Psyche
alle pijlers
Het leven kabbelt voort...
vrijdag 20 maart 2015 om 16:09
Ik heb al eerder op dit forum gepost, een aantal jaren terug. Toen ging het over "het roer omgooien" in je leven. Nu, wat later, zit ik eigenlijk nog steeds in hetzelfde schuitje.
Single, goeie baan, maar beleef er nu ook weer niet heel veel plezier aan. Veel gesolliciteerd maar steeds afgewezen. Mijn branche is ook vrij beperkt. Heb een koophuis, een handje vol vrienden waarvan de meesten inmiddels gesetteld zijn. Woon in een grote stad. Ben vaak eenzaam. En heb zero spaargeld. Hoge vaste lasten, kosten e.d waardoor ik eigenlijk dit jaar niet eens op vakantie kan, laat staan geld voor een sabbatical of zo.
Het is heel makkelijk gezegd: ga iets anders doen!! Maar ik heb het gevoel dat ik er niet uitkom. Je kan niet zomaar alles opgeven en jezelf in het onbekende storten zonder een financiële buffer. Ik ben geen 20 meer. Het is een lastige, harde tijd. Ook in het buitenland is de werkloosheid hoog.
Ik wil mijn huis verkopen en wat goedkoper proberen te gaan wonen. Veel goedkoper gaat niet want dan woon ik in een kartonnen doos (indien koop). En voor sociale huur kom ik niet in aanmerking. De stad uit? Het lonkt. Maar bang voor nog meer eenzaamheid. En hoe moet dat dan allemaal? Eerst mijn huis verkopen en dan iets anders? En als ik nou niks vind? Waar moet ik wonen?
Ik draai steeds in kringetjes rond. Verhuizen? Andere woonplaats? Andere baan? relatie zoeken? Cursus doen voor een ander beroep? Nieuwe vrienden maken? (wat niet zo makkelijk gaat, dat is ook een proces - ik zit al op sportverenigingen etc maar die mensen zie ik daarbuiten niet)
Ik word gek van mezelf. Ik zat ook te denken aan een loopbaan/levenscoach, die mij in stappen verder kan helpen. Dat ik kan zien van: OK, ik moet daar beginnen en dan dat en dan dat. Want ik zie door de bomen het bos niet meer
Heeft iemand ervaring hiermee, en dan bedoel ik mensen die ook 35/40 plus zijn, zonder veel geld en die na die leeftijd bepaalde lastige, dergelijke stappen hebben genomen in hun leven? Hoe hebben jullie dat aangepakt? En hebben jullie toen iemand ingeschakeld om je verder op weg te helpen?
Ik dacht laatst: het doel van je leven is: gelukkig zijn. Maar eigenlijk is dat voor veel mensen niet het doel. Het doel van veel mensen is eigenlijk: veiligheid. Hoeveel mensen blijven niet hangen in een situatie omdat ze bang zijn voor de risico's bij een stap uit de comfort zone? Dat zie ik nu ook in mezelf. Want wat ik vroeger toen ik 25/30 was makkelijk deed (verhuizen, baan opzeggen etc) doe ik nu zoooo veel moeilijker.
Hoe kom ik uit deze impasse?
Single, goeie baan, maar beleef er nu ook weer niet heel veel plezier aan. Veel gesolliciteerd maar steeds afgewezen. Mijn branche is ook vrij beperkt. Heb een koophuis, een handje vol vrienden waarvan de meesten inmiddels gesetteld zijn. Woon in een grote stad. Ben vaak eenzaam. En heb zero spaargeld. Hoge vaste lasten, kosten e.d waardoor ik eigenlijk dit jaar niet eens op vakantie kan, laat staan geld voor een sabbatical of zo.
Het is heel makkelijk gezegd: ga iets anders doen!! Maar ik heb het gevoel dat ik er niet uitkom. Je kan niet zomaar alles opgeven en jezelf in het onbekende storten zonder een financiële buffer. Ik ben geen 20 meer. Het is een lastige, harde tijd. Ook in het buitenland is de werkloosheid hoog.
Ik wil mijn huis verkopen en wat goedkoper proberen te gaan wonen. Veel goedkoper gaat niet want dan woon ik in een kartonnen doos (indien koop). En voor sociale huur kom ik niet in aanmerking. De stad uit? Het lonkt. Maar bang voor nog meer eenzaamheid. En hoe moet dat dan allemaal? Eerst mijn huis verkopen en dan iets anders? En als ik nou niks vind? Waar moet ik wonen?
Ik draai steeds in kringetjes rond. Verhuizen? Andere woonplaats? Andere baan? relatie zoeken? Cursus doen voor een ander beroep? Nieuwe vrienden maken? (wat niet zo makkelijk gaat, dat is ook een proces - ik zit al op sportverenigingen etc maar die mensen zie ik daarbuiten niet)
Ik word gek van mezelf. Ik zat ook te denken aan een loopbaan/levenscoach, die mij in stappen verder kan helpen. Dat ik kan zien van: OK, ik moet daar beginnen en dan dat en dan dat. Want ik zie door de bomen het bos niet meer
Heeft iemand ervaring hiermee, en dan bedoel ik mensen die ook 35/40 plus zijn, zonder veel geld en die na die leeftijd bepaalde lastige, dergelijke stappen hebben genomen in hun leven? Hoe hebben jullie dat aangepakt? En hebben jullie toen iemand ingeschakeld om je verder op weg te helpen?
Ik dacht laatst: het doel van je leven is: gelukkig zijn. Maar eigenlijk is dat voor veel mensen niet het doel. Het doel van veel mensen is eigenlijk: veiligheid. Hoeveel mensen blijven niet hangen in een situatie omdat ze bang zijn voor de risico's bij een stap uit de comfort zone? Dat zie ik nu ook in mezelf. Want wat ik vroeger toen ik 25/30 was makkelijk deed (verhuizen, baan opzeggen etc) doe ik nu zoooo veel moeilijker.
Hoe kom ik uit deze impasse?
vrijdag 20 maart 2015 om 17:27
Ik herken het ook wel een beetje...achter in de 30, single, geen kinderen maar prima baan, leuk huisje en een handje vol leuke vrienden en vriendinnen. Heb wel wat spaargeld maar ook weer niet duizenden euros. Het kabbelt inderdaad voort maar eigenlijk is dat juist heel goed...ik ken genoeg mensen die het misschien wel wat breder hebben of wel een gezin maar een vreselijke ziekte onder de leden hebben, of een vent die vreemd gaat....
Het is een nadeel inderdaad en niet altijd even makkelijk dat je overal alleen op af moet en moet blijven investeren in vriendschappen maar dat is ook wel weer leuk. Ik heb best wat mensen leren kennen via oproepjes in het viva forum en een ander groepje mensen weer via singlereizen. Harstikke leuk en divers. En het is fijn om met gelijkgestemde hierover te kunnen praten...
Het leven is een feest maar je moet wel zelf de slingers ophangen....
Het is een nadeel inderdaad en niet altijd even makkelijk dat je overal alleen op af moet en moet blijven investeren in vriendschappen maar dat is ook wel weer leuk. Ik heb best wat mensen leren kennen via oproepjes in het viva forum en een ander groepje mensen weer via singlereizen. Harstikke leuk en divers. En het is fijn om met gelijkgestemde hierover te kunnen praten...
Het leven is een feest maar je moet wel zelf de slingers ophangen....
vrijdag 20 maart 2015 om 17:43
Ik weet niet of het een vlucht is.
Ik denk ook wel dat een mens de behoefte voelt zichzelf of zijn leven te blijven ontwikkelen. Als je single bent, geen kinderen, een steady baan, een eigen huis, dan is het dat wel zo'n beetje. Stelletjes ontwikkelen zich vaak door het krijgen van kinderen, soms het kopen van een ander huis etc. Ook alleenstaande singles zijn vaak druk met de opvoeding van hun kinderen, zien de ontwikkeling van hun kinderen en houden zich daar veelal mee bezig. ontmoeten, zoals bv Leola zegt, ook vaak weer nieuwe mensen door de kinderen.
Ik denk dat het meer een kwestie is van: is dit het nou? Ik ben begin veertig en dit is het dus. Aan de ene kant tevreden want Vrouwke ook zegt: andere mensen hebben misschien een vreselijke ziekte etc en dan "kabbelt" het leven echt niet voort. Maar aan de andere kant steekt na een tijdje dit leven ook de onrust wel een beetje op. Zeker als je ziet dat je omgeving verandert. Vrienden verhuizen naar het buitenland, krijgen relaties, verhuizen soms uit de regio omdat ze bij hun vriend/vriendin gaan wonen en/of krijgen kinderen.
Ik denk dat het dat is: het stroomt niet. Het is zoals het is en dat is het. En zoals vroeger: iedereen single, veel uitgaan etc dat wordt toch ook minder op deze leeftijd. Ik heb er ook niet altijd meer puf voor na een 40-urige werkweek, eerlijk gezegd.
Maar ik kan zeker iets met de tips. Leola we gaan de goede kant van het jaar op dus ik zal je tips zeker onthouden!
En desalniettemin hou ik mijn ogen open voor een ander huis omdat me dat financieel gewoon meer vrijheid geeft waardoor ik dus inderdaad bv een (best dure) singlereis kan gaan ondernemen, of wel meekan om iets te gaan drinken buiten de deur.
En als het eenmaal weer een beetje stroomt, geeft dat zoals cappi ook zegt, weer nieuwe impulsen. Want door energie in iets te steken, krijg je ook wel weer energie, daar waar die nu totaal weg lijkt te zijn.
En niet te veel beren op de weg zien...want daar ben ik best wel goed in. Er wat losser in gaan staan. Dingen ondernemen, groot of klein, en dan wel zien wat er gebeurt. Al is dat dan inderdaad lekker alleen in het park met een boek....
Ik heb zeker iets aan jullie reacties!!
Ik denk ook wel dat een mens de behoefte voelt zichzelf of zijn leven te blijven ontwikkelen. Als je single bent, geen kinderen, een steady baan, een eigen huis, dan is het dat wel zo'n beetje. Stelletjes ontwikkelen zich vaak door het krijgen van kinderen, soms het kopen van een ander huis etc. Ook alleenstaande singles zijn vaak druk met de opvoeding van hun kinderen, zien de ontwikkeling van hun kinderen en houden zich daar veelal mee bezig. ontmoeten, zoals bv Leola zegt, ook vaak weer nieuwe mensen door de kinderen.
Ik denk dat het meer een kwestie is van: is dit het nou? Ik ben begin veertig en dit is het dus. Aan de ene kant tevreden want Vrouwke ook zegt: andere mensen hebben misschien een vreselijke ziekte etc en dan "kabbelt" het leven echt niet voort. Maar aan de andere kant steekt na een tijdje dit leven ook de onrust wel een beetje op. Zeker als je ziet dat je omgeving verandert. Vrienden verhuizen naar het buitenland, krijgen relaties, verhuizen soms uit de regio omdat ze bij hun vriend/vriendin gaan wonen en/of krijgen kinderen.
Ik denk dat het dat is: het stroomt niet. Het is zoals het is en dat is het. En zoals vroeger: iedereen single, veel uitgaan etc dat wordt toch ook minder op deze leeftijd. Ik heb er ook niet altijd meer puf voor na een 40-urige werkweek, eerlijk gezegd.
Maar ik kan zeker iets met de tips. Leola we gaan de goede kant van het jaar op dus ik zal je tips zeker onthouden!
En desalniettemin hou ik mijn ogen open voor een ander huis omdat me dat financieel gewoon meer vrijheid geeft waardoor ik dus inderdaad bv een (best dure) singlereis kan gaan ondernemen, of wel meekan om iets te gaan drinken buiten de deur.
En als het eenmaal weer een beetje stroomt, geeft dat zoals cappi ook zegt, weer nieuwe impulsen. Want door energie in iets te steken, krijg je ook wel weer energie, daar waar die nu totaal weg lijkt te zijn.
En niet te veel beren op de weg zien...want daar ben ik best wel goed in. Er wat losser in gaan staan. Dingen ondernemen, groot of klein, en dan wel zien wat er gebeurt. Al is dat dan inderdaad lekker alleen in het park met een boek....
Ik heb zeker iets aan jullie reacties!!
vrijdag 20 maart 2015 om 18:17
Heb je er ook last van dat je geen moeder bent geworden en dat dat misschien ook niet meer zal gebeuren? Dat heb ik wel een beetje...tis toch een soort levensstap die aan je voorbij gaat en dat moet ook een plaatsje krijgen...ook al heb ik niet een hele sterke kinderwens tis jammer dat ik er dadelijk niet zelf meer voor kan kiezen.
Singlereizen zijn inderdaad niet goedkoop, jammer dat daar weer misbruik van gemaakt wordt...ik bleef meestal wel op 1 plek binnen europa of turkije ( strandvakantie) dan lukt het wel onder de 1000 euro en ook wel minder als je bereid bent een kamer te delen maar ik wil dat nooit.
Singlereizen zijn inderdaad niet goedkoop, jammer dat daar weer misbruik van gemaakt wordt...ik bleef meestal wel op 1 plek binnen europa of turkije ( strandvakantie) dan lukt het wel onder de 1000 euro en ook wel minder als je bereid bent een kamer te delen maar ik wil dat nooit.
vrijdag 20 maart 2015 om 18:32
Dat ik geen moeder ben geworden vind ik zeker jammer. Ook dat is een verwerkingsproces. Ik heb nooit een echt sterke kinderwens gehad, dat scheelt wel. Maar dat kwam ook wel omdat mijn leven altijd goed gevuld was. Nu ik wat meer in de eenzaamheid zit, is die kinderloosheid soms wel een issue. Maar daar is niets aan te doen, dus dat probeer ik toch opzij te schuiven. Ik weet ook dat een kind niet alleen maar voordelen heeft dus daar hou ik me dan maar aan vast. Voor jou kan het trouwens evt nog wel Vrouwke.... maar de tijd dringt inderdaad. Heel lastig en best wel iets groots.
Een singlereis staat zeker op mijn lijstje. Lijkt me heel leuk. Een gedeelde kamer lijkt mij ook niets haha...dat wordt dus even doorsparen..
En ikea: zo'n taalreis lijkt me super!!!
Een singlereis staat zeker op mijn lijstje. Lijkt me heel leuk. Een gedeelde kamer lijkt mij ook niets haha...dat wordt dus even doorsparen..
En ikea: zo'n taalreis lijkt me super!!!
vrijdag 20 maart 2015 om 19:32
quote:muis2007 schreef op 20 maart 2015 @ 18:32:
Dat ik geen moeder ben geworden vind ik zeker jammer. Ook dat is een verwerkingsproces.
Je kan nog steeds mamma worden! Kom op zeg!
Misschien is het in het begin zwaar om alleen zwanger te zijn en de bevalling alleen te doen. (En al heb je een partner dan doe je het vaak nog steeds alleen dus dat maakt niet veel uit) Maar je moet wel je hart blijven volgen! Als jij denkt ik wil een kind ga kijken of pleeg ouder iets voor je is? Een kind zonder huis een thuis geven... Of als nog de zwangerschap mogelijkheden bekijken.
Dat ik geen moeder ben geworden vind ik zeker jammer. Ook dat is een verwerkingsproces.
Je kan nog steeds mamma worden! Kom op zeg!
Misschien is het in het begin zwaar om alleen zwanger te zijn en de bevalling alleen te doen. (En al heb je een partner dan doe je het vaak nog steeds alleen dus dat maakt niet veel uit) Maar je moet wel je hart blijven volgen! Als jij denkt ik wil een kind ga kijken of pleeg ouder iets voor je is? Een kind zonder huis een thuis geven... Of als nog de zwangerschap mogelijkheden bekijken.
life is to celebrate
zaterdag 21 maart 2015 om 07:46
Stilstand is achteruitgang, je zit als een bang konijn gevangen in de koplampen die op je afkomen, ik denk dat velen rond jouw leeftijd dat wel herkennen. Je vraagt je bij alles af of het vluchten is of dat je het gewoon wil en alles eindigt met 'wat als...'.
Doemscenario's zijn altijd te vinden maar we vergeten dat we al zo vaak beslissingen hebben genomen en we onthouden nooit die gene die goed zijn afgelopen. In een dorp zal je je minder eenzaam voelen dan in een stad? In een stad voel je je soms eenzamer, zoveel mensen en iedereen lijkt aan elkaar voorbij te gaan. In een dorp kan je gaan helpen in de kantine van een sportvereniging, moet jij eens opletten hoeveel mensen je daar leert kennen.
Er zijn zat provincies waar je voor een habbekrats iets kan huren of kopen vanwege de leegloop, waarom dat niet proberen en je in deze stad inschrijven bij een woningbouwvereniging zodat je altijd terug kan.
Mannen vind je trouwens ook heel veel op sportverenigingen en dan leer je ze eerst en face kennen zodat Tinder niet hoeft. Je heb nu veel tijd, stap eens lekker in je auto en ga eens rondrijden in een provincie en neem de B wegen en bezoek wat dorpjes, informeer wat er te doen is. Ga het hele onderwerp eens uitdiepen.
Doemscenario's zijn altijd te vinden maar we vergeten dat we al zo vaak beslissingen hebben genomen en we onthouden nooit die gene die goed zijn afgelopen. In een dorp zal je je minder eenzaam voelen dan in een stad? In een stad voel je je soms eenzamer, zoveel mensen en iedereen lijkt aan elkaar voorbij te gaan. In een dorp kan je gaan helpen in de kantine van een sportvereniging, moet jij eens opletten hoeveel mensen je daar leert kennen.
Er zijn zat provincies waar je voor een habbekrats iets kan huren of kopen vanwege de leegloop, waarom dat niet proberen en je in deze stad inschrijven bij een woningbouwvereniging zodat je altijd terug kan.
Mannen vind je trouwens ook heel veel op sportverenigingen en dan leer je ze eerst en face kennen zodat Tinder niet hoeft. Je heb nu veel tijd, stap eens lekker in je auto en ga eens rondrijden in een provincie en neem de B wegen en bezoek wat dorpjes, informeer wat er te doen is. Ga het hele onderwerp eens uitdiepen.
zaterdag 21 maart 2015 om 08:31
Hi muis
Hoe is het? Heb t idee dat je wel wat anders erin ben gaan staan door alle adviezen hier hoop het in ieder geval. Mbt kinderwens snap je gevoel ben ook 42 en is toch wel mijn grootste verdriet in het leven dat het mij niet overkomen is. Probeer het plek te geven maar of ik het echt ooit 100% kan accepteren weet ik niet. Heb 2 nichtjes en neefje waar ik veel mee doen en gek op ben en leuke tante voor probeer te zijn dus dat helpt ook wel maar pijn doet het vaak wel.
Maar goed hoop dat je wat dingen in gang gaat zetten en je zal zien dat het positief effect gaat hebben
Hoe is het? Heb t idee dat je wel wat anders erin ben gaan staan door alle adviezen hier hoop het in ieder geval. Mbt kinderwens snap je gevoel ben ook 42 en is toch wel mijn grootste verdriet in het leven dat het mij niet overkomen is. Probeer het plek te geven maar of ik het echt ooit 100% kan accepteren weet ik niet. Heb 2 nichtjes en neefje waar ik veel mee doen en gek op ben en leuke tante voor probeer te zijn dus dat helpt ook wel maar pijn doet het vaak wel.
Maar goed hoop dat je wat dingen in gang gaat zetten en je zal zien dat het positief effect gaat hebben
zaterdag 21 maart 2015 om 14:30
Muis, dat verhuizen en je baan opzeggen lijken me lapmiddelen. In een ander huis en met ander werk voel je je vast niet beter.
Ik denk dat je tot de kern moet gaan: wat mis je nu echt ? Als je een passie kunt uitleven ( bv. in de vorm van een hobby) kun je ook gelukkig zijn in een simpel flatje.
Of misschien mis jij vooral een fijne partner.
Ik zou me daarop richten: uitvinden wat soort werk (in vorm van een baan of hobby) jij het allerliefste doet, en waar jij je talent in kwijt kunt. Bedenken hoe je je hier in kunt ontwikkelen.
En ten tweede een plan maken om je sociale leven/liefdesleven op te krikken.
Ik weet dat dit laatste niet eenvoudig is, ik worstel hier (als leeftijdsgenoot) ook mee. Het lijkt wel alsof er nauwelijks leuke mannen vrij rond lopen.
Ik blijf het doen, ook omdat ik interesse heb in die tentoonstelling, het leuk vind om op zaterdagochtend de krant te lezen in een cafe met een kop thee, etc. En als je thuisblijft gebeurt er niets. Maar het is ook wel om moedeloos van te worden om altijd in je eentje rond te lopen of te zitten, omringt door stelletjes.
De tips die eerder gegeven zijn klinken verstandig en leuk: ga op dansles, bij een sportvereniging, ga er vooral op uit. Maar in de praktijk levert het, in mijn ervaring, weinig op. De keren dat ik alleen ergens op afging en alleen weer thuiskwam zijn bijna niet meer te tellen. En dan ben ik iemand die makkelijk een praatje aanknoopt, interesse toont en echt wel gezellig kan zijn.
Ik denk dat je tot de kern moet gaan: wat mis je nu echt ? Als je een passie kunt uitleven ( bv. in de vorm van een hobby) kun je ook gelukkig zijn in een simpel flatje.
Of misschien mis jij vooral een fijne partner.
Ik zou me daarop richten: uitvinden wat soort werk (in vorm van een baan of hobby) jij het allerliefste doet, en waar jij je talent in kwijt kunt. Bedenken hoe je je hier in kunt ontwikkelen.
En ten tweede een plan maken om je sociale leven/liefdesleven op te krikken.
Ik weet dat dit laatste niet eenvoudig is, ik worstel hier (als leeftijdsgenoot) ook mee. Het lijkt wel alsof er nauwelijks leuke mannen vrij rond lopen.
Ik blijf het doen, ook omdat ik interesse heb in die tentoonstelling, het leuk vind om op zaterdagochtend de krant te lezen in een cafe met een kop thee, etc. En als je thuisblijft gebeurt er niets. Maar het is ook wel om moedeloos van te worden om altijd in je eentje rond te lopen of te zitten, omringt door stelletjes.
De tips die eerder gegeven zijn klinken verstandig en leuk: ga op dansles, bij een sportvereniging, ga er vooral op uit. Maar in de praktijk levert het, in mijn ervaring, weinig op. De keren dat ik alleen ergens op afging en alleen weer thuiskwam zijn bijna niet meer te tellen. En dan ben ik iemand die makkelijk een praatje aanknoopt, interesse toont en echt wel gezellig kan zijn.
zondag 22 maart 2015 om 13:02
Herkenbare dingen lees ik hier...
Ik ben een paar jaar jonger (eind dertig), en worstel hier al enkele jaren mee.
Ik voel het aan als een gebrek aan doelen op lange termijn, en daardoor aan zingeving.
Ook ik heb het in de ogen van een buitenstaander wel oké voor elkaar: mooie carrière, mooi koophuis, brede vriendenkring enz.
Maar toch mis ik iets, iets heel essentieels.
Ik ben een paar jaar geleden wel verhuisd naar een stad die mij beter lag, heb wat dingen veranderd qua werk enzovoort. Dat kan wel helpen, zeker weten (bvb die verhuizing is goed voor mij geweest, en ik ben nog steeds blij dat ik het gedaan heb), maar dat knagende van dat essentiele gemis blijft wel merk ik. Of komt terug, nadat die nieuwe stad en dat nieuwe, mooiere huis ook weer routine geworden is.
Ik heb er een tijd veel alleen op uitgetrokken. Ben ook alleen op reis geweest, een min of meer lange en verre reis was dat. Ik onderneem ook best veel. Ben sociaal en gezellig meestal. En toch is het moeilijk om zo een man te vinden met wie het echt klikt (Wat Carmen ook zegt).
Want ik denk wel dat het daarom gaat bij dat gemis, bij mij toch. Ik denk dat als dat er wel zou zijn, de rest van mijn leven meer in een flow komt. Zo is het in het verleden toch geweest. Nu ja, dat werd ook een stukje routine hoor, na een paar jaar, en ik aanvaard ook wel dat ik altijd een beetje een zoeker zal zijn, maar toch is het (heel) anders.
Op dit moment ben ik het allemaal een beetje zat: je huis alleen inrichten, alleen allerlei avontuurlijke reizen doen, een sociaal leven opbouwen en onderhouden, enz...
Wel is het zo dat als ik dingen onderneem ik vaak wel leuke mensen tegenkom (al heb ik op dit moment meer zin in verdieping dan in oppervlakkige contacten en is dat ook niet makkelijk). Best vaak ook mannen die interesse in mij tonen. Dus ik denk soms ook wel: gewoon blijven doen en some day lukt he wel op die manier, want als je thuis zit (verleiding is soms groot, lekker met fijn boek of mooie film), tja dat kom je natuurlijk niemand tegen.
Niet makkelijk allemaal....
Ik ben een paar jaar jonger (eind dertig), en worstel hier al enkele jaren mee.
Ik voel het aan als een gebrek aan doelen op lange termijn, en daardoor aan zingeving.
Ook ik heb het in de ogen van een buitenstaander wel oké voor elkaar: mooie carrière, mooi koophuis, brede vriendenkring enz.
Maar toch mis ik iets, iets heel essentieels.
Ik ben een paar jaar geleden wel verhuisd naar een stad die mij beter lag, heb wat dingen veranderd qua werk enzovoort. Dat kan wel helpen, zeker weten (bvb die verhuizing is goed voor mij geweest, en ik ben nog steeds blij dat ik het gedaan heb), maar dat knagende van dat essentiele gemis blijft wel merk ik. Of komt terug, nadat die nieuwe stad en dat nieuwe, mooiere huis ook weer routine geworden is.
Ik heb er een tijd veel alleen op uitgetrokken. Ben ook alleen op reis geweest, een min of meer lange en verre reis was dat. Ik onderneem ook best veel. Ben sociaal en gezellig meestal. En toch is het moeilijk om zo een man te vinden met wie het echt klikt (Wat Carmen ook zegt).
Want ik denk wel dat het daarom gaat bij dat gemis, bij mij toch. Ik denk dat als dat er wel zou zijn, de rest van mijn leven meer in een flow komt. Zo is het in het verleden toch geweest. Nu ja, dat werd ook een stukje routine hoor, na een paar jaar, en ik aanvaard ook wel dat ik altijd een beetje een zoeker zal zijn, maar toch is het (heel) anders.
Op dit moment ben ik het allemaal een beetje zat: je huis alleen inrichten, alleen allerlei avontuurlijke reizen doen, een sociaal leven opbouwen en onderhouden, enz...
Wel is het zo dat als ik dingen onderneem ik vaak wel leuke mensen tegenkom (al heb ik op dit moment meer zin in verdieping dan in oppervlakkige contacten en is dat ook niet makkelijk). Best vaak ook mannen die interesse in mij tonen. Dus ik denk soms ook wel: gewoon blijven doen en some day lukt he wel op die manier, want als je thuis zit (verleiding is soms groot, lekker met fijn boek of mooie film), tja dat kom je natuurlijk niemand tegen.
Niet makkelijk allemaal....
zondag 22 maart 2015 om 14:20
Herkenbaar hoor. En ook al zit je bij 2 verenigingen, de sportschool en ga je op single reizen, veel mensen die je tegen komt staan niet open voor nieuwe vriendschappen want druk, genoeg te doen in eigen kring, gaan liever om met gelijkgestemden (voornamelijk mensen met kinderen), het klikt niet met iedereen enz enz. Dating is helemaal een slagveld 
En dan ben je sociaal, heb je genoeg te besteden en doe je veel ondernemen.
Het is de leeftijd en de daar bijbehorende fase.
En dan ben je sociaal, heb je genoeg te besteden en doe je veel ondernemen.
Het is de leeftijd en de daar bijbehorende fase.
zondag 22 maart 2015 om 14:56
Wat ik wel merk: je komt soms wel jongere mensen (mannen ook) tegen. Die helemaal niet leeftijdsdicriminerend blijken te zijn. Heb zo een paar 'date aanvragen' gehad van jongens van 25-26 jaar. Maar ja, hoe dat ook mijn ego streelt, ik zie het me toch niet doen.
Ik merk dat ook, Till, dat veel mensen in onze leeftijdscategorie niet zo openstaan voor nieuwe contacten/vriendschappen. Ik heb nog een tijd gedacht dat het aan mij lag... Toen ik begin 30 was, was dat wel anders. Toen ben ik bvb op vakantie geweest met iemand die ik op de sportschool heb leren kennen. Nu gaat bijna iedereen daar na de les meteen naar huis, met sommigen drink ik nog een kwartiertje iets na de les, maar dan gaat iedereen zijn gang.
Door bepaalde mensen word ik ook niet meer gevraagd zoals vroeger, toen ik nog een onderdeel van een stel was. Bvb voor weekendjes, etentjes, concerten, die mensen doen dat nu met andere stellen. Van sommige stellen zie ik de vrouw nog apart, wat altijd heel leuk is, en ik blij om ben. Maar als ik dan hoor dat zij nu met dit en dat stel dingen ondernemen, dat kan me dat weleens steken...
Ik heb nog een tijd een groep single vriendinnen om me heen gehad. Was een leuke tijd, Sex and the City gevoel, ik mis die tijd wel. Maar zij hebben intussen allemaal man, kinderen vaak ook, druk druk, sommigen zijn weggetrokken uit de stad ook...
Ik heb wel een paar nieuwe single contacten, maar is meer vrijblijvend. Om de paar maanden zie je elkaar eens, dat idee.
Weet ook niet zo goed wat je daarmee kunt doen.
Ik hoop het hier te lezen.
Ik merk dat ook, Till, dat veel mensen in onze leeftijdscategorie niet zo openstaan voor nieuwe contacten/vriendschappen. Ik heb nog een tijd gedacht dat het aan mij lag... Toen ik begin 30 was, was dat wel anders. Toen ben ik bvb op vakantie geweest met iemand die ik op de sportschool heb leren kennen. Nu gaat bijna iedereen daar na de les meteen naar huis, met sommigen drink ik nog een kwartiertje iets na de les, maar dan gaat iedereen zijn gang.
Door bepaalde mensen word ik ook niet meer gevraagd zoals vroeger, toen ik nog een onderdeel van een stel was. Bvb voor weekendjes, etentjes, concerten, die mensen doen dat nu met andere stellen. Van sommige stellen zie ik de vrouw nog apart, wat altijd heel leuk is, en ik blij om ben. Maar als ik dan hoor dat zij nu met dit en dat stel dingen ondernemen, dat kan me dat weleens steken...
Ik heb nog een tijd een groep single vriendinnen om me heen gehad. Was een leuke tijd, Sex and the City gevoel, ik mis die tijd wel. Maar zij hebben intussen allemaal man, kinderen vaak ook, druk druk, sommigen zijn weggetrokken uit de stad ook...
Ik heb wel een paar nieuwe single contacten, maar is meer vrijblijvend. Om de paar maanden zie je elkaar eens, dat idee.
Weet ook niet zo goed wat je daarmee kunt doen.
Ik hoop het hier te lezen.
zondag 22 maart 2015 om 15:57
quote:elizabeth2 schreef op 22 maart 2015 @ 14:56:
Ik merk dat ook, Till, dat veel mensen in onze leeftijdscategorie niet zo openstaan voor nieuwe contacten/vriendschappen. Ik heb nog een tijd gedacht dat het aan mij lag...
Herkenbaar. Al heb ik nog steeds het gevoel dat het aan mezelf ligt. Ik zoek me al een tijd suf naar een reden, want het is net alsof ik altijd op een armlengte afstand wordt gehouden (behalve dan door bepaalde mannen). Ben ik te direct, ben ik te open, ben ik te gereserveerd, kom ik neurotisch over, straal ik iets uit wat mensen afstoot ? En zo ja, kan of wil ik datgene veranderen ?
Maar misschien heb jij wel gelijk, en is het voor de meeste mensen van boven de 35 lastig om nieuwe contacten op te bouwen. En ligt het toch niet aan mij.
Soms zou ik na een afwerende reactie wel eens willen vragen om een reden, maar dat is weer zo 'needy'. En er is ook een trots, want ik voel me verder goed over mijzelf.
Ik merk dat ook, Till, dat veel mensen in onze leeftijdscategorie niet zo openstaan voor nieuwe contacten/vriendschappen. Ik heb nog een tijd gedacht dat het aan mij lag...
Herkenbaar. Al heb ik nog steeds het gevoel dat het aan mezelf ligt. Ik zoek me al een tijd suf naar een reden, want het is net alsof ik altijd op een armlengte afstand wordt gehouden (behalve dan door bepaalde mannen). Ben ik te direct, ben ik te open, ben ik te gereserveerd, kom ik neurotisch over, straal ik iets uit wat mensen afstoot ? En zo ja, kan of wil ik datgene veranderen ?
Maar misschien heb jij wel gelijk, en is het voor de meeste mensen van boven de 35 lastig om nieuwe contacten op te bouwen. En ligt het toch niet aan mij.
Soms zou ik na een afwerende reactie wel eens willen vragen om een reden, maar dat is weer zo 'needy'. En er is ook een trots, want ik voel me verder goed over mijzelf.
zondag 22 maart 2015 om 17:37
Ik weet dat het niet aan mij ligt doordat ik een paar jaar geleden, in een andere stad, ook voor een stuk opnieuw ben moeten beginnen qua vriendschappen, na een relatiebreuk was dat.
En dat ging verbazend vlot. Verschil is dat ik toen een stuk jonger was en superveel zin had om me in het uitgaansleven te gooien. Ik woonde ook in een grotere stad, waar veel mensen wonen die niet van de stad zelf afkomstig zijn en dus ook zin hebben om nieuwe mensen te leren kennen. Maar dus vooral ook de leeftijd en de levensstijl daarbij. Ik had toen een hele groep rond me om mee uit te gaan, kende de barmannen enzovoort. Dat gaat heel makkelijk dan, via-via ken je opeens de halve stad. Mannen bij de vleet toen ook.
Maar ik was dat zelf beu op de duur. Ben verhuisd naar een kleinere stad, voor mijn werk, waar mensen elkaar vaak al van de middelbare school kennen en ik ben nu ook op een leeftijd dat mensen een meer gesetteld leven hebben. Ik merk toch een verschil.
En het grappige is: ik kwam laatst een stel tegen dat ik kende van in mijn vorige stad. Vooral hij stond bekend om zijn dronkemansavonturen, een heel extravert type dat heel veel mensen kende in het uitgaansleven. Ik polste een beetje naar zijn sociale leven in de nieuwe stad, en nu op deze leeftijd. Bleek dat hij en zijn vriendin nauwelijks nog buiten komen, houden van eten aan huis bestellen en samen voor de tv eten, enzovoort. Toen dacht ik wel: oké, het is echt de levensfase, als zélfs hij niet meer de hort op gaat...
Ja, snap ook wat je bedoelt met dat willen vragen. Maar ik ben er zeker van dat het 9 keer van de 10 niet persoonlijk is.
Ik denk dat mensen heel druk zijn met hun werk, kinderen, relatie, familie, hobby's, sociale leven, om dat allemaal gecombineerd te krijgen, en simpelweg 'geen vacatures' hebben. Dat denk ik echt.
Natuurlijk, niet iedereen. Er zijn ook mensen die nieuw zijn in de stad, die net uit een relatie komen, of die al jaren single zijn. En die wél openstaan voor contact. Maar die mensen zijn met een stuk minder, denk ik.
En dat ging verbazend vlot. Verschil is dat ik toen een stuk jonger was en superveel zin had om me in het uitgaansleven te gooien. Ik woonde ook in een grotere stad, waar veel mensen wonen die niet van de stad zelf afkomstig zijn en dus ook zin hebben om nieuwe mensen te leren kennen. Maar dus vooral ook de leeftijd en de levensstijl daarbij. Ik had toen een hele groep rond me om mee uit te gaan, kende de barmannen enzovoort. Dat gaat heel makkelijk dan, via-via ken je opeens de halve stad. Mannen bij de vleet toen ook.
Maar ik was dat zelf beu op de duur. Ben verhuisd naar een kleinere stad, voor mijn werk, waar mensen elkaar vaak al van de middelbare school kennen en ik ben nu ook op een leeftijd dat mensen een meer gesetteld leven hebben. Ik merk toch een verschil.
En het grappige is: ik kwam laatst een stel tegen dat ik kende van in mijn vorige stad. Vooral hij stond bekend om zijn dronkemansavonturen, een heel extravert type dat heel veel mensen kende in het uitgaansleven. Ik polste een beetje naar zijn sociale leven in de nieuwe stad, en nu op deze leeftijd. Bleek dat hij en zijn vriendin nauwelijks nog buiten komen, houden van eten aan huis bestellen en samen voor de tv eten, enzovoort. Toen dacht ik wel: oké, het is echt de levensfase, als zélfs hij niet meer de hort op gaat...
Ja, snap ook wat je bedoelt met dat willen vragen. Maar ik ben er zeker van dat het 9 keer van de 10 niet persoonlijk is.
Ik denk dat mensen heel druk zijn met hun werk, kinderen, relatie, familie, hobby's, sociale leven, om dat allemaal gecombineerd te krijgen, en simpelweg 'geen vacatures' hebben. Dat denk ik echt.
Natuurlijk, niet iedereen. Er zijn ook mensen die nieuw zijn in de stad, die net uit een relatie komen, of die al jaren single zijn. En die wél openstaan voor contact. Maar die mensen zijn met een stuk minder, denk ik.
zondag 22 maart 2015 om 18:59
quote:elizabeth2 schreef op 22 maart 2015 @ 17:37:
Ik weet dat het niet aan mij ligt doordat ik een paar jaar geleden, in een andere stad, ook voor een stuk opnieuw ben moeten beginnen qua vriendschappen, na een relatiebreuk was dat.
En dat ging verbazend vlot. Verschil is dat ik toen een stuk jonger was en superveel zin had om me in het uitgaansleven te gooien. Ik woonde ook in een grotere stad, waar veel mensen wonen die niet van de stad zelf afkomstig zijn en dus ook zin hebben om nieuwe mensen te leren kennen. Maar dus vooral ook de leeftijd en de levensstijl daarbij. Ik had toen een hele groep rond me om mee uit te gaan, kende de barmannen enzovoort. Dat gaat heel makkelijk dan, via-via ken je opeens de halve stad. Mannen bij de vleet toen ook. "
De goeie oude tijd....Jammer dat dit nu moeizaam gaat. En jij klinkt ondernemend en bent nog jong, dus aan jou zal het, inderdaad, echt niet liggen.
"Maar ik ben er zeker van dat het 9 keer van de 10 niet persoonlijk is.
Ik denk dat mensen heel druk zijn met hun werk, kinderen, relatie, familie, hobby's, sociale leven, om dat allemaal gecombineerd te krijgen, en simpelweg 'geen vacatures' hebben..Mooi, dit is vanaf nu ook mijn verklaring Het klinkt heel logisch. Geen zelftwijfel en navelgestaar meer.
Ik weet dat het niet aan mij ligt doordat ik een paar jaar geleden, in een andere stad, ook voor een stuk opnieuw ben moeten beginnen qua vriendschappen, na een relatiebreuk was dat.
En dat ging verbazend vlot. Verschil is dat ik toen een stuk jonger was en superveel zin had om me in het uitgaansleven te gooien. Ik woonde ook in een grotere stad, waar veel mensen wonen die niet van de stad zelf afkomstig zijn en dus ook zin hebben om nieuwe mensen te leren kennen. Maar dus vooral ook de leeftijd en de levensstijl daarbij. Ik had toen een hele groep rond me om mee uit te gaan, kende de barmannen enzovoort. Dat gaat heel makkelijk dan, via-via ken je opeens de halve stad. Mannen bij de vleet toen ook. "
De goeie oude tijd....Jammer dat dit nu moeizaam gaat. En jij klinkt ondernemend en bent nog jong, dus aan jou zal het, inderdaad, echt niet liggen.
"Maar ik ben er zeker van dat het 9 keer van de 10 niet persoonlijk is.
Ik denk dat mensen heel druk zijn met hun werk, kinderen, relatie, familie, hobby's, sociale leven, om dat allemaal gecombineerd te krijgen, en simpelweg 'geen vacatures' hebben..Mooi, dit is vanaf nu ook mijn verklaring Het klinkt heel logisch. Geen zelftwijfel en navelgestaar meer.
zondag 22 maart 2015 om 19:04
quote:elizabeth2 schreef op 22 maart 2015 @ 14:56:
Wat ik wel merk: je komt soms wel jongere mensen (mannen ook) tegen. Die helemaal niet leeftijdsdicriminerend blijken te zijn. Heb zo een paar 'date aanvragen' gehad van jongens van 25-26 jaar. Maar ja, hoe dat ook mijn ego streelt, ik zie het me toch niet doen.
En dit klinkt trouwens ook interessant
De mannen in mijn leven waren altijd een stuk ouder dan ik, en ik sluit jongere mannen automatisch uit. Maar waarom niet ? Als het leeftijdsverschil niet heel groot is.
25-26 jaar is inderdaad wel heel jong.
Wat ik wel merk: je komt soms wel jongere mensen (mannen ook) tegen. Die helemaal niet leeftijdsdicriminerend blijken te zijn. Heb zo een paar 'date aanvragen' gehad van jongens van 25-26 jaar. Maar ja, hoe dat ook mijn ego streelt, ik zie het me toch niet doen.
En dit klinkt trouwens ook interessant
De mannen in mijn leven waren altijd een stuk ouder dan ik, en ik sluit jongere mannen automatisch uit. Maar waarom niet ? Als het leeftijdsverschil niet heel groot is.
25-26 jaar is inderdaad wel heel jong.
zondag 22 maart 2015 om 20:46
Het "geen kinderen hebben" heb ik wel een plek gegeven inmiddels. Het kan inderdaad nog steeds, maar ik ga er niet vanuit. Ik vraag me af of dat ook echt hetgeen is wat mij minder gelukkig maakt. Alleen met een kind kun je volgens mij ook heel eenzaam zijn, al denk ik wel dat je op die manier makkelijker nieuwe vriendinnen maakt die in dezelfde situatie zitten.
Het gaat inmiddels wel iets beter. Een ander huis is wellicht niet de oplossing, het gaat mij er meer om dat ik wat meer geld wil overhouden voor andere leuke dingen. Ik heb hoge vaste lasten en hou dus niet veel over.
Wat Elizabeth en Carmen schrijven, dat herken ik ook wel. Ik zit ook op verenigingen etc maar de meeste mensen hebben hun eigen vriendengroepjes al opgebouwd en daar kom je niet snel tussen. Ik heb ook wel eens wat voorgesteld maar daar wordt dan toch op een wat vage manier overheen gepraat. Nieuwe vrienden maken als je wat ouder bent is gewoon niet zo makkelijk en daarbij wil je zelf ook niet met iedereen vrienden worden natuurlijk.
Als ik (alleen) in een bar ben of zo, dan ontmoet ik ook alleen maar mannen - en die willen vaak wat van je. Als ie leuk is, niet erg, maar dat zijn ze vaak niet echt
Ik zou het juist zo leuk vinden om (een) leuke vrijgezelle vriendin/vriendinnen te vinden haha! Wat betreft die jongere mannen trouwens: aanbod te over - want een "oudere vrouw" is in, maar reken je niet rijk: ze willen echt vaak maar 1 ding. En op zich is dat niet erg, maar dat wordt op een bepaald moment wel wat leeg. Een relatie aangaan met iemand die 10-15 jaar ouder is doen de meeste jonge mannen echt niet hoor. Tenzij ze heel verliefd worden, maar vaak laten ze dat al niet toe omdat ze voor de buitenwereld een gewoon gezinnetje willen, met veelal toch een leeftijdsgenote.
Het lijkt mij wel leuk om bv een kookclubje op te richten of zo. Of een filmclubje. Dat je eens in de maand (hoeft niet te vaak) met z'n allen een film bij iemand thuis gaat kijken die degene bij wie het is, heeft uitgezocht. Of zo. Of koken, al ben ik niet zo'n kookwonder. Maar het is wel een manier om nieuwe mensen te leren kennen misschien! Dus Ikea, zeker een goed plan vind ik....ik zal s kijken wat ik echt leuk vind. Er schijnen ook leesclubjes te zijn bv..spreekt me ook wel aan. Of in de zomer een picknickclubje, eens in de zoveel tijd picknicken in het park
Het gaat inmiddels wel iets beter. Een ander huis is wellicht niet de oplossing, het gaat mij er meer om dat ik wat meer geld wil overhouden voor andere leuke dingen. Ik heb hoge vaste lasten en hou dus niet veel over.
Wat Elizabeth en Carmen schrijven, dat herken ik ook wel. Ik zit ook op verenigingen etc maar de meeste mensen hebben hun eigen vriendengroepjes al opgebouwd en daar kom je niet snel tussen. Ik heb ook wel eens wat voorgesteld maar daar wordt dan toch op een wat vage manier overheen gepraat. Nieuwe vrienden maken als je wat ouder bent is gewoon niet zo makkelijk en daarbij wil je zelf ook niet met iedereen vrienden worden natuurlijk.
Als ik (alleen) in een bar ben of zo, dan ontmoet ik ook alleen maar mannen - en die willen vaak wat van je. Als ie leuk is, niet erg, maar dat zijn ze vaak niet echt
Ik zou het juist zo leuk vinden om (een) leuke vrijgezelle vriendin/vriendinnen te vinden haha! Wat betreft die jongere mannen trouwens: aanbod te over - want een "oudere vrouw" is in, maar reken je niet rijk: ze willen echt vaak maar 1 ding. En op zich is dat niet erg, maar dat wordt op een bepaald moment wel wat leeg. Een relatie aangaan met iemand die 10-15 jaar ouder is doen de meeste jonge mannen echt niet hoor. Tenzij ze heel verliefd worden, maar vaak laten ze dat al niet toe omdat ze voor de buitenwereld een gewoon gezinnetje willen, met veelal toch een leeftijdsgenote.
Het lijkt mij wel leuk om bv een kookclubje op te richten of zo. Of een filmclubje. Dat je eens in de maand (hoeft niet te vaak) met z'n allen een film bij iemand thuis gaat kijken die degene bij wie het is, heeft uitgezocht. Of zo. Of koken, al ben ik niet zo'n kookwonder. Maar het is wel een manier om nieuwe mensen te leren kennen misschien! Dus Ikea, zeker een goed plan vind ik....ik zal s kijken wat ik echt leuk vind. Er schijnen ook leesclubjes te zijn bv..spreekt me ook wel aan. Of in de zomer een picknickclubje, eens in de zoveel tijd picknicken in het park
zondag 22 maart 2015 om 21:32
Die hang naar ontwikkeling, meer willen, is een heel natuurlijk iets. Vooruitgang is wat leven is. Stilstand draagt daar niet aan bij en zorgt voor het gevoel vast te lopen. Heel logisch.
Zie inderdaad veel vastgeroeste denkpatronen bij je. Die gaan je niets brengen. Als je doet wat je altijd deed krijg je wat je altijd kreeg. Als dat niet is wat je nu wilt, moet het dus anders. Denken in wat wél kan i.p.v. wat niet kan. En in je achterhoofd houden dat met wilskracht álles mogelijk is. Negatieve 'kan niet/wil niet (eigenlijk alles waar 'niet' voor staat) gedachten komen enkel voort uit angst. De angst voor het onbekende en de angst om te falen. Je gedachten onderzoeken helpt je te achterhalen waar die angst vandaan komt en deze te ontzenuwen. Pak je meest negatieve gedachten, schrijf ze op en lees ze rustig. Ga na waar je het meeste spanning voelt. Schrijf het woord/deel van de zin op dat het meeste spanning bij je oproept. Voel de spanning in je lijf, laat die los en schrijf daarna het eerste woord op dat in je opkomt. Roept dit woord ook spanning op? Voel de spanning, laat die los en schrijf weer het eerst opborrelende woord op. Herhaal dit net zolang tot wat je schrijft géén spanning bij je oproept.
Je zult zien dat dit een heel effectieve methode is om te achterhalen waar je angst vandaan komt.
Andersom werkt ook. Word je 's ochtends met een zwarte wolk boven je hoofd wakker? Grijp het eerste woord dat een positieve vibe heeft en schrijf dit op. Waar doet je dit aan denken? Laat al het zwarte voor wat het is en schrijf het kleurrijke op. Je zult zien dat je binnen no time een zonnig gevoel in je hoofd hebt.
Zie inderdaad veel vastgeroeste denkpatronen bij je. Die gaan je niets brengen. Als je doet wat je altijd deed krijg je wat je altijd kreeg. Als dat niet is wat je nu wilt, moet het dus anders. Denken in wat wél kan i.p.v. wat niet kan. En in je achterhoofd houden dat met wilskracht álles mogelijk is. Negatieve 'kan niet/wil niet (eigenlijk alles waar 'niet' voor staat) gedachten komen enkel voort uit angst. De angst voor het onbekende en de angst om te falen. Je gedachten onderzoeken helpt je te achterhalen waar die angst vandaan komt en deze te ontzenuwen. Pak je meest negatieve gedachten, schrijf ze op en lees ze rustig. Ga na waar je het meeste spanning voelt. Schrijf het woord/deel van de zin op dat het meeste spanning bij je oproept. Voel de spanning in je lijf, laat die los en schrijf daarna het eerste woord op dat in je opkomt. Roept dit woord ook spanning op? Voel de spanning, laat die los en schrijf weer het eerst opborrelende woord op. Herhaal dit net zolang tot wat je schrijft géén spanning bij je oproept.
Je zult zien dat dit een heel effectieve methode is om te achterhalen waar je angst vandaan komt.
Andersom werkt ook. Word je 's ochtends met een zwarte wolk boven je hoofd wakker? Grijp het eerste woord dat een positieve vibe heeft en schrijf dit op. Waar doet je dit aan denken? Laat al het zwarte voor wat het is en schrijf het kleurrijke op. Je zult zien dat je binnen no time een zonnig gevoel in je hoofd hebt.
zondag 22 maart 2015 om 22:53
Jazzy, mooi beschreven.
Het rare is dat ik dat hiervoor nooit had. Ik nam juist altijd heel makkelijk rigoureuze stappen in mijn leven. Meer juist dan anderen. Ben een paar keer verhuisd, andere banen, relaties beëindigd. Daar waar anderen vaak vastroesten, nam ik juist zelf het heft in handen en doorbrak dit.
Het is helemaal niet zo dat ik wil denken in "kan niet" etc maar ik denk wel dat de tendens van tegenwoordig waarin wordt gesuggereerd dat je alles kan doen als je maar wil, ook wel een gevaarlijke is. Natuurlijk moet je in mogelijkheden denken, maar dan wel stap voor stap, zoals sommigen hiervoor al hebben gezegd. Doen wat je altijd doet...tja...wat moet je anders op korte termijn. Als je 40+ bent, geen dikke bankrekening hebt of familie/ouders met veel geld etc of een bepaald talent, kun je natuurlijk niet zomaar even alles omgooien. Daar gaat best wat voorwerk aan vooraf, en het uitzoeken waar een bepaalde onrust vandaan komt. En welke kleine stappen je kan ondernemen om íets te veranderen. Dus ik weet niet of het vastgeroeste denkpatronen zijn....
Ik denk dat die angst vrij universeel is. En niet zo raar. Die komt voort uit de basisbehoefte van de mens aan veiligheid. Bang zijn om alles wat je toch wel zorgvuldig hebt opgebouwd (huis, baan, studie die ik daarvoor heb moeten volgen, bepaalde vriendkring) kwijt te raken. Ik kan mijn baan opzeggen, maar dan? Ga ik niet weer dezelfde onrust krijgen in een andere baan? Ga ik mijzelf werkelijk beter voelen in een ander huis? (buiten het financiële plaatje dan).
Hoe kan ik vooruitgang boeken? Zonder meteen 180 graden alles om te gooien? Maar wel op dusdanige wijze dat het weer gaat stromen inderdaad. Ik probeer het stapje voor stapje, en vooral niet te veel tegelijk. Want dat is altijd een valkuil en die moet ik zien te vermijden. One step at the time.
Het rare is dat ik dat hiervoor nooit had. Ik nam juist altijd heel makkelijk rigoureuze stappen in mijn leven. Meer juist dan anderen. Ben een paar keer verhuisd, andere banen, relaties beëindigd. Daar waar anderen vaak vastroesten, nam ik juist zelf het heft in handen en doorbrak dit.
Het is helemaal niet zo dat ik wil denken in "kan niet" etc maar ik denk wel dat de tendens van tegenwoordig waarin wordt gesuggereerd dat je alles kan doen als je maar wil, ook wel een gevaarlijke is. Natuurlijk moet je in mogelijkheden denken, maar dan wel stap voor stap, zoals sommigen hiervoor al hebben gezegd. Doen wat je altijd doet...tja...wat moet je anders op korte termijn. Als je 40+ bent, geen dikke bankrekening hebt of familie/ouders met veel geld etc of een bepaald talent, kun je natuurlijk niet zomaar even alles omgooien. Daar gaat best wat voorwerk aan vooraf, en het uitzoeken waar een bepaalde onrust vandaan komt. En welke kleine stappen je kan ondernemen om íets te veranderen. Dus ik weet niet of het vastgeroeste denkpatronen zijn....
Ik denk dat die angst vrij universeel is. En niet zo raar. Die komt voort uit de basisbehoefte van de mens aan veiligheid. Bang zijn om alles wat je toch wel zorgvuldig hebt opgebouwd (huis, baan, studie die ik daarvoor heb moeten volgen, bepaalde vriendkring) kwijt te raken. Ik kan mijn baan opzeggen, maar dan? Ga ik niet weer dezelfde onrust krijgen in een andere baan? Ga ik mijzelf werkelijk beter voelen in een ander huis? (buiten het financiële plaatje dan).
Hoe kan ik vooruitgang boeken? Zonder meteen 180 graden alles om te gooien? Maar wel op dusdanige wijze dat het weer gaat stromen inderdaad. Ik probeer het stapje voor stapje, en vooral niet te veel tegelijk. Want dat is altijd een valkuil en die moet ik zien te vermijden. One step at the time.
maandag 23 maart 2015 om 11:19
Raar is het sowieso niet. Iedereen loopt hier vroeg of laat tegenaan. Behalve degenen die blind zijn of willen zijn voor zichzelf. Maar dat benijd ik niet. Gemiste kans en dus gewoon heel jammer.
Je zegt veel zinnige dingen. Da's mooi! Het gaat je wel lukken. En kleine stapjes, helemaal waar. Daar zit het 'm. En het mag nog véél kleiner. Veel dichterbij. Die verandering die het verschil zal maken zit namelijk in jezelf. Daarom de schrijftip. Het helpt je de weerstand in jezelf te vinden. Als je die kunt vinden en weghalen kom je weer in balans. Dan kom je weer in je flow, je natuurlijke zijn.
Je zegt veel zinnige dingen. Da's mooi! Het gaat je wel lukken. En kleine stapjes, helemaal waar. Daar zit het 'm. En het mag nog véél kleiner. Veel dichterbij. Die verandering die het verschil zal maken zit namelijk in jezelf. Daarom de schrijftip. Het helpt je de weerstand in jezelf te vinden. Als je die kunt vinden en weghalen kom je weer in balans. Dan kom je weer in je flow, je natuurlijke zijn.
maandag 23 maart 2015 om 15:41
Leuk, inspirerend topic dit. Ik lees mee.quote:muis2007 schreef op 22 maart 2015 @ 22:53:
Als je 40+ bent, geen dikke bankrekening hebt of familie/ouders met veel geld etc of een bepaald talent, kun je natuurlijk niet zomaar even alles omgooien. Daar gaat best wat voorwerk aan vooraf, en het uitzoeken waar een bepaalde onrust vandaan komt. En welke kleine stappen je kan ondernemen om íets te veranderen. Dus ik weet niet of het vastgeroeste denkpatronen zijn....
Ik denk dat die angst vrij universeel is. En niet zo raar. Die komt voort uit de basisbehoefte van de mens aan veiligheid. Bang zijn om alles wat je toch wel zorgvuldig hebt opgebouwd (huis, baan, studie die ik daarvoor heb moeten volgen, bepaalde vriendkring) kwijt te raken. Ik kan mijn baan opzeggen, maar dan? Ga ik niet weer dezelfde onrust krijgen in een andere baan? Ga ik mijzelf werkelijk beter voelen in een ander huis? (buiten het financiële plaatje dan).
Hoe kan ik vooruitgang boeken? Zonder meteen 180 graden alles om te gooien? Maar wel op dusdanige wijze dat het weer gaat stromen inderdaad. Ik probeer het stapje voor stapje, en vooral niet te veel tegelijk. Want dat is altijd een valkuil en die moet ik zien te vermijden. One step at the time.
Wat kan helpen is wat "doeltjes" heel concreet voor jezelf te formuleren.
Het is makkelijker om ergens aan te werken, als je vrij duidelijk voor ogen hebt waaraan je precies iets wilt doen; wat je wilt bereiken. Hoeft geen groot toekomstplan te zijn; iets kleins, op korte termijn is zelf makkelijker.
Iets concreets is makkelijker aan te pakken dan iets vaags.
En iets anders waar ik aan dacht toen ik dit topic las: probeer eens wat meer "out of the box" (om maar even een populaire kreet te gebruiken ) te denken.
Ga eens brainstormen over elk van de "problemen" die je noemt. Misschien zijn er mogelijkheden te bedenken waar je nog helemaal niet aan gedacht hebt.
Bijvoorbeeld wat betreft je hoge vaste lasten. Misschien kun je die lager maken door over te stappen op andere maatschappijen? Misschien aflossen op je hypotheek, waardoor je minder gaat betalen. Zoiets....?
En wat betreft verandering in je werk. Misschien kun je ernaast wat vrijwilligerswerk gaan doen o.i.d.? Ik verzin maar wat, als voorbeeld.
Als je 40+ bent, geen dikke bankrekening hebt of familie/ouders met veel geld etc of een bepaald talent, kun je natuurlijk niet zomaar even alles omgooien. Daar gaat best wat voorwerk aan vooraf, en het uitzoeken waar een bepaalde onrust vandaan komt. En welke kleine stappen je kan ondernemen om íets te veranderen. Dus ik weet niet of het vastgeroeste denkpatronen zijn....
Ik denk dat die angst vrij universeel is. En niet zo raar. Die komt voort uit de basisbehoefte van de mens aan veiligheid. Bang zijn om alles wat je toch wel zorgvuldig hebt opgebouwd (huis, baan, studie die ik daarvoor heb moeten volgen, bepaalde vriendkring) kwijt te raken. Ik kan mijn baan opzeggen, maar dan? Ga ik niet weer dezelfde onrust krijgen in een andere baan? Ga ik mijzelf werkelijk beter voelen in een ander huis? (buiten het financiële plaatje dan).
Hoe kan ik vooruitgang boeken? Zonder meteen 180 graden alles om te gooien? Maar wel op dusdanige wijze dat het weer gaat stromen inderdaad. Ik probeer het stapje voor stapje, en vooral niet te veel tegelijk. Want dat is altijd een valkuil en die moet ik zien te vermijden. One step at the time.
Wat kan helpen is wat "doeltjes" heel concreet voor jezelf te formuleren.
Het is makkelijker om ergens aan te werken, als je vrij duidelijk voor ogen hebt waaraan je precies iets wilt doen; wat je wilt bereiken. Hoeft geen groot toekomstplan te zijn; iets kleins, op korte termijn is zelf makkelijker.
Iets concreets is makkelijker aan te pakken dan iets vaags.
En iets anders waar ik aan dacht toen ik dit topic las: probeer eens wat meer "out of the box" (om maar even een populaire kreet te gebruiken ) te denken.
Ga eens brainstormen over elk van de "problemen" die je noemt. Misschien zijn er mogelijkheden te bedenken waar je nog helemaal niet aan gedacht hebt.
Bijvoorbeeld wat betreft je hoge vaste lasten. Misschien kun je die lager maken door over te stappen op andere maatschappijen? Misschien aflossen op je hypotheek, waardoor je minder gaat betalen. Zoiets....?
En wat betreft verandering in je werk. Misschien kun je ernaast wat vrijwilligerswerk gaan doen o.i.d.? Ik verzin maar wat, als voorbeeld.
maandag 23 maart 2015 om 16:56
Muis, ik zie dat je een aantal dingen in het leven goed op orde hebt, bij verenigingen zit en ideeën hebt voor bepaalde clubjes en soms wat van wat je leuk zou vinden om te doen.
Toch weet ik niet zeker of het me helemaal duidelijk is, waar jij je energie uit haalt. Welke kleine momentjes brengen bij jou een lach op je gezicht?
En wat is voor jou geluk? Waar zit het hem in?
Je zou kunnen overwegen om bepaalde verenigingen, als je er niet veel uit haalt, af te stoten en dat in te ruilen voor een activiteit die je écht leuk vindt en waar je gelijkgestemden bij zou kunnen vinden.
Ik denk niet dat het een probleem is dat je vriendinnen niet vrijgezel zijn. Ik merk dat echte vrienden tijd maken en leuke dingen met vrienden doen, ook al hebben ze een relatie. Ik kan me wel voorstellen dat het hebben van kinderen veel tijd vergt en dat je in andere 'fases' zit, maar ik ken genoeg mensen die met relatie en kinderen nog veel met vrienden doen.
Wat ik inderdaad zo van je lees, gaat het je wel lukken, muis. Je klinkt als een mooi mens, die uitdagingen aandurft en goed kan reflecteren.
Toch weet ik niet zeker of het me helemaal duidelijk is, waar jij je energie uit haalt. Welke kleine momentjes brengen bij jou een lach op je gezicht?
En wat is voor jou geluk? Waar zit het hem in?
Je zou kunnen overwegen om bepaalde verenigingen, als je er niet veel uit haalt, af te stoten en dat in te ruilen voor een activiteit die je écht leuk vindt en waar je gelijkgestemden bij zou kunnen vinden.
Ik denk niet dat het een probleem is dat je vriendinnen niet vrijgezel zijn. Ik merk dat echte vrienden tijd maken en leuke dingen met vrienden doen, ook al hebben ze een relatie. Ik kan me wel voorstellen dat het hebben van kinderen veel tijd vergt en dat je in andere 'fases' zit, maar ik ken genoeg mensen die met relatie en kinderen nog veel met vrienden doen.
Wat ik inderdaad zo van je lees, gaat het je wel lukken, muis. Je klinkt als een mooi mens, die uitdagingen aandurft en goed kan reflecteren.
maandag 23 maart 2015 om 18:09
Heb je al eens een oproepje geplaatst onder het kopje " contacten" van dit forum. Ik heb er goede ervaringen mee en al enkele jaren een vast clubje meiden waar we regelmatig iets mee gaan doen. Soms valt er eentje af of komt er eentje bij maar over het algemeen zijn we best hecht. Ik vind het heel fijn om met meiden om te gaan die in hetzelfde schuitje zitten. In welk deel van nederland woon je?