zo veel vaders zo graag met de Lego van hun kinderen spelen!). Ook niks mis mee, zolang je wel de verantwoordelijkheden neemt die bij je levensfase horen.
Daarnaast is iedereen ergens zenuwachtig voor hoor, echt waar. Ik ken een hoogleraar die heel erg goede presentaties geeft, mensen komen speciaal voor hem naar meetings etc. Hij is een autoriteit op zijn gebied, vertelt interessant en enthousiast, echt steengoed. En dat weet hij zelf ook wel, de bewijzen zijn overduidelijk. En hij staat de helft van de tijd te kotsen van de zenuwen voordat hij op moet. Maar dat weet dan weer niet iedereen, ik denk dat bijna niemand het zou geloven.
Ik heb wel eens een boek gelezen dat min of meer het volgende zei over angst:
- je zult altijd ergens bang voor zijn. De enige manier om daar overheen te komen is door het te doen.
- en dan komt er vanzelf weer iets anders engs
- iedereen heeft dat, het is volkomen normaal
(In mijn woorden dan, het boek heet 'Feel the fear and do it anyway')
En wat betreft 'je regelmatig nog een kind voelen': mijn vader vertelde me ooit dat hij altijd het gevoel dat hij zich nog wel eens totaal volwassen zou gaan voelen. Maar dat hij dat maar opgegeven had toen dat op zijn 50e nog steeds niet zo was. En die is heel normaal hoor, goede baan gehad (nu pensioen), kinderen, vrouw, huis etc. Dus ik denk dat iedereen zich nog wel eens kind voelt. Soms op de onzekere manier, dat je wilt dat iemand alles voor je in orde kon maken, en soms op de speelse manier (waarom denk je dat zo veel vaders zo graag met de Lego van hun kinderen spelen!). Ook niks mis mee, zolang je wel de verantwoordelijkheden neemt die bij je levensfase horen.
maandag 28 april 2014 om 12:50
Ik herken wel wat in je verhaal.
Je "probleem" klinkt als een omschrijving van introversie.
Dat is geen enge aandoening ofzo
Ik vind het lastig om in het kort aan te geven wat dit inhoudt; maar ik heb ooit een boek gelezen waarin het wel duidelijk omschreven wordt.
Als het je interesseert, kun je eens zoeken op de boektitel: "Het introverte type: een stille kracht" van Marti Olsen Laney.
En wat dat "feestleven" van anderen betreft... ik dacht "vroeger" ook dat iedereen dat leuk vond en dat dat bij die leeftijd hoorde en ik dacht ik ik dat ook leuk zou moeten vinden.
Maar tegenwoordig hoor/lees ik steeds vaker verhalen dat ik echt niet de enige was die niet of zelden uitging. En degenen die dat wel deden/doen, vonden dat ook niet allemaal echt leuk.
Misschien kun je een training zoeken waarbij je leert om te gaan met onzekerheid/faalangst/presentatieangst of waar je ook maar het meest last van hebt.
Is er een studentenpsycholoog bij jullie? Die zou je misschien op weg kunnen helpen met zoiets.
En verder kun je iets zoeken wat jou helpt te ontspannen; dat kan iets met beweging zijn, maar ook iets van yoga of meditatie; wat helpt is voor iedereen verschillend.
Je "probleem" klinkt als een omschrijving van introversie.
Dat is geen enge aandoening ofzo
Ik vind het lastig om in het kort aan te geven wat dit inhoudt; maar ik heb ooit een boek gelezen waarin het wel duidelijk omschreven wordt.
Als het je interesseert, kun je eens zoeken op de boektitel: "Het introverte type: een stille kracht" van Marti Olsen Laney.
En wat dat "feestleven" van anderen betreft... ik dacht "vroeger" ook dat iedereen dat leuk vond en dat dat bij die leeftijd hoorde en ik dacht ik ik dat ook leuk zou moeten vinden.
Maar tegenwoordig hoor/lees ik steeds vaker verhalen dat ik echt niet de enige was die niet of zelden uitging. En degenen die dat wel deden/doen, vonden dat ook niet allemaal echt leuk.
Misschien kun je een training zoeken waarbij je leert om te gaan met onzekerheid/faalangst/presentatieangst of waar je ook maar het meest last van hebt.
Is er een studentenpsycholoog bij jullie? Die zou je misschien op weg kunnen helpen met zoiets.
En verder kun je iets zoeken wat jou helpt te ontspannen; dat kan iets met beweging zijn, maar ook iets van yoga of meditatie; wat helpt is voor iedereen verschillend.
maandag 28 april 2014 om 14:57
Hoi TO,
Ten eerste klote voor je, dat je je zo voelt. En zoals hier aan aangehaald is, lijkt me idd het beste voor jou om professionele hulp te zoeken.
Ten tweede zou ik je een paar dingen mee willen geven. Ten eerste Fuck Facebook, ik zet op FB ook alleen maar dingen die leuk zijn en is geen realistisch beeld van de werkelijkheid. Meet daar aub je "succes" niet aan af.
Ten tweede wat ik geleerd heb in therapie, het hoeft niet perfect te zijn, van je fouten leer je. Sta jezelf toe om fouten te maken. En over die presentatie, volgens mij vind niemand het leuk om te presenteren. En besef dat die mensen waarvoor je de presentatie houdt, niet willen dat je de mist ingaat.
Ten derde, die heeft mij zo erg geholpen. F.E.A.R. Face Everything And Rise. Dingen waar je bang voor bent, doe ze en daarna voel je je zo goed en zul je zien dat je na een tijd veel meer dingen aankunt.
Sterkte man en succes.
Ten eerste klote voor je, dat je je zo voelt. En zoals hier aan aangehaald is, lijkt me idd het beste voor jou om professionele hulp te zoeken.
Ten tweede zou ik je een paar dingen mee willen geven. Ten eerste Fuck Facebook, ik zet op FB ook alleen maar dingen die leuk zijn en is geen realistisch beeld van de werkelijkheid. Meet daar aub je "succes" niet aan af.
Ten tweede wat ik geleerd heb in therapie, het hoeft niet perfect te zijn, van je fouten leer je. Sta jezelf toe om fouten te maken. En over die presentatie, volgens mij vind niemand het leuk om te presenteren. En besef dat die mensen waarvoor je de presentatie houdt, niet willen dat je de mist ingaat.
Ten derde, die heeft mij zo erg geholpen. F.E.A.R. Face Everything And Rise. Dingen waar je bang voor bent, doe ze en daarna voel je je zo goed en zul je zien dat je na een tijd veel meer dingen aankunt.
Sterkte man en succes.
maandag 28 april 2014 om 15:04
Faalangstreductietraining. Dit zullen ze op jouw universiteit/ school vast hebben. En anders weet de studentenpsycholoog vast een goede.
Ik herken je angst van vroeger. Heb net als jij wel 2 weken voor een presentatie moeten huilen van de zenuwen terwijl niemand iets in de gaten had. Uiteindelijk is het goed gekomen, maar daar hebben heel veel jaren aan vooraf gegaan. Ik sta nu notabene voor de klas met heel veel plezier.
Ik herken je angst van vroeger. Heb net als jij wel 2 weken voor een presentatie moeten huilen van de zenuwen terwijl niemand iets in de gaten had. Uiteindelijk is het goed gekomen, maar daar hebben heel veel jaren aan vooraf gegaan. Ik sta nu notabene voor de klas met heel veel plezier.
maandag 28 april 2014 om 20:31
Thanks voor jullie reacties, heb nu geen tijd om er inhoudelijk op te reageren omdat ik zo weg moet, maar dat ga ik uiteraard nog doen!
Vandaag ben ik bij de dokter geweest... Die constateerde een paniekstoornis, en raadde mij cognitieve gedragstherapie aan onder begeleiding van een psycholoog..
Zelf weet ik nog niet zo goed wat ik ervan moet denken... Of het is een beetje ''aanstellerij'' en een gevolg van te veel nadenken en te veel vrije tijd, of de wortel zit toch wel een stuk dieper... ''Probleem'' gaat al ver terug als ik er zo over nadenk, als ik op internet lees over asperger, herken ik ook wel erg veel in mijzelf.
Vandaag ben ik bij de dokter geweest... Die constateerde een paniekstoornis, en raadde mij cognitieve gedragstherapie aan onder begeleiding van een psycholoog..
Zelf weet ik nog niet zo goed wat ik ervan moet denken... Of het is een beetje ''aanstellerij'' en een gevolg van te veel nadenken en te veel vrije tijd, of de wortel zit toch wel een stuk dieper... ''Probleem'' gaat al ver terug als ik er zo over nadenk, als ik op internet lees over asperger, herken ik ook wel erg veel in mijzelf.
