Psyche
alle pijlers
Hypochondrie en PTSS.
maandag 25 augustus 2014 om 00:19
Het onderwerp zegt het al...
Ik heb al een heleboel meegemaakt qua gezondheid. Vorig jaar hartklachten die niet serieus werden genomen. Sinds een paar weken ben ik officieel hartpatient. Ik raakte in januari zwanger van een tweeling. Ik heb al meteen het gevoel gehad dat het niet
goed zou gaan. Ik ben met 20 weken bevallen en de kindjes hebben het niet gered. Sindsdien is het eigenlijk begonnen.
Wanneer ik denk dat ik iets heb en ga googlen (wat het erger maakt), raak ik volledig in paniek. De huisarts stuurt me elke keer weg met "kijk het maar aan", dan ben ik wel even gerust gesteld. Maar dezelfde dag kan ik ook meteen weer in paniek raken. Ik kan er serieus van gaan hyperventileren. Met alle klachten vandien.
Er is ook vastgesteld dat ik PTSS heb. Volgende maand word ik daar voor geholpen. Heb geen idee wat ik moet verwachten.
Iemand die hetzelfde meemaakt? Heeft iemand tips hoe hiermee om te gaan?
Ik heb al een heleboel meegemaakt qua gezondheid. Vorig jaar hartklachten die niet serieus werden genomen. Sinds een paar weken ben ik officieel hartpatient. Ik raakte in januari zwanger van een tweeling. Ik heb al meteen het gevoel gehad dat het niet
goed zou gaan. Ik ben met 20 weken bevallen en de kindjes hebben het niet gered. Sindsdien is het eigenlijk begonnen.
Wanneer ik denk dat ik iets heb en ga googlen (wat het erger maakt), raak ik volledig in paniek. De huisarts stuurt me elke keer weg met "kijk het maar aan", dan ben ik wel even gerust gesteld. Maar dezelfde dag kan ik ook meteen weer in paniek raken. Ik kan er serieus van gaan hyperventileren. Met alle klachten vandien.
Er is ook vastgesteld dat ik PTSS heb. Volgende maand word ik daar voor geholpen. Heb geen idee wat ik moet verwachten.
Iemand die hetzelfde meemaakt? Heeft iemand tips hoe hiermee om te gaan?
The world is not what it seems....
maandag 25 augustus 2014 om 00:58
quote:mientje070 schreef op 25 augustus 2014 @ 00:26:
Bedankt. Dit is niet eens 20% van alle klachten, helaas. Ben pas 25 en denk serieus dat mijn leven snel over zal zijn.
Als het goed is gaan we beginnen met EMDR. Heb je daar ervaring mee?Persoonlijk niet, het is geen wondermiddel maar boekt wel resultaat. Mits je er ook therapie bij doet. Bij angst is cognitieve gedragstherapie heel effectief.
Bedankt. Dit is niet eens 20% van alle klachten, helaas. Ben pas 25 en denk serieus dat mijn leven snel over zal zijn.
Als het goed is gaan we beginnen met EMDR. Heb je daar ervaring mee?Persoonlijk niet, het is geen wondermiddel maar boekt wel resultaat. Mits je er ook therapie bij doet. Bij angst is cognitieve gedragstherapie heel effectief.
maandag 25 augustus 2014 om 13:44
Wat heftig allemaal!
Ik herken een aantal dingen in je verhaal.
Ook ik ben hypochondrisch aangelegd.
Vier jaar geleden is ons zoontje ook bij 20 weken geboren en overleden en ik dacht alles goed te verwerken. Toen ik daarna een zware zwangerschap en traumatische bevalling overheen kreeg was de emmer vol en ging het minder goed met me. Het eerste jaar na de bevalling ging nog wel, maar toen ik op een dag klachten kreeg van onderbuikspijn ben ik naar het ziekenhuis verwezen ivm verdenking blindedarmontsteking. Toen het dat niet bleek te zijn ben ik gaan googlen en raakte ik in een negatieve spiraal en daar kwam ik niet meer uit. Mijn huisarts ging er in mee en in 8 maanden tijd heb ik zowat alle specialisten gezien en onderzoeken gehad. Steeds kwamen er kleine dingen uit, maar nooit kon er een diagnose gesteld worden. Tot een neuroloog tegen me zei dat het ook wel eens psychisch kon zijn. Ik vond het verschrikkelijk, want ik wist zeker dat ik ernstig ziek was en voelde me niet begrepen.
Daarna heb ik de knop omgezet en ben toch therapie gsan volgen, uiteindeliik niet icm medicatie kan ik nu zeggen dat ik niet meer angstig ben en daar meer rust in heb.
Na mijn traumatische bevalling heb ik EMDR therapie gedaan. Dit heeft goed geholpen en de scherpe kantjes er zeker vanaf gehaald. Maar pijnlijk zal het altijd voor me blijven.
Heel veel sterkte en accepteer inderdaad de hulp die je nu hard nodig hebt.
Ik herken een aantal dingen in je verhaal.
Ook ik ben hypochondrisch aangelegd.
Vier jaar geleden is ons zoontje ook bij 20 weken geboren en overleden en ik dacht alles goed te verwerken. Toen ik daarna een zware zwangerschap en traumatische bevalling overheen kreeg was de emmer vol en ging het minder goed met me. Het eerste jaar na de bevalling ging nog wel, maar toen ik op een dag klachten kreeg van onderbuikspijn ben ik naar het ziekenhuis verwezen ivm verdenking blindedarmontsteking. Toen het dat niet bleek te zijn ben ik gaan googlen en raakte ik in een negatieve spiraal en daar kwam ik niet meer uit. Mijn huisarts ging er in mee en in 8 maanden tijd heb ik zowat alle specialisten gezien en onderzoeken gehad. Steeds kwamen er kleine dingen uit, maar nooit kon er een diagnose gesteld worden. Tot een neuroloog tegen me zei dat het ook wel eens psychisch kon zijn. Ik vond het verschrikkelijk, want ik wist zeker dat ik ernstig ziek was en voelde me niet begrepen.
Daarna heb ik de knop omgezet en ben toch therapie gsan volgen, uiteindeliik niet icm medicatie kan ik nu zeggen dat ik niet meer angstig ben en daar meer rust in heb.
Na mijn traumatische bevalling heb ik EMDR therapie gedaan. Dit heeft goed geholpen en de scherpe kantjes er zeker vanaf gehaald. Maar pijnlijk zal het altijd voor me blijven.
Heel veel sterkte en accepteer inderdaad de hulp die je nu hard nodig hebt.
maandag 25 augustus 2014 om 16:54
Bedankt voor jullie reacties!
Ik heb het gevoel dat ik de verwerking van mijn overleden baby's wel goed gaat. Na de bevalling was het maar de vraag of ik het zelf zou overleven. Dat was dus nog een trauma erbij.
Nu zijn we 3 maanden verder en heb ik overal en nergens last van. Gisteren maagpijn/buikpijn en rugpijn, huisartsenpost wilde me zien. Fikse blaasontsteking en voor de maagklachten moest ik vandaag naar de huisarts. De huisarts weet ook niet meer wat ze met me aan moet en geeft me alle onderzoeken die nodig zijn. Morgen een echo maar ik ben ervan overtuigd dat ik iets ernstigs heb.
Ik heb ook het gevoel dat ik snel het loodje zal leggen. Niet dat ik dat wil, of dat ik ooit een poging heb gedaan. Maar het lijkt een voorgevoel..
Ik heb het gevoel dat ik de verwerking van mijn overleden baby's wel goed gaat. Na de bevalling was het maar de vraag of ik het zelf zou overleven. Dat was dus nog een trauma erbij.
Nu zijn we 3 maanden verder en heb ik overal en nergens last van. Gisteren maagpijn/buikpijn en rugpijn, huisartsenpost wilde me zien. Fikse blaasontsteking en voor de maagklachten moest ik vandaag naar de huisarts. De huisarts weet ook niet meer wat ze met me aan moet en geeft me alle onderzoeken die nodig zijn. Morgen een echo maar ik ben ervan overtuigd dat ik iets ernstigs heb.
Ik heb ook het gevoel dat ik snel het loodje zal leggen. Niet dat ik dat wil, of dat ik ooit een poging heb gedaan. Maar het lijkt een voorgevoel..
The world is not what it seems....
maandag 25 augustus 2014 om 23:46
Ik herken het! EMDR kan heel goed helpen, idd met CTG zoals Meds al schrijft.
Je hebt wel veel meegemaakt in korte tijd!
Wat mij hielp en helpt zijn ontspannings oefeningen. En leren aanvaarden dat je je nu zo voelt.
En mocht je de neiging voelen om te gaan googelen: afleiding zoeken! Rondje fietsen, wc gaan schrobben enz.
Ik wens je veel wijsheid toe! Het wordf beter, echt!
Je hebt wel veel meegemaakt in korte tijd!
Wat mij hielp en helpt zijn ontspannings oefeningen. En leren aanvaarden dat je je nu zo voelt.
En mocht je de neiging voelen om te gaan googelen: afleiding zoeken! Rondje fietsen, wc gaan schrobben enz.
Ik wens je veel wijsheid toe! Het wordf beter, echt!
