Heimwee naar vroeger

Eerlijk is eerlijk; ik had een paar dagen geleden nooit verwacht dat ik mijzelf zou inschrijven op de website van VIVA. Voor mijn gevoel is de VIVA toch altijd een soort van meidenblad geweest. Maar ik heb mij er toe gezet omdat ik merk dat gewoon weet dat bepaalde onderwerpen onder meiden makkelijker bespreekbaar zijn dan bij jongens. Ik heb de behoefte mijn verhaal kwijt te moeten.. hopelijk kan dat hier.



Je ziet het al; ik spreek in jongens en meisjes taal. Ik ben 29 jaar en moet mijzelf een vent noemen. Een man. Toch voel ik dat absoluut niet zo. Ik heb een vrij akelige jeugd achter de rug. Op mijn derde uit huis gehaald. Talloze kindertehuizen, pleeggezinnen en zelfs de straat waren mijn thuis. Ja als kind op straat in Nederland komt voor.



Toch heb ik heimwee naar vroeger. En niet zomaar. Het is extreem. Het is niet zo dat ik op dit moment zwaar ongelukkig ben of dat ik geen vooruitzichten heb. Het punt is gewoon dat ik merk dat het gewoon geen zak meer aan is nou. De mensen die ik ken om mij heen doen hun best wel maar het lijkt allemaal zo gespeeld. Zo nep. Zo gehaast, zo 'verantwoordelijk', 'schijnheilig' ..netjes.



Toen ik op mijn 10e weer eens moest verhuizen in de kerstvakantie van 1994 (Ik ging van het pleeggezin waar ik woonde op het platte land naar mijn biologische vader in de grote stad Amsterdam) kwam op een basisschool in Diemen terecht. Opnieuw moest ik 'settelen' en vriendjes maken. Hoewel ik er erg tegenop zag in de kerstvakantie ben ik blij dat ik na oud en nieuw naar die school ging. Ik kwam in een soort gespreid bedje terecht.



De klas waar ik in zat was een geheel. Er waren geen kliekjes en er werden geen kinderen gepest. Toen ik verliefd werd op een meisje uit mijn klas werd er wel lacherig over gedaan, maar daar werd door de juf meteen een stokje voor gestoken. De meeste kinderen kwamen op elkaars verjaardagen. Twee meisjes nodigden zelfs de hele klas uit op hun verjaardag.



Ondanks dat het thuis (bij mijn vader) helemaal niet goed ging was het de beste tijd in mijn leven. Als ik er nu op terug blik geldt dat nog steeds. De onbezorgde tijd vol vriendschappen. Het was niet zomaar even een hutje bouwen of bij elkaar spelen. Als er wat aan de hand was met iemand, dan werd daar voor gezorgd. Kinderen die elkaar troosten e.t.c.



Ik kan mij de avond voor de laatste schooldag nog goed herinneren. Die avond voerden wij zo'n welbekend afscheidsmusical op. Die musical vond ik geen hol aan. Ik wilde niet op het podium en had gelukkig ook geen belangrijke rol. Ik moest de van hout gemaakte nep bus met een paar andere kinderen vastpakken en over het podium 'rijden'.



De volgende dag was de laatste dag. De hele dag werd er muziek gedraaid in de klas. Je weet wel, die jaren 90 rave muziek. Niemand verstond wat er gezongen werd maar die melodieën waren zo vrolijk! Captain Jack, Charlie Lownoise e.t.c.



Toen die dag voorbij was en ik de school uit liep keek ik om en dacht ik bij mijzelf; nu is mijn plekje hier weg. Die basisschool was voor mij een soort thuis. Want bij mijn vader en later op het kindertehuis waar ik terecht kwam ging het helemaal niet goed. Ja ik leefde er en dat was verder ook geen probleem maar er was geen uitzicht. Ik wilde eigenlijk na de zomervakantie gewoon weer terug naar mijn 'plekje'. Ik was nog helemaal niet klaar om naar de middelbare school te gaan. Ik vond het vreselijk.



Toen ik na de tweede dag op de middelbare school thuis kwam (op het kindertehuis) stond er een auto voor de deur. Ik had een vreselijke dag gehad op school. Al die nieuwe gezichten. Geen enkel bekend gezicht. Geen van de klasgenoten van de basisschool was naar deze school gegaan. Ik zat in een klas met een extreem lang raar nummer als 1f1a of iets dergelijks. Ik moest naar klasnummers lopen met zo'n soort zelfde naam. Met een rugtas vol boeken e.t.c.



Maar goed, die auto voor de deur. Toen ik het kindertehuis binnen liep kwam een groepsleider direct naar mij toe lopen en ik moest mee komen naar het kantoor. Daar kreeg ik te horen dat ik direct wat spullen mocht pakken van mijn kamer en naar mijn biologische moeder in Leiden zou worden gebracht.



Ik raakte in paniek en werd met geweld in de auto gepropt. Ik had een vriendinnetje op het kindertehuis en ik weet nog heel goed hoe zij huilend achter de auto aan rende.



Nu was ik ook nog eens mijn 'thuis' 'thuis' kwijt. Waarom werd ik daar op zo'n manier weggehaald? Ze vonden de chemie in de groep niet goed. Ik was daar dus slachtoffer van omdat mijn vader had aangegeven mij niet meer in huis te zullen nemen. Er was dus in dat huis sowieso geen perspectief voor mij. Dus tja, dan wordt je eruit geknikkerd.



Ik was toen dertien. Ik heb bij mijn biologische moeder, die ik trouwens voor het eerst in jaren zag alleen maar gehuild. Dagen lang. Weinig slaap want dat lukte niet meer. Ik heb zelfs gebeld naar het kindertehuis en gesmeekt of ik nog terug mocht komen. Het antwoord was dat ik niet meer mocht bellen. Ik mistte mijn vrienden. Die van de basisschool en die van thuis nu nog sterker. Ik wilde niet meer leven. Ik wilde weg. Ik haatte de wereld. Ik was er klaar mee. Mensen begrepen mij niet.



Mijn moeder werd gek van mij. Zij is sinds mijn heugenis blind en voor de helft verlamd. Ze heeft vroeger een hersenbloeding gehad en mede daardoor was ze ook nog eens psychotisch. Ze kon het gehuil van mij niet meer aan en belde jeugdzorg of ik alsjeblieft opgehaald kon worden.



De gezindsvoogd was razend op mij omdat het erg moeilijk voor hen maakte om een plek te vinden als ik zo 'raar' doe. Dat ik zo loop te huilen. Toen ik dat hoorde besloot ik weg te lopen. Ik ben toen terug naar Amsterdam gegaan en heb daar enkele dagen op straat doorgebracht. Uiteindelijk ben ik naar het kantoor gegaan van Jeugdzorg (die zaten destijds in een omgebouwde parkeergarage bij het metro station Kraaiennest in Amsterdam Zuid-Oost).



Hoeveel adresjes ik sindsdien heb gehad.. ze zijn niet te tellen. De hele stad heb ik gezien. Ben zelfs in Leeuwarden tijdelijk gestald in een Leger Des Heils opvang voor zwervers. Ja ik sliep daar als een kind van dertien tussen volwassen zwervers. In een stapelbed. Ik ben geplaatst in een vreemd opvanghuis in Nieuw-Amsterdam (DR), in huis in Heerenveen, Nogmaals Leeuwarden, een kindertehuis in de jordaan in Amsterdam (vlakbij de rozegracht). Maar ook in een pleeggezin in Zeist. En in dat gezin werd ik seksueel misbruikt waardoor ik daar ben weggelopen.



De bovenstaande alinea beslaan een tijdsbestek van slechts enkele weken. Opnieuw werd ik bij mijn moeder geplaatst. Opnieuw in dat kindertehuis in de jordaan. En het is zo, dat ik vanuit dat kindertehuis zelf heb gebeld naar de tijdelijke school waar ik op zat toen ik in Zeist zat. Want ik had goede herinneringen aan de leraar. Het was een ZMOK school maar wat wil je ook anders? Ik had geen tijd om zelfstandig te zijn, er was al genoeg aan de hand.



Ik heb nooit iemand kwaad gedaan. Noch heb ik mezelf wat aan gedaan. Ik heb wel een paar keer op de rand van een hoge brug in de bijlmer gestaan omdat ik er een einde aan wilde maken. Maar er is altijd iets in mij geweest dat tegen mij zei dat het niet zal helpen.



Door mijn telefoontje kon ik terecht op het internaat waar die school aan was verbonden. Eigenlijk was ik niet geschikt voor dat internaat maar omdat ik aangaf dat ik die school fijn vond (eigen klas en leraar, geen gesjouw met boeken e.t.c.) mocht ik daar komen wonen.



Zoals op vrijwel alle internaten en kindertehuizen zit er een tijdslimiet. En voor dat internaat is dat eigenlijk hooguit 6 maanden. Ik heb er twee jaar gezeten. Daarna moest ik toch echt weg want ik moest plaats vrij maken voor andere kinderen.



Ze hadden voor mij 'een mooi plekje' gevonden in Alphen a/d Rijn: Rijnhove. Ook zo'n soort internaat met een school op het terrein e.t.c. Ik was op dat moment vijftien en absoluut niet van plan te vertrekken. Ik wilde niet naar Rijnhove en weer opnieuw vrienden moeten maken. Weer opnieuw beginnen met alles. Geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht.



Ik ben gebleven tot de dag dat de nieuwe bewoner mijn kamer kwam betrekken. Ik werd eruit getrapt en was niet meer welkom. Ik moest naar Rijnhove gaan en kreeg daar een treinkaartje voor.



Toen heb ik besloten niet langer mee te werken aan dat hele jeugdzorg gedoe. Ik ben nooit naar Rijnhove gegaan. Ik ben naar schiphol gegaan en heb daar anderhalve week gebivakkeerd. Ik ben altijd van de drugs en onderwereld afgebleven. Ik heb geprobeerd er het beste van te maken maar het zat niet mee.



Ik heb toen mijn eigen onderdak gezocht. Heb in Leiden nog op het JKL (crisishuis voor kinderen van Cardea) gezeten. Daar leerde ik een jongen kennen waar ik erg mee bevriend raakte. Alleen, zijn moeder kwam hem ophalen om hem in een huis in Maasttricht (Cadier en Keer) te stoppen. Het St. Joseph huis.. ja dat huis dat de laatste tijd in het nieuws is vanwege ontucht in de jaren 50.



Wij zijn toen weggelopen en ik werd gebeld op mijn mobieltje of ik hem terug wilde brengen naar het crisishuis. Ik was 17 en hij was 14. Ik werd verantwoordelijk gehouden voor zijn weglopen maar hij wilde zelf niet eens weg. Sterker nog, het was zijn plan. Ik heb toen tegen zijn moeder gezegd; als jullie twee handen op 1 buik zijn; waarom kom je dan MIJN vriend ophalen om hem in een kindertehuis 300km hier vandaan te stoppen? Als je van hem houdt, dan zorg je zelf voor hem.. en anders doe ik het wel!



Uiteindelijk heb ik hem wel gebracht en sindsdien heb ik geen 'echte' vrienden meer gekend. Ik begin er gewoon niet meer aan. Zal ze toch verliezen. En tegenwoordig kom ik er al snel achter dat mensen zich anders voordoen dan dat ze zijn. Ik heb hem vreselijk gemist en heb hem nooit meer gezien.



Na die crisisopvang ben ik in een pension gaan wonen. Midden in de bijlmer. Daar heb ik anderhalf jaar gewoond en daarna trok ik mijzelf niks meer aan van andere mensen. Het interesseerde me eigenlijk allemaal niet meer. Dat stukje in mij is overleden. Ik vertrouw niemand meer.



Na dat pension ben ik bij mijn vader in gaan wonen.. en zei; zand over alles (want het interesseerde mij niet meer).. zolang ik maar ergens onderdak had.. toch? zo is mijn hele leven toch al?



Voor mij is er geen plek op deze wereld.

Ik heb mij toen ingeschreven voor een woning in de omgeving van Amsterdam en in 2005 kreeg ik er een aangeboden in Hoofddorp. Daar heb ik een paar maanden gewoond en toen kwam ik er achter dat ik alleen was. Vrijwel niemand kwam mij opzoeken. Waar zijn al mijn jeugdvrienden?



Ik heb toen een brief geschreven naar een oude pleegvader in Drenthe waar ik woonde voordat dit alles begon omdat ik de huur niet meer kon betalen. Omdat ik geen uitzicht meer had. Geen werk, geen uitkering, want daar had ik geen recht op. Het is eigenlijk een wonder dat ik nog leef. Ik leefde in een sociaal isolement.



Inmiddels woon ik 8 jaar in Drenthe. In Borger om precies te zijn en dat gaat redelijk. Maar ik ben anders dan anderen. En ik snap heel goed dat iedereen dat kan zeggen maar zo volwassen voor mijn leeftijd als dat ik toen ik een jaar of 13 was, zo onvolwassen ben ik nu voor mijn leeftijd. Ik ben 29 jaar en woon alleen. Ik voetbal, dus aan 'onder de mensen proberen te zijn' doe ik heus wel. Maar ik voel mij verdoofd.



En dit verhaal een topje van de ijsberg is slechts een verhaal van mijn 10e tot nu. Wat daarvoor allemaal gebeurd is.. is weer een heel verhaal. Want zoals je weet; ik werd op mijn derde uit huis gehaald.



Is dat omdat mijn ouders niet voor mij konden zorgen maar gewoon omdat er geen plek is voor mij?



Ik kan een vrolijke jongen zijn hoor. Echt waar. Maar op dit moment, zeker ook omdat ik vannacht droomde over die basisschool waar ik op zat, ben ik niet zo in de mood en besef ik dat ik gewoon verdoofd ben en als een nachtkaars ben uitgegaan in de afgelopen jaren.



Ik had zoveel energie zoveel zin in het leven. Ik sta overal met een glimlach op de schoolfoto's maar ondertussen werd ik kapot gemaakt. Verkracht (letterlijk en figuurlijk!).



Nu moet ik vertrouwen hebben in de mensen. Nu moet ik zien hoe andere mensen supersnel een oordeel klaar hebben liggen over anderen. Word er lacherig gedaan. Worden kinderen gepest op school.



Er zit nog steeds een kind in mij dat het uitschreeuwt van verdriet. Dat nooit heeft mogen spreken. Nooit heeft mogen spelen. Dat al zijn vrienden meerdere malen is kwijtgeraakt. Waarvan de ouders hem in de steek lieten. Waarvan de mensen hem in de steek lieten.



Wat daar uit opgroeit is geen jongeman die zin heeft in carriere, dat zin heeft in iets te maken van zijn leven. Maar dat elke dag ziet als een drempel waar hij overheen moet. Dat zo min mogelijk in contact wilt komen met mensen. Dat niet makkelijk vrienden zal maken.



Dat geen oplossingen meer ziet.

Geen toekomst.



Moeilijk.

Maar heimwee heeft aan die korte periode op de basisschool.

Waar wel een plekje was voor mij. Waar elke dag een stoel en een tafeltje voor mij klaar stond.



Waar geluisterd werd naar mijn vragen.

Waar ik uit de klas werd gehaald om te vragen wat er aan de hand was thuis.. want ze zagen aan mij.. dat ik nachten niet sliep dat ik werd mishandeld...



Ik mis het.

Helaas, daarvoor is het allemaal te groot en te ingewikkeld. Je hoeft het niet te lezen als het te lang is.

quote:thankyouforthedays schreef op 16 augustus 2013 @ 17:25:

Ten eerste: zoek hulp bij een psycholoog. Dit kan je niet alleen verwerken.



Ten tweede: wijzig je nickname. Je bent nu herkenbaar voor iedereen, je kan beter iets anoniems kiezen.



Ten derde: ook al is het moeilijk, begeef je wel weer onder de mensen. Niet alleen bij voetbal, maar ook echt in gemeenschappen zoals een opleiding, een woning met huisgenoten, werk..Ons gelukgevoel halen we uit contact met medemensen. En ik begrijp dat je geen leuke ervaringen hebt met veel mensen, maar er zijn er nog zoveel meer om te ontmoeten en beter te leren kennen, en er zijn ook mensen die om je zullen geven, en willen luisteren naar je, en die je ZIEN. Doe jezelf niet tekort door alleen te zijn. Er is nog zoveel moois!



En als laatste, weet dat ik je verhaal heb gelezen, dat ik nu op dit moment aan je denk en je het allerbeste wens en hoop dat ik je op deze manier een beetje heb kunnen helpen. Heel veel geluk!



Bedankt.



Het is niet zo zeer dat ik op zoek ben naar hulp. Ik heb een tijdje bij een psychologe gezeten en die heeft ook gewoon eerlijk gezegd dat ze er niet zoveel aan kon doen behalve praten natuurlijk.



Het is niet zo dat ik mensen haat. En het komt misschien wat cru over want ik weet heus wel dat niet iedereen hetzelfde is maar soms zit je in die put en door mijn verhaal hier neer te zetten het ik het gevoel het even kwijt te kunnen.



Vervolgens ga ik gewoon verder waar ik gebleven was en probeer ik zeker onder de mensen te zijn. Maar bijvoorbeeld naar een cafe gaan of iets dergelijks; het maakt mij onzeker. Ik weet niet hoe ik mij daar moet gedragen. Ik snap vaak de humor niet, het is voor mij te oppervlakkig. Heel vreemd.



Hoewel het einde van het verhaal erg triest zal overkomen wil ik in ieder geval bij deze laten weten dat ik er niet zomaar een einde aan maak of iets dergelijks. Ik heb vannacht een droom over mijn basisschool tijd gehad.. dat ik tussen al die kinderen zit (terwijl ik zelf al volwassen ben). Voor mij is dat heel duidelijk een teken dat ik daar ben stil gaan staan.



En hoe raar het ook zal overkomen: Als ik dit leven opnieuw moest doen, zou ik het zo doen. Want ondanks alle ellende zit er ook avontuur in. En dat is wat ik nu ook best wel mis.



Dat ik mijn eigen naam en foto gebruik is omdat ik ben wie ik ben. Ik ben niet bang voor 'afkeuringen' in het 'echte' leven omdat ik hier toevallig met mijn verhaal sta want die afkeuringen komen er sowieso wel. Ik schaam mij niet voor wie ik ben. Maar ik snap wel dat de meesten hun naam en foto niet publiekelijk willen.

quote:missmonroe schreef op 16 augustus 2013 @ 17:33:

Hoi,



Net bijna met tranen in mn ogen je verhaal zitten lezen.

Ik heb geen idee of je er behoefte aan hebt maar ik ga toch reageren.

Ik ga niet mild zijn als je het niet erg vindt (als je dat wel vindt haal ik het weer weg), maar dat overleef je wel



Je hebt een heel erg zwaar leven gehad en nog steeds. Ik heb diep respect en bewondering voor je hoe je toch steeds door gegaan bent.

Echter, je bent absoluut NIET de enige in Nederland die het niet makkelijk heeft.

Daarmee bedoel ik niet dat je niet af en toe even mag janken en schelden, natuurlijk mag dat, je hebt tot nu toe een rotleven gehad.



Echter (nu komt de maar) heb je veel meer invloed op je eigen leven dan je misschien denkt. (en dat je dat misschien niet wist snap ik dondersgoed!)

Je hebt 2 keuzes: keuze 1: de rest van je leven zielig in een hoekje zitten

of keuze 2: wat van je leven maken, want ja, dat kan jij ook.

Echter dan moet je je zelf een flinke schop onder je kont geven. (alhoewel, willen wij ook wel even doen )



Je bent geen 12 meer dus ik denk niet dat ik je hoef te vertellen hoe je keuze 2 moet gaan doen.



Verder wil ik wel even zeggen dat ik het heel moedig van je vind dat je je verhaal verteld. (dit is denk ik al stap 1 naar een ommekeer!)



Ik wens je heel veel sterkte en moed toe



Bedankt!



Laat ik voorop stellen dat ik mijzelf al jaren geleden een schop onder m'n hol heb gegeven. Het is ook zeker niet zo dat ik stil sta en niet verder wil. Maar vandaag kreeg ik weer even zo'n terugslag.. door de flitsen in mijn dromen vannacht. Wil niet zeggen dat ik niet verder ga. Ik had gewoon flink de behoefte om mijn verhaal maar eens de wereld in te slingeren.



Ik weet heel goed dat ik niet de enige ben. En sterker nog; dat er nog ergere verhalen zijn. Maar voor mij is het geen competitie wie het zieligst is. Het is echter wel zo dat ik vaak niet zo goed word begrepen.. vooral door het mannelijk geslacht. Want door zo'n jeugd ben je hoe je het wendt of keert; toch anders. Je gedraagt je anders, je reageert anders.



Maar in een hoek zitten doe ik zeker niet. Misschien komt mijn verhaal wel zo over maar dat is niet zo. Ik doe gewoon m'n ding. Maar heb eens in de zoveel tijd weer zo'n droom.. en dus ook zo'n terugblik en heimwee. Morgen is dat weer geheel anders.

quote:bluebird77 schreef op 16 augustus 2013 @ 17:45:

[...]





Maar vind je het ook prettig dat iedereen hier jou op FB kan opzoeken?Mijn FB is prive. Slechts mijn foto en mijn omslag zijn zichtbaar. Ook wat interesses maar verder niet. Als mensen daar de behoefte aan hebben dan merk ik dat wel. Lijkt me alleen sterk. Ik ben er niet zo bang voor.

quote:Cateautje schreef op 16 augustus 2013 @ 17:38:

Het is niet vreemd dat je ondanks alles je kindertijd romantiseert, want geen mens staat zuiverder in het leven dan een kind.

Toch is het de bedoeling dat je het volwassen zijn accepteert en omhelst, want er is nu eenmaal niets anders dan je volwassenheid. Je kindertijd is echt definitief voorbij.



Ik weet niet wat je allemaal nog te verwerken hebt, maar het lijkt me geen sinecure om daarmee te beginnen. Desalniettemin wel noodzakelijk.



Wat mij opvalt is dat je nooit in de gelegenheid bent geweest om echt een goede relatie op te bouwen met volwassenen en dat je daarom nu niet weet wat je met dat volk aan moet. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen, maar het is toch zaak dat je daarin een inhaalslag maakt en je op al die volwassenen gaat richten, als zijnde een gelijke en niet meer het kinderslachtoffer van........



Je bent je vertrouwen kwijt in de mens. Ik neem aan dat dat in de leeftijd tussen 3 en tienerleeftijd is gebeurd.

Weet dat deze mensen die jou dat gevoel van wantrouwen hebben gegeven, niet de mensen zijn die je nu in je omgeving hebt. De mensen die je nu in je omgeving hebt, die zijn onschuldig aan wat jij allemaal hebt mee moeten maken en ik zou zeggen, geef ze een kans, want met jouw ingebakken wantrouwen krijgen ze dat natuurlijk niet en dat voelen ze wel degelijk aan, met als gevolg dat je alleen in het leven staat.

Je zult wel denken dat het aan hen is om zich tegenover jou te bewijzen, maar zo werkt het niet. Het enige dat ze van jou nodig hebben is een kans, een kans om zichzelf aan je te laten zien, maar daar zit wel de voorwaarde aan dat jij daar mee begint.



Misschien is het inderdaad een goed plan om eens met een psycholoog te praten over de vraag hoe je dit het beste aan kunt pakken, want in je eentje lijkt me verdomd moeilijk.



Ik wens je alle geluk van de wereld.



Ik heb zeker wat aan jouw post. Bedankt. En het klopt zeker wat je schrijft. Vooral dat stuk 'hoe met volwassenen om te gaan'. Dat heb ik zelf ook al wel ingezien (al jaren geleden). Maar zoals ik al eerder schreef. Ik heb wel eens een terugval en dat is vandaag gebeurd.



En dan zie ik het gewoon even niet meer. Maar dat wil niet zeggen dat ik het nooit meer zal zien. Er zijn op dit moment helaas wel mensen die geen flauw benul hebben van waar ik vandaan kom en wel een vet oordeel over mij geveld hebben. Waaronder iemand, die jarenlang veilig thuis heeft kunnen wonen en geen idee heeft wat het is om gewoon nergens een thuis te hebben. Op zulke mensen word ik gewoon kwaad. Niet uit jaloezie maar wel omdat het voor hen zo makkelijk oordelen is.

quote:Groenoog schreef op 16 augustus 2013 @ 17:56:

als je mensen wilt ontmoeten die minder oppervlakkig zijn en een vriendscahp bieden zonder iets terug te verlangen, probeer een kerk, en dat niet de Rooms katholieke, maar een duidelijk protestante kerk (baptisten), op deze opmerking zal ongetwijfeld commentaat komen, kan me niets schelen,



Je dekt je alvast in op een mogelijk commentaar.

Vreemd. Maargoed; ik ben niet op zoek naar vriendschappen die niets terug verwachten. Helemaal niet want ik weet dat ik als vriendschap zeker wat te bieden heb. Het punt is alleen, waar komt de klik vandaan?



Veel mensen die ik 'ken' (geen 'vriendschap') die kennen hun vrienden al vanaf de basis of middelbare school. Daar komen dan slechts enkele mensen bij die zij later hebben ontmoet.



Dat komt omdat zij net als mij 'nog maar' 29 zijn en dus nog niet zo lang volwassen. Maar besef dat ik met een hele kleine kring moet doen. Geen oud-klasgenoten of iets dergelijks. Gewoon helemaal van scratch. En 'als' ik dan oud-klasgenoten tegen kom dan is er een te lange tijd overheen gegaan.



Niet dat ik iemand dat kwalijk neem ofzo. Maar er zit wel een verschil in. Makkelijk vrienden maken doe ik niet. Maar het is niet zo dat ik helemaal geen vrienden meer heb.



Het zit meer zo in elkaar:

Het is net een boekenplank en ik speel rollen in elk boek. Maar de overige mensen van al die boeken kennen elkaar niet.

quote:kipkluifje schreef op 16 augustus 2013 @ 18:01:

Ik proef heel erg in jouw levensverhaal dat jij je nergens thuis en op je plek voelt sinds de basisschool. Wat maakte precies dat jij je daar zo geborgen wist?



Daar had ik veel echte vrienden. En daar voelde ik mij thuis.

Was een vrij hechte groep. Iedereen kwam voor elkaar op in de klas en de feestjes die gegeven werden waren voor iedereen. Ook de juf organiseerde feestjes op school s'avonds voor onze klas.



Ik hecht daar heel veel waarde aan omdat iets soortgelijks daarna zelden is voortgekomen. Maar het klopt helemaal hoor, wat al eens eerder is aangehaald en wat zelfs in mijn eigen verhaal staat (ik wilde eerst helemaal niet naar die nieuwe basisschool).. je moet ergens beginnen. Dat betekent dus dat je stappen moet zetten.



Zoals op een voetbalclub gaan, ergens solliciteren, een opleiding gaan volgen. En dat weet ik.. en dat heb ik ook gedaan. Maar echt vriendschappen zijn daar nog niet uit voortgekomen.