Psyche
alle pijlers
Herinneringen
woensdag 8 augustus 2012 om 22:17
Ik heb aan de ene kant een fijne jeugd gehad met ouders die goed in de slappe was zaten: veel op vakanties, weinig tekort gehad en ook bijgedragen aan mijn studies.
Aan de andere kant zijn er ook een hoop dingen gebeurd die eigenlijk niet kunnen en die ik nooit echt kwijt kan aan mensen. Niet aan familie, omdat het niet netjes is om zo over mijn ouders te praten en ik ze dankbaar moet zijn voor wat ze mij gegeven hebben, en ook niet aan vrienden, die horen liever ook geen verhalen over ernstige gebeurtenissen of nog erger, geloven mij toch niet...
Ik wil er verder ook niet teveel over praten, want het gaat nu goed met mij, en ik wil ook niet constant andere mensen er mee lastig vallen of mij weer slecht gaan voelen door dingen die lang geleden gebeurd zijn..
Maar nu heb ik iets stoms gedaan: het boek 'Niemandskinderen' gelezen, waardoor mijn herinneringen toch behoorlijk fel aankomen. Voor het eerst in jaren ben ik weer boos. Boos op mijn moeder die kleine kinderen vergat bij school, urenlang in een koud bad liet zitten, voortdurend boos was en moest benadrukken dat we niet normaal waren, en het ergste: ons ook slaan toen we nog te klein waren om ons af te weren. Met een flinke scheld tirade ons in een hoekje drijven, keihard schreeuwen en ondertussen flink bewegen, schoppen en slaan....(meeste was niet heel raak overigens....dus blauwe plekken vielen mee). Ik ben boos op mijn vader die altijd zei dat we liever voor mams moesten zijn, en die mij de onuitwisbare herinnering heeft meegeven waarin hij haar heeft 'verkracht' terwijl wij thuis waren (of hoe je dat ook noemt binnen een huwelijk). Boos op mijn oudere zussen die mij en mijn kleine zusje het gevoel hebben gegeven dat we alles verzonnen, ondankbaar waren, afhankelijk en vooral heel egocentrisch omdat we ons zo bezig hielden met de thuissituatie...
Maar dit is allemaal verleden tijd! Ik zal nooit een excuus horen, en nooit begrip voor wat ik heb meegemaakt zonder dat mensen denken dat ik overdrijf.....Zijn er mensen die soortgelijke dingen hebben meegemaakt? Hebben jullie dit compleet af kunnen sluiten zonder verdere problemen? Ik functioneer op zich prima, maar wel gesplitst...diep van binnen voel ik me waardeloos en een irritant aanhangsel wat anderen alleen maar in de weg zit..Ik heb mijn persoonlijkheid en functioneren eromheen kunnen bouwen door relativeren, maar het idee dat ik echt wat waard ben komt er gewoon niet in..Is dit iets wat ooit gedicht kan worden? Ik ben benieuwd naar verhalen van anderen uit soortgelijk situaties...
En daarbij moet ik zeggen dat het bij mij thuis in vlagen ging...er was een gespannen sfeer, maar er waren ook leuke, gezellige momenten. Het slaan ging echt in periodes en was het heftigst rond mijn 5e...Daarna is het nog maar sporadisch voorgekomen, en na mijn 12e is het gestopt (ik dreigde terug te slaan)... Ik voel me ook een aansteller, omdat er waarschijnlijk heel veel gezinnen zijn waar mensen uitbarstingen hebben...En nu, op 30-jarige leeftijd, moet ik het toch weleens los kunnen laten?
Aan de andere kant zijn er ook een hoop dingen gebeurd die eigenlijk niet kunnen en die ik nooit echt kwijt kan aan mensen. Niet aan familie, omdat het niet netjes is om zo over mijn ouders te praten en ik ze dankbaar moet zijn voor wat ze mij gegeven hebben, en ook niet aan vrienden, die horen liever ook geen verhalen over ernstige gebeurtenissen of nog erger, geloven mij toch niet...
Ik wil er verder ook niet teveel over praten, want het gaat nu goed met mij, en ik wil ook niet constant andere mensen er mee lastig vallen of mij weer slecht gaan voelen door dingen die lang geleden gebeurd zijn..
Maar nu heb ik iets stoms gedaan: het boek 'Niemandskinderen' gelezen, waardoor mijn herinneringen toch behoorlijk fel aankomen. Voor het eerst in jaren ben ik weer boos. Boos op mijn moeder die kleine kinderen vergat bij school, urenlang in een koud bad liet zitten, voortdurend boos was en moest benadrukken dat we niet normaal waren, en het ergste: ons ook slaan toen we nog te klein waren om ons af te weren. Met een flinke scheld tirade ons in een hoekje drijven, keihard schreeuwen en ondertussen flink bewegen, schoppen en slaan....(meeste was niet heel raak overigens....dus blauwe plekken vielen mee). Ik ben boos op mijn vader die altijd zei dat we liever voor mams moesten zijn, en die mij de onuitwisbare herinnering heeft meegeven waarin hij haar heeft 'verkracht' terwijl wij thuis waren (of hoe je dat ook noemt binnen een huwelijk). Boos op mijn oudere zussen die mij en mijn kleine zusje het gevoel hebben gegeven dat we alles verzonnen, ondankbaar waren, afhankelijk en vooral heel egocentrisch omdat we ons zo bezig hielden met de thuissituatie...
Maar dit is allemaal verleden tijd! Ik zal nooit een excuus horen, en nooit begrip voor wat ik heb meegemaakt zonder dat mensen denken dat ik overdrijf.....Zijn er mensen die soortgelijke dingen hebben meegemaakt? Hebben jullie dit compleet af kunnen sluiten zonder verdere problemen? Ik functioneer op zich prima, maar wel gesplitst...diep van binnen voel ik me waardeloos en een irritant aanhangsel wat anderen alleen maar in de weg zit..Ik heb mijn persoonlijkheid en functioneren eromheen kunnen bouwen door relativeren, maar het idee dat ik echt wat waard ben komt er gewoon niet in..Is dit iets wat ooit gedicht kan worden? Ik ben benieuwd naar verhalen van anderen uit soortgelijk situaties...
En daarbij moet ik zeggen dat het bij mij thuis in vlagen ging...er was een gespannen sfeer, maar er waren ook leuke, gezellige momenten. Het slaan ging echt in periodes en was het heftigst rond mijn 5e...Daarna is het nog maar sporadisch voorgekomen, en na mijn 12e is het gestopt (ik dreigde terug te slaan)... Ik voel me ook een aansteller, omdat er waarschijnlijk heel veel gezinnen zijn waar mensen uitbarstingen hebben...En nu, op 30-jarige leeftijd, moet ik het toch weleens los kunnen laten?
woensdag 8 augustus 2012 om 22:38
Allereerst,
Zou je het niet fijn vinden om hier toch eens met iemand over te praten? Zodat je toch voor een deel je boosheid kwijt kan raken? Ik vind je absoluut geen aansteller, en ik vind het ook niet gek dat deze herinneringen terug komen.
Ik wens je veel sterkte met het verwerken hiervan, wat je hebt meegemaakt is toch niet niks...
Zou je het niet fijn vinden om hier toch eens met iemand over te praten? Zodat je toch voor een deel je boosheid kwijt kan raken? Ik vind je absoluut geen aansteller, en ik vind het ook niet gek dat deze herinneringen terug komen.
Ik wens je veel sterkte met het verwerken hiervan, wat je hebt meegemaakt is toch niet niks...
woensdag 8 augustus 2012 om 22:41
hai, In tranen lees ik dit berichtje, wat ontzettend herkenbaar! Je wil niet ondankbaar zijn of tot last zelfs, maar het zit niet lekker, voelt niet goed en steeds komt de boosheid terug. Het had mijn verhaal kunnen zijn. Ikzelf ben een kei geworden in het me continu aanpassen aan mijn omgeving, die vaardigheid had ik vroeger thuis nodig ommijzelf en mijn zus te beschermen. Als je het maar goed doet, dan overkomt je niets. Was mijn naieve gedachtengang. Als je goed doet voor anderen (ouders) dan word ik gewaardeerd. Helaas....
Soms hoop ik weleens op een excuus of iets waaruit blijkt dat ze me toch gewaardeerd hebben (en misschien nog) en wordt ik weer boos als ik steeds weer opnieuw bedenk dat het niet gaat komen en dat ik er eigenlijk alleen voor sta. Het klinkt als vol zelfmedelijden, dat is niet de bedoeling. Ik weet ook dat ik ermee verder moet, maar tussen gevoel en verstand zit zo'n groot grijs gebied. Het voelt ook soms onveilig, het idee dat als er wat is je niet terecht kan thuis en je alleen bent.
Ook ik ben bijna 30 (het komt heel snel, haha)en kan het nog niet altijd los laten, al hoop ik zo dat dat snel gebeurd!
sterkte meis!
Soms hoop ik weleens op een excuus of iets waaruit blijkt dat ze me toch gewaardeerd hebben (en misschien nog) en wordt ik weer boos als ik steeds weer opnieuw bedenk dat het niet gaat komen en dat ik er eigenlijk alleen voor sta. Het klinkt als vol zelfmedelijden, dat is niet de bedoeling. Ik weet ook dat ik ermee verder moet, maar tussen gevoel en verstand zit zo'n groot grijs gebied. Het voelt ook soms onveilig, het idee dat als er wat is je niet terecht kan thuis en je alleen bent.
Ook ik ben bijna 30 (het komt heel snel, haha)en kan het nog niet altijd los laten, al hoop ik zo dat dat snel gebeurd!
sterkte meis!
woensdag 8 augustus 2012 om 22:44
Beste anoniem_167,
Wat een heftig verhaal. Je vindt dat je het op je 30ste nu wel eens los mag laten. Dat lijkt me een moeilijke opdracht aan jezelf. Natuurlijk wil je dat, maar geef jezelf de tijd.
Je schrijft dat je goed functioneert. Dat is mooi en bewonderenswaardig. Ik denk dat het veel over je zegt, bijvoorbeeld dat je een sterke dame bent. Toch verontrust je verhaal me wanneer je schrijft: Ik functioneer op zich prima, maar wel gesplitst...diep van binnen voel ik me waardeloos en een irritant aanhangsel wat anderen alleen maar in de weg zit.
Ik denk dat je het nodig hebt om je verhaal kwijt te kunnen, erbij stil te mogen staan hoe die situaties eigenlijk voor jou waren. Hoe heb je die beleefd, wat heb je toen gevoeld? Dat zal zeker pijnlijk zijn, maar ik denk dat het de weg is naar een positiever zelfgevoel. De verwaarlozing heeft tot gevoel van waardeloosheid geleid en hoewel je de verwaarlozing niet terug kan draaien, kan je de conclusies die je als klein meisje hebt getrokken (mijn moeder vergeet me, dus ik zal wel niet belangrijk zijn oid) wel herzien.
Sterkte!
Wat een heftig verhaal. Je vindt dat je het op je 30ste nu wel eens los mag laten. Dat lijkt me een moeilijke opdracht aan jezelf. Natuurlijk wil je dat, maar geef jezelf de tijd.
Je schrijft dat je goed functioneert. Dat is mooi en bewonderenswaardig. Ik denk dat het veel over je zegt, bijvoorbeeld dat je een sterke dame bent. Toch verontrust je verhaal me wanneer je schrijft: Ik functioneer op zich prima, maar wel gesplitst...diep van binnen voel ik me waardeloos en een irritant aanhangsel wat anderen alleen maar in de weg zit.
Ik denk dat je het nodig hebt om je verhaal kwijt te kunnen, erbij stil te mogen staan hoe die situaties eigenlijk voor jou waren. Hoe heb je die beleefd, wat heb je toen gevoeld? Dat zal zeker pijnlijk zijn, maar ik denk dat het de weg is naar een positiever zelfgevoel. De verwaarlozing heeft tot gevoel van waardeloosheid geleid en hoewel je de verwaarlozing niet terug kan draaien, kan je de conclusies die je als klein meisje hebt getrokken (mijn moeder vergeet me, dus ik zal wel niet belangrijk zijn oid) wel herzien.
Sterkte!
woensdag 8 augustus 2012 om 23:03
