Psyche
alle pijlers
het is gewoon te veel
woensdag 23 oktober 2013 om 21:29
Ik open dit topic omdat ik niet meer zie hoe ik verder moet. Ik voel me zo ongelukkig en waardeloos. En de hoop dat het beter wordt, begin ik zo langzamerhand te verliezen.
In het afgelopen jaar is er veel gebeurd en veranderd in mijn leven. Na jaren ploeteren met ups & downs werd ik in januari n.a.v een traumatische gebeurtenis met mijn neus op de feiten gedrukt. Dingen uit het verleden die ik nooit verwerkt had, waarvan ik dacht dat ik ze weg kon stoppen, kwamen opeens weer heel hard binnen. In mei was ik zo verschrikkelijk verdrietig, ongelukkig en ongezond dat ik toen ben begonnen met therapie. Voor het eerst moest ik aan mezelf toegeven dat ik het niet alleen kon. Dat alleen al vond ik ontzettend moeilijk. Ik ben een perfectionist en hulp vragen voelt als falen. Maar op dat moment zorgde ik zo slecht voor mezelf, dat ik me realiseerde dat er iets moest gebeuren. Ik at niet meer en was al ruim 10kg afgevallen. Daardoor was mijn weerstand laag en was ik constant ziek. Ik maakte me zorgen om mezelf.
De therapie was online, via Skype, want op dat moment woonde en werkte ik nog in het buitenland. Wel zat ik midden in de voorbereidingen om terug te keren naar Nederland, een beslissing die ik al voordat dit alles speelde had genomen. Ik wilde settelen en dichter bij vrienden en familie zijn. Tijdens de sessies hebben we ons vooral gericht op gezond worden en beter voor mezelf zorgen.
In juli ben ik terugverhuisd naar Nederland. Ik ben toen een maand met de therapie gestopt, omdat mijn hoofd er even niet naar stond. Ik moest een huis regelen, verhuizen, me voorbereiden op mijn nieuwe baan. In augustus ben ik weer begonnen met de therapie, nu echte gesprekken met dezelfde psychologe. Al snel heeft zij een depressie geconstateerd. Zelf heb ik moeite met deze diagnose, het voelt als een zwakte. Wel geeft de therapie me meer inzicht in hoe ik denk. En dat is erg confronterend. Ik ben erg hard voor mezelf. Hoge eisen, altijd de schuld bij mezelf zoeken, het is nooit goed genoeg. Er is zoveel wat ik moet van mezelf. En ik vind mezelf niet de moeite waard, heb een laag zelfbeeld en weinig zelfvertrouwen.
Naast dit alles ben ik in het afgelopen jaar ook verliefd geworden. Dit was tijdens een bezoek aan Nederland in het voorjaar. Totaal onverwachts, omdat het mij na een heel ongezonde relatie zo'n 10 jaar geleden nooit meer was gelukt om iemand toe te laten. Uit zelfbescherming heb ik een heel hoge muur om mezelf heengebouwd. En hoewel ik al die tijd niets liever wilde dan huisje boompje beestje, heb ik er eigenlijk alles aan gedaan om dit onmogelijk te maken. Met op stip op nummer één, vluchten naar het buitenland. Deze verliefdheid was wederzijds. In de maanden dat ik nog in het buitenland was, hadden we dagelijks contact. Hij wist van de moeilijke tijd waar ik in zat en ik had veel steun aan hem. Ik keek erg uit naar mijn terugkeer naar Nederland, omdat we dan echt konden gaan daten. Helaas is dit anders gelopen. Hij is nog niet lang gescheiden en kwam in de zomer tot de conclusie dat hij nog niet toe was aan een relatie. Ik heb met veel pijn en moeite geprobeerd met hem te breken. Hij blijft echter regelmatig contact zoeken, ook nu speelt dit nog. En ik word heen en weer geslingerd tussen hoop dat hij bij draait en mezelf stom en naïef vinden dat zijn berichtjes me nog zoveel doen.
Het is zo veel allemaal! Een nieuwe baan in een nieuwe stad waar ik nog niemand ken. Vriendschappen die veranderd zijn. Een nieuwe baan die veel van me vraagt. Liefdesverdriet. Een huis die maar niet als thuis wil voelen. Therapie die voor mijn gevoel meer verdriet losmaakt dan helpt. En de hoge eisen die ik aan mezelf stel. Ik moet mijn werk goed doen. Ik moet een leuke vriendin zijn, investeren in mijn vriendschappen. Ik moet mijn huis een thuis maken. Ik moet nieuwe mensen ontmoeten. Ik moet nodig sporten. En ik mag zo weinig. Ik mag niet zoveel aandacht vragen. Ik mag niet zoveel huilen. Ik mag niet eten totdat ik bepaalde klussen heb gedaan. Ik mag niet mijn huis uit zonder dat het netjes is. En doordat dit alles niet constant lukt, voel ik me nog waardelozer. Weer gefaald. En nog erger vind ik het als ik deze dingen bespreek in therapie. Ik schaam me en ben bang dat de psychologe me ziet als een hopeloos geval.
Ik kan niet meer positief naar de toekomst kijken en voel me zo alleen. Nu zit ik dit in tranen te typen en weet niet goed wat ik met dit topic wil. Misschien een schop onder mijn kont. Misschien tips over wat te doen. Misschien gewoon een knuffel. Ik probeer nu onder de mensen te komen, veel afspraken te maken met vriendinnen, nieuwe mensen te ontmoeten. Maar het kost me zo veel energie. Ik doe voor mijn gevoel heel erg mijn best en het levert me tot nu toe niets op.
In het afgelopen jaar is er veel gebeurd en veranderd in mijn leven. Na jaren ploeteren met ups & downs werd ik in januari n.a.v een traumatische gebeurtenis met mijn neus op de feiten gedrukt. Dingen uit het verleden die ik nooit verwerkt had, waarvan ik dacht dat ik ze weg kon stoppen, kwamen opeens weer heel hard binnen. In mei was ik zo verschrikkelijk verdrietig, ongelukkig en ongezond dat ik toen ben begonnen met therapie. Voor het eerst moest ik aan mezelf toegeven dat ik het niet alleen kon. Dat alleen al vond ik ontzettend moeilijk. Ik ben een perfectionist en hulp vragen voelt als falen. Maar op dat moment zorgde ik zo slecht voor mezelf, dat ik me realiseerde dat er iets moest gebeuren. Ik at niet meer en was al ruim 10kg afgevallen. Daardoor was mijn weerstand laag en was ik constant ziek. Ik maakte me zorgen om mezelf.
De therapie was online, via Skype, want op dat moment woonde en werkte ik nog in het buitenland. Wel zat ik midden in de voorbereidingen om terug te keren naar Nederland, een beslissing die ik al voordat dit alles speelde had genomen. Ik wilde settelen en dichter bij vrienden en familie zijn. Tijdens de sessies hebben we ons vooral gericht op gezond worden en beter voor mezelf zorgen.
In juli ben ik terugverhuisd naar Nederland. Ik ben toen een maand met de therapie gestopt, omdat mijn hoofd er even niet naar stond. Ik moest een huis regelen, verhuizen, me voorbereiden op mijn nieuwe baan. In augustus ben ik weer begonnen met de therapie, nu echte gesprekken met dezelfde psychologe. Al snel heeft zij een depressie geconstateerd. Zelf heb ik moeite met deze diagnose, het voelt als een zwakte. Wel geeft de therapie me meer inzicht in hoe ik denk. En dat is erg confronterend. Ik ben erg hard voor mezelf. Hoge eisen, altijd de schuld bij mezelf zoeken, het is nooit goed genoeg. Er is zoveel wat ik moet van mezelf. En ik vind mezelf niet de moeite waard, heb een laag zelfbeeld en weinig zelfvertrouwen.
Naast dit alles ben ik in het afgelopen jaar ook verliefd geworden. Dit was tijdens een bezoek aan Nederland in het voorjaar. Totaal onverwachts, omdat het mij na een heel ongezonde relatie zo'n 10 jaar geleden nooit meer was gelukt om iemand toe te laten. Uit zelfbescherming heb ik een heel hoge muur om mezelf heengebouwd. En hoewel ik al die tijd niets liever wilde dan huisje boompje beestje, heb ik er eigenlijk alles aan gedaan om dit onmogelijk te maken. Met op stip op nummer één, vluchten naar het buitenland. Deze verliefdheid was wederzijds. In de maanden dat ik nog in het buitenland was, hadden we dagelijks contact. Hij wist van de moeilijke tijd waar ik in zat en ik had veel steun aan hem. Ik keek erg uit naar mijn terugkeer naar Nederland, omdat we dan echt konden gaan daten. Helaas is dit anders gelopen. Hij is nog niet lang gescheiden en kwam in de zomer tot de conclusie dat hij nog niet toe was aan een relatie. Ik heb met veel pijn en moeite geprobeerd met hem te breken. Hij blijft echter regelmatig contact zoeken, ook nu speelt dit nog. En ik word heen en weer geslingerd tussen hoop dat hij bij draait en mezelf stom en naïef vinden dat zijn berichtjes me nog zoveel doen.
Het is zo veel allemaal! Een nieuwe baan in een nieuwe stad waar ik nog niemand ken. Vriendschappen die veranderd zijn. Een nieuwe baan die veel van me vraagt. Liefdesverdriet. Een huis die maar niet als thuis wil voelen. Therapie die voor mijn gevoel meer verdriet losmaakt dan helpt. En de hoge eisen die ik aan mezelf stel. Ik moet mijn werk goed doen. Ik moet een leuke vriendin zijn, investeren in mijn vriendschappen. Ik moet mijn huis een thuis maken. Ik moet nieuwe mensen ontmoeten. Ik moet nodig sporten. En ik mag zo weinig. Ik mag niet zoveel aandacht vragen. Ik mag niet zoveel huilen. Ik mag niet eten totdat ik bepaalde klussen heb gedaan. Ik mag niet mijn huis uit zonder dat het netjes is. En doordat dit alles niet constant lukt, voel ik me nog waardelozer. Weer gefaald. En nog erger vind ik het als ik deze dingen bespreek in therapie. Ik schaam me en ben bang dat de psychologe me ziet als een hopeloos geval.
Ik kan niet meer positief naar de toekomst kijken en voel me zo alleen. Nu zit ik dit in tranen te typen en weet niet goed wat ik met dit topic wil. Misschien een schop onder mijn kont. Misschien tips over wat te doen. Misschien gewoon een knuffel. Ik probeer nu onder de mensen te komen, veel afspraken te maken met vriendinnen, nieuwe mensen te ontmoeten. Maar het kost me zo veel energie. Ik doe voor mijn gevoel heel erg mijn best en het levert me tot nu toe niets op.
woensdag 23 oktober 2013 om 21:40
Ff n heeeele dikke
Je bent geen waardeloos geval. Je bent n sterke vrouw die het nu gewoon ff niet alleen kan. Nieys om je voor te schamen, gewoon n feit.
Probeer evenwicht te vinden in het sociale gebeuren. Ik heb het ook tijden moeilijk gehad. Ik had de afspraak met.mezelf dat ik maar 1 sociaal ding had per weekend en maar 1x per 2 weken buitenshuis. Dat was makkelijker nee zeggen tegen de rest.
Wees lief voor jezelf en wees niet bang om hulp te vragen. Daar zijn psychologen enzo voor.
Je bent geen waardeloos geval. Je bent n sterke vrouw die het nu gewoon ff niet alleen kan. Nieys om je voor te schamen, gewoon n feit.
Probeer evenwicht te vinden in het sociale gebeuren. Ik heb het ook tijden moeilijk gehad. Ik had de afspraak met.mezelf dat ik maar 1 sociaal ding had per weekend en maar 1x per 2 weken buitenshuis. Dat was makkelijker nee zeggen tegen de rest.
Wees lief voor jezelf en wees niet bang om hulp te vragen. Daar zijn psychologen enzo voor.
Been there, done that, got the T-shirt.
woensdag 23 oktober 2013 om 21:58
Heel herkenbaar! Ook depressief geweest. Alles komt tegelijk op een moment dat je het juist even NIET aan kan, het voelt alsof het nooit meer beter wordt..maar hier van de andere kant van de tunnel: het wordt beter!! Ik kan me niet meer voorstellen dat ik me ooit zo gevoeld heb. Op een gegeven moment is je verdriet echt minder heftig, en ga je weer genieten, en kan je weer nieuwe uitdagingen in het leven op je nemen! Echt, neem het van mij aan, ook al voelt het niet zo, er komen prachtige tijden aan! En een hele dikke knuffel voor nu want het is niet makkelijk.
woensdag 23 oktober 2013 om 22:02
Hoi Belle,
Hier ook een dikke
En ik wil je vertellen dat het beter wordt, echt waar!
Je hebt zo'n belangrijke stap genomen door in therapie te gaan, maar dat betekent ook hard werken aan jezelf en soms lijkt het alsof het alleen maar erger wordt of dat je voor elke stap vooruit er twee achteruit zet. Dat is een proces waar je doorheen moet en er zijn geen korte sluiproutes. Maar het is het allemaal waard, want je kunt hier veel gelukkiger uitkomen, met zelfwaardering en zelfvertrouwen. Gewoon doorgaan, en niet te veel moeten.
Sterkte!
Hier ook een dikke
En ik wil je vertellen dat het beter wordt, echt waar!
Je hebt zo'n belangrijke stap genomen door in therapie te gaan, maar dat betekent ook hard werken aan jezelf en soms lijkt het alsof het alleen maar erger wordt of dat je voor elke stap vooruit er twee achteruit zet. Dat is een proces waar je doorheen moet en er zijn geen korte sluiproutes. Maar het is het allemaal waard, want je kunt hier veel gelukkiger uitkomen, met zelfwaardering en zelfvertrouwen. Gewoon doorgaan, en niet te veel moeten.
Sterkte!
woensdag 23 oktober 2013 om 22:33
woensdag 23 oktober 2013 om 23:32
Ik heb ook een depressie gehad en leef met je mee.
Probeer een depressie alsjeblieft niet als een zwakte te zien. Dat is het namelijk absoluut niet. Het is klote, maar niet zwak. Ik vind mezelf een sterk, positief en doorzettend persoon maar toch kamp ik met depressieve klachten, hoe erg ik me er ook tegen verzet. Het niet voor niks een ziekte/stoornis, daar heb je niet altijd controle over .
Probeer de diagnose zo snel mogelijk te erkennen, des te eerder je er wat aan kunt doen. Maar zo te lezen ben je al heel goed bezig! Helaas heb ik geen tips. Ook ik zit niet bij de pakken neer en ben hartstikke positief over verschillende gebieden van mijn leven maar tóch word ik soms gegrepen door somberheid. Wist ik maar wat je ertegen kon doen.
Hou er in ieder geval rekening mee dat therapie pittig is en dat je echt even door moet pushen. Heel vermoeiend, zwaar en verdrietig maar op de lange termijn zul je er (hopelijk) wat aan hebben.
Je hebt al veel zelfinzicht dus dat is al een hele stap!
En weet je, soms is het leven ook gewoon zwaar. Voor sommige mensen althans. Ik denk dat ik die momenten altijd zal hebben en dat moet ik leren accepteren. Lukt me vooralsnog niet maar denk dat het heel wat kan helpen wanneer het zover is.
Oh en omdat depressie een ziekte is, is er ook wat aan te doen! Het is niet hopeloos maar te verhelpen. Met welke middelen ligt voor iedereen anders.
Zet 'm op
Probeer een depressie alsjeblieft niet als een zwakte te zien. Dat is het namelijk absoluut niet. Het is klote, maar niet zwak. Ik vind mezelf een sterk, positief en doorzettend persoon maar toch kamp ik met depressieve klachten, hoe erg ik me er ook tegen verzet. Het niet voor niks een ziekte/stoornis, daar heb je niet altijd controle over .
Probeer de diagnose zo snel mogelijk te erkennen, des te eerder je er wat aan kunt doen. Maar zo te lezen ben je al heel goed bezig! Helaas heb ik geen tips. Ook ik zit niet bij de pakken neer en ben hartstikke positief over verschillende gebieden van mijn leven maar tóch word ik soms gegrepen door somberheid. Wist ik maar wat je ertegen kon doen.
Hou er in ieder geval rekening mee dat therapie pittig is en dat je echt even door moet pushen. Heel vermoeiend, zwaar en verdrietig maar op de lange termijn zul je er (hopelijk) wat aan hebben.
Je hebt al veel zelfinzicht dus dat is al een hele stap!
En weet je, soms is het leven ook gewoon zwaar. Voor sommige mensen althans. Ik denk dat ik die momenten altijd zal hebben en dat moet ik leren accepteren. Lukt me vooralsnog niet maar denk dat het heel wat kan helpen wanneer het zover is.
Oh en omdat depressie een ziekte is, is er ook wat aan te doen! Het is niet hopeloos maar te verhelpen. Met welke middelen ligt voor iedereen anders.
Zet 'm op
donderdag 24 oktober 2013 om 12:26
Nee, geen AD. De psychologe heeft het wel genoemd als optie, maar ik wilde er niets van weten. Zag het op dat moment als een teken dat zij me een hopeloos geval vond, dat zonder medicijnen niet te helpen was. Op dit moment sta ik er iets anders in, ben aan het overwegen om het met de huisarts te bespreken. Maar ik ben er ook bang voor. Ik lees en hoor alleen maar negatieve verhalen. Vervelende bijwerkingen, lang zoeken naar juiste dosering en vooral een lang proces van opbouwen en later afbouwen. Ik ben iemand die sterk reageert op medicijnen, welke dan ook. En ben dus vooral bang voor de bijwerkingen.
donderdag 24 oktober 2013 om 17:33
Hai
Aller eerst even een knuffel!!
Ik heb niet zo veel tijd dus kom even to the point.
Ik wilde ook niet aan de AD vanwege de bijwerkingen ect. Ik ben opzoek gegaan naar een alternatief. Heb natuurlijke capsules gevonden die bij mij echt super
Werken. Brainmood heten ze. Ik heb totaal geen bijwerkingen gehad en voelde me na een week gebruiken voor het eerst weer veel beter. Misschien heb je er wat aan.
Aller eerst even een knuffel!!
Ik heb niet zo veel tijd dus kom even to the point.
Ik wilde ook niet aan de AD vanwege de bijwerkingen ect. Ik ben opzoek gegaan naar een alternatief. Heb natuurlijke capsules gevonden die bij mij echt super
Werken. Brainmood heten ze. Ik heb totaal geen bijwerkingen gehad en voelde me na een week gebruiken voor het eerst weer veel beter. Misschien heb je er wat aan.
donderdag 24 oktober 2013 om 18:02
Mijn man heeft veel baadt gehadbij ad. Hij had veel last van (terugkerende) depressies. Het heeft idd wat nadelen maar het kan oook net dat opstapje zijn om uit de negatieve spiraal te kunnen stappen. Als je wat stabieler bent kan je dan samen met je psych weer stoppen.
Been there, done that, got the T-shirt.
vrijdag 25 oktober 2013 om 07:41
Ik overweeg het dus wel, om AD te proberen. Gek hoe je daar in kunt veranderen. Een maand geleden was het wat mij betreft geen optie. Was zelfs kwaad dat mijn psychologe erover begon.
Maar ik voel me zo rot en heb zo weinig vertrouwen dat het goed komt. Dat beangstigt me en het gevoel van 'ik wil dit niet, ik kan dit niet' is zo sterk, ik voel me wanhopig ondertussen. En misschien kan AD me dan toch helpen.
Maar ik voel me zo rot en heb zo weinig vertrouwen dat het goed komt. Dat beangstigt me en het gevoel van 'ik wil dit niet, ik kan dit niet' is zo sterk, ik voel me wanhopig ondertussen. En misschien kan AD me dan toch helpen.
vrijdag 25 oktober 2013 om 08:28
@Belle
Wat doe je precies met je therapeute?
Bij sommige therapeuten kan je jaren wekelijks een kopje thee drinken en praten over het verleden tot je een ons weegt. Persoonlijk geloof ik meer in een concrete aanpak waarin je bewezen doeltreffende inzichten en handvatten krijgt die je nieuwe realistische gedachten en daardoor nieuw en beter gedrag opleveren.
Ik heb zelf ooit veel gehad aan schematherapie en RET. En daarnaast het boek "Je kan je leven helen" van Louise Hay. Een wereldwijde bestseller. Geen schop onder je kont, maar juist een warm bad. Die schop geef je jezelf al constant.
Zelf geloof ik niet in AD. Je wordt er vlak en onverschillig van. Als je dan stopt voel je alles weer net zoals daarvoor. Om dingen echt op te lossen/veranderen moet je volgens mij juist alle emoties die je hebt weggestopt voelen en leren reguleren en op de juiste waarde schatten. "Is deze hevige emotie echt van toepassing op wat nu gebeurt of triggert het een oude ervaring inclusief de oude emoties?"
Veel sterkte en mildheid voor jezelf!
Wat doe je precies met je therapeute?
Bij sommige therapeuten kan je jaren wekelijks een kopje thee drinken en praten over het verleden tot je een ons weegt. Persoonlijk geloof ik meer in een concrete aanpak waarin je bewezen doeltreffende inzichten en handvatten krijgt die je nieuwe realistische gedachten en daardoor nieuw en beter gedrag opleveren.
Ik heb zelf ooit veel gehad aan schematherapie en RET. En daarnaast het boek "Je kan je leven helen" van Louise Hay. Een wereldwijde bestseller. Geen schop onder je kont, maar juist een warm bad. Die schop geef je jezelf al constant.
Zelf geloof ik niet in AD. Je wordt er vlak en onverschillig van. Als je dan stopt voel je alles weer net zoals daarvoor. Om dingen echt op te lossen/veranderen moet je volgens mij juist alle emoties die je hebt weggestopt voelen en leren reguleren en op de juiste waarde schatten. "Is deze hevige emotie echt van toepassing op wat nu gebeurt of triggert het een oude ervaring inclusief de oude emoties?"
Veel sterkte en mildheid voor jezelf!
vrijdag 25 oktober 2013 om 19:23
vrijdag 25 oktober 2013 om 23:15
Wat vooral opvalt is dat je erg veel moeite doet om controle over dingen te hebben die er niet echt toe doen. En je anderzijds overlevert aan omstandigheden waarvan je denkt dat je er geen invloed op uit kan oefenen.
Simpel gezegd; van het opgeruimd huis wordt je leven niet beter.
Ik heb ter verduidelijking enkele zaken uit je op toegelicht.
Quote;
"Hij is nog niet lang gescheiden en kwam in de zomer tot de conclusie dat hij nog niet toe was aan een relatie. Ik heb met veel pijn en moeite geprobeerd met hem te breken. Hij blijft echter regelmatig contact zoeken, ook nu speelt dit nog. En ik word heen en weer geslingerd tussen hoop dat hij bij draait en mezelf stom en naïef vinden dat zijn berichtjes me nog zoveel doen.
Niet hopen maar eisen, en maar één kans geven. (controle)
Het is zo veel allemaal! Een nieuwe baan in een nieuwe stad waar ik nog niemand ken. Vriendschappen die veranderd zijn. Een nieuwe baan die veel van me vraagt. Liefdesverdriet. Een huis die maar niet als thuis wil voelen. Therapie die voor mijn gevoel meer verdriet losmaakt dan helpt.
Misschien is dat ook wel zo, geef gerust je grenzen aan. (controle)
En de hoge eisen die ik aan mezelf stel. Ik moet mijn werk goed doen. Ik moet een leuke vriendin zijn, investeren in mijn vriendschappen. Ik moet mijn huis een thuis maken. Ik moet nieuwe mensen ontmoeten.
Waarom?
Ik moet nodig sporten. En ik mag zo weinig. Ik mag niet zoveel aandacht vragen. Ik mag niet zoveel huilen. Ik mag niet eten totdat ik bepaalde klussen heb gedaan.
en anders? niks dus. Hier geldt hetzelfde als bij de andere "ik moet dingen" Jij hebt geen controle en het zijn onredelijke eisen, die niets opleveren.
Ik mag niet mijn huis uit zonder dat het netjes is. En doordat dit alles niet constant lukt, voel ik me nog waardelozer. Weer gefaald. En nog erger vind ik het als ik deze dingen bespreek in therapie. Ik schaam me en ben bang dat de psychologe me ziet als een hopeloos geval.
Niet belangrijk wat zij vindt en je kan geen controle hebben over wat iemand vindt. Dus laat het gaan
Ik kan niet meer positief naar de toekomst kijken en voel me zo alleen.
Nu zit ik dit in tranen te typen en weet niet goed wat ik met dit topic wil. Misschien een schop onder mijn kont. Misschien tips over wat te doen. Misschien gewoon een knuffel. Ik probeer nu onder de mensen te komen, veel afspraken te maken met vriendinnen, nieuwe mensen te ontmoeten. Maar het kost me zo veel energie. Ik doe voor mijn gevoel heel erg mijn best en het levert me tot nu toe niets op."
Nou, als het zoveel energie kost en niets oplevert, kappen ermee. Misschien dat je er over een paar jaar wel weer zin in hebt. En als dat niet zo is, is het ook goed.
Jouw leven he.
Simpel gezegd; van het opgeruimd huis wordt je leven niet beter.
Ik heb ter verduidelijking enkele zaken uit je op toegelicht.
Quote;
"Hij is nog niet lang gescheiden en kwam in de zomer tot de conclusie dat hij nog niet toe was aan een relatie. Ik heb met veel pijn en moeite geprobeerd met hem te breken. Hij blijft echter regelmatig contact zoeken, ook nu speelt dit nog. En ik word heen en weer geslingerd tussen hoop dat hij bij draait en mezelf stom en naïef vinden dat zijn berichtjes me nog zoveel doen.
Niet hopen maar eisen, en maar één kans geven. (controle)
Het is zo veel allemaal! Een nieuwe baan in een nieuwe stad waar ik nog niemand ken. Vriendschappen die veranderd zijn. Een nieuwe baan die veel van me vraagt. Liefdesverdriet. Een huis die maar niet als thuis wil voelen. Therapie die voor mijn gevoel meer verdriet losmaakt dan helpt.
Misschien is dat ook wel zo, geef gerust je grenzen aan. (controle)
En de hoge eisen die ik aan mezelf stel. Ik moet mijn werk goed doen. Ik moet een leuke vriendin zijn, investeren in mijn vriendschappen. Ik moet mijn huis een thuis maken. Ik moet nieuwe mensen ontmoeten.
Waarom?
Ik moet nodig sporten. En ik mag zo weinig. Ik mag niet zoveel aandacht vragen. Ik mag niet zoveel huilen. Ik mag niet eten totdat ik bepaalde klussen heb gedaan.
en anders? niks dus. Hier geldt hetzelfde als bij de andere "ik moet dingen" Jij hebt geen controle en het zijn onredelijke eisen, die niets opleveren.
Ik mag niet mijn huis uit zonder dat het netjes is. En doordat dit alles niet constant lukt, voel ik me nog waardelozer. Weer gefaald. En nog erger vind ik het als ik deze dingen bespreek in therapie. Ik schaam me en ben bang dat de psychologe me ziet als een hopeloos geval.
Niet belangrijk wat zij vindt en je kan geen controle hebben over wat iemand vindt. Dus laat het gaan
Ik kan niet meer positief naar de toekomst kijken en voel me zo alleen.
Nu zit ik dit in tranen te typen en weet niet goed wat ik met dit topic wil. Misschien een schop onder mijn kont. Misschien tips over wat te doen. Misschien gewoon een knuffel. Ik probeer nu onder de mensen te komen, veel afspraken te maken met vriendinnen, nieuwe mensen te ontmoeten. Maar het kost me zo veel energie. Ik doe voor mijn gevoel heel erg mijn best en het levert me tot nu toe niets op."
Nou, als het zoveel energie kost en niets oplevert, kappen ermee. Misschien dat je er over een paar jaar wel weer zin in hebt. En als dat niet zo is, is het ook goed.
Jouw leven he.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
