Hoe kom ik hier vanaf?

Ik bevind me weer in een situatie waarin mij ontzetten fucked up voel en door niemand begrepen voel. Wat de reden daarvan is weet ik nog niet eens duidelijk te weergeven maar ik kan wel zeggen dat ik een probleem heb of njah ik weet niet hoe ik het zal noemen maar het is in ieder geval een heel irritante eigenschap of meer een boel van onverklaarde gedachten. Wanneer zich een incident voordoet wat ongemakkelijk of gênant was voor mij zit ik er voor de rest van de dag, nacht en miss zelfs de volgende weken mee. En dan krijg ik een soort inzinking waarin ik mij zelf erg negatief inbeeld. En dat is niet alleen alles, ik voel me zo raar en dat ben ik ook want ik weet het niet alleen van me zelf maar het wordt ook regelmatig bevestigd door anderen. Dat komt door mijn rare denkwijze, zieke humor en soms heb ik gewoon momenten dat ik heel hard wil schreeuwen of lachen dat het net lijkt alsof ik bezeten ben. Heel raar is dat maar daardoor kan ik me zelf soms niet onderdrukken en zien mensen die rare eigenschappen van mij en krijg ik later enorm spijt van niet alleen mijn acties en uitspraken maar meer ook door de idee hoe ze nu over mij denken. Overal hoor je een middenlijn in te vinden maar het lijkt bij mij net alsof dat bij niks zo wil gaan. Of ik houd me zelf zo overdreven op de achtergrond heel stilletjes en laat mijn stem niet horen of mijn mening waardoor ik later me zelf dat weer kwalijk neem dat ik dat niet had kunnen delen en mensen mijn opinie daarin had kunnen laten zien, of ik gedraag me dus heel raar waarbij ik rare dingen zeg en waarom weet ik niet maar het lijkt op dat moment dan net alsof ik niks zelf begrijp en goede dingen wil horen van de ander. Wat het probleem ook mij is dat ik in zon situatie waarin ik mij dus kut voel of wat dan ook het moge zijn andermans mening daarover wil horen en het liefst wil ik dat diegene mij geruststelt van ach het was niet zo erg of wat dan ook. Maar soms draaf ik daar zo erg in door dat ik bij ieder ding dat wil horen van zelfs onbekende mensen. Iedere keer weer en ik word gek van me zelf omdat ik dan weer achteraf zit te piekeren over het feit dat ik dat niet had moeten delen maar toch heb gedaan. Soms wil ik voorgoed stoppen met denken, en ja kijk daarin kan ik weer geen middenlijn, normaal denken maar niet te veel kan ik niet. Ik blijf ermee zitten, zelfs om stupid things. En ik neem me zelf zo ontzettend kwalijk dat ik een geheim van een beste vriendin van ons samen heb gedeeld met mijn zus. Echt ik voel me schuldig ook al weet ik dat mijn zus meer dan wie dan ook te vertrouwen is, zit het me dwars dat ik niet aan mijn belofte heb kunnen houden en het blijft wat met me doen. Ik wil ook niet meer dat mijn geluk afhangt van anderen, dus niet alleen van hoe de stemming is tussenmijn dierbaren maar ook door het feit dat ik iedere keer weer de juiste dingen wil horen na een kut situation en wanneer iemand droog reageert of niet mij helemaal begrijpt mij nog ellendiger voel. Volgen jullie mij nog? Ik weet weer een hele lap tekst aan gezeur, fouten en onzin maar neem mij daar aub voor deze enige keer nog kwalijk. Soms denk ik wel van ik wil hulp zoeken, maar dan denk ik weer wat gaat die voor mij kunnen betekenen? Uiteindeijk ben ik diegene die allemaal zelf dingen zus of zo kan aanpakken dus ik zie daar ook geen hoop in. Maar hoe voorkom ik het feit dat ik mij zo raar, ellendig, verschut voel na een situatie en er voortdurend mee ga zitten en me niet meer gek ga gedragen?

En nog iets, ik weet niet wat ik nou van mijn leven wil. De ene kant wil ik vaak gewoon genieten van het leven door uitgaan, jongens, vakantie en alles maar daar voel ik me vaak achteraf schuldig bij een of andere manier kan ik meer genieten van thuis zitten, in mijn donkere kamer een boekje lezen of een avondje bij mijn vriendinnen thuis kletsen, dansen en gek doen. Ik weet het niet