Psyche
alle pijlers
Haat mijn moeder me??
dinsdag 17 november 2015 om 14:57
Hallo,
Bij voorbaat excuus, mijn verhaal zal niet heel chronologisch zijn denk ik… Ik zit er namelijk helemaal doorheen op het moment en ik wil dit kwijt…
Ik ben 22 jaar en woon nog thuis. Ik heb twee jongere broers en een jonger zusje.
Ik heb altijd al problemen gehad thuis. Ik ben vroeger altijd gepest omdat ik wat steviger ben. Hierdoor is mijn zelfvertrouwen zo goed als afwezig. Wanneer ik dan na een zware dag thuis kwam, kon ik mijn moeder hier niks over vertellen. Het enige wat ze zei was: stel je niet aan, negeer het maar gewoon. Dit hielp niet en ik was dan ook vaak verdrietig, wat weer voor spanningen zorgde. Vervolgens had ik dan vaak ruzie met mijn moeder, eigenlijk over niks.
Mijn broertjes, zusje en vader kunnen wel gewoon met elkaar praten. Mijn moeder doet heel aardig en neemt ze vaak mee om te winkelen. Ik mag nooit mee, ze vraagt me nooit mee. De laatste keer dat ik mee ben geweest winkelen, is alweer jaren geleden.
Door dit alles krijg ik steeds het gevoel dat mijn moeder me niet aardig vindt, eigenlijk dat ze mij gewoon haat. Ze maakt ook vaak nare opmerkingen: ‘snap je het nou nog niet?’, ‘je kunt ook helemaal niks goed doen hè?!’
Je begrijpt het al, ook dat is niet goed voor mijn zelfvertrouwen.
Ook gaat/ging mijn moeder wel altijd kijken naar het sporten van mijn broertjes en zusje. Ze gaat bij school langs, mailt docenten wanneer er iets is (mijn zusje wordt ook wel eens gepest). Mijn moeder komt voor haar op. Dat heeft ze nooit voor mij gedaan en dat doet mij ook pijn.
Ik kan me ook niet herinneren wanneer ik voor het laatst een knuffel van mijn ouders heb gehad…
Belangrijk om te melden, ik ben twee jaar uit huis geweest, in de weekenden kwam ik dan wel thuis. Ik studeerde verder weg dus zat ik op kamers. Dit hielp niet, al die ellende kwam dan gewoon over me heen in de twee dagen dat ik thuis was. Door de week had ik ook geen enkel contact met het thuisfront en als ik dan thuis was, dan was ik veel te druk.
Die twee jaar op kamers is ook niet goed gegaan. Ik heb me daar totaal afgesloten van de buitenwereld en ben ook niet meer naar de lessen gegaan. Dit heb ik wel eens tegen mijn moeder gezegd. Maar ze vond het onzin.
Ik heb wel een paar vrienden, maar buiten school, sport en werk ben ik eigenlijk altijd thuis. Ik heb het wel naar mijn zin tijdens school, sport en werk, ik lijk dan net een ander persoon te zijn, mezelf?
Ik voel me vaak ontzettend alleen en verdrietig. Ik voel nu ook aankomen dat ik binnenkort wel weer een ruzie zal krijgen met mijn moeder waarin ze mij weer zwart gaat maken. Dit wil ik voorkomen, maar ik weet absoluut niet hoe.
Afgelopen jaar zijn mijn twee vertrouwenspersonen, opa en oma, overleden. Het waren de ouders van mijn moeder. Van hen ontving ik wel veel steun. Maar helaas kan ik daar nu niet meer heen.
Ik heb het moeilijk en ik weet het gewoon niet meer. Ik ben zo verdrietig, voel me al een aantal weken rot en ellendig.
Ik probeer het er met vriendinnen over te hebben, maar zij hebben alles nu al zo vaak gehoord dat ze ook niet meer weten hoe ze me kunnen helpen. Ik heb al wel wekelijks contact met een psycholoog, dus ook die kant hoef ik niet op qua hulp.
Ik hoop dat er mensen zijn die dit herkennen en me kunnen helpen, bedankt.
Bij voorbaat excuus, mijn verhaal zal niet heel chronologisch zijn denk ik… Ik zit er namelijk helemaal doorheen op het moment en ik wil dit kwijt…
Ik ben 22 jaar en woon nog thuis. Ik heb twee jongere broers en een jonger zusje.
Ik heb altijd al problemen gehad thuis. Ik ben vroeger altijd gepest omdat ik wat steviger ben. Hierdoor is mijn zelfvertrouwen zo goed als afwezig. Wanneer ik dan na een zware dag thuis kwam, kon ik mijn moeder hier niks over vertellen. Het enige wat ze zei was: stel je niet aan, negeer het maar gewoon. Dit hielp niet en ik was dan ook vaak verdrietig, wat weer voor spanningen zorgde. Vervolgens had ik dan vaak ruzie met mijn moeder, eigenlijk over niks.
Mijn broertjes, zusje en vader kunnen wel gewoon met elkaar praten. Mijn moeder doet heel aardig en neemt ze vaak mee om te winkelen. Ik mag nooit mee, ze vraagt me nooit mee. De laatste keer dat ik mee ben geweest winkelen, is alweer jaren geleden.
Door dit alles krijg ik steeds het gevoel dat mijn moeder me niet aardig vindt, eigenlijk dat ze mij gewoon haat. Ze maakt ook vaak nare opmerkingen: ‘snap je het nou nog niet?’, ‘je kunt ook helemaal niks goed doen hè?!’
Je begrijpt het al, ook dat is niet goed voor mijn zelfvertrouwen.
Ook gaat/ging mijn moeder wel altijd kijken naar het sporten van mijn broertjes en zusje. Ze gaat bij school langs, mailt docenten wanneer er iets is (mijn zusje wordt ook wel eens gepest). Mijn moeder komt voor haar op. Dat heeft ze nooit voor mij gedaan en dat doet mij ook pijn.
Ik kan me ook niet herinneren wanneer ik voor het laatst een knuffel van mijn ouders heb gehad…
Belangrijk om te melden, ik ben twee jaar uit huis geweest, in de weekenden kwam ik dan wel thuis. Ik studeerde verder weg dus zat ik op kamers. Dit hielp niet, al die ellende kwam dan gewoon over me heen in de twee dagen dat ik thuis was. Door de week had ik ook geen enkel contact met het thuisfront en als ik dan thuis was, dan was ik veel te druk.
Die twee jaar op kamers is ook niet goed gegaan. Ik heb me daar totaal afgesloten van de buitenwereld en ben ook niet meer naar de lessen gegaan. Dit heb ik wel eens tegen mijn moeder gezegd. Maar ze vond het onzin.
Ik heb wel een paar vrienden, maar buiten school, sport en werk ben ik eigenlijk altijd thuis. Ik heb het wel naar mijn zin tijdens school, sport en werk, ik lijk dan net een ander persoon te zijn, mezelf?
Ik voel me vaak ontzettend alleen en verdrietig. Ik voel nu ook aankomen dat ik binnenkort wel weer een ruzie zal krijgen met mijn moeder waarin ze mij weer zwart gaat maken. Dit wil ik voorkomen, maar ik weet absoluut niet hoe.
Afgelopen jaar zijn mijn twee vertrouwenspersonen, opa en oma, overleden. Het waren de ouders van mijn moeder. Van hen ontving ik wel veel steun. Maar helaas kan ik daar nu niet meer heen.
Ik heb het moeilijk en ik weet het gewoon niet meer. Ik ben zo verdrietig, voel me al een aantal weken rot en ellendig.
Ik probeer het er met vriendinnen over te hebben, maar zij hebben alles nu al zo vaak gehoord dat ze ook niet meer weten hoe ze me kunnen helpen. Ik heb al wel wekelijks contact met een psycholoog, dus ook die kant hoef ik niet op qua hulp.
Ik hoop dat er mensen zijn die dit herkennen en me kunnen helpen, bedankt.
dinsdag 17 november 2015 om 15:04
Jeetje, Hoe ik dit lees? Ik vind niet dat jouw moeder op een fijne manier met je omgaat zeg.En dat is zacht uitgedrukt.Heb je al eens geprobeerd om haar jouw gevoelens te vertellen?En dat je het idee hebt,dat ze je buitensluit?
Verder heb ik weinig advies voor je.Maar kan me voorstellen dat dit je zelfbeeld niet ten goede komt.
Verder heb ik weinig advies voor je.Maar kan me voorstellen dat dit je zelfbeeld niet ten goede komt.
dinsdag 17 november 2015 om 15:11
Ik durf niet met mijn moeder over gevoel te praten. Ik praat dus eigenlijk helemaal niet thuis. Alleen over oppervlakkige dingen.
Ik heb haar een keer een brief geschreven, na een ruzie. Toen voelde ik me heel slecht. Alleen ik-boodschappen. Die brief heb ik toen op haar kussen gelegd, dat ik eens rustig met haar wilde praten.
De volgende dag zei ze ja vanavond praten we wel even. Ik was heel zenuwachtig, belachelijk toch?!
Uiteindelijk hebben we nog nergens over gepraat. Ja ze kwam wel rustig bij me zitten. Maar het ging nergens over toen, alleen oppervlakkige dingen.
Dat buitensluiten vindt zij maar onzin... Ik wil niet eens dat ze bij mijn sporten komt kijken, ik ben 22! Maar ik wil gewoon aandacht. Lijkt soms dat ik gewoon geen moeder heb. Woon gewoon bij haar in huis.
Ik heb haar een keer een brief geschreven, na een ruzie. Toen voelde ik me heel slecht. Alleen ik-boodschappen. Die brief heb ik toen op haar kussen gelegd, dat ik eens rustig met haar wilde praten.
De volgende dag zei ze ja vanavond praten we wel even. Ik was heel zenuwachtig, belachelijk toch?!
Uiteindelijk hebben we nog nergens over gepraat. Ja ze kwam wel rustig bij me zitten. Maar het ging nergens over toen, alleen oppervlakkige dingen.
Dat buitensluiten vindt zij maar onzin... Ik wil niet eens dat ze bij mijn sporten komt kijken, ik ben 22! Maar ik wil gewoon aandacht. Lijkt soms dat ik gewoon geen moeder heb. Woon gewoon bij haar in huis.
dinsdag 17 november 2015 om 15:12
He wat rot voor je TO! Het klinkt op mij ook alsof jou moeder je niet 'leuk' behandelt.. en zo voelt het voor jou ook, dat zegt al genoeg. Zou je het hier met haar over kunnen hebben? Op een normale rustige manier eens even je gevoelens uiten naar haar toe? Heb je misschien een betere band met je vader, dat je het daar aan kwijt kunt?
1 ding haten zal ze je niet, echt niet! Maar dat dat zo voor je voelt vind ik heel vervelend. Zelf heb ik ook niet de beste band met m'n moeder en kan ik met haar ook nergens over praten want dan is het antwoord ook vaak 'stel je niet aan'. Ik praat daarom vaak met andere zoals bijv mijn beste vriendin en mijn vriendje (en papa soms). Ik heb het geaccepteerd dat zij nou eenmaal zo is, eigenlijk erg fout..
Als je denkt dat het niet goed gaat met jezelf kan je overwegen om hier met een professional over te praten, het zal je goed doen. Althans bij mij heeft het vaak geholpen.
In iedergeval heel veel sterkte!!
1 ding haten zal ze je niet, echt niet! Maar dat dat zo voor je voelt vind ik heel vervelend. Zelf heb ik ook niet de beste band met m'n moeder en kan ik met haar ook nergens over praten want dan is het antwoord ook vaak 'stel je niet aan'. Ik praat daarom vaak met andere zoals bijv mijn beste vriendin en mijn vriendje (en papa soms). Ik heb het geaccepteerd dat zij nou eenmaal zo is, eigenlijk erg fout..
Als je denkt dat het niet goed gaat met jezelf kan je overwegen om hier met een professional over te praten, het zal je goed doen. Althans bij mij heeft het vaak geholpen.
In iedergeval heel veel sterkte!!
dinsdag 17 november 2015 om 15:14
Ik herken wel zaken uit je thuissituatie. Mocht je willen praten mag je me altijd een pb sturen. Direct je moeder ermee confronteren helpt zeker niet altijd (soms ook onwijs averechts). Misschien is ze er niet van bewust namelijk dat jij het zo ervaart. Mocht je met je moeder gaan praten let dan echt op hoe je het brengt (ookal is het een onwijze ... situatie).
Heel veel succes, en nogmaals
dinsdag 17 november 2015 om 15:19
Ja ik heb het wel eens overwogen om met haar te praten.
Alleen vindt maar eens het goede moment!
Ze heeft het druk met werk, mijn jongste zusje brengt ze naar school omdat ze niet in het donker mag fietsen.
Ze werkt in het bedrijf van mijn vader. 's Avonds kookt ze en dan gaat ze naar de training van mijn zusje en vervolgens zit ze de hele avond aan de computer en heeft ze soms niet eens in de gaten dat ik thuis kom.
Dus ja, ook dat is lastig.
En met mijn vader kan ik het er helemaal niet over hebben. Mijn vader werkt heel veel en kan dus niks wat betreft gevoelens bespreken met hem. Hij is wel eens komen praten toen ik zo ontzettend verdrietig was. Maar toen wilde hij zijn verhaal doen en mij liet hij niet uitpraten...
T is een behoorlijke ... situatie ja...
Alleen vindt maar eens het goede moment!
Ze heeft het druk met werk, mijn jongste zusje brengt ze naar school omdat ze niet in het donker mag fietsen.
Ze werkt in het bedrijf van mijn vader. 's Avonds kookt ze en dan gaat ze naar de training van mijn zusje en vervolgens zit ze de hele avond aan de computer en heeft ze soms niet eens in de gaten dat ik thuis kom.
Dus ja, ook dat is lastig.
En met mijn vader kan ik het er helemaal niet over hebben. Mijn vader werkt heel veel en kan dus niks wat betreft gevoelens bespreken met hem. Hij is wel eens komen praten toen ik zo ontzettend verdrietig was. Maar toen wilde hij zijn verhaal doen en mij liet hij niet uitpraten...
T is een behoorlijke ... situatie ja...
dinsdag 17 november 2015 om 15:28
Je voelt je te oud om je ouders op de tribune te hebben zitten.
Misschien vinden ze jou te oud om mee te knuffelen, al helemaal als ze niet eens weten hoe jij je voelt.
Waarschijnlijk winkelt je moeder met de jongeren omdat zij degene is die ook betalen moet. Heb je je moeder wel eens gevraagd om gezellig een dag te gaan stadten?
Misschien vinden ze jou te oud om mee te knuffelen, al helemaal als ze niet eens weten hoe jij je voelt.
Waarschijnlijk winkelt je moeder met de jongeren omdat zij degene is die ook betalen moet. Heb je je moeder wel eens gevraagd om gezellig een dag te gaan stadten?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 17 november 2015 om 15:28
Ik ga al wekelijks naar een psycholoog nu. Maar daar kan ik vrijdag pas weer heen. Dus ik moet even doorzetten. Daar weet ze overigens ook van. Maar toen zei mijn moeder dus dat ik haar daar zwart maakte...
Ik ben absoluut niet stoer. Ik ben wel een doorzetter, dit speelt al sinds ik 12 ben, misschien zelfs wel eerder al.
Ik ben absoluut niet stoer. Ik ben wel een doorzetter, dit speelt al sinds ik 12 ben, misschien zelfs wel eerder al.
dinsdag 17 november 2015 om 15:35
quote:Girl-1993 schreef op 17 november 2015 @ 15:19:
Ze werkt in het bedrijf van mijn vader. 's Avonds kookt ze en dan gaat ze naar de training van mijn zusje en vervolgens zit ze de hele avond aan de computer en heeft ze soms niet eens in de gaten dat ik thuis kom.
Dus ja, ook dat is lastig.
Dat ze niet in de gaten heeft dat je thuis komt kan ik mij wel voorstellen. Dat geeft ook niet, het is niet bewust negeren, hoewel jij dat waarschijnlijk wel zo voelt.
Toon eens wat lef en trek je moeder bij de computer vandaan. Jouw moeder heeft waarschijnlijk geen idee hoe rot jij je voelt. Praat daar eens over. Je merkt dan vanzelf of ze ervoor open staat of niet. Zorg er zelf voor dat het niet over koetjes en kalfjes gaat. Het is eng, maar bedenk je wat is nu het ergste wat je kan gebeuren? En is dat erger dan de huidige situatie? Zolang jij niets zegt veranderd er niets,
Ze werkt in het bedrijf van mijn vader. 's Avonds kookt ze en dan gaat ze naar de training van mijn zusje en vervolgens zit ze de hele avond aan de computer en heeft ze soms niet eens in de gaten dat ik thuis kom.
Dus ja, ook dat is lastig.
Dat ze niet in de gaten heeft dat je thuis komt kan ik mij wel voorstellen. Dat geeft ook niet, het is niet bewust negeren, hoewel jij dat waarschijnlijk wel zo voelt.
Toon eens wat lef en trek je moeder bij de computer vandaan. Jouw moeder heeft waarschijnlijk geen idee hoe rot jij je voelt. Praat daar eens over. Je merkt dan vanzelf of ze ervoor open staat of niet. Zorg er zelf voor dat het niet over koetjes en kalfjes gaat. Het is eng, maar bedenk je wat is nu het ergste wat je kan gebeuren? En is dat erger dan de huidige situatie? Zolang jij niets zegt veranderd er niets,
dinsdag 17 november 2015 om 15:43
Misschien vindt je moeder jouw kledingsmaak vreselijk en lijkt het haar daarom een ramp om met jou te winkelen. Misschien vindt ze samen uit eten, naar de film, high tea' en, een museum bezoeken, naar het theater of een concert gaan wel leuk.
Doe eens gek en stel eens wat gezelligs voor.
En doe dan ook eens wat leuks met je vader.
Doe eens gek en stel eens wat gezelligs voor.
En doe dan ook eens wat leuks met je vader.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 17 november 2015 om 15:55
quote:Dahlia74 schreef op 17 november 2015 @ 15:35:
[...]
Het is eng, maar bedenk je wat is nu het ergste wat je kan gebeuren? En is dat erger dan de huidige situatie?
Het kan natuurlijk wel erger worden. Been there, done that. Met mijn moeder was er in zo'n geval geen verhelderend gesprek te voeren. Dan beeldde ik het me in en was ik raar. Dan voel je je echt wel slechter dan ervoor.
Maar we weten niet hoe deze moeder is. Het probleem klinkt echter redelijk structureel/langdurig...
[...]
Het is eng, maar bedenk je wat is nu het ergste wat je kan gebeuren? En is dat erger dan de huidige situatie?
Het kan natuurlijk wel erger worden. Been there, done that. Met mijn moeder was er in zo'n geval geen verhelderend gesprek te voeren. Dan beeldde ik het me in en was ik raar. Dan voel je je echt wel slechter dan ervoor.
Maar we weten niet hoe deze moeder is. Het probleem klinkt echter redelijk structureel/langdurig...
dinsdag 17 november 2015 om 15:57
Dubbeltje,
Het is niet voor niets dat ze niet met haar moeder over haar gevoel durft te praten.
Dat is ontstaan vanuit vroeger, waarin moeder niet ( genoeg) de veiligheid en ruimte heeft gegeven zodat ze over haar gevoelens ging praten.
Ik herken het helemaal. Ben wat ouder dan jij, maar het is nooit meer veranderd. Wel meerdere pogingen gedaan, die ze telkens verpeste.
Enige wat je nog kan doen is accepteren dat het zo is en zo snel mogelijk uit huis en he eigen leven lijden, plus je grenzen proberen duidelijk aan te geven ( moeilijk lukt mij nog niet;)).
En mocht je he op een dag veilig genoeg voelen, bespreek het dan met haar.
Het is niet voor niets dat ze niet met haar moeder over haar gevoel durft te praten.
Dat is ontstaan vanuit vroeger, waarin moeder niet ( genoeg) de veiligheid en ruimte heeft gegeven zodat ze over haar gevoelens ging praten.
Ik herken het helemaal. Ben wat ouder dan jij, maar het is nooit meer veranderd. Wel meerdere pogingen gedaan, die ze telkens verpeste.
Enige wat je nog kan doen is accepteren dat het zo is en zo snel mogelijk uit huis en he eigen leven lijden, plus je grenzen proberen duidelijk aan te geven ( moeilijk lukt mij nog niet;)).
En mocht je he op een dag veilig genoeg voelen, bespreek het dan met haar.
dinsdag 17 november 2015 om 16:13
Herkenbaar. Mijn moeder en ik hebben een oppervlakkige relatie. Ik ben 29, zelf moeder van 2 dochters en onze relatie is functioneel. Ik ben op mijn 17e uit huis gegaan omdat ze me onderuit haalde, me niet mijn keuzes liet maken (zij koos bijv mijn opleiding) en me nooit liefde gaf. Ik kan me niet herinneren dat ze me ooit heeft gezegd dat ze van me houdt of trots is op me. Ik heb 1 zus met dezelfde ervaringen en 1 zus met wie ze wel een band heeft. Met haar gaat ze winkelen en maakt ze stedentripjes, met andere en zus en mij niet.
Vroeger maakten we wel afspraken om dingen te gaan doen, maar dan ging ze vervolgens enkel met favoriete zus zonder ons daarvan op de hoogte te stellen, hoorden we achteraf dat ze al weg waren geweest.
Ik ben er permanent door beschadigd. Ook al ben ik volwassen, ik mis het hebben van een moeder. Echt praten is nooit gelukt, ze schermt alles heel zorgvuldig af en staat nooit toe dieper op dingen in te gaan, ook al gaan ze ergens anders over. Alles is oppervlakkig.
Ik heb jaren therapie gehad om me los te weken en te leren geen verwachtingen meer te hebben. Ik probeer haar niet meer te pleasen. Maar ik mis het, echt dat is niet normaal. En ik ben als de dood hetzelfde met mijn dochters te doen. Mijn man weet dat en houdt en in de gaten
tot nu toe gaat het goed.
To, ga op jezelf wonen en eraan werken je moeder los te laten. Als ze niet wil, dan wil ze niet. Jij hebt geen invloed op haar gedrag, enkel op JIJ ermee omgaat. En sterkte!
Vroeger maakten we wel afspraken om dingen te gaan doen, maar dan ging ze vervolgens enkel met favoriete zus zonder ons daarvan op de hoogte te stellen, hoorden we achteraf dat ze al weg waren geweest.
Ik ben er permanent door beschadigd. Ook al ben ik volwassen, ik mis het hebben van een moeder. Echt praten is nooit gelukt, ze schermt alles heel zorgvuldig af en staat nooit toe dieper op dingen in te gaan, ook al gaan ze ergens anders over. Alles is oppervlakkig.
Ik heb jaren therapie gehad om me los te weken en te leren geen verwachtingen meer te hebben. Ik probeer haar niet meer te pleasen. Maar ik mis het, echt dat is niet normaal. En ik ben als de dood hetzelfde met mijn dochters te doen. Mijn man weet dat en houdt en in de gaten
tot nu toe gaat het goed.To, ga op jezelf wonen en eraan werken je moeder los te laten. Als ze niet wil, dan wil ze niet. Jij hebt geen invloed op haar gedrag, enkel op JIJ ermee omgaat. En sterkte!
dinsdag 17 november 2015 om 16:22
quote:Sofief schreef op 17 november 2015 @ 16:13:
Herkenbaar. Mijn moeder en ik hebben een oppervlakkige relatie. Ik ben 29, zelf moeder van 2 dochters en onze relatie is functioneel. Ik ben op mijn 17e uit huis gegaan omdat ze me onderuit haalde, me niet mijn keuzes liet maken (zij koos bijv mijn opleiding) en me nooit liefde gaf. Ik kan me niet herinneren dat ze me ooit heeft gezegd dat ze van me houdt of trots is op me. Ik heb 1 zus met dezelfde ervaringen en 1 zus met wie ze wel een band heeft. Met haar gaat ze winkelen en maakt ze stedentripjes, met andere en zus en mij niet.
Vroeger maakten we wel afspraken om dingen te gaan doen, maar dan ging ze vervolgens enkel met favoriete zus zonder ons daarvan op de hoogte te stellen, hoorden we achteraf dat ze al weg waren geweest.
Ik ben er permanent door beschadigd. Ook al ben ik volwassen, ik mis het hebben van een moeder. Echt praten is nooit gelukt, ze schermt alles heel zorgvuldig af en staat nooit toe dieper op dingen in te gaan, ook al gaan ze ergens anders over. Alles is oppervlakkig.
Ik heb jaren therapie gehad om me los te weken en te leren geen verwachtingen meer te hebben. Ik probeer haar niet meer te pleasen. Maar ik mis het, echt dat is niet normaal. En ik ben als de dood hetzelfde met mijn dochters te doen. Mijn man weet dat en houdt en in de gaten tot nu toe gaat het goed.
To, ga op jezelf wonen en eraan werken je moeder los te laten. Als ze niet wil, dan wil ze niet. Jij hebt geen invloed op haar gedrag, enkel op JIJ ermee omgaat. En sterkte!
Wauw! Dit is heel erg herkenbaar.
Ik ben vorig jaar gestart bij een psycholoog. Daarna verder gegaan bij een andere (ivm verzekering enzo).
Ik merk wel dat het me helpt, ik ben inderdaad ook bezig met me losweken. Maar ik merk nu dat ik van alles en iedereen meer afstand neem.
Daarom ben ik ook bang om op kamers of op mezelf te gaan wonen. Aangezien ik me dan heel erg kan gaan afsluiten. Daar ligt het dilemma dus ook.
Geen verwachtingen stellen en ook haar niet meer pleasen... onbewust doe ik dat toch, of probeer ik te vissen naar iets van complimenten... Dit moet ik ook afleren. Ik had me voorgenomen haar te vragen samen eens wat leuks te gaan doen samen. Maar ik durf het niet eens te vragen. Want als ik vraag te gaan winkelen, dan neemt ze vast die anderen ook mee.
Ook ik ben heel bang dat, mocht ik ooit kinderen hebben, ditzelfde te doen... Dus ook dat is heel herkenbaar, fijn dat je man je daar ook bij helpt! Klinkt dat het nu veel beter met je gaat!
Herkenbaar. Mijn moeder en ik hebben een oppervlakkige relatie. Ik ben 29, zelf moeder van 2 dochters en onze relatie is functioneel. Ik ben op mijn 17e uit huis gegaan omdat ze me onderuit haalde, me niet mijn keuzes liet maken (zij koos bijv mijn opleiding) en me nooit liefde gaf. Ik kan me niet herinneren dat ze me ooit heeft gezegd dat ze van me houdt of trots is op me. Ik heb 1 zus met dezelfde ervaringen en 1 zus met wie ze wel een band heeft. Met haar gaat ze winkelen en maakt ze stedentripjes, met andere en zus en mij niet.
Vroeger maakten we wel afspraken om dingen te gaan doen, maar dan ging ze vervolgens enkel met favoriete zus zonder ons daarvan op de hoogte te stellen, hoorden we achteraf dat ze al weg waren geweest.
Ik ben er permanent door beschadigd. Ook al ben ik volwassen, ik mis het hebben van een moeder. Echt praten is nooit gelukt, ze schermt alles heel zorgvuldig af en staat nooit toe dieper op dingen in te gaan, ook al gaan ze ergens anders over. Alles is oppervlakkig.
Ik heb jaren therapie gehad om me los te weken en te leren geen verwachtingen meer te hebben. Ik probeer haar niet meer te pleasen. Maar ik mis het, echt dat is niet normaal. En ik ben als de dood hetzelfde met mijn dochters te doen. Mijn man weet dat en houdt en in de gaten
tot nu toe gaat het goed.To, ga op jezelf wonen en eraan werken je moeder los te laten. Als ze niet wil, dan wil ze niet. Jij hebt geen invloed op haar gedrag, enkel op JIJ ermee omgaat. En sterkte!
Wauw! Dit is heel erg herkenbaar.
Ik ben vorig jaar gestart bij een psycholoog. Daarna verder gegaan bij een andere (ivm verzekering enzo).
Ik merk wel dat het me helpt, ik ben inderdaad ook bezig met me losweken. Maar ik merk nu dat ik van alles en iedereen meer afstand neem.
Daarom ben ik ook bang om op kamers of op mezelf te gaan wonen. Aangezien ik me dan heel erg kan gaan afsluiten. Daar ligt het dilemma dus ook.
Geen verwachtingen stellen en ook haar niet meer pleasen... onbewust doe ik dat toch, of probeer ik te vissen naar iets van complimenten... Dit moet ik ook afleren. Ik had me voorgenomen haar te vragen samen eens wat leuks te gaan doen samen. Maar ik durf het niet eens te vragen. Want als ik vraag te gaan winkelen, dan neemt ze vast die anderen ook mee.
Ook ik ben heel bang dat, mocht ik ooit kinderen hebben, ditzelfde te doen... Dus ook dat is heel herkenbaar, fijn dat je man je daar ook bij helpt! Klinkt dat het nu veel beter met je gaat!
dinsdag 17 november 2015 om 16:47
je kan jezelf niet vergelijken met je jongere broers en zussen, je bent 22. Als je wilt winkelen met je moeder dan vraag je haar toch? En terwijl je winkelt vertel je haar dat jij je anders behandeld voelt dan je jongere siblings. Eens zien hoe ze reageert. Maar dat je moeder niet meer gaat kijken naar je sportles als je 22 bent daar kan ik me alles bij voorstellen. Natuurlijk krijgen je jongere broers/zussen meer aandacht. Het is de bedoeling dat je jezelf redt als je 22 bent. Ook in emotionele zin. En het lijkt me ook niet makkelijk dat je volwassen kind eerst uit huis gaat en dan weer thuis komt wonen. Eens moet je het nest uit. Misschien zit dat haar dwars?
dinsdag 17 november 2015 om 16:52
Dat klinkt niet leuk, Girl.
En ik weet ook niet of praten met haar wel zo'n goede oplossing is. Als er al zo lang een patroon is van niet met elkaar praten en geen warmte geven, is een open gesprek er niet zomaar.
Hoe bewust doet je moeder zo, denk je? Want haar reactie op je brief klinkt alsof ze gewoonweg niet in staat is om over persoonlijke dingen te praten.
Kun je met je gevoel bij je vader, broertjes, oof zusje terecht, is er met hen wel echt contact? Ik zou me daar op richten denk ik, zeker als je bang bent je af te sluiten.
Ik kan me ook niet voorstellen dat het fijn is om thuis te wonen in deze sfeer. Of je je op kamers gaat afsluiten voor anderen heb je zelf in de hand.
En ik weet ook niet of praten met haar wel zo'n goede oplossing is. Als er al zo lang een patroon is van niet met elkaar praten en geen warmte geven, is een open gesprek er niet zomaar.
Hoe bewust doet je moeder zo, denk je? Want haar reactie op je brief klinkt alsof ze gewoonweg niet in staat is om over persoonlijke dingen te praten.
Kun je met je gevoel bij je vader, broertjes, oof zusje terecht, is er met hen wel echt contact? Ik zou me daar op richten denk ik, zeker als je bang bent je af te sluiten.
Ik kan me ook niet voorstellen dat het fijn is om thuis te wonen in deze sfeer. Of je je op kamers gaat afsluiten voor anderen heb je zelf in de hand.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
