Psyche
alle pijlers
help, ik zit klem
zaterdag 19 juli 2014 om 08:49
Enige jaren gelden hadden mijn (licht autistische) man en ik huwelijksproblemen toen ik voor t eerst in 25 jaar huwelijk een beetje dipperig was (bezorgd om de tijd die hij doorbracht met collega die hij buiten t werk ook nog eens uren belde) en hem nodig had. Hij was er niet voor me en mishandelde me verbaal en fysiek. Hij deed dit naar eigen zeggen uit frustratie. Door deze problemen gingen we niet op vakantie naar zijn zoon in Hongarije. Die zoon pleegde een aantal maanden later zelfmoord (psychische problemen). Een enorme dreun voor mijn man, mijn 3 dochters en mij.
Mijn man is nooit in staat geweest tot het geven van mentale support of warmte, niet aan mij en ook niet aan zijn zoon. Wel zorgt hij financieel voor iedereen (ik verdien zelf ook).
Doordat mijn man een enorme mopperkont is trekt hij iedereen altijd naar beneden, je doet het nooit goed als kind of vrouw. Ik heb daardoor al die jaren 'tegenwind' gehad. Of t nu een zware zwangerschap of een avondstudie was: hij was de beste anti-support die je je kan voorstellen. Altijd mopperen nooit iets goed doen: ik ben er zo moe door geworden.
Van binnen voel ik me leeg. Niet meer in staat tot datgene waar ik ooit goed in was: het geven van warmte en liefde.
Ik zou t liefst alleen gaan wonen. Het beetje meer geregel wat ik dan zal ervaren weegt volgens mij op tegen het niet constant bemopperd (en daardoor beschadigd) worden.
Maar ik heb zo te doen met mijn man. Hij heeft zijn zoon verloren op een onvoorstelbare rotmanier. Ook ben ik bang dat hij ook zelfmoord zal plegen. Wat kan ik doen?
Mijn man is nooit in staat geweest tot het geven van mentale support of warmte, niet aan mij en ook niet aan zijn zoon. Wel zorgt hij financieel voor iedereen (ik verdien zelf ook).
Doordat mijn man een enorme mopperkont is trekt hij iedereen altijd naar beneden, je doet het nooit goed als kind of vrouw. Ik heb daardoor al die jaren 'tegenwind' gehad. Of t nu een zware zwangerschap of een avondstudie was: hij was de beste anti-support die je je kan voorstellen. Altijd mopperen nooit iets goed doen: ik ben er zo moe door geworden.
Van binnen voel ik me leeg. Niet meer in staat tot datgene waar ik ooit goed in was: het geven van warmte en liefde.
Ik zou t liefst alleen gaan wonen. Het beetje meer geregel wat ik dan zal ervaren weegt volgens mij op tegen het niet constant bemopperd (en daardoor beschadigd) worden.
Maar ik heb zo te doen met mijn man. Hij heeft zijn zoon verloren op een onvoorstelbare rotmanier. Ook ben ik bang dat hij ook zelfmoord zal plegen. Wat kan ik doen?
zaterdag 19 juli 2014 om 08:58
Je bent het je kinderen verplicht om weg te gaan.
Zo te lezen is er sprake van een langdurige situatie die ongezond is voor je kinderen, met fysieke en emotiole mishandeling.
Je kinderen zouden je eerste prioriteit moeten zijn en zij zijn niet gebaat bij een vergiftigde omgeving.
Zo te lezen is er sprake van een langdurige situatie die ongezond is voor je kinderen, met fysieke en emotiole mishandeling.
Je kinderen zouden je eerste prioriteit moeten zijn en zij zijn niet gebaat bij een vergiftigde omgeving.
Wees altijd jezelf. Tenzij je een eenhoorn kan zijn. Wees dan een eenhoorn.
zaterdag 19 juli 2014 om 09:00
Hij heeft hulp nodig. Slaan uit frustratie moet je ook niet accepteren. En hulp bij het verwerken van het verlies van zijn zoon.
Als ik zo je verhaal lees zou ik zeggen, ga op jezelf wonen met je 3 dochters. Zoek voor jezelf ook hulp om steun te krijgen wat je het beste kan doen. Dat is zo vanaf hier niet te beoordelen.
Maar al dat negatieve heeft je niets gebracht en alleen maar energie gekost. Dit gaat van kwaad tot erger.
Sterkte
Als ik zo je verhaal lees zou ik zeggen, ga op jezelf wonen met je 3 dochters. Zoek voor jezelf ook hulp om steun te krijgen wat je het beste kan doen. Dat is zo vanaf hier niet te beoordelen.
Maar al dat negatieve heeft je niets gebracht en alleen maar energie gekost. Dit gaat van kwaad tot erger.
Sterkte
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zaterdag 19 juli 2014 om 09:02
Je hebt 3 dochters, wie hebben zij dan? Als ij bij je man blijft zijn zowel jij als hij emotioneel niet in staat hen iets te bieden.
En waarom zou je man zelfmoord plegen als je weggaat? Hij behandelt je in ieder geval niet alsof hij veel van je houdt.
En waarom zou je man zelfmoord plegen als je weggaat? Hij behandelt je in ieder geval niet alsof hij veel van je houdt.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zaterdag 19 juli 2014 om 09:09
quote:kikkeranna schreef op 19 juli 2014 @ 08:51:
Jij bent niet verantwoordelijk voor het geluk en leven van je man. Wel voor dat van jezelf.
+1
De oplossing in een notendop. En voor het geluk van jullie dochters uiteraard, die krijgen hier vast ook wat van mee. Blijft een rotbeslissing dat snap ik maar volgens mij wel de beste... sterkte vrouw
Jij bent niet verantwoordelijk voor het geluk en leven van je man. Wel voor dat van jezelf.
+1
De oplossing in een notendop. En voor het geluk van jullie dochters uiteraard, die krijgen hier vast ook wat van mee. Blijft een rotbeslissing dat snap ik maar volgens mij wel de beste... sterkte vrouw
zaterdag 19 juli 2014 om 11:19
quote:redhothead schreef op 19 juli 2014 @ 09:03:
En, mocht je weggaan bij man: een co-ouderschap is de beste optie, zo verliest je man zijn kinderen ook niet.
Hoe ik de OP lees zijn het niet zijn dochters, ze heeft het over MIJN dochters. Ik neem aan dat je anders zegt `onze` dochters.
Maar misschien lees ik het verkeerd hoor.
En, mocht je weggaan bij man: een co-ouderschap is de beste optie, zo verliest je man zijn kinderen ook niet.
Hoe ik de OP lees zijn het niet zijn dochters, ze heeft het over MIJN dochters. Ik neem aan dat je anders zegt `onze` dochters.
Maar misschien lees ik het verkeerd hoor.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zaterdag 19 juli 2014 om 11:37
quote:Broedkippetje schreef op 19 juli 2014 @ 08:58:
Je bent het je kinderen verplicht om weg te gaan.
Zo te lezen is er sprake van een langdurige situatie die ongezond is voor je kinderen, met fysieke en emotiole mishandeling.
Je kinderen zouden je eerste prioriteit moeten zijn en zij zijn niet gebaat bij een vergiftigde omgeving.
+1000
Ik ben opgegroeid met een soortgelijke vader. Getuige geweest van hoe mijn vader mijn moeder behandelde ( wel nooit fysiek geweld)
Het heeft een grote impact gehad voor mij als kind om in die verstikkende atmosfeer te zitten. Mijn moeder durfde niet te scheiden, mijn vader heeft inderdaad zelfmoord gepleegd toen wij kinderen allang volwassen waren omdat hij uiteindelijk waarschijnlijk wel doorhad dat niemand nog van hem hield. En nee, wij voelen ons daarvoor niet verantwoordelijk, het was zijn eigen keus. ( Ik was en ben nu stiekem nog steeds heel blij dat hij dat gedaan heeft)
1 Zus is nu gescheiden na een soortgelijke partner. Andere zus ook gescheiden na verkeerde partnerkeuze. Ik idem dito, daarnaast heb ik een zero tolerance voor negatief gedrag van mensen, moet ze dan letterlijk buiten de deur hebben,omdat ik dan datzelfde gevoel krijg als wat ik had als kind. Als jij niet van je man gaat scheiden leren je dochters iets heel verkeerds van jou en dat kan ze hun leven lang achtervolgen in verkeerde partnerkeuzes, ongelukkig zijn in relaties! Ik vind echt dat je het aan je kinderen verplicht bent om voor jezelf en voor hun te kiezen!
Dat medelijden wat je voor je man voelt, dat had ook mijn ene zus die een soortgelijke man had als die van jou. Daar moet je echt los van zien te komen en jezelf het belangrijkste leren te vinden! Mijn zus is in therapie gegaan en dat heeft haar erg geholpen om uiteindelijk te durven scheiden. Ze is nu erg gelukkig, leeft weer, doet leuke dingen. Ik hoop dat je een fijne familie en vrienden hebt die je kunnen steunen. Door in zo'n energievretende relatie te zitten kan het zijn dat je je sociale contacten hebt verwaarloosd. Bouw ze weer op, praat hierover met familie en vrienden, wees open. Je zal zien dat er heel veel mensen zijn die je gaan steunen!
Sterkte voor jou en je kinderen.
Je bent het je kinderen verplicht om weg te gaan.
Zo te lezen is er sprake van een langdurige situatie die ongezond is voor je kinderen, met fysieke en emotiole mishandeling.
Je kinderen zouden je eerste prioriteit moeten zijn en zij zijn niet gebaat bij een vergiftigde omgeving.
+1000
Ik ben opgegroeid met een soortgelijke vader. Getuige geweest van hoe mijn vader mijn moeder behandelde ( wel nooit fysiek geweld)
Het heeft een grote impact gehad voor mij als kind om in die verstikkende atmosfeer te zitten. Mijn moeder durfde niet te scheiden, mijn vader heeft inderdaad zelfmoord gepleegd toen wij kinderen allang volwassen waren omdat hij uiteindelijk waarschijnlijk wel doorhad dat niemand nog van hem hield. En nee, wij voelen ons daarvoor niet verantwoordelijk, het was zijn eigen keus. ( Ik was en ben nu stiekem nog steeds heel blij dat hij dat gedaan heeft)
1 Zus is nu gescheiden na een soortgelijke partner. Andere zus ook gescheiden na verkeerde partnerkeuze. Ik idem dito, daarnaast heb ik een zero tolerance voor negatief gedrag van mensen, moet ze dan letterlijk buiten de deur hebben,omdat ik dan datzelfde gevoel krijg als wat ik had als kind. Als jij niet van je man gaat scheiden leren je dochters iets heel verkeerds van jou en dat kan ze hun leven lang achtervolgen in verkeerde partnerkeuzes, ongelukkig zijn in relaties! Ik vind echt dat je het aan je kinderen verplicht bent om voor jezelf en voor hun te kiezen!
Dat medelijden wat je voor je man voelt, dat had ook mijn ene zus die een soortgelijke man had als die van jou. Daar moet je echt los van zien te komen en jezelf het belangrijkste leren te vinden! Mijn zus is in therapie gegaan en dat heeft haar erg geholpen om uiteindelijk te durven scheiden. Ze is nu erg gelukkig, leeft weer, doet leuke dingen. Ik hoop dat je een fijne familie en vrienden hebt die je kunnen steunen. Door in zo'n energievretende relatie te zitten kan het zijn dat je je sociale contacten hebt verwaarloosd. Bouw ze weer op, praat hierover met familie en vrienden, wees open. Je zal zien dat er heel veel mensen zijn die je gaan steunen!
Sterkte voor jou en je kinderen.
