Psyche
alle pijlers
Het gaat gewoon niet..
maandag 1 mei 2017 om 01:28
even van me af schrijven, want het gaat gewoon niet goed met me..
Ik sta al op de wachtlijst voor psycholoog, dit duurt nog 3/4 weken ongeveer, in de tussentijd probeer ik mezelf er keihard door heen te slepen.
ik kan mijn ex niet loslaten, mijn beeld van ons gezinnetje enz. Hiervoor heb ik dan ook hulp gezocht omdat het niet "normaal" is en ik dit niet alleen kan.
Maar net weer een paniek aanval gehad, kwam viavia achter dat die weer met iemand in contact is gekomen ( alleen fb vrienden zover ik weet btw, heb hem zelf daar niet meer op)
en dan komt het al, overvallen door paniek, mijn gezin, wat is er zo mis met mij dat we zo stuk leven, dat hij liever losse scharrels heeft dan zijn gezin.
Dat hij zo vrolijk doorgaat, waarom nou?
naja, van alles dus.
deze aanvallen zijn vrij heftig, shaken, hartkloppingen alles... Ik krijg mezelf vaak wel weer tot rust op de paar sec. dat ik helder en realistisch kan denken. Maar het blijft loodzwaar.
ik moet lang kalmeren en mijn hersenen soort van dood probeen te maken.
ik weet het, het is allemaal niet gezond en goed, vandaar mijn hulpvraag die al uit staat. Maar ik heb het nu zwaar en moet gewoon er even over praten
.
zo diep in de nacht, zoontje heerlijk slapen op bed.. en ik die mezelf weer gek maakt om een man die zijn gezin zomaar op brak, het niet eens waard dus eigenlijk..
zucht, waar is dat schakel knopje?
Ik sta al op de wachtlijst voor psycholoog, dit duurt nog 3/4 weken ongeveer, in de tussentijd probeer ik mezelf er keihard door heen te slepen.
ik kan mijn ex niet loslaten, mijn beeld van ons gezinnetje enz. Hiervoor heb ik dan ook hulp gezocht omdat het niet "normaal" is en ik dit niet alleen kan.
Maar net weer een paniek aanval gehad, kwam viavia achter dat die weer met iemand in contact is gekomen ( alleen fb vrienden zover ik weet btw, heb hem zelf daar niet meer op)
en dan komt het al, overvallen door paniek, mijn gezin, wat is er zo mis met mij dat we zo stuk leven, dat hij liever losse scharrels heeft dan zijn gezin.
Dat hij zo vrolijk doorgaat, waarom nou?
naja, van alles dus.
deze aanvallen zijn vrij heftig, shaken, hartkloppingen alles... Ik krijg mezelf vaak wel weer tot rust op de paar sec. dat ik helder en realistisch kan denken. Maar het blijft loodzwaar.
ik moet lang kalmeren en mijn hersenen soort van dood probeen te maken.
ik weet het, het is allemaal niet gezond en goed, vandaar mijn hulpvraag die al uit staat. Maar ik heb het nu zwaar en moet gewoon er even over praten
. zo diep in de nacht, zoontje heerlijk slapen op bed.. en ik die mezelf weer gek maakt om een man die zijn gezin zomaar op brak, het niet eens waard dus eigenlijk..
zucht, waar is dat schakel knopje?
maandag 1 mei 2017 om 01:36
Jeetje vrouw wat vervelend allemaal. Waarom denk je dat je het niet alleen kan? Ik snap je wel hoor, maar jij kan heel gelukkig worden samen met je kindje daar heb he hem niet voor nodig. misschien met een beetje hulp van een psycholoog. Laat hem los hij heeft een ander ideaal beeld van een gezinnetje, het klinkt misschien hard maar hij wilt het niet aan jou nu de taak om er het beste van te maken met je kindje.
maandag 1 mei 2017 om 01:40
Na regen komt zonneschijn. Probeer te genieten van het mooie wat jullie wel samen hebben gedaan, namelijk jullie kindje. Dat kan niemand nog van jou wegnemen. Daarnaast zal hij echt op korte termijn niemand vinden die jou zomaar kan vervangen, jij bent toch de moeder van ook zijn zoon.
Probeer positief te blijven, al begrijp ik zeker dat dit soms niet altijd het makkelijkste is!
Probeer positief te blijven, al begrijp ik zeker dat dit soms niet altijd het makkelijkste is!
maandag 1 mei 2017 om 06:46
rot voor je, ik hoop dat je (tijdens zo'n verstandsmoment) ook kunt zien dat het niet alleen aan jou ligt. Dat er minimaal meer als 50% aan hem ligt. dat hij jou dus niet verdiend!
En jij verdiend niet dat hij na al die scharrels weer bij jou aan komt kloppen (al hoop je dat op dit moment misschien wel)
En jij verdiend niet dat hij na al die scharrels weer bij jou aan komt kloppen (al hoop je dat op dit moment misschien wel)
maandag 1 mei 2017 om 06:58
Meis toch.. Dikke knuff dat allereerst.
Wat mij opvalt is dat je vooral ook benoemt dat je ex scharrelt. Waarom liever dat als jullie gezinnetje? Nou! Omdat het dus geen échte vent is. Een viezerik, een hork! Eerst kindje maken daarna de vrijheid claimen "ik ben man dus ik moet nou eenmaal jagen" en met een omgangsregeling alleen al dunkt hij zichzelf een goede vader. Nouuuuu zulke vaders kan ik zelf ook wel de nek omdraaien hoor. Daar draait je maag van om ja, ik snap heel goed dat dit jou van je pad brengt.
Heel je leven op zijn kop en allesbehalve wat jij dacht dat het worden zou. Nou lieverd het is écht zo.. Tijd heelt de wonden. Soms kost het jaren maar maak ze vruchtbaar voor jezelf en jullie zoontje. Het wordt beter écht.
Heel goed dat je om een psych gevraagd hebt dat zal ook vast enorm helpen maar wat jij denk ik nodig heb is de zonneschijn na deze stortregen. Weer kleine beetjes geluk, liefde en vriendschap. Dit vind jou alleen wanneer jij hiervoor openstaat. Dus neem vooral je tijd om te helen, te huilen en te shaken... Alle tijd die het maar nodig heeft.
Jouw tijd komt nog wel.
Wat mij opvalt is dat je vooral ook benoemt dat je ex scharrelt. Waarom liever dat als jullie gezinnetje? Nou! Omdat het dus geen échte vent is. Een viezerik, een hork! Eerst kindje maken daarna de vrijheid claimen "ik ben man dus ik moet nou eenmaal jagen" en met een omgangsregeling alleen al dunkt hij zichzelf een goede vader. Nouuuuu zulke vaders kan ik zelf ook wel de nek omdraaien hoor. Daar draait je maag van om ja, ik snap heel goed dat dit jou van je pad brengt.
Heel je leven op zijn kop en allesbehalve wat jij dacht dat het worden zou. Nou lieverd het is écht zo.. Tijd heelt de wonden. Soms kost het jaren maar maak ze vruchtbaar voor jezelf en jullie zoontje. Het wordt beter écht.
Heel goed dat je om een psych gevraagd hebt dat zal ook vast enorm helpen maar wat jij denk ik nodig heb is de zonneschijn na deze stortregen. Weer kleine beetjes geluk, liefde en vriendschap. Dit vind jou alleen wanneer jij hiervoor openstaat. Dus neem vooral je tijd om te helen, te huilen en te shaken... Alle tijd die het maar nodig heeft.
Jouw tijd komt nog wel.
maandag 1 mei 2017 om 07:18
Heel naar dat je je nu zo voelt! Maar houd je vast aan 1 gedachte: ook jij komt hier uit, ook jij gaat uiteindelijk weer heel gelukkig worden, ook jij gaat inzien dat deze scheiding nodig was en ook jij gaat beresterk worden waar je de restvan je leven profijt van hebt. Daar heb je nu niets aan, maar houd je vaat aan de gedachte dat dit jou in de toekomst te wachten staat.
Voor nu: probeer wat afleiding te zoeken. Probeer aan het eind van elke dag twee of drie dingen te noemen die die dag goed waren (de lach van je zoontje, dat je ondanks je mentale staat toch een boodschap hebt gedaan, etc).
En maak een lijst van alle dingen waarmee je blij bent (van je zoontje tot de geur van verse bloemen, van een dak boven je hoofd tot ....) Lees die lijst ook regelmatig door en vul 'm aan.
Verder: het is niet erg en juist compleet logisch dat je verdriet hebt en dat je lichaam dat uit. Het gebeurt inderdaad op een heftige manier, maar dat hoort er soms bij. Belangrijk is dat je gevoelens er mogen zijn. Dus ondanks een zijdelingse focus op de positieve dingen die er nog steeds zijn (zie tips hierboven) is het ook goed om je gevoelens op dat moment te accepteren. Sta er even bij stil, ga het niet direct rationaliseren, maar voel je ook even heel rot. Dat mag ook. Het is niet niks allemaal.
Maar je komt er weer bovenop! En dan zie je waarvoor dit allemaal nodig was.
Sterkte hoor!
Voor nu: probeer wat afleiding te zoeken. Probeer aan het eind van elke dag twee of drie dingen te noemen die die dag goed waren (de lach van je zoontje, dat je ondanks je mentale staat toch een boodschap hebt gedaan, etc).
En maak een lijst van alle dingen waarmee je blij bent (van je zoontje tot de geur van verse bloemen, van een dak boven je hoofd tot ....) Lees die lijst ook regelmatig door en vul 'm aan.
Verder: het is niet erg en juist compleet logisch dat je verdriet hebt en dat je lichaam dat uit. Het gebeurt inderdaad op een heftige manier, maar dat hoort er soms bij. Belangrijk is dat je gevoelens er mogen zijn. Dus ondanks een zijdelingse focus op de positieve dingen die er nog steeds zijn (zie tips hierboven) is het ook goed om je gevoelens op dat moment te accepteren. Sta er even bij stil, ga het niet direct rationaliseren, maar voel je ook even heel rot. Dat mag ook. Het is niet niks allemaal.
Maar je komt er weer bovenop! En dan zie je waarvoor dit allemaal nodig was.
Sterkte hoor!
maandag 1 mei 2017 om 07:46
Wat een rotgevoel to. Ik weet helaas precies hoe je je voelt. Maar zoals hierboven al wordt gezegd; het wordt echt beter. Het heeft tijd nodig. De paniek zal minder worden en de gedachtes minder heftig. Goed dat je hulp hebt gezocht. Het is loodzwaar maar je gaat het redden voor je zoontje en voor jezelf.
maandag 1 mei 2017 om 07:54
Pff... mannen zijn echt...... hoofdpijn.
Ik Maak zelf nu ook zoiets mee zonder kinderen in het spel.
Ik vind het al heel goed dat je hulp hebt durven zoeken... (ik durf zelf die stap nog niet te zetten)
Maar ik snap je gevoel het gevoel van ongeloof en je maakt jezelf steeds verwijten aan.
Al met al hoop ik dat de psycholoog je goed kan gaan helpen. je bent niet alleen
Als jij na de hulp van de psycholoog terug komt al een sterke zelfverzekerde vrouw, komt hij weer aan je voeten smeken en is het misschien dan al te laat.
Strekte meid!
Ik Maak zelf nu ook zoiets mee zonder kinderen in het spel.
Ik vind het al heel goed dat je hulp hebt durven zoeken... (ik durf zelf die stap nog niet te zetten)
Maar ik snap je gevoel het gevoel van ongeloof en je maakt jezelf steeds verwijten aan.
Al met al hoop ik dat de psycholoog je goed kan gaan helpen. je bent niet alleen
Als jij na de hulp van de psycholoog terug komt al een sterke zelfverzekerde vrouw, komt hij weer aan je voeten smeken en is het misschien dan al te laat.
Strekte meid!
maandag 1 mei 2017 om 08:41
Ik heb je even geloept en vraag me af, kan het niet ook komen doordat alles best snel is gegaan? Na 1 maand al zwanger, 4 maanden na de bevalling verlaten.. Na 4 maanden weer geprobeerd maar niet gelukt en tussendoor ook nog een halfjaar een nieuwe vriend. Als ik dit tijdtechnisch bekijk heb je volgens mij echt 0 tijd voor jezelf gehad en om je nieuwe leven te accepteren. Je dendert maar door en krijgt op die manier steeds meer op je bordje. Daardoor maak je het, ook in combinatie met lichte borderline, echt heel zwaar voor jezelf. Dat is zonde.
Don't just call me pessimist, try and read between the lines.
maandag 1 mei 2017 om 09:19
quote:PrinsesPluis schreef op 01 mei 2017 @ 08:41:
Ik heb je even geloept en vraag me af, kan het niet ook komen doordat alles best snel is gegaan? Na 1 maand al zwanger, 4 maanden na de bevalling verlaten.. Na 4 maanden weer geprobeerd maar niet gelukt en tussendoor ook nog een halfjaar een nieuwe vriend. Als ik dit tijdtechnisch bekijk heb je volgens mij echt 0 tijd voor jezelf gehad en om het je nieuwe leven te accepteren. Je dendert maar door en krijgt op die manier steeds meer op je bordje. Daardoor maak je het, ook in combinatie met lichte borderline, echt heel zwaar voor jezelf. Dat is zonde.dat is wel belangrijke info. Wat een puinhoop lijkt het. Wat een onrust. Ik lees dat je al in therapie bent? Wat zegt je therapeut hier van? probeer eens een leven op te bouwen zonder man.
Ik heb je even geloept en vraag me af, kan het niet ook komen doordat alles best snel is gegaan? Na 1 maand al zwanger, 4 maanden na de bevalling verlaten.. Na 4 maanden weer geprobeerd maar niet gelukt en tussendoor ook nog een halfjaar een nieuwe vriend. Als ik dit tijdtechnisch bekijk heb je volgens mij echt 0 tijd voor jezelf gehad en om het je nieuwe leven te accepteren. Je dendert maar door en krijgt op die manier steeds meer op je bordje. Daardoor maak je het, ook in combinatie met lichte borderline, echt heel zwaar voor jezelf. Dat is zonde.dat is wel belangrijke info. Wat een puinhoop lijkt het. Wat een onrust. Ik lees dat je al in therapie bent? Wat zegt je therapeut hier van? probeer eens een leven op te bouwen zonder man.
maandag 1 mei 2017 om 18:09
het is inderdaad snel gegaan, het is alleen zo.. op 30 april 2016 gingen we voor de 2e x uit elkaar, ik heb toen rust genomen, maar kwam in november in eerste instantie vriendschappelijk iemand tegen waar ik een enorme klik mee had.
dit heeft 5 maanden geduurd, maar omdat ik mijn ex niet los kon laten en ik er dus gewoon nog niet aan toe was hebben we het gestopt.
Nu probeer ik weer rust te nemen, maar ik heb angst.. angst dat hij sneller gelukkig is met een nieuw gezinnetje, en dat ik gebroken en vol met pijn achter blijf..( eigenlijk wat er nu dus al is)
ik heb angst voor de pijn die het gaat doen, dat hij de liefde en aandacht aan iemand anders geeft.. dat idee maakt me misselijk, en nu weet ik het nog niet eens zeker.. ik ben bang voor wat het met me doet als ik het echt zeker weet en hij happy is met een ander.
helaas kan ik niet in de tussentijd bij de huisarts terecht en zal dus even geduld moeten hebben.
soms probeer ik me gewoon even rot te laten voelen, maar ik heb daar geen tijd voor... ik werk 40 uur per week, heb dan mijn zoontje en ik heb het huishouden.
ik bekijk het helaas ook heel persoonlijk, waarom vindt hij andere vrouwen beter? Ben ik zo niet goed genoeg? ben ik niet mooi genoeg? heb ik niet genoeg bereikt? ( geen studie, werk in restaurant).
ik ga door, en ik ga keihard knokken om weer gelukkig te worden, maar wat is het soms toch zwaar!
vandaag wel lekker dagje aan het zwemmen met zoontje, ik voel me leeg, maar doet me goed dat hij zo geniet
dit heeft 5 maanden geduurd, maar omdat ik mijn ex niet los kon laten en ik er dus gewoon nog niet aan toe was hebben we het gestopt.
Nu probeer ik weer rust te nemen, maar ik heb angst.. angst dat hij sneller gelukkig is met een nieuw gezinnetje, en dat ik gebroken en vol met pijn achter blijf..( eigenlijk wat er nu dus al is)
ik heb angst voor de pijn die het gaat doen, dat hij de liefde en aandacht aan iemand anders geeft.. dat idee maakt me misselijk, en nu weet ik het nog niet eens zeker.. ik ben bang voor wat het met me doet als ik het echt zeker weet en hij happy is met een ander.
helaas kan ik niet in de tussentijd bij de huisarts terecht en zal dus even geduld moeten hebben.
soms probeer ik me gewoon even rot te laten voelen, maar ik heb daar geen tijd voor... ik werk 40 uur per week, heb dan mijn zoontje en ik heb het huishouden.
ik bekijk het helaas ook heel persoonlijk, waarom vindt hij andere vrouwen beter? Ben ik zo niet goed genoeg? ben ik niet mooi genoeg? heb ik niet genoeg bereikt? ( geen studie, werk in restaurant).
ik ga door, en ik ga keihard knokken om weer gelukkig te worden, maar wat is het soms toch zwaar!
vandaag wel lekker dagje aan het zwemmen met zoontje, ik voel me leeg, maar doet me goed dat hij zo geniet
maandag 1 mei 2017 om 19:05
Je doet het hartstikke goed. Je werkt fulltime, je zorgt goed voor je zoontje en je zoekt hulp nu je even hulp nodig hebt.
Probeer niet allemaal dingen in te vullen over wat hij van je vindt, terwijl je helemaal niet weet of dat zo is.
Het is rot dat je relatie uit is, maar zoiets kan gebeuren. Dat houdt niet in dat je alles verkeerd hebt aangepakt.
Probeer niet allemaal dingen in te vullen over wat hij van je vindt, terwijl je helemaal niet weet of dat zo is.
Het is rot dat je relatie uit is, maar zoiets kan gebeuren. Dat houdt niet in dat je alles verkeerd hebt aangepakt.
Je kunt méér.
