Haat en nijd

Ik kan mijn moeder niet uitstaan, ik walg van haar.

Al vanaf dat ik in de pubertijd ben ( ik ben nu 22) heb ik constant en alleen maar ruzie met mijn moeder. Geen enkel vriendje was goed, en vervolgens verbood ze me om de betreffende jongen te zien. Alles werd afgenomen telefoon, computer alles. Ik ben toen meermaals weggelopen waarna zij de politie belde. Knallende ruzie na knallende ruzie volgde en dit ging door en door.



Nu jaren verder is het flink geescaleerd. Eigenlijk woon ik op kamers wat ik heerlijk vind, maar door mijn stage ben ik genoodzaakt om weer thuis te wonen. Mijn moeder is echter al 3 jaar werkloos en het enige dat ze doet is op de bank hangen met haar laptop en eten en wijn drinken. Ze komt de deur niet meer uit en zeurt constant op mijn vader. Mij kan ze ook totaal niet hebben. Niks is goed, mijn vriend niet, mijn instelling niet etc.. Maar het erge is is dat ik gewoon geen mening mag hebben. Zij heeft een hekel aan iedereen en ik moet het daar maar mee eens zijn anders krijg ik de wind van voren. Als ik dan probeer mijn mening te uiten escaleert dit in een heftige ruzie en krijg ik te horen wat voor een kutwijf ik wel niet ben.

Ze is gewoon nooit vrolijk en altijd kwaad op mij, contant wordt er gezeurd over wat ik wel niet allemaal verkeerd doe. En nog steeds probeert ze me dingen te verbieden.

Als ik haar probeer te vertellen dat ze echt eens op haar gezondheid moet letten ( na het openen van een deur is ze als het ware al buiten adem) moet ik me met mijn eigen zaken bemoeien.

Ik heb al meermaals geprobeerd een gesprek met haar aan te gaan, maar dat lukt niet. Want mijn moeder heeft een eigen mening en die klopt volgens haar, ze staat totaal niet open voor meningen van anderen, probeer haar van iets te overtuigen en ruzie is verzekerd. Ik ben haar constante gezeur zo zat, er is gewoon geen enkele dag dat zij eens normaal kan doen.



Wat me het meeste pijn doet is dat ik andere meiden altijd met de moeder op pad zie gaan, shoppen, lunchen etc. Dat hoef ik hier niet eens te vragen. Dan krijg ik echt zo'n blik van '' euh hoe durf je me dit te vragen''.



Soms denk ik echt dat het gewoon allemaal aan mij ligt, dat ik gewoon iets fout doe waardoor ze mij niet kan uitstaan. Maar als ik er dan op iedereen hoor zeiken over hoe slecht iedereen wel niet is dan betwijfel ik of ik de schuldige ben in dit verhaal.



Hebben jullie misschien raad voor mij?

@ blijfgewoonbianca & nigellalawsonfeest: Ik had gehoopt dat het goed zou zijn voor onze relatie om weer naar huis te komen. Aanvankelijk ging het beter, maar het heeft helaas weer een dieptepunt bereikt.



@xxxRosalitaxxx Natuurlijk is er altijd de andere kant van het verhaal. Ik ben mij er zeker van bewust dat ik ook niet perfect ben en dat ik ook genoeg fouten maak waardoor dingen escaleren. Maar als ik constant te horen krijg dat ik alles fout doe dan zakt mij de moed in de schoenen.



Ik snap als dit onvolwassen overkomt, ruziën met je moeder is natuurlijk erg puberaal. Vergeet niet dat ik ook nog andere gezinsleden heb zoals een vader en een zusje waar ik wel heel goed mee overweg kan, en waarbij ik het erg leuk vind om te wonen. Ik ben heus niet weer thuis gaan wonen om alleen maar ruzie te zoeken met haar.

Ik snap ook dat ik niet heel aardig praat over haar, maar als zelfs mijn vader bang is haar tegen te spreken mag ik toch concluderen dat ik niet de enige schuldige ben in het verhaal.



Ik vroeg alleen naar tips om de relatie wat te kunnen verbeteren met haar, ik weet dat veel van jullie ook dochters hebben en dat jullie misschien gewoon meer levenservaring hebben om om te gaan met deze situaties. Ik wil geen constante ruzie, ik wil een leuke band. Ik vind het gewoon vreselijk dat ik bijna geen contactt meer heb met mijn familieleden omdat mijn moeder met ieder familielid ruzie heeft en zocht daarom om antwoorden.

Ik geef het dus zeker nog een kans, maar ik heb er gewoon moeite mee om haar aardig te vinden als er constant iets voorvalt.