Psyche
alle pijlers
Het leven als Vermijder
dinsdag 26 juli 2016 om 17:20
Hoi lieve mensen,
Er is een onderwerp dat ik al langere tijd wil aankaarten als viva-topic, maar zoals een vermijder betaamd, kwam het er niet van .
Ik begin mij steeds meer te beseffen dat ik een vermijder ben. Op veel gebieden.
Ik ga confrontaties uit de weg, bijvoorbeeld. Ik houd iedereen te vriend en als het echt helemaal op is en een confrontatie niet uit kan blijven; dan ben ik weg. Dan reageer ik minder snel op berichten etc of bied ik snel mijn excuses aan.
Zo ook met werk. Hetgeen ik écht leuk vind, durf ik niet aan te gaan. Want stel dat ik niet goed genoeg ben... Dus blijf ik binnen zaken hangen waar mijn hart niet echt ligt en ik zodoende ook de motivatie niet altijd voor 100% heb om het tot een ontzettend goed einde te brengen.
Mocht ik nou mezelf een schop onder mijn kont geven en wèl doen wat ik echt leuk vind, dan denk ik dat ik het toch niet kan en geef ik mijzelf ook niet voor de 100% (mogelijk ook een vorm van 'je eigen kunnen' vermijden?).
Moet er een opdracht uitgevoerd worden, dan moet er een deadline zijn. En hoewel ik er in mijn hoofd al dagen mee bezig ben, ik doe het toch allemaal vaak op het laatste moment, terwijl ik er alle tijd voor heb gehad!
Binnen romantische relaties hetzelfde. Ik geef mijzelf niet snel bloot. Want als ik mijzelf bloot geef, dan kan een ander weggaan... Mocht er toch een situatie ontstaan waarin ik mijzelf blootgeef, dan ren ik het liefst heel hard weg en hoor je mij een paar dagen niet meer. Uit angst dat ik dan geconfronteerd wordt met het feit dat de ander niet wilt? Of nog erger... doorvraagt en ik zodoende met mijn eigen emoties geconfronteerd wordt? Geen idee wat het is, maar ik zie onderhand wel het patroon.
Ik kan nog meer voorbeelden geven, maar ik denk dat het algehele plaatje wel duidelijk is.
Ik ben hiermee wel aan de slag met een psycholoog, maar ik vraag mij af of ik de enige ben...
Vandaar dit topic!
Het kan zijn dat ik nu even niet snel reageer, omdat ik dan nu dit onderwerp weer vermijd . Nee, dat is een grapje!
Er is een onderwerp dat ik al langere tijd wil aankaarten als viva-topic, maar zoals een vermijder betaamd, kwam het er niet van .
Ik begin mij steeds meer te beseffen dat ik een vermijder ben. Op veel gebieden.
Ik ga confrontaties uit de weg, bijvoorbeeld. Ik houd iedereen te vriend en als het echt helemaal op is en een confrontatie niet uit kan blijven; dan ben ik weg. Dan reageer ik minder snel op berichten etc of bied ik snel mijn excuses aan.
Zo ook met werk. Hetgeen ik écht leuk vind, durf ik niet aan te gaan. Want stel dat ik niet goed genoeg ben... Dus blijf ik binnen zaken hangen waar mijn hart niet echt ligt en ik zodoende ook de motivatie niet altijd voor 100% heb om het tot een ontzettend goed einde te brengen.
Mocht ik nou mezelf een schop onder mijn kont geven en wèl doen wat ik echt leuk vind, dan denk ik dat ik het toch niet kan en geef ik mijzelf ook niet voor de 100% (mogelijk ook een vorm van 'je eigen kunnen' vermijden?).
Moet er een opdracht uitgevoerd worden, dan moet er een deadline zijn. En hoewel ik er in mijn hoofd al dagen mee bezig ben, ik doe het toch allemaal vaak op het laatste moment, terwijl ik er alle tijd voor heb gehad!
Binnen romantische relaties hetzelfde. Ik geef mijzelf niet snel bloot. Want als ik mijzelf bloot geef, dan kan een ander weggaan... Mocht er toch een situatie ontstaan waarin ik mijzelf blootgeef, dan ren ik het liefst heel hard weg en hoor je mij een paar dagen niet meer. Uit angst dat ik dan geconfronteerd wordt met het feit dat de ander niet wilt? Of nog erger... doorvraagt en ik zodoende met mijn eigen emoties geconfronteerd wordt? Geen idee wat het is, maar ik zie onderhand wel het patroon.
Ik kan nog meer voorbeelden geven, maar ik denk dat het algehele plaatje wel duidelijk is.
Ik ben hiermee wel aan de slag met een psycholoog, maar ik vraag mij af of ik de enige ben...
Vandaar dit topic!
Het kan zijn dat ik nu even niet snel reageer, omdat ik dan nu dit onderwerp weer vermijd . Nee, dat is een grapje!
'We accept the love we think we deserve.' Stephen Chbosky
dinsdag 26 juli 2016 om 17:28
Nee, je bent vast niet de enige.
Ik vind dat je vooral erg onzeker klinkt, je bent bang dat je bepaalde werkzaamheden niet kunt, dat mensen niet echt om je geven, dat blootgeven ertoe zal leiden van mensen je afwijzen. Erg jammer dat je daardoor kansen laat liggen. Door die onzekerheid "presteer" en leef je waarschijnlijk onder je kunnen.
Weet je waar deze onzekerheid vandaan komt? Als het je leven echt negatief beinvloed (en zo klinkt het) kun je daar met een psycholoog zeker mee aan de slag.
Let wel; bij een echt goede psycholoog zul je een kans krijgen om juist die zaken waar je liever niet mee aan de slag gaat te vermijden.
Succes.
Ik vind dat je vooral erg onzeker klinkt, je bent bang dat je bepaalde werkzaamheden niet kunt, dat mensen niet echt om je geven, dat blootgeven ertoe zal leiden van mensen je afwijzen. Erg jammer dat je daardoor kansen laat liggen. Door die onzekerheid "presteer" en leef je waarschijnlijk onder je kunnen.
Weet je waar deze onzekerheid vandaan komt? Als het je leven echt negatief beinvloed (en zo klinkt het) kun je daar met een psycholoog zeker mee aan de slag.
Let wel; bij een echt goede psycholoog zul je een kans krijgen om juist die zaken waar je liever niet mee aan de slag gaat te vermijden.
Succes.
dinsdag 26 juli 2016 om 17:46
Je bent zeker niet de enige. Ik heb het ook wel een beetje en hoe onzekerder ik me over dingen voel, hoe erger ik ze vermijd. Heb jij dat ook?
Hoe oud ben je TO? Ik merk namelijk dat het steeds beter gaan naarmate ik ouder word (ben nu 28). Deels omdat ik langzaam zekerder van mezelf word, deels omdat het ook afgedwongen wordt door de omgeving (in je werk kun je maar zoveel vermijden voordat ze ontevreden over je worden). Zo had ik vroeger ontzettende telefoonangst, nu zit ik voor m'n werk iedere dag te bellen. In het begin vond ik het doodeng en schreef ik ieder gesprek uit, nu gaat het bijna vanzelf.
Bij mij heeft het geholpen om me bewust te zijn van mijn eigen vermijd-gedrag en dan heel rationeel te bedenken: wat is het allerergste wat er kan gebeuren? En kan ik daarmee leven? En jezelf dan gewoon een schop onder je kont geven en het gewoon doen.
Hoe oud ben je TO? Ik merk namelijk dat het steeds beter gaan naarmate ik ouder word (ben nu 28). Deels omdat ik langzaam zekerder van mezelf word, deels omdat het ook afgedwongen wordt door de omgeving (in je werk kun je maar zoveel vermijden voordat ze ontevreden over je worden). Zo had ik vroeger ontzettende telefoonangst, nu zit ik voor m'n werk iedere dag te bellen. In het begin vond ik het doodeng en schreef ik ieder gesprek uit, nu gaat het bijna vanzelf.
Bij mij heeft het geholpen om me bewust te zijn van mijn eigen vermijd-gedrag en dan heel rationeel te bedenken: wat is het allerergste wat er kan gebeuren? En kan ik daarmee leven? En jezelf dan gewoon een schop onder je kont geven en het gewoon doen.
dinsdag 26 juli 2016 om 17:49
Onzekerheid heeft vaak een oorzaak van buitenaf en die oorzaak zorgt er voor dat je een bepaalde waarde aan jezelf toeschrijft die onder de norm ligt, wat die norm ook moge zijn.
Er vanuit gaan dat je ook maar gewoon mens bent met goede en mindere kwaliteiten, zoals iedereen, ben je al een heel end. Als je dan ook nog eens ervaringsgewijs er op wordt gewezen dat je juist erg goed bent in bepaalde zaken, dan kan je daarmee ook je eigenwaarde opkrikken.
Wat ik geleerd heb van het leven is dat hoe harder je ergens tegen vecht, hoe harder het terugvecht en het zou best weleens zo kunnen zijn dat vermijdingsgedrag voortkomt uit de angst voor dat terugvechten omdat dat de reden kan zijn dat je het opgeeft met het idee dat je toch gelijk had in de eerste instantie. Toch is het zaak om dat gevecht aan te gaan en te overwinnen, wat het ook is dat overwonnen moet worden en de winst is vrijheid en innerlijke rust. Ik gun je dat, het maakt het leven zoveel aangenamer.
Er vanuit gaan dat je ook maar gewoon mens bent met goede en mindere kwaliteiten, zoals iedereen, ben je al een heel end. Als je dan ook nog eens ervaringsgewijs er op wordt gewezen dat je juist erg goed bent in bepaalde zaken, dan kan je daarmee ook je eigenwaarde opkrikken.
Wat ik geleerd heb van het leven is dat hoe harder je ergens tegen vecht, hoe harder het terugvecht en het zou best weleens zo kunnen zijn dat vermijdingsgedrag voortkomt uit de angst voor dat terugvechten omdat dat de reden kan zijn dat je het opgeeft met het idee dat je toch gelijk had in de eerste instantie. Toch is het zaak om dat gevecht aan te gaan en te overwinnen, wat het ook is dat overwonnen moet worden en de winst is vrijheid en innerlijke rust. Ik gun je dat, het maakt het leven zoveel aangenamer.
dinsdag 26 juli 2016 om 17:53
dinsdag 26 juli 2016 om 20:35
Ach,wat een lieve reacties.
Ik ga hier nog op in .
Ik zit ook al te denken aan een toneel als hobby. Het vervelende is echter dat ik me graag verlies 'achter een masker'. In hoeverre leer je dan dat je er zelf mag zijn? Ik kan met liefde een rol aannemen...
Daarnaast inderdaad.. Hoe ouder je wordt, gaf iemand aan.
Ik ben zelf nabij de dertig en merk dus juist dat ik ook carrièregewijs stappen onderneem die niet zorgen voor een ontwikkeling die je normaliter zou bewerkstelligen. Ik ben op mijn bek gegaan carrièregewijs, en heb toen maar niet meer het lef gehad om nog die sprong te wagen. Maar ik word ongelukkig van het werk wat ik nu doe en ik weet dat ik meer in mijn mars heb; zowel voor mijzelf als voor de maatschappij.
Ik ga hier nog op in .
Ik zit ook al te denken aan een toneel als hobby. Het vervelende is echter dat ik me graag verlies 'achter een masker'. In hoeverre leer je dan dat je er zelf mag zijn? Ik kan met liefde een rol aannemen...
Daarnaast inderdaad.. Hoe ouder je wordt, gaf iemand aan.
Ik ben zelf nabij de dertig en merk dus juist dat ik ook carrièregewijs stappen onderneem die niet zorgen voor een ontwikkeling die je normaliter zou bewerkstelligen. Ik ben op mijn bek gegaan carrièregewijs, en heb toen maar niet meer het lef gehad om nog die sprong te wagen. Maar ik word ongelukkig van het werk wat ik nu doe en ik weet dat ik meer in mijn mars heb; zowel voor mijzelf als voor de maatschappij.
anoniem_127235 wijzigde dit bericht op 26-07-2016 20:41
Reden: autocorrect
Reden: autocorrect
% gewijzigd
'We accept the love we think we deserve.' Stephen Chbosky
dinsdag 26 juli 2016 om 21:47
quote:pausini schreef op 26 juli 2016 @ 21:13:
Ik noemde toneel als voorbeeld om je zelfvertrouwen te vergroten.
snap ik, pausini. Dank je voor jouw reactie.
Van alle mogelijkheden, vond ik deze nog het meest passende bij mij. Ik heb vaker gehoord dat ik zo op het toneel het heel goed zou doen.
De andere opties vind ik minder passsend voor mij persoonlijk, maar zouden voor een ander vast heel goed passen! Ik ben zelf aan yoga begonnen en na 2 maanden tot de ontdekking gekomen dat dit mijn ding niet was.
@Pausini, hoe ben je tot jouw inzicht gekomen of was dit er gewoon al?
Ik noemde toneel als voorbeeld om je zelfvertrouwen te vergroten.
snap ik, pausini. Dank je voor jouw reactie.
Van alle mogelijkheden, vond ik deze nog het meest passende bij mij. Ik heb vaker gehoord dat ik zo op het toneel het heel goed zou doen.
De andere opties vind ik minder passsend voor mij persoonlijk, maar zouden voor een ander vast heel goed passen! Ik ben zelf aan yoga begonnen en na 2 maanden tot de ontdekking gekomen dat dit mijn ding niet was.
@Pausini, hoe ben je tot jouw inzicht gekomen of was dit er gewoon al?
'We accept the love we think we deserve.' Stephen Chbosky
maandag 1 augustus 2016 om 15:54
Ik heb ooit, uit onzekerheid, ook wel zo'n vermijdende kern gehad. En in mijn familie zie ik het nog steeds enorm terug: altijd meebuigen, met alle winden meegaan, om maar geen confrontaties of moeilijke situaties te hebben. Terwijl dat juist, in mijn ogen, voor zulke opmerkelijke situaties kan zorgen. En ze altijd maar horen zeggen 'nou, dat doe/durf ik niet hoor'. Vind het heel lastig om dat te zien.
Ooit (weet niet meer precies wanneer dat was, maar al jaren geleden) heb ik dat helemaal naast me neergelegd, dat vermijden en die angsten. Tegenwoordig doe ik vrijwel alles. Van een praatje houden op een crematie, tot een nieuwe sport, tot persoonlijke cursussen, alles. En het werkt echt verruimend.
In mijn werk ben ik zelf heel confronterend (ik moet regelmatig mensen iets vertellen wat ze niet leuk vinden), daarnaast moet ik voor mijn werk heel veel 'nee' zeggen. Daar heb ik ook veel van geleerd en in mijn privé leven kan ik ook gewoon zeggen wat me dwars zit. Dat escaleert eigenlijk nooit. Net zo als op mijn werk: je zou denken dat daar dan wel veel 'herrie' van komt, maar dat is dus eigenlijk nooit zo.
Persoonlijk lijkt het me echt wel de moeite waard om aan te worden, je zal zien dat je er erg veel voor terugkrijgt
Ooit (weet niet meer precies wanneer dat was, maar al jaren geleden) heb ik dat helemaal naast me neergelegd, dat vermijden en die angsten. Tegenwoordig doe ik vrijwel alles. Van een praatje houden op een crematie, tot een nieuwe sport, tot persoonlijke cursussen, alles. En het werkt echt verruimend.
In mijn werk ben ik zelf heel confronterend (ik moet regelmatig mensen iets vertellen wat ze niet leuk vinden), daarnaast moet ik voor mijn werk heel veel 'nee' zeggen. Daar heb ik ook veel van geleerd en in mijn privé leven kan ik ook gewoon zeggen wat me dwars zit. Dat escaleert eigenlijk nooit. Net zo als op mijn werk: je zou denken dat daar dan wel veel 'herrie' van komt, maar dat is dus eigenlijk nooit zo.
Persoonlijk lijkt het me echt wel de moeite waard om aan te worden, je zal zien dat je er erg veel voor terugkrijgt
