Psyche
alle pijlers
Hoe verwerk ik dit?
maandag 9 juni 2014 om 21:32
Hoi,
Ik heb het een en ander voor mijn kiezen gehad met betrekking tot mijn relatie, nu ben ik bij hem weg. Daar ben ik blij mee, mijn hele verhaal is te vinden op het forum viva relaties.
Maar nu had ik vorige week ineens enorme pijn op mijn borst, uiteindelijk huisartsenpost gebeld, die besloten direct een ambulance te laten komen. De ambulancebroeders besloten dat ik naar het ziekenhuis gebracht moest worden. In het ziekenhuis aan de hartbewaking, foto gemaakt en bloed geprikt enz enz. Ik moest een nachtje blijven en werd de hele nacht aan de hartbewaking gelegd. De volgende dag moest ik een fietstest doen, werd er nog een bloedtest gedaan. Uiteindelijk is alles gelukkig helemaal goed, niets aan de hand, blijkbaar zoveel stress gehad dat ik daardoor pijn op mijn borst gekregen had.
Een tijd terug ben ik behoorlijk ziek geweest, met spoed opgenomen geweest in het ziekenhuis.
Maar nu komt het, ik heb vanaf de laatste keer met de ambulance naar het ziekenhuis gereden ben problemen met slapen, de hele tijd spelen deze gebeurtenissen door mijn hoofd. Ik kan het maar niet loslaten.
Vinden jullie dat ik me aanstel, en hoe zouden jullie ermee omgaan?
Ik heb het een en ander voor mijn kiezen gehad met betrekking tot mijn relatie, nu ben ik bij hem weg. Daar ben ik blij mee, mijn hele verhaal is te vinden op het forum viva relaties.
Maar nu had ik vorige week ineens enorme pijn op mijn borst, uiteindelijk huisartsenpost gebeld, die besloten direct een ambulance te laten komen. De ambulancebroeders besloten dat ik naar het ziekenhuis gebracht moest worden. In het ziekenhuis aan de hartbewaking, foto gemaakt en bloed geprikt enz enz. Ik moest een nachtje blijven en werd de hele nacht aan de hartbewaking gelegd. De volgende dag moest ik een fietstest doen, werd er nog een bloedtest gedaan. Uiteindelijk is alles gelukkig helemaal goed, niets aan de hand, blijkbaar zoveel stress gehad dat ik daardoor pijn op mijn borst gekregen had.
Een tijd terug ben ik behoorlijk ziek geweest, met spoed opgenomen geweest in het ziekenhuis.
Maar nu komt het, ik heb vanaf de laatste keer met de ambulance naar het ziekenhuis gereden ben problemen met slapen, de hele tijd spelen deze gebeurtenissen door mijn hoofd. Ik kan het maar niet loslaten.
Vinden jullie dat ik me aanstel, en hoe zouden jullie ermee omgaan?
maandag 9 juni 2014 om 21:36
Vrouw! Je hebt heel heel heel veel voor je kiezen gekregen! Sinds 2e Paasdag heeft je leven een totale wending genomen en heb je een gigantische ruk aan het stuur gegeven.
Heb je een telefoon naast je bed? Kun je misschien een alarmkastje huren tot je wat meer gerust gesteld bent en je in kalmer water terecht bent gekomen? Bespreek het ook met je hulpverlener en huisarts.
Heb je een telefoon naast je bed? Kun je misschien een alarmkastje huren tot je wat meer gerust gesteld bent en je in kalmer water terecht bent gekomen? Bespreek het ook met je hulpverlener en huisarts.
maandag 9 juni 2014 om 21:41
Ik loop al bij een psycholoog, morgen mag ik daar weer naar toe.
Ik ga dit zeker ook met haar bespreken.
Ik ben niet zozeer bang dat er lichamelijk wat gebeurd, ik ben namelijk helemaal binnenstebuiten gekeerd van de week dus er is niets aan de hand. Maar weer in de ambulance bracht me terug naar de vorige keer toen ze met een noodvaart naar het ziekenhuis gereden zijn. Ik heb moeite dit een plekje te geven merk ik.
Ik ga dit zeker ook met haar bespreken.
Ik ben niet zozeer bang dat er lichamelijk wat gebeurd, ik ben namelijk helemaal binnenstebuiten gekeerd van de week dus er is niets aan de hand. Maar weer in de ambulance bracht me terug naar de vorige keer toen ze met een noodvaart naar het ziekenhuis gereden zijn. Ik heb moeite dit een plekje te geven merk ik.
maandag 9 juni 2014 om 21:45
Je stelt je in elk geval niet aan. Zulke plotselinge medische problemen kunnen heel angstaanjagend zijn en daardoor een nare indruk op je achterlaten, zelfs traumatisch zijn. Daarbij in overweging genomen dat je los van het medische gebeuren al in een zware periode zit en dus kwetsbaarder dan normaal bent is het heel normaal dat je dit niet zomaar even van je af kan zetten.
Dit alles is kortgeleden gebeurd, het kan best dat je klachten met de tijd vanzelf afnemen. Maar houd het wel goed in de gaten, want het zou ook kunnen dat je hier ernstigere psychische problemen door ontwikkeld (denk aan angststoornis, ptss oid) en in die gevallen geldt: hoe eerder je erbij bent, hoe beter!
Sta je ivm je relatiebreuk al onder begeleiding van een psycholoog? Zo ja, zou ik je aanraden deze ervaringen/klachten ook met hem/haar te bespreken. Zo nee, zou ik je aanraden om je huisarts hier over in te lichten.
Praat sowieso met mensen in je omgeving hier over, je hart luchten kan ook al veel goeds doen.
Sterkte! En ik hoop dat je lichamelijk weer aan het aansterken bent?
Dit alles is kortgeleden gebeurd, het kan best dat je klachten met de tijd vanzelf afnemen. Maar houd het wel goed in de gaten, want het zou ook kunnen dat je hier ernstigere psychische problemen door ontwikkeld (denk aan angststoornis, ptss oid) en in die gevallen geldt: hoe eerder je erbij bent, hoe beter!
Sta je ivm je relatiebreuk al onder begeleiding van een psycholoog? Zo ja, zou ik je aanraden deze ervaringen/klachten ook met hem/haar te bespreken. Zo nee, zou ik je aanraden om je huisarts hier over in te lichten.
Praat sowieso met mensen in je omgeving hier over, je hart luchten kan ook al veel goeds doen.
Sterkte! En ik hoop dat je lichamelijk weer aan het aansterken bent?
maandag 9 juni 2014 om 21:46
Ik moet morgen ochtend werken, morgen middag heb ik afspraak bij psycholoog en de rest van de middag vrij. Ik heb tijd nodig om het gesprek van de psycholoog goed tot me door te laten dringen. Vandaar dat ik de rest van de dag vrij neem.
Vakantie heb ik pas in september als de schoolvakanties geweest zijn ivm collega's met schoolgaande kinderen
Vakantie heb ik pas in september als de schoolvakanties geweest zijn ivm collega's met schoolgaande kinderen
maandag 9 juni 2014 om 21:57
quote:Conundrum schreef op 09 juni 2014 @ 21:49:
Is de eerste opname niet ook het begin geweest van de hele grote veranderingen die nu in je leven voortdoen ?
Zo zou je het misschien wel kunnen noemen. De problemen waren er daarvoor ook al wel alleen heb ik dat niet willen erkennen.
In totaal ben ik zo'n 3 keer met de ambulance naar het ziekenhuis gereden, maar die andere keer is jaren geleden maar daar heb ik geen last van van de eerste keer in de ambulance. Alleen van de 2de en 3de keer heb ik last
Is de eerste opname niet ook het begin geweest van de hele grote veranderingen die nu in je leven voortdoen ?
Zo zou je het misschien wel kunnen noemen. De problemen waren er daarvoor ook al wel alleen heb ik dat niet willen erkennen.
In totaal ben ik zo'n 3 keer met de ambulance naar het ziekenhuis gereden, maar die andere keer is jaren geleden maar daar heb ik geen last van van de eerste keer in de ambulance. Alleen van de 2de en 3de keer heb ik last
maandag 9 juni 2014 om 22:54
Ten eerste vind ik je niet aanstellen, helemaal niet.
Ten tweede denk ik niet dat er iets is, wat je anders kan doen.
Je doet alles al wat je kan doen, en soms hoort daar helaas ook slecht slapen bij.
Jouw lichaam kan misschien jouw tempo in het hoofd soms niet bijbenen.
Ik kan me niet herinneren waarvoor de tweede opname was, en of je dat genoemd hebt, maar als je ineens met spoed opgenomen wordt,dan lijkt me dat een ontzettend machteloos gevoel geven.
Anderen zijn bezig met je, bepalen voor je, pijn hebben, onzekerheid, angst. Medicijnen. Veranderingen door de ziekte zelf, vermoeidheid, een partner toen nog, die geen steun biedt enz enz.
Dus dat lijkt me geen -dat doen we wel ff-
En als er weer zoiets gebeurd, dan is het niet gek dat je even teruggeworpen wordt in de tijd.
Je hebt waarschijnlijk toen niet eens de tijd gehad om het te verwerken of de mogelijkheid gekregen ( ex) of genomen.
En nu, je ondanks dat je druk bezig bent, een beetje rust hebt, meer aan jezelf mag denken, en de trigger door de derde opname, dat je overspoeld wordt door de ervaring van toen.
Verwerken is de tijd nemen, en de tijd zijn gang laten gaan, erover praten, emoties laten zien, afscheid nemen wellicht, praten met familie, vrienden, hier en met de peut, schrijven in een dagboek, blog.
En dat doe je volgens mij al. Het is een eb en vloed.
Het zijn stukjes die op zijn plaats gaan vallen, niet vanuit het hoofd, maar vanuit het gevoel.
In hoeverre is de ziekte nu nog aanwezig, heb je er beperkingen van, of bijwerkingen van eventuele medicijnen ?
Dan zou lotgenotencontact wellicht een idee kunnen zijn.
Ten tweede denk ik niet dat er iets is, wat je anders kan doen.
Je doet alles al wat je kan doen, en soms hoort daar helaas ook slecht slapen bij.
Jouw lichaam kan misschien jouw tempo in het hoofd soms niet bijbenen.
Ik kan me niet herinneren waarvoor de tweede opname was, en of je dat genoemd hebt, maar als je ineens met spoed opgenomen wordt,dan lijkt me dat een ontzettend machteloos gevoel geven.
Anderen zijn bezig met je, bepalen voor je, pijn hebben, onzekerheid, angst. Medicijnen. Veranderingen door de ziekte zelf, vermoeidheid, een partner toen nog, die geen steun biedt enz enz.
Dus dat lijkt me geen -dat doen we wel ff-
En als er weer zoiets gebeurd, dan is het niet gek dat je even teruggeworpen wordt in de tijd.
Je hebt waarschijnlijk toen niet eens de tijd gehad om het te verwerken of de mogelijkheid gekregen ( ex) of genomen.
En nu, je ondanks dat je druk bezig bent, een beetje rust hebt, meer aan jezelf mag denken, en de trigger door de derde opname, dat je overspoeld wordt door de ervaring van toen.
Verwerken is de tijd nemen, en de tijd zijn gang laten gaan, erover praten, emoties laten zien, afscheid nemen wellicht, praten met familie, vrienden, hier en met de peut, schrijven in een dagboek, blog.
En dat doe je volgens mij al. Het is een eb en vloed.
Het zijn stukjes die op zijn plaats gaan vallen, niet vanuit het hoofd, maar vanuit het gevoel.
In hoeverre is de ziekte nu nog aanwezig, heb je er beperkingen van, of bijwerkingen van eventuele medicijnen ?
Dan zou lotgenotencontact wellicht een idee kunnen zijn.
dinsdag 10 juni 2014 om 18:19
Ik heb een heel fijn gesprek gehad met mijn psycholoog, ze zei dat het toch echt wel een signaal van mijn lichaam geweest is en dat ik nu even pas op de plaats moest maken.
Ik heb daarom op aanraden van de psycholoog mijn werk gebeld en de rest van de week vrij genomen. Nu hoef ik even niets en dat voelt fijn. Zo raak ik misschien wel wat extra vakantie dagen kwijt maar voor nu is dat blijkbaar even nodig
Ze heeft ook aangeraden om is even goed uit te huilen, waarschijnlijk geeft dat wat meer lucht
Ik heb daarom op aanraden van de psycholoog mijn werk gebeld en de rest van de week vrij genomen. Nu hoef ik even niets en dat voelt fijn. Zo raak ik misschien wel wat extra vakantie dagen kwijt maar voor nu is dat blijkbaar even nodig
Ze heeft ook aangeraden om is even goed uit te huilen, waarschijnlijk geeft dat wat meer lucht
woensdag 11 juni 2014 om 11:02
Ik heb tijdens mijn zwangerschap het eea mee gemaakt met ziekenhuizen en ambus, wat mij toen heel erg geholpen heeft is schrijven. Ik heb later alles op geschreven, ook voor de verwerking. Bij mij heeft het nog heel lang geduurd, als ik een ambulance zag dan werd ik er helemaal zenuwachtig van en speelde er weer van alles doof mijn hoofd.
Ik hoop voor je dat het vrij nemen in ieder geval iets geholpen heeft.
Ik hoop voor je dat het vrij nemen in ieder geval iets geholpen heeft.
