Psyche
alle pijlers
Help me even..
zaterdag 31 maart 2012 om 21:20
Hoi allemaal,
Misschien zijn er hier meiden die dit ook meegemaakt hebben, of er in ieder geval wat van af weten
!
3 maanden geleden ben ik totaal ingestort (paniekstoornis), en heb ong. 5 weken op de bank gelegen met 5 oxazepam op een dag.
Kon werkelijk niets meer.
Bij de huisarts en psycholoog beland, al in de eerste week.
Wist niet wat me overkwam.
Antidepressiva voorgeschreven (Sertraline)..
Eerst 3 weken 50 mg, toen opgehoogd naar 100 omdat ik angsten bleef houden.
Daarna gaat het langzamerhand wat beter.
Ik kom hier in de omgeving overal weer een beetje, en werk weer een paar uur (wel met lichte angst, maar het word minder)..
Hou ik dit altijd een beetje?
Verder ben ik 4 van de 5 dagen ontzettend somber in mezelf..
Ik blijf maar malen, malen, malen, piekeren en nog eens piekeren.
Wat heeft het leven voor zin?
En dan zeg ik gelijk tegen mezelf: tuurlijk, je man, kids enz.
Hoe komt het dat ik dit gekregen heb?
En dan zeg ik gelijk tegen mezelf: er zijn zoveel mensen die dit hebben gehad.
Kom ik ooit van de medicijnen af?
En dan zeg ik gelijk tegen mezelf: je hebt ze nu nodig.
Wordt ik ooit weer de oude?
Ik weet daar geen antwoord op.
Kan ik ooit weer vrolijk zijn?
Ik weet het niet.
Volgens mij is dit een HEEL rommelig verhaal, maar goed..
Schrijf wat, als je wat weet.
Wil zo graag weer genieten van de kleine dingen.
Probeer het de hele dag door, maar het lukt niet.
Heeft dit tijd nodig?
Of heb ik er blijvend wat aan overgehouden?
Moet ik hier mee leren omgaan? (DAT WIL IK NIET)..
Gr en bedankt vast voor je reactie
Misschien zijn er hier meiden die dit ook meegemaakt hebben, of er in ieder geval wat van af weten
!3 maanden geleden ben ik totaal ingestort (paniekstoornis), en heb ong. 5 weken op de bank gelegen met 5 oxazepam op een dag.
Kon werkelijk niets meer.
Bij de huisarts en psycholoog beland, al in de eerste week.
Wist niet wat me overkwam.
Antidepressiva voorgeschreven (Sertraline)..
Eerst 3 weken 50 mg, toen opgehoogd naar 100 omdat ik angsten bleef houden.
Daarna gaat het langzamerhand wat beter.
Ik kom hier in de omgeving overal weer een beetje, en werk weer een paar uur (wel met lichte angst, maar het word minder)..
Hou ik dit altijd een beetje?
Verder ben ik 4 van de 5 dagen ontzettend somber in mezelf..
Ik blijf maar malen, malen, malen, piekeren en nog eens piekeren.
Wat heeft het leven voor zin?
En dan zeg ik gelijk tegen mezelf: tuurlijk, je man, kids enz.
Hoe komt het dat ik dit gekregen heb?
En dan zeg ik gelijk tegen mezelf: er zijn zoveel mensen die dit hebben gehad.
Kom ik ooit van de medicijnen af?
En dan zeg ik gelijk tegen mezelf: je hebt ze nu nodig.
Wordt ik ooit weer de oude?
Ik weet daar geen antwoord op.
Kan ik ooit weer vrolijk zijn?
Ik weet het niet.
Volgens mij is dit een HEEL rommelig verhaal, maar goed..
Schrijf wat, als je wat weet.
Wil zo graag weer genieten van de kleine dingen.
Probeer het de hele dag door, maar het lukt niet.
Heeft dit tijd nodig?
Of heb ik er blijvend wat aan overgehouden?
Moet ik hier mee leren omgaan? (DAT WIL IK NIET)..
Gr en bedankt vast voor je reactie
zaterdag 31 maart 2012 om 21:27
Ik heb ik jouw schoenen gestaan en JA het kan helemaal goed komen. Dat vraagt wel tijd, inzicht en inzet. Krijg je geen therapie? Dat lijkt me wel een absolute must. Gewoon een goed gesprek met een therapeut af en toe.
Daar kun je ook al je vragen en onzekerheden kwijt.
Zet m op meid, het komt echt goed maar vraag wel hulp!
Daar kun je ook al je vragen en onzekerheden kwijt.
Zet m op meid, het komt echt goed maar vraag wel hulp!
zaterdag 31 maart 2012 om 21:37
Ik heb zelf jaren geleden terug ook paniekaanvallen gehad.
Heb destijds veel gehad aan een training bij een lokale geestelijke gezondsorganisatie.
Ook mijn medecursisten hebben er veel aan gehad.
Het gaat geleidelijk met zo'n cursus.
Sommige medecursisten zijn zelfs van de medicijnen afgekomen.
Wat velen ook fijn vonden was de erkenning en herkenning.
Je bent niet allleen hier in.
In zo'n groep kun je echt je ei kwijt.
Ook rustgevende cd's kunnen helpen.
Veel sterkte en een knuffel voor jou
Heb destijds veel gehad aan een training bij een lokale geestelijke gezondsorganisatie.
Ook mijn medecursisten hebben er veel aan gehad.
Het gaat geleidelijk met zo'n cursus.
Sommige medecursisten zijn zelfs van de medicijnen afgekomen.
Wat velen ook fijn vonden was de erkenning en herkenning.
Je bent niet allleen hier in.
In zo'n groep kun je echt je ei kwijt.
Ook rustgevende cd's kunnen helpen.
Veel sterkte en een knuffel voor jou
Je m"appelle belle
zaterdag 31 maart 2012 om 21:40
Even wat antwoorden op jullie vragen:
Ik ben in behandeling bij een psych.
Weet niet of dit me voldoende helpt.
Het is een superfijne vrouw, en ze heeft veel ervaring, dus denk dat ik meer niet kan verwachten.
Wat ik me nu met regelmaat idd afvraag is: ben ik niet somber door de AD!?
Maar dat lijkt me sterk, het heeft me wel uit een diep dal gehaald.
En het heet toch niet voor niets ANTIdepressiva?
Pff.. soms ben je zo radeloos, terwijl ik zo van kleine dingen kon genieten.. (het zonnetje, fietsen enz.)
Ja, hiervoor was ik ook met regelmaat somber.
Zag gauw bergen.. maar dat duurde nooit langer dan een week.
En ik was toch ook wel echt gelukkig, ondanks dat ik een stresskip ben.
Heb wel snel 2 kinderen gekregen.
(nu 2.5 en 11 maanden)..
Heb daarom ook aan een Postnatale Depressie gedacht, maar volgens de huisarts is dat na 8 a 9 maanden niet meer mogelijk.
Stomme angsten en onrust.
Bah.
Ik ben in behandeling bij een psych.
Weet niet of dit me voldoende helpt.
Het is een superfijne vrouw, en ze heeft veel ervaring, dus denk dat ik meer niet kan verwachten.
Wat ik me nu met regelmaat idd afvraag is: ben ik niet somber door de AD!?
Maar dat lijkt me sterk, het heeft me wel uit een diep dal gehaald.
En het heet toch niet voor niets ANTIdepressiva?
Pff.. soms ben je zo radeloos, terwijl ik zo van kleine dingen kon genieten.. (het zonnetje, fietsen enz.)
Ja, hiervoor was ik ook met regelmaat somber.
Zag gauw bergen.. maar dat duurde nooit langer dan een week.
En ik was toch ook wel echt gelukkig, ondanks dat ik een stresskip ben.
Heb wel snel 2 kinderen gekregen.
(nu 2.5 en 11 maanden)..
Heb daarom ook aan een Postnatale Depressie gedacht, maar volgens de huisarts is dat na 8 a 9 maanden niet meer mogelijk.
Stomme angsten en onrust.
Bah.
zaterdag 31 maart 2012 om 21:41
Ik herken vooral de cirkelredenatie die maar niet stopt. Ook de angst dat het nooit meer goed komt herken ik. (veel te erg helaas )
Helaas geen advies voor je.....het kost tijd denk ik, maar ik wil je wel even een hart onder de riem steken. Ik heb zelf een topic lopen "van sterke vrouw naar...,?" ook daar zijn al goede tips voorbij gekomen.
Succes en
Helaas geen advies voor je.....het kost tijd denk ik, maar ik wil je wel even een hart onder de riem steken. Ik heb zelf een topic lopen "van sterke vrouw naar...,?" ook daar zijn al goede tips voorbij gekomen.
Succes en
zaterdag 31 maart 2012 om 21:44
Ninosz, allereerst een
Zoals je zelf al zegt: je hebt de medicatie nu nodig. Intussen werk je aan jezelf door naar een psycholoog te gaan. Dat is voor nu een goede combinatie.
Medicatie hoeft echt niet voor altijd te zijn. Zie het als een reddingsboei als je te water bent geraakt terwijl je niet kunt zwemmen. Iemand kan aan de kant gaan staan roepen: 'Je had beter kunnen leren zwemmen,' maar daar verzuip je nu mee. Dus eerst die boei, dan leren zwemmen.
Het heeft inderdaad tijd nodig. Zoals het ook de tijd heeft gehad om zich in jou te nestelen en er uiteindelijk uit te komen. Maar wat er ooit in is gebracht, kan er ook echt weer uit verdwijnen.
Zoals je zelf al zegt: je hebt de medicatie nu nodig. Intussen werk je aan jezelf door naar een psycholoog te gaan. Dat is voor nu een goede combinatie.
Medicatie hoeft echt niet voor altijd te zijn. Zie het als een reddingsboei als je te water bent geraakt terwijl je niet kunt zwemmen. Iemand kan aan de kant gaan staan roepen: 'Je had beter kunnen leren zwemmen,' maar daar verzuip je nu mee. Dus eerst die boei, dan leren zwemmen.
Het heeft inderdaad tijd nodig. Zoals het ook de tijd heeft gehad om zich in jou te nestelen en er uiteindelijk uit te komen. Maar wat er ooit in is gebracht, kan er ook echt weer uit verdwijnen.
zaterdag 31 maart 2012 om 21:45
Ik herken het ook. Heb enkele jaren gelden een paniekaanval gehad. Heel heftig!!!! Daarna ook enkele weken helemaal van de wap geweest, maar is daarna snel weer goed gekomen. Gaat wel langzaam, maar het komt echt goed! Probeer vooral dingen te blijven doen en niet passief te worden, hoe moeilijk dat ook is. Het had bij mij met stress te maken. Hoe is dat bij jou? Ervaar je ergens stress van of herken je dit niet?
zaterdag 31 maart 2012 om 21:47
Je kan echt weer vrolijk worden, maar dit heeft, helaas, wel tijd nodig. Je schrijft dat de AD je wel uit een diep dal gehaald hebben. Dit klinkt voor mij heel bekend. Het helpt tijdelijk en daarna sluipt de angst, de somberheid er weer in. Toen is de dosering van m'n ad aangepast, en wat maakte dat een verschil!
Het zou zomaar kunnen dat je niet het goede medicijn slikt of nog niet op de goede dosering zit. Ik ben zelf ook begonnen met de combinatie huisarts en eerstelijns psycholoog, maar soms is dat niet genoeg. Als deze behandeling je nu niet verder helpt, als je erin vastloopt, zou ik je willen aanraden eens te vragen naar een doorverwijzing naar de GGZ.
Psychiaters zijn echt specialist op het gebied van medicatiebeleid op dit gebied, de huisarts niet. Ik ken behoorlijk wat mensen die via de ha ad voorgeschreven kregen, maar die pas echt vooruit zijn gegaan na aanpassing van medicatie door een psychiater. Daar is niks genants aan.
Het zou zomaar kunnen dat je niet het goede medicijn slikt of nog niet op de goede dosering zit. Ik ben zelf ook begonnen met de combinatie huisarts en eerstelijns psycholoog, maar soms is dat niet genoeg. Als deze behandeling je nu niet verder helpt, als je erin vastloopt, zou ik je willen aanraden eens te vragen naar een doorverwijzing naar de GGZ.
Psychiaters zijn echt specialist op het gebied van medicatiebeleid op dit gebied, de huisarts niet. Ik ken behoorlijk wat mensen die via de ha ad voorgeschreven kregen, maar die pas echt vooruit zijn gegaan na aanpassing van medicatie door een psychiater. Daar is niks genants aan.
zaterdag 31 maart 2012 om 21:51
Superbedankt voor jullie reacties.
Ik zit hier bijna te huilen, blij om herkenning te lezen.
Echt huilen kan ik niet meer met die AD.
Kan gewoon niet mezelf zijn nu.
Ik probeer idd gewoon dingen te doen.
Boodschappen, verjaardagen, werken, visites..
Maar die gedachten.. het komt niet goed, het komt niet goed, dat is zo n ramp.
Man en kids merken weinig meer aan me (zegt mn man).
Het kan bij mij ook met stress te maken hebben.
Ik kon/kan nooit rustig stilzitten en genieten, of het was een kwartiertje hoogstens.
Maar geef me nu maar even dat kwartiertje.
Hier word ik ook niet vrolijk van.
En boedhabuikje123, ik heb al een gedeelte van je topic gelezen.
Veel herkenning ook.
Ik blijf je volgen..
Ik zit hier bijna te huilen, blij om herkenning te lezen.
Echt huilen kan ik niet meer met die AD.
Kan gewoon niet mezelf zijn nu.
Ik probeer idd gewoon dingen te doen.
Boodschappen, verjaardagen, werken, visites..
Maar die gedachten.. het komt niet goed, het komt niet goed, dat is zo n ramp.
Man en kids merken weinig meer aan me (zegt mn man).
Het kan bij mij ook met stress te maken hebben.
Ik kon/kan nooit rustig stilzitten en genieten, of het was een kwartiertje hoogstens.
Maar geef me nu maar even dat kwartiertje.
Hier word ik ook niet vrolijk van.
En boedhabuikje123, ik heb al een gedeelte van je topic gelezen.
Veel herkenning ook.
Ik blijf je volgen..
zaterdag 31 maart 2012 om 21:55
Ninoz je verhaal is herkenbaar. Ik vroeg me ook geregeld af stopt dit ooit? Gaat dit een keer over? Helaas ging dat heel langzaam.
Mocht je twijffels hebben over je AD (het kan je depressie namelijk erger maken, maar het hoeft niet) bespreek het dan eens met de huisarts. Er zijn meerdere soorten en wie weet past een andere AD beter bij je. Ik slik bijvoorbeeld AD niet voor depressie maar puur voor de angstaanvallen.
Mocht je twijffels hebben over je AD (het kan je depressie namelijk erger maken, maar het hoeft niet) bespreek het dan eens met de huisarts. Er zijn meerdere soorten en wie weet past een andere AD beter bij je. Ik slik bijvoorbeeld AD niet voor depressie maar puur voor de angstaanvallen.
zaterdag 31 maart 2012 om 21:58
zaterdag 31 maart 2012 om 22:04
Paniekstoornis gaat heel vaak samen met een depressie. Dus als jij dat gevoel zelf hebt, zou ik dat zeker bespreken met je psycholoog.
Overstappen van medicatie lijkt misschien eng, maar je kunt je afvragen wat je ermee wil bereiken. Wellicht denk je: het kan haast niet erger. Dan is er niets te verliezen. En wat Tikker al zegt: bij de één past AD x en bij de ander past y beter.
Mag ik je wat vragen Ninosz? Wat gebeurt er als je een paniekaanval hebt? En wat doe je op zo'n moment? Heb je daar gedurende de rest van de dag ook last van in een bepaalde (mindere) mate?
Overstappen van medicatie lijkt misschien eng, maar je kunt je afvragen wat je ermee wil bereiken. Wellicht denk je: het kan haast niet erger. Dan is er niets te verliezen. En wat Tikker al zegt: bij de één past AD x en bij de ander past y beter.
Mag ik je wat vragen Ninosz? Wat gebeurt er als je een paniekaanval hebt? En wat doe je op zo'n moment? Heb je daar gedurende de rest van de dag ook last van in een bepaalde (mindere) mate?
zaterdag 31 maart 2012 om 22:14
Okay, dus het is heel logisch dat er een depressie volgt op een paniekstoornis?
Ik denk ook gewoon dat ik geduld moet hebben.. het is (pas) 3 maanden aan de gang)..
Ennu, moet je kijken wat ik allemaal weer doe nadat ik zo ben ingestort geweest.
De buitenwereld merkt weinig meer aan me..
Het is nu nog puur wat er in mezelf gebeurd.. die gedachten.
Zooooooooo negatief.
Ik kan ze ook niet ombuigen, heel soms maar, of ik vergeet ze als ik druk bezig ben.
Dus dat is wat ik nu vooral doe: bezig blijven!
Paniekaanvallen heb ik bijna niet meer.
Ze zetten in ieder geval niet meer door.
Weet mn ademhaling onder controle te houden.
Hyper nog wel licht regelmatig, maar zet ook niet meer door.
In oude vertrouwde situaties waar ik nu weer voor het eerst heen moet, merk ik wel dat het nog even misgaat: word heel zenuwachtig / zweten / verkeerde ademhaling.
Ik had er eerder de rest van de dag idd ook last van, vooral van die verkeerde ademhaling.
Ga nu ook ademhalingstherapie krijgen.
Ik denk ook gewoon dat ik geduld moet hebben.. het is (pas) 3 maanden aan de gang)..
Ennu, moet je kijken wat ik allemaal weer doe nadat ik zo ben ingestort geweest.
De buitenwereld merkt weinig meer aan me..
Het is nu nog puur wat er in mezelf gebeurd.. die gedachten.
Zooooooooo negatief.
Ik kan ze ook niet ombuigen, heel soms maar, of ik vergeet ze als ik druk bezig ben.
Dus dat is wat ik nu vooral doe: bezig blijven!
Paniekaanvallen heb ik bijna niet meer.
Ze zetten in ieder geval niet meer door.
Weet mn ademhaling onder controle te houden.
Hyper nog wel licht regelmatig, maar zet ook niet meer door.
In oude vertrouwde situaties waar ik nu weer voor het eerst heen moet, merk ik wel dat het nog even misgaat: word heel zenuwachtig / zweten / verkeerde ademhaling.
Ik had er eerder de rest van de dag idd ook last van, vooral van die verkeerde ademhaling.
Ga nu ook ademhalingstherapie krijgen.
zaterdag 31 maart 2012 om 22:21
Sow hee! Zie eens hoe goed je het al doet!! Wees jij maar lekker trots op jezelf
Krijg je cognitieve gedragstherapie bij de psych? En misschien is een mind fulness cursus iets voor je. Ik heb er veel aan gehad op het vlak van ademhaling, tot rust komen en loslaten. Ik heb er echt een haat/liefde verhouding mee maar het heeft me wel geholpen.
Of het logisch is dat er een depressie volgt op een paniekstoornis lijkt me niet juist. Maar.... doordat je medicijnen krijgt en ook naar acceptatieniveau gaat kan het zijn dat er al een onderliggende depressie was, die nog niet echt tot uiting was gekomen, en nu dus wel tot uiting komt. Maar die vraag kan je het beste aan je psych stellen.
Krijg je cognitieve gedragstherapie bij de psych? En misschien is een mind fulness cursus iets voor je. Ik heb er veel aan gehad op het vlak van ademhaling, tot rust komen en loslaten. Ik heb er echt een haat/liefde verhouding mee maar het heeft me wel geholpen.
Of het logisch is dat er een depressie volgt op een paniekstoornis lijkt me niet juist. Maar.... doordat je medicijnen krijgt en ook naar acceptatieniveau gaat kan het zijn dat er al een onderliggende depressie was, die nog niet echt tot uiting was gekomen, en nu dus wel tot uiting komt. Maar die vraag kan je het beste aan je psych stellen.
zaterdag 31 maart 2012 om 22:50
zaterdag 31 maart 2012 om 23:28
Ik herken het piekeren wel uit je OP. Bij mij hielpen AD niet voldoende en heb er een ander middel bijgekregen om het piekeren te stoppen. Nadeel is wel dat ik daar vlak van word. De dalen zijn er uit, maar de pieken ook. Misschien heb je toch andere medicatie nodig?
Verder heeft het waarschijnlijk veel tijd nodig. Bij mij duurde het meestal een half jaar voor de zwarte wolk witter werd en ik weer kon genieten van kleine (en grote) dingen.
Knap dat je toch van alles onderneemt en hulp hebt gezocht. Ook jij word elke dag een beetje beter en sterker!
Verder heeft het waarschijnlijk veel tijd nodig. Bij mij duurde het meestal een half jaar voor de zwarte wolk witter werd en ik weer kon genieten van kleine (en grote) dingen.
Knap dat je toch van alles onderneemt en hulp hebt gezocht. Ook jij word elke dag een beetje beter en sterker!
zondag 1 april 2012 om 19:38
Cognitieve gedragstherapie heb ik (nog) niet..
Wat houd dat precies in?
Vandaag ook weer zo lopen piekeren bij tijden.
Zie ook nog niet echt een stijgende lijn ofzo..
Bedoel, elke dag is het nog piekeren, piekeren, en vooral zooooooooo somber.
Probeer zoveel te doen wat ik leuk vond..
Straks met zoontje een stuk gefietst, heerlijk met gezinnetje gelopen, gezellig dagje thuis..
Maar waarom kan ik niet genieten hiervan?
Omdat ik maar continu blijf piekeren over het feit dat ik me somber voel.
Ik WIL weer genieten, maar het lukt niet...
Welke medicijnen heb jij gekregen voor het piekeren Yvonne77?
Ennu.. word het niet meer beter met die antidepressiva die ik nu slik? (Sertraline 100mg)..
Of kan er na 3 maanden nog steeds verbetering optreden, omtrend die gedachtes / somberheid.?
Hoe lang duurt normaal gesproken een depressie / paniekstoornis?
Ik ben er zo klaar mee..
Laat me dan maar gewoon ''gewoon'' zijn.
Hoeft niet perse extreem vrolijk te zijn, maar als ik maar niet meer zo pieker..
Wat houd dat precies in?
Vandaag ook weer zo lopen piekeren bij tijden.
Zie ook nog niet echt een stijgende lijn ofzo..
Bedoel, elke dag is het nog piekeren, piekeren, en vooral zooooooooo somber.
Probeer zoveel te doen wat ik leuk vond..
Straks met zoontje een stuk gefietst, heerlijk met gezinnetje gelopen, gezellig dagje thuis..
Maar waarom kan ik niet genieten hiervan?
Omdat ik maar continu blijf piekeren over het feit dat ik me somber voel.
Ik WIL weer genieten, maar het lukt niet...
Welke medicijnen heb jij gekregen voor het piekeren Yvonne77?
Ennu.. word het niet meer beter met die antidepressiva die ik nu slik? (Sertraline 100mg)..
Of kan er na 3 maanden nog steeds verbetering optreden, omtrend die gedachtes / somberheid.?
Hoe lang duurt normaal gesproken een depressie / paniekstoornis?
Ik ben er zo klaar mee..
Laat me dan maar gewoon ''gewoon'' zijn.
Hoeft niet perse extreem vrolijk te zijn, maar als ik maar niet meer zo pieker..
dinsdag 3 april 2012 om 11:53
Beste Ninosz. Ik snap heel goed dat je wilt dat het over gaat en dat je je weer beter voelt, maar het lijkt me dat je eerst moet accepteren DAT je het hebt. Uit wat ik lees blijf je namelijk vechten tegen tegen gevoelens en dat je het niet begrijpt. Soms kun je niet alles begrijpen en moet je accepteren dat je iets hebt. Dat is vaak de eerste stap naar verbetering.
