Help, ik ben een alien!

Soms voel ik dat echt zo. Ik vind het leuk dat iedereen verschillend is, en dat niemand precies zoals ik is, maar vaak voel ik me wel heel erg ver van andere mensen afstaan.



Ik heb een chronische ziekte, waardoor ik zeer weinig energie heb en altijd pijn en nog wel meer klachten. Ik heb deze ziekte nu ongeveer 3 jaar.



Het grootste gedeelte van mijn energie gaat op aan werken, maar dit moet wel, want dit is financieel gewoon nodig. Ik ben al minder gaan werken en ander werk gaan doen. Ik werk nu als administratief medewerker, voor mij het hoogst haalbare en moeilijk zat.



Ik vind dus geen aansluiting bij de harde werkers en carrieremakers. Ook niet bij de mensen die zichzelf continu ontwikkelen en opleidingen doen. Ik heb de energie niet om hard en veel te werken, mag blij zijn dat ik uberhaupt nog wat kan werken om mezelf te onderhouden. Iets leren gaat ook niet, door de mist in mijn hoofd, gebrek aan concentratie en geheugenproblemen.



Tussen de huisvrouwen en thuisblijfmoeders hoor ik ook niet. Wij hebben een poetshulp omdat ik niet in staat ben om te poetsen (en mijn vriend er geen zin in heeft) en ik heb altijd al een hekel gehad aan huishoudelijk werk. Ik heb geen kinderwens, ook nooit gehad voordat ik ziek werd.



Met modepoppetjes kan ik ook niet meepraten. Ik ken mensen die de hele tijd bezig zijn met dingen als nepwimpers, gelnagels, hairextensions en de laatste mode. Het is serieus nog nooit in me opgekomen om bijvoorbeeld eens naar een nagelsalon te gaan en ¤55 uit te geven aan gelnagels. Boeit me niet en zo veel geld hebben we niet te besteden. Ziek zijn kost veel geld. Ik probeer er wel verzorgd uit te zien hoor, maar voel me het lekkerst in spijkerbroek en sneakers.



Ik zit ook op een internetforum voor mensen met dezelfde ziekte als ik. Maar zelfs daar voel ik me een alien, omdat ik nog relatief veel kan en daardoor toch een heel ander leven heb. De meesten daar kunnen bijvoorbeeld niet werken en hoeven qua energieplanning en dagbesteding daar dus ook geen rekening mee te houden. Ik ben te ziek om volledig mee te draaien met de gezonde mensen, maar te 'gezond' om bij de zieke mensen te horen.



Ik voel me min of meer vervreemd van iedereen behalve mijn vriend en mijn zusje. Dit gevoel ervaar ik als vervelend, als een gemis. Ik heb ook een groot acceptatieprobleem wat mijn ziekte betreft (en ben hiervoor sinds kort bij een psycholoog). Ik weet niet hoe ik dit moet oplossen en of dit wel op te lossen is.



Misschien herken je je in (een stukje van) deze OP, zo ja, dan hoor ik graag hoe je hiermee omgaat. Herken je niets in dit verhaal, maar wil je toch iets zeggen of vragen over de OP, reageer dan ook gerust. Ik wilde vooral dit eens van me afschrijven ergens waar allerlei verschillende mensen kunnen reageren.