Psyche
alle pijlers
Hypochondrie / Ziektevrees
dinsdag 25 mei 2010 om 13:33
Hallo allemaal!
Omdat ik heel graag mijn verhaal wil doen en ervaringen van anderen wil lezen, heb ik besloten om een topic te openen over hypochondrie. Ik hoop dat het reacties op zal leveren en misschien herkenning zal geven aan mensen die hier ook mee worstelen.
Mijn verhaal:
Altijd al ben ik alert geweest op mijn lichaam; een blauwe plek, haarverlies... hoe onschuldig het ook was, mij viel het op en ik werd er zelfs zo bang van dat ik op zo'n moment niet meer durfde te kijken naar mijn eigen lichaam. Stel dat het erger werd!Zolang ik er niet naar keek en het tegen niemand zei, werd het ook niet erger.
Het was vervelend en angstig, maar gelukkig kwam het niet vaak voor en belemmerde het niet mijn leven.
Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik last van hartkloppingen. Steeds meer ging ik er op letten en het werd steeds erger. Ik durfde het aan niemand te vertellen en ik durfde al helemaal niet naar de huisarts. Stel dat het echt iets ernstigs zou zijn... ik was doodsbang voor de eventuele uitslag!
Wekenlang ben ik ermee blijven lopen met de hoop dat het weg zou gaan. Dit gebeurde niet, het werd juist zo erg dat ik stopte met sporten en me ziekmeldde op mijn werk. Elke nacht schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het doodgaan was, dat mijn lichaam aan het leeglopen was en dat ik net op tijd wakker was geworden.
Om dit maar niet te hoeven voelen ging ik 's avonds voor het slapen alcohol drinken.
Toen kwam er een moment dat het zo erg werd, dat ik er zeker van was dat ik de volgende morgen niet zou halen. Die avond ben ik in het ziekenhuis beland en hebben ze een hartfilmpje gemaakt. Daarop zagen ze dat mijn hartslag ook echt onregelmatig was, waardoor ik aan de monitor kwam te liggen. Gelukkig was het niets ernstigs en werd het veroorzaakt door angst. Ik ging naar huis en de volgende dag was het over! Ik kon eindelijk weer normaal leven...dacht ik.
De rust die ik voelde was er maar heel even. De hartkloppingen waren weg, maar een reeks van andere lichamelijke klachten volgden zich daarop zoals:
Druk op de borst, durfde me niet meer in te spannen.
Stijve arm, ik krijg een hartaanval!
Dichtknijpen van de keel, ik heb een spierziekte!
Zwarte vlekjes zien, ik heb een oogziekte en word blind! Ik durfde niet meer naar buiten omdat het daar het ergste was.
Pijnscheuten door mijn hoofd, ik heb een tumor of aangezichtspijn! Ik durfde niet meer te eten omdat het op kwam zetten als ik at.
Last van de gewrichten, ik heb reuma en over een paar jaar kan ik helemaal niks meer.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat zich dagelijks bij mij afspeelt. Ik heb dagen dat ik angst heb voor wel vijf verschillende ziektes. Het is niet eens alleen angst, ik krijg ook echt de lichamelijke klachten en daardoor ben ik er ook van overtuigd dat het echt is. Ik ben me ervan bewust dat ik het mezelf altijd heb ingebeeld, maar ik weet het nooit zeker als er weer wat nieuws komt. Ik weet niet meer wat echt is of wat ik me inbeeld.
Het lijkt absurd en ik begrijp heel goed dat mensen zullen denken; stel je niet aan, wees blij dat je gezond bent.
Ik wou dat ik dat kon geloven...
Omdat ik heel graag mijn verhaal wil doen en ervaringen van anderen wil lezen, heb ik besloten om een topic te openen over hypochondrie. Ik hoop dat het reacties op zal leveren en misschien herkenning zal geven aan mensen die hier ook mee worstelen.
Mijn verhaal:
Altijd al ben ik alert geweest op mijn lichaam; een blauwe plek, haarverlies... hoe onschuldig het ook was, mij viel het op en ik werd er zelfs zo bang van dat ik op zo'n moment niet meer durfde te kijken naar mijn eigen lichaam. Stel dat het erger werd!Zolang ik er niet naar keek en het tegen niemand zei, werd het ook niet erger.
Het was vervelend en angstig, maar gelukkig kwam het niet vaak voor en belemmerde het niet mijn leven.
Toen ik een jaar of twintig was, kreeg ik last van hartkloppingen. Steeds meer ging ik er op letten en het werd steeds erger. Ik durfde het aan niemand te vertellen en ik durfde al helemaal niet naar de huisarts. Stel dat het echt iets ernstigs zou zijn... ik was doodsbang voor de eventuele uitslag!
Wekenlang ben ik ermee blijven lopen met de hoop dat het weg zou gaan. Dit gebeurde niet, het werd juist zo erg dat ik stopte met sporten en me ziekmeldde op mijn werk. Elke nacht schrok ik wakker met het gevoel dat ik aan het doodgaan was, dat mijn lichaam aan het leeglopen was en dat ik net op tijd wakker was geworden.
Om dit maar niet te hoeven voelen ging ik 's avonds voor het slapen alcohol drinken.
Toen kwam er een moment dat het zo erg werd, dat ik er zeker van was dat ik de volgende morgen niet zou halen. Die avond ben ik in het ziekenhuis beland en hebben ze een hartfilmpje gemaakt. Daarop zagen ze dat mijn hartslag ook echt onregelmatig was, waardoor ik aan de monitor kwam te liggen. Gelukkig was het niets ernstigs en werd het veroorzaakt door angst. Ik ging naar huis en de volgende dag was het over! Ik kon eindelijk weer normaal leven...dacht ik.
De rust die ik voelde was er maar heel even. De hartkloppingen waren weg, maar een reeks van andere lichamelijke klachten volgden zich daarop zoals:
Druk op de borst, durfde me niet meer in te spannen.
Stijve arm, ik krijg een hartaanval!
Dichtknijpen van de keel, ik heb een spierziekte!
Zwarte vlekjes zien, ik heb een oogziekte en word blind! Ik durfde niet meer naar buiten omdat het daar het ergste was.
Pijnscheuten door mijn hoofd, ik heb een tumor of aangezichtspijn! Ik durfde niet meer te eten omdat het op kwam zetten als ik at.
Last van de gewrichten, ik heb reuma en over een paar jaar kan ik helemaal niks meer.
Dit zijn maar een paar voorbeelden van wat zich dagelijks bij mij afspeelt. Ik heb dagen dat ik angst heb voor wel vijf verschillende ziektes. Het is niet eens alleen angst, ik krijg ook echt de lichamelijke klachten en daardoor ben ik er ook van overtuigd dat het echt is. Ik ben me ervan bewust dat ik het mezelf altijd heb ingebeeld, maar ik weet het nooit zeker als er weer wat nieuws komt. Ik weet niet meer wat echt is of wat ik me inbeeld.
Het lijkt absurd en ik begrijp heel goed dat mensen zullen denken; stel je niet aan, wees blij dat je gezond bent.
Ik wou dat ik dat kon geloven...
zondag 4 juli 2010 om 16:53
Hoi Belle,
Bedankt voor je AD verhaal en wat ontzettend fijn dat het jou geholpen heeft. Ik heb zoveel vragen erover.
Toen je begon, had je last van bijwerkingen schrijf je. Trillen, duizelig etc. Benieuwd ben ik naar de etc. die je schrijft.
Bleef je die week t huis of niet? Hoe kwam je de dagen door? Kon je enigszins functioneren? Had je het idee dat je doordraaide? En sloeg het na 1 week om?
Ben zo benieuwd naar je verhaal!
Liefs sal
Bedankt voor je AD verhaal en wat ontzettend fijn dat het jou geholpen heeft. Ik heb zoveel vragen erover.
Toen je begon, had je last van bijwerkingen schrijf je. Trillen, duizelig etc. Benieuwd ben ik naar de etc. die je schrijft.
Bleef je die week t huis of niet? Hoe kwam je de dagen door? Kon je enigszins functioneren? Had je het idee dat je doordraaide? En sloeg het na 1 week om?
Ben zo benieuwd naar je verhaal!
Liefs sal
zondag 4 juli 2010 om 17:13
Hoi Salle,
Ik ben begonnen in de kerstvakantie, mijn vriend was gelukkig ook thuis die week en heeft de zorg over ons zoontje op zich genomen. Ik had inderdaad bijwerkingen als trillen, duizelig, hoofdpijn, sufheid, dus ik was heel blij dat ik iemand om me heen had.
Verder heb ik daarna nauwelijks bijwerkingen gehad, gelukkig ook niet extreem aangekomen, een beetje maar dat komt denk ik meer doordat ik beter in mijn vel zit.
Bij de eerste keer afbouwen heb ik wel wat verschijnselen gehad, toen ik van 30mg naar 20 ging. Toen had ik de hele dag een week lang last van een soort elektrische scheutjes in mijn hoofd. Nu ben ik laatst naar 10 mg gegaan en heb ik er helemaal geen last van gehad.
Mijn vriend vind me sinds de AD een stuk en positiever en doordat je weer in een positieve spiraal zit merk je dat je daardoor met een heleboel situaties veel beter om kan gaan, waar je voorheen echt bang voor was.
Ik ben dus heel blij met de AD, het is natuurlijk geen wondermiddel, je moet er zelf ook wat voor doen, maar mij heeft het echt op het goede spoor gezet.
Liefs Belle
Ik ben begonnen in de kerstvakantie, mijn vriend was gelukkig ook thuis die week en heeft de zorg over ons zoontje op zich genomen. Ik had inderdaad bijwerkingen als trillen, duizelig, hoofdpijn, sufheid, dus ik was heel blij dat ik iemand om me heen had.
Verder heb ik daarna nauwelijks bijwerkingen gehad, gelukkig ook niet extreem aangekomen, een beetje maar dat komt denk ik meer doordat ik beter in mijn vel zit.
Bij de eerste keer afbouwen heb ik wel wat verschijnselen gehad, toen ik van 30mg naar 20 ging. Toen had ik de hele dag een week lang last van een soort elektrische scheutjes in mijn hoofd. Nu ben ik laatst naar 10 mg gegaan en heb ik er helemaal geen last van gehad.
Mijn vriend vind me sinds de AD een stuk en positiever en doordat je weer in een positieve spiraal zit merk je dat je daardoor met een heleboel situaties veel beter om kan gaan, waar je voorheen echt bang voor was.
Ik ben dus heel blij met de AD, het is natuurlijk geen wondermiddel, je moet er zelf ook wat voor doen, maar mij heeft het echt op het goede spoor gezet.
Liefs Belle
maandag 5 juli 2010 om 08:30
Hypochondrie is een ernstige aandoening die je hele leven beheerst. Ik kan er over meepraten, het is nooit uit je gedachten en heb het al vanaf mijn kindertijd.Heb vele gesprekken gehad maar zonder resultaat. Vreemd genoeg ben ik minder bang voor hartkwalen maar juist voor invaliderende ziektes zoals hersenbloeding, ms en blind worden en kanker natuurlijk. Ik stel bezoeken aan de huisarts zo lang mogelijk uit, ben zo bang doorgestuurd te worden.
Vakanties naar het buitenland, voor geen prijs stel dat je daar in een of ander eng ziekenhuis beland. Nee mensen doen lacherig over deze aandoening maar ik wens het niemand toe.
Ik schaam me er vreselijk voor wil geen zeikerd zijn.
Vakanties naar het buitenland, voor geen prijs stel dat je daar in een of ander eng ziekenhuis beland. Nee mensen doen lacherig over deze aandoening maar ik wens het niemand toe.
Ik schaam me er vreselijk voor wil geen zeikerd zijn.
maandag 5 juli 2010 om 13:21
Goedemiddag!
Ik heb vanochtend mijn vriend verteld dat ik weer hulp wil zoeken. Ik voelde me voor de zoveelste keer helemaal niet lekker, en heb me weer ziek gemeld voor werk. Het kan zo niet langer, ik red het niet meer alleen dus ik heb besloten echt hulp te gaan zoeken. Morgenochtend heb ik een afspraak bij de huisarts, heb sinds januari een nieuwe en deze weet nog niet van mijn angsten/fobieën dus ik hoop dat hij me begrijpt en serieus behandeld.
Vandaag dus ook echt een down-dag. Mijn hele buik is dan ontregeld, pijn in m'n maag, diarree, rommelende darmen. Ik word ook gewoon echt ziek van angst!
Hoe doen jullie dat op slechte dagen? Gewoon naar het werk en andere dingen? Ik ben bang om op werk/school nog zieker te worden en ga nu dan ook alleen als het echt moet. Vermijdingsgedrag dus...
Ik heb vanochtend mijn vriend verteld dat ik weer hulp wil zoeken. Ik voelde me voor de zoveelste keer helemaal niet lekker, en heb me weer ziek gemeld voor werk. Het kan zo niet langer, ik red het niet meer alleen dus ik heb besloten echt hulp te gaan zoeken. Morgenochtend heb ik een afspraak bij de huisarts, heb sinds januari een nieuwe en deze weet nog niet van mijn angsten/fobieën dus ik hoop dat hij me begrijpt en serieus behandeld.
Vandaag dus ook echt een down-dag. Mijn hele buik is dan ontregeld, pijn in m'n maag, diarree, rommelende darmen. Ik word ook gewoon echt ziek van angst!
Hoe doen jullie dat op slechte dagen? Gewoon naar het werk en andere dingen? Ik ben bang om op werk/school nog zieker te worden en ga nu dan ook alleen als het echt moet. Vermijdingsgedrag dus...
maandag 5 juli 2010 om 14:41
Goedemiddag allemaal!
Salle,
Ik zie nu pas jouw stukje tussen mijn twee stukjes tekst!
Was gister zeker zo druk aan het typen dat ik het gewoon gemist heb!
Maar jij hebt het dus ook met bekenden? Het is inderdaad de gedachte vantevoren dat je bekenden tegen kunt komen en je weet niet wie. Bij mij is er ook vaak een schrik-reactie als ik een bekende zie, en dan probeer ik ook nog eens uit alle macht diegene te ontwijken. Het klinkt belachelijk als ik het zo opschrijf! Krijg jij het trouwens ook zo spaans benauwd als er onverwacht bezoek komt?
Mijn dagen vul ik in met een paar uurtjes werken, het kost me echt elke dag moeite om er heen te gaan. Verder ben ik veel thuis. Ik ben best creatief dus daar kan ik mijn energie in kwijt.
Verder is mijn leven een beetje leeg momenteel. Ik zie weinig mensen en feestjes e.d. vermijd ik. Toch merk ik dat ik de gezelligheid wel mis, maar ik durf de meest simpele dingen niet.
En jij, hoe vul jij je dagen in?
AD durf ik niet omdat ik bang ben dat het mijn lichaam aantast of dat ik er ziek van word. Weer die ziektevrees hè? De dokter zegt dat het geen kwaad kan en ik denk weer van wel...
Toen ik met therapie begon, wilde ik ook graag inzicht. Hoe zit het allemaal en waarom...
Nu ik dingen weet en begrijp, wil ik graag oplossingen want ik merk ook dat inzichten me niet echt verder helpen. Maar dat komt vast nog!
Wat goed dat je toch hebt afgesproken om naar het strand te gaan! Je bent wel geweest toch? Hoe is het gegaan?
Ik zou deze dingen niet opgeven want als je dat gaat doen, durf je steeds minder en daar word je nog ongelukkiger van.
Je moet niet een leven accepteren waarin je alleen maar thuis bent, daar is het veel te mooi voor. Makkelijk praten van mij natuurlijk, maar ik moet mijn leven ook niet accepteren zoals het nu is.
Groetjes, Demie
Salle,
Ik zie nu pas jouw stukje tussen mijn twee stukjes tekst!
Was gister zeker zo druk aan het typen dat ik het gewoon gemist heb!
Maar jij hebt het dus ook met bekenden? Het is inderdaad de gedachte vantevoren dat je bekenden tegen kunt komen en je weet niet wie. Bij mij is er ook vaak een schrik-reactie als ik een bekende zie, en dan probeer ik ook nog eens uit alle macht diegene te ontwijken. Het klinkt belachelijk als ik het zo opschrijf! Krijg jij het trouwens ook zo spaans benauwd als er onverwacht bezoek komt?
Mijn dagen vul ik in met een paar uurtjes werken, het kost me echt elke dag moeite om er heen te gaan. Verder ben ik veel thuis. Ik ben best creatief dus daar kan ik mijn energie in kwijt.
Verder is mijn leven een beetje leeg momenteel. Ik zie weinig mensen en feestjes e.d. vermijd ik. Toch merk ik dat ik de gezelligheid wel mis, maar ik durf de meest simpele dingen niet.
En jij, hoe vul jij je dagen in?
AD durf ik niet omdat ik bang ben dat het mijn lichaam aantast of dat ik er ziek van word. Weer die ziektevrees hè? De dokter zegt dat het geen kwaad kan en ik denk weer van wel...
Toen ik met therapie begon, wilde ik ook graag inzicht. Hoe zit het allemaal en waarom...
Nu ik dingen weet en begrijp, wil ik graag oplossingen want ik merk ook dat inzichten me niet echt verder helpen. Maar dat komt vast nog!
Wat goed dat je toch hebt afgesproken om naar het strand te gaan! Je bent wel geweest toch? Hoe is het gegaan?
Ik zou deze dingen niet opgeven want als je dat gaat doen, durf je steeds minder en daar word je nog ongelukkiger van.
Je moet niet een leven accepteren waarin je alleen maar thuis bent, daar is het veel te mooi voor. Makkelijk praten van mij natuurlijk, maar ik moet mijn leven ook niet accepteren zoals het nu is.
Groetjes, Demie
maandag 5 juli 2010 om 15:12
Chocolate,
Wat goed dat je toch een afspraak hebt gemaakt bij de huisarts! Hij zal je echt wel begrijpen en je klachten serieus nemen.
Op slechte dagen ga ik niet gewoon naar mijn werk, maar met de grootste moeite en met heel veel angst. Ik heb ook al veel in de ziektewet gezeten omdat ik het vaak niet op kan brengen.
Hoe doe jij dit?
Het is inderdaad een goed idee om alles in kleine stapjes te doen. Dan hou je het misschien ook langer vol. Nu heb ik vaak dat het ook nog eens mislukt. Ik durf iets niet, doe het toch en dan gaat het mis en word nog onzekerder. Dan is het misschien teveel in één keer.
En het klinkt niet kinderachtig, voor een ander misschien, maar voor mij echt niet.
Hey, succes morgen!
Belle,
Bedankt voor je informatie over AD!
Voor de bijwerkingen ben ik juist zo bang, dat trillen en duizelig zijn... ook al hoort het erbij en zal iedereen dat hebben, ik ga waarschijnlijk denken dat het bij mij toch anders is en door de paniek zal het nog erger worden. Toch is het ook zo belangrijk om weer de dingen te kunnen doen die je opnoemt. Gewoon zonder teveel na te denken en zonder altijd bang te zijn, het lijkt me zo heerlijk.
Werd jij niet paniekerig van de bijwerkingen?
Lammy,
Invaliderende ziektes lijken me ook verschrikkelijk! Dat alles verandert en dat het je sloopt zonder dat je iets kunt doen.
Je bent hier zeker geen zeikerd en buiten dit forum natuurlijk ook niet. Mensen kunnen zich het vaak niet voorstellen, en daar kunnen zij weer niks aan doen.
Groetjes, Demie
Wat goed dat je toch een afspraak hebt gemaakt bij de huisarts! Hij zal je echt wel begrijpen en je klachten serieus nemen.
Op slechte dagen ga ik niet gewoon naar mijn werk, maar met de grootste moeite en met heel veel angst. Ik heb ook al veel in de ziektewet gezeten omdat ik het vaak niet op kan brengen.
Hoe doe jij dit?
Het is inderdaad een goed idee om alles in kleine stapjes te doen. Dan hou je het misschien ook langer vol. Nu heb ik vaak dat het ook nog eens mislukt. Ik durf iets niet, doe het toch en dan gaat het mis en word nog onzekerder. Dan is het misschien teveel in één keer.
En het klinkt niet kinderachtig, voor een ander misschien, maar voor mij echt niet.
Hey, succes morgen!
Belle,
Bedankt voor je informatie over AD!
Voor de bijwerkingen ben ik juist zo bang, dat trillen en duizelig zijn... ook al hoort het erbij en zal iedereen dat hebben, ik ga waarschijnlijk denken dat het bij mij toch anders is en door de paniek zal het nog erger worden. Toch is het ook zo belangrijk om weer de dingen te kunnen doen die je opnoemt. Gewoon zonder teveel na te denken en zonder altijd bang te zijn, het lijkt me zo heerlijk.
Werd jij niet paniekerig van de bijwerkingen?
Lammy,
Invaliderende ziektes lijken me ook verschrikkelijk! Dat alles verandert en dat het je sloopt zonder dat je iets kunt doen.
Je bent hier zeker geen zeikerd en buiten dit forum natuurlijk ook niet. Mensen kunnen zich het vaak niet voorstellen, en daar kunnen zij weer niks aan doen.
Groetjes, Demie
maandag 5 juli 2010 om 18:24
Hoi Demy,
Ik was mezelf zo zat, telkens weer die paniek. En vooral nu ik een kleine heb wilde ik zo graag een leuke mama zijn! Mijn moeder heeft straatvrees gehad en ik baalde er altijd zo ontzettend van dat we nooit naar een pretpark gingen of dat ze me ze liet staan in een winkel en er vandoor ging. Toen het twee jaar geleden echt helemaal mis ging heb ik eerst maanden doorgesukkeld en daarna ben ik aan de AD begonnen. Ik voelde me bijna verplicht naar mijn zoontje!
Ik vond de bijwerkingen ook eng, maar ik wilde me zo graag beter voelen! Ik voelde al snel verbetering dus dan zet je toch door.
Ik hoop dat mijn bijdrages voor jullie een beetje nuttig zijn, niet om je perse aan de AD te krijgen, maar vooral om te laten zien dat het echt beter met je kan gaan!
Ik was mezelf zo zat, telkens weer die paniek. En vooral nu ik een kleine heb wilde ik zo graag een leuke mama zijn! Mijn moeder heeft straatvrees gehad en ik baalde er altijd zo ontzettend van dat we nooit naar een pretpark gingen of dat ze me ze liet staan in een winkel en er vandoor ging. Toen het twee jaar geleden echt helemaal mis ging heb ik eerst maanden doorgesukkeld en daarna ben ik aan de AD begonnen. Ik voelde me bijna verplicht naar mijn zoontje!
Ik vond de bijwerkingen ook eng, maar ik wilde me zo graag beter voelen! Ik voelde al snel verbetering dus dan zet je toch door.
Ik hoop dat mijn bijdrages voor jullie een beetje nuttig zijn, niet om je perse aan de AD te krijgen, maar vooral om te laten zien dat het echt beter met je kan gaan!
dinsdag 6 juli 2010 om 12:33
Vanmorgen bij de huisarts geweest, ben doorverwezen naar een eerste-lijn psycholoog. Deze net opgebeld, maar de wachttijd daar is 2,5 maand. Dit vind ik toch wel erg lang, aangezien het mijn dagelijks leven behoorlijk beheerst. Heb me we aangemeld, maar ga misschien toch even verder kijken naar andere psychologen.
Verder begin ik nu echt zenuwachtig te worden voor de vakantie. Het is best ver (we gaan naar Frankrijk), wat als ik daar ziek wordt? Wat als ik niet tegen ander voedsel kan? Straks krijgen we een ernstig auto-ongeluk. Ik heb er net even met mijn zus over gepraat, die heeft cursussen in cognitieve gedragstherapie gevolgd maar mag (en kan) mij niet behandelen. Die vroeg of ik het nog kan annuleren. Ik zou dat natuurlijk altijd kunnen doen, maar ik wil mijn vriend niet teleurstellen. Een vakantie in eigen land begint mij steeds meer te trekken, dan wel kamperen enzo maar gewoon niet zo ver weg. Alleen ik ben zo bang, ik wil geen ruzie vanwege mijn stomme angst!
Verder begin ik nu echt zenuwachtig te worden voor de vakantie. Het is best ver (we gaan naar Frankrijk), wat als ik daar ziek wordt? Wat als ik niet tegen ander voedsel kan? Straks krijgen we een ernstig auto-ongeluk. Ik heb er net even met mijn zus over gepraat, die heeft cursussen in cognitieve gedragstherapie gevolgd maar mag (en kan) mij niet behandelen. Die vroeg of ik het nog kan annuleren. Ik zou dat natuurlijk altijd kunnen doen, maar ik wil mijn vriend niet teleurstellen. Een vakantie in eigen land begint mij steeds meer te trekken, dan wel kamperen enzo maar gewoon niet zo ver weg. Alleen ik ben zo bang, ik wil geen ruzie vanwege mijn stomme angst!
dinsdag 6 juli 2010 om 14:28
Hallo lieve allemaal,
Wat "fijn" die herkenning! Bij iedereen lees ik wel dingen die ik ook heb!
Ohh, die vakantie he!? Ik ga as weekend weg en volgens mij hb ik daarom zo'n last nu.
Chocolate, jij schrijft dat jij het het liefst wil annuleren. Dat wil ik aan de ene kant ook graag maar aan de andere kant hou ik juist ook van die leuke dingen. Beetje dubbel dus. Ik hoop zo dat ik een leuke moeder kan zijn op de vakantie! Dat is ook de reden dat ik aan de AD wil, net wwat demie schrijft, voor je kind(eren).
Mijn dagen zijn saai ingevuld. Opstaan, kids naar scholen brengen, daarna bijkomen van het naar school brengen (tss, gekker moet het niet worden!), beetje huishouden, soms een afspraak met werk waar ik alleen met de auto naar toe ga. Kinderen ophalen en thuis rommelen met de kinderen.
Zo tegen de avond knap ik altijd op. Ik ben zelf de psycholoog gaan uithangen en volgens mij komt dat doordat er dan niets meer hoeft. Ik voel me dan over het algemeen gewoon goed en kan dan ineens roepen; "kom jongens, pak de fiets we gaan een ijsje kopen/tennissen/etc. Herkennen jullie dit?
(vanavond krijgen we bezoek ivm voetbal, dus 't zal geen heel ontspannende avond worden voor mij)
Ik heb net weer wat vermeden; was naar werk voor een afspraak (met auto!), daarna voelde ik me goed, boodschappen gedaan kom ik erachter dat ik mijn portemonnee kwijt ben en huissleutels. Oke dacht ik; geen paniek, rustig blijven. Lagen ze nog in de auto. Weer terug naar winkel, betaald. En dan slaat het toe. Onvast gevoel in mijn benen, licht in hoofd, een zwaar hoofd, gevoel dat je in elkaar wilt zakken, etc. Toen heb ik winkel twee vermeden en naar huis gegaan maar nu moet ik vanmiddag weer....
Ik baal er zo van!
oja demie bedankt voor je info over AD, doet me goed om te lezen! En voor iedereen een dikke knuffel! Ooit moeten we hier toch om kunnen lachen??
Wat "fijn" die herkenning! Bij iedereen lees ik wel dingen die ik ook heb!
Ohh, die vakantie he!? Ik ga as weekend weg en volgens mij hb ik daarom zo'n last nu.
Chocolate, jij schrijft dat jij het het liefst wil annuleren. Dat wil ik aan de ene kant ook graag maar aan de andere kant hou ik juist ook van die leuke dingen. Beetje dubbel dus. Ik hoop zo dat ik een leuke moeder kan zijn op de vakantie! Dat is ook de reden dat ik aan de AD wil, net wwat demie schrijft, voor je kind(eren).
Mijn dagen zijn saai ingevuld. Opstaan, kids naar scholen brengen, daarna bijkomen van het naar school brengen (tss, gekker moet het niet worden!), beetje huishouden, soms een afspraak met werk waar ik alleen met de auto naar toe ga. Kinderen ophalen en thuis rommelen met de kinderen.
Zo tegen de avond knap ik altijd op. Ik ben zelf de psycholoog gaan uithangen en volgens mij komt dat doordat er dan niets meer hoeft. Ik voel me dan over het algemeen gewoon goed en kan dan ineens roepen; "kom jongens, pak de fiets we gaan een ijsje kopen/tennissen/etc. Herkennen jullie dit?
(vanavond krijgen we bezoek ivm voetbal, dus 't zal geen heel ontspannende avond worden voor mij)
Ik heb net weer wat vermeden; was naar werk voor een afspraak (met auto!), daarna voelde ik me goed, boodschappen gedaan kom ik erachter dat ik mijn portemonnee kwijt ben en huissleutels. Oke dacht ik; geen paniek, rustig blijven. Lagen ze nog in de auto. Weer terug naar winkel, betaald. En dan slaat het toe. Onvast gevoel in mijn benen, licht in hoofd, een zwaar hoofd, gevoel dat je in elkaar wilt zakken, etc. Toen heb ik winkel twee vermeden en naar huis gegaan maar nu moet ik vanmiddag weer....
Ik baal er zo van!
oja demie bedankt voor je info over AD, doet me goed om te lezen! En voor iedereen een dikke knuffel! Ooit moeten we hier toch om kunnen lachen??
woensdag 7 juli 2010 om 12:18
hallo lieve iedereen!
wat is er veel geschreven zeg!! Sal, hopelijk kunnen we hier inderdaad ooit om lachen, haha!
vwb vakanties herken ik wel, gewoon de angst om daar in het ziekenhuis te belanden, het speelt ALTIJD op als ik naar het buitenland ga. Ik moet mezelf dan echt toespreken, en dan nog. Ik check altijd waar de dokters zijn, etc. Dat zeg ik dan tegen niemand, want ik schaam me er heel erg voor.
Dit jaar ga ik niet op vakantie, en ik vind het helemaal niet erg! we hebben een huis gekocht, en daar gaat heel veel geld inzitten!
Wat jullie schrijven over paniek aanvallen ken ik gelukkig niet. Ik heb wel eens het gevoel gehad dat ik er 1 ging krijgen, m'n benen werden een soort van slapen en ik dacht dag ik gek in mijn hoofd werd, maar toen heb ik mezelf streng toegesproken en ben ik verder gegaan waar ik mee bezig was en ging het weg
vanmorgen ben ik bij de HA geweest, ik dacht op zijn minst dat ik bloedkanker had of weet ik wat voor ergs nog meer..ik ben al een hele tijd verkouden, tranende ogen, nu heb ik ook een opgezette keel en oorpijn...
bleek het hooikoorts te zijn, s' nachts slaap ik haast niet vanwege de verstopte neus, irritant gewoon..heb er nu iets tegen gekregen gelukkig!
Ik ben wel gerustgesteld, maar toch bang van; 'stel dat ik het slik en de klachten gaan niet over' dan heb ik misschien toch kanker..etc etc..
vermoeiend...pfff......
wat is er veel geschreven zeg!! Sal, hopelijk kunnen we hier inderdaad ooit om lachen, haha!
vwb vakanties herken ik wel, gewoon de angst om daar in het ziekenhuis te belanden, het speelt ALTIJD op als ik naar het buitenland ga. Ik moet mezelf dan echt toespreken, en dan nog. Ik check altijd waar de dokters zijn, etc. Dat zeg ik dan tegen niemand, want ik schaam me er heel erg voor.
Dit jaar ga ik niet op vakantie, en ik vind het helemaal niet erg! we hebben een huis gekocht, en daar gaat heel veel geld inzitten!
Wat jullie schrijven over paniek aanvallen ken ik gelukkig niet. Ik heb wel eens het gevoel gehad dat ik er 1 ging krijgen, m'n benen werden een soort van slapen en ik dacht dag ik gek in mijn hoofd werd, maar toen heb ik mezelf streng toegesproken en ben ik verder gegaan waar ik mee bezig was en ging het weg
vanmorgen ben ik bij de HA geweest, ik dacht op zijn minst dat ik bloedkanker had of weet ik wat voor ergs nog meer..ik ben al een hele tijd verkouden, tranende ogen, nu heb ik ook een opgezette keel en oorpijn...
bleek het hooikoorts te zijn, s' nachts slaap ik haast niet vanwege de verstopte neus, irritant gewoon..heb er nu iets tegen gekregen gelukkig!
Ik ben wel gerustgesteld, maar toch bang van; 'stel dat ik het slik en de klachten gaan niet over' dan heb ik misschien toch kanker..etc etc..
vermoeiend...pfff......
woensdag 7 juli 2010 om 17:18
Louise, heel herkenbaar! Eerst even gerustgesteld door de dokter, maar dan zodra je thuis bent toch weer twijfelen....Zoek je ook op internet dingen op als je iets voelt? Ik heb zelf gemerkt dat als ik dat doe, het nog veel erger wordt. Alles wat ik lees krijg ik bij wijze van spreken. Alleen als ik al een tijdje dezelfde klacht heb mag ik van mezelf wat rondzoeken/naar de dokter.
Salle, dat met die stress in die winkels heb ik ook altijd, en als ik het dan aan voel komen weet ik niet hoe snel ik naar huis moet gaan. Soms helpt het bij mij om dan een pashokje in te vluchten (afhankelijk waar je bent natuurlijk) dan kan ik weer even tot mezelf komen en gewoon weer verder winkelen.
Gisteravond heb ik een vreselijke paniek aanval gehad. Het was al ruim een jaar geleden dat ik er een had gehad, en het overviel me daardoor ook vreselijk. Ik was al de hele dag moe, had te weinig geslapen en moest er vroeg uit. Drukke dag gehad en toen ik 's avonds eindelijk kon ontspannen vloog het me aan. Ik dacht dat ik koorts had want ik had het steeds maar zo koud. Ik gemeten; 37,4. Een twijfelgeval dus toen ging ik rondzoeken op internet waarbij dan bevestigd wordt: verhoging. Toen schoot de stress er helemaal in. Ik kreeg gelijk weer last van de overgeef-fobie en was er van overtuigt dat ik moest overgeven. Ik voelde me ook helemaal zo: ik ging zweten, kreeg het gloeiend warm, werd draaierig, kon niet meer op mijn benen staan, het zuur kwam al naar boven. Maar ik moest niet. Ik was totaal in paniek, was alleen thuis en niemand was bereikbaar door de voetbal. Heb toen uiteindelijk de moeder van m'n vriend gebeld en die is toen gekomen. Die heeft vroeger ook last gehad van angsten en ik kan er heel goed met haar over praten. Toen ze bij me was, was ik al wat rustiger maar wel vreselijk emotioneel. Uiteindelijk weer laat gaan slapen, maar geen paniek meer gehad.
Vandaag moest ik er weer vroeg uit, en ik ben weer net zo moe als gisteren. Ben eigenlijk best wel bang dat ik vanavond weer een aanval krijg, of toch ziek wordt. Want wat als dat gevoel van overgeven toch geen paniek was maar echt? Had de laatste tijd al zo'n last van mijn darmen, misschien is het toch wel een erge buikgriep? (Waar ik als de dood voor ben) of toch een maagzweer of iets anders?
Ik heb het ondertussen ook mijn ouders verteld en die reageerden gelukkig heel rustig. Ze vinden het vooral erg vervelend voor me.
Salle, dat met die stress in die winkels heb ik ook altijd, en als ik het dan aan voel komen weet ik niet hoe snel ik naar huis moet gaan. Soms helpt het bij mij om dan een pashokje in te vluchten (afhankelijk waar je bent natuurlijk) dan kan ik weer even tot mezelf komen en gewoon weer verder winkelen.
Gisteravond heb ik een vreselijke paniek aanval gehad. Het was al ruim een jaar geleden dat ik er een had gehad, en het overviel me daardoor ook vreselijk. Ik was al de hele dag moe, had te weinig geslapen en moest er vroeg uit. Drukke dag gehad en toen ik 's avonds eindelijk kon ontspannen vloog het me aan. Ik dacht dat ik koorts had want ik had het steeds maar zo koud. Ik gemeten; 37,4. Een twijfelgeval dus toen ging ik rondzoeken op internet waarbij dan bevestigd wordt: verhoging. Toen schoot de stress er helemaal in. Ik kreeg gelijk weer last van de overgeef-fobie en was er van overtuigt dat ik moest overgeven. Ik voelde me ook helemaal zo: ik ging zweten, kreeg het gloeiend warm, werd draaierig, kon niet meer op mijn benen staan, het zuur kwam al naar boven. Maar ik moest niet. Ik was totaal in paniek, was alleen thuis en niemand was bereikbaar door de voetbal. Heb toen uiteindelijk de moeder van m'n vriend gebeld en die is toen gekomen. Die heeft vroeger ook last gehad van angsten en ik kan er heel goed met haar over praten. Toen ze bij me was, was ik al wat rustiger maar wel vreselijk emotioneel. Uiteindelijk weer laat gaan slapen, maar geen paniek meer gehad.
Vandaag moest ik er weer vroeg uit, en ik ben weer net zo moe als gisteren. Ben eigenlijk best wel bang dat ik vanavond weer een aanval krijg, of toch ziek wordt. Want wat als dat gevoel van overgeven toch geen paniek was maar echt? Had de laatste tijd al zo'n last van mijn darmen, misschien is het toch wel een erge buikgriep? (Waar ik als de dood voor ben) of toch een maagzweer of iets anders?
Ik heb het ondertussen ook mijn ouders verteld en die reageerden gelukkig heel rustig. Ze vinden het vooral erg vervelend voor me.
woensdag 7 juli 2010 om 21:53
chocolat, ik heb inderdaad de drang om op internet te zoeken, ik kan niet tegen onzekerheid van symptomen die ik niet kan plaatsen, terwijl als ik op internet ga ik nog veel gekker wordt, want dan vind ik juist termen als kanker, dood, etc. dan ga ik vervolgens weer denken aan hoe erg dat is als ik mijn zoontje niet groot zie worden etc, huilbuien gegarandeerd..
ik denk dat ik zekerheid zoek, maar die vind ik dan juist niet maar hoop toch te vinden dat het niets ernstigs is..
wat klote van die paniekaanval joh en dan natuurlijk angst op angst, fijn dat de moeder van je vriend je kon helpen! hoe is het vanavond gegaan?
en zouden jouw klachten geen stress kunnen zijn? stress slaat natuurlijk ook op je maag en darmen
ik denk dat ik zekerheid zoek, maar die vind ik dan juist niet maar hoop toch te vinden dat het niets ernstigs is..
wat klote van die paniekaanval joh en dan natuurlijk angst op angst, fijn dat de moeder van je vriend je kon helpen! hoe is het vanavond gegaan?
en zouden jouw klachten geen stress kunnen zijn? stress slaat natuurlijk ook op je maag en darmen
donderdag 8 juli 2010 om 21:56
Gisteravond ging best goed, was de hele dag wel super moe, maar heb geen last gehad van paniek. Vandaag alleen wel iets stoms gedaan: Ik ben een beetje gestresst door de vakantie die er aan komt en moest vandaag al wat spullen pakken, maar ik liep mezelf een beetje voorbij met als gevolg knallende koppijn en enorm draaierig (door aanspanning spieren in nek/schouders). Ik heb me afgelopen week ziekgemeld op het werk, en vannochtend net weer beter gemeld. Maar doordat ik me 's middags dus niet meer lekker voelde begon ik steeds meer tegen werk op te kijken (ik zou vanavond moeten werken) dus ik heb me weer ziekgemeld met een vreselijk excuus waar ik me nu echt heel erg voor schaam omdat ik gewoon heb zitten liegen. Ik vind het zo erg dat ik op de een of andere manier bang ben om gestraft te worden. Dat ik nu juist ziek word op vakantie! Het slaat nergens op, ik weet het, maar tóch tollen die gedachtes in mijn achterhoofd.
En wat stress betreft, ja dat kan heel goed kunnen, ik krijg namelijk stress door de fobie. Eigenlijk heb ik continue stress...
En wat stress betreft, ja dat kan heel goed kunnen, ik krijg namelijk stress door de fobie. Eigenlijk heb ik continue stress...
donderdag 8 juli 2010 om 22:03
Oh chocolate, zo herkenbaar van dat ziekmelden!
Meid maak je niet druk, je wordt niet gestraft omdat je je om een verkeerde rede hebt ziekgemeld! Ik weet het zeker en anders eet ik mijn schoen op!
Irritant hoe het werkt he?! Bij een ander kan je veel nuchterder kijken maar als het jezelf bereft??!!
Hier ook volop vakantie stress!! Morgenochtend gaan we en zie er ook vre-se-lijk tegenop!!! Heb wel homeopatische druppels en oxazepam mee voor het geval dat (ik weet nu al dat ik ze moet gaan gebruiken).
Zullen we aan elkaar denken chocolate, dat sterkt ons vast!!
Meid maak je niet druk, je wordt niet gestraft omdat je je om een verkeerde rede hebt ziekgemeld! Ik weet het zeker en anders eet ik mijn schoen op!
Irritant hoe het werkt he?! Bij een ander kan je veel nuchterder kijken maar als het jezelf bereft??!!
Hier ook volop vakantie stress!! Morgenochtend gaan we en zie er ook vre-se-lijk tegenop!!! Heb wel homeopatische druppels en oxazepam mee voor het geval dat (ik weet nu al dat ik ze moet gaan gebruiken).
Zullen we aan elkaar denken chocolate, dat sterkt ons vast!!
donderdag 8 juli 2010 om 22:21
Ha Salle, ik kan anderen altijd zo goed geruststellen, heb al een paar keer gehad dat iemand in mijn bijzijn een hyperventilatie aanval kreeg, en niemand wist goed wat ze nou moesten doen, en ik was altijd degene die de hyperventilerende kon kalmeren. Maar als ik er zelf last van heb, dan lukt het me echt niet zo goed!
Ondanks die stomme fobie; Heel veel plezier op vakantie, vergeet vooral ook niet te genieten! Als slik je elke dag oxazepam, je hebt het dan wel mooi gedaan en dat is toch weer iets om straks trots op te zijn.
Ik ga af en toe naar een natuurgeneeskundige, ben gisteren toevallig weer geweest en ben begonnen met Sint Janskruid. Wel een beetje huiverig nu, want de werking van de anticoneptie-pil kan verminderen. Ik ben vandaag begonnen maar weet niet of die het meteen de werking van de pil verminderd of dat dat geleidelijk gaat...Heb afgelopen week nog wel gevreeën namelijk... Grrr, ik maak me ook om álles druk!
Maar Salle, ik zal aan je denken! Hoelang ga je weg? Je hebt er toch wel een béétje zin in?
Ondanks die stomme fobie; Heel veel plezier op vakantie, vergeet vooral ook niet te genieten! Als slik je elke dag oxazepam, je hebt het dan wel mooi gedaan en dat is toch weer iets om straks trots op te zijn.
Ik ga af en toe naar een natuurgeneeskundige, ben gisteren toevallig weer geweest en ben begonnen met Sint Janskruid. Wel een beetje huiverig nu, want de werking van de anticoneptie-pil kan verminderen. Ik ben vandaag begonnen maar weet niet of die het meteen de werking van de pil verminderd of dat dat geleidelijk gaat...Heb afgelopen week nog wel gevreeën namelijk... Grrr, ik maak me ook om álles druk!
Maar Salle, ik zal aan je denken! Hoelang ga je weg? Je hebt er toch wel een béétje zin in?
donderdag 8 juli 2010 om 23:38
Oh ik ben erg benieuwd of Sint janskruid gaat wrken bij je!
Ik loop ook bij een natuurgeneeskundige en heb gister ook mijn druppeltjes weer opgehaald!
Ik ga ook aan jou denken en heb jij er een beetje zin in? Ik wel een beetje maar hoop zo (en daar heb ik nu al stress van) dat ik me een klein beetje kan ontspannen en niet asl een blok beton erbij zit, zoals afgelopen week!
Ik ga lekker vroeg slapen, ook jij heel veel plezier en hoop dat je ontspannen terug komt!
Dikke kus Sal
Ik loop ook bij een natuurgeneeskundige en heb gister ook mijn druppeltjes weer opgehaald!
Ik ga ook aan jou denken en heb jij er een beetje zin in? Ik wel een beetje maar hoop zo (en daar heb ik nu al stress van) dat ik me een klein beetje kan ontspannen en niet asl een blok beton erbij zit, zoals afgelopen week!
Ik ga lekker vroeg slapen, ook jij heel veel plezier en hoop dat je ontspannen terug komt!
Dikke kus Sal
vrijdag 9 juli 2010 om 08:25
Ik lees jullie verhalen mee en het is allemaal zo herkenbaar. Vooral het op vakantie gaan geeft al heel veel stress en angstgevoelens. Ik ga dit weekend een nachtje naar de wadden, vind ik leuk maar toch heb ik het gevoel opgesloten te zitten op een eiland.
Ik ben langzaam begonnen met werken, ben helaas regelmatig in de ziektewet omdat het soms gewoon niet meer gaat zo ziek voel ik me dan. Morgen moet ik weer, werk in de zorg en zie er zo tegenop maar het is maar een paar uurtjes gelukkig en daarna vertrekken we.
Zijn jullie ook zo moe. ik lig altijd rond een uur of 8 in bed en slaap dan aan een stuk tot een uur of 5.
Huisarts heeft al vaak geopperd dat ik aan de AD moet maar gezien mijn andere angst om dik te worden doe ik dat niet.
Psychologen daar ben ik vaak geweest, cognitieve therapie deed helemaal niets bij mij. Ik denk heel pessimistisch dat ik hier nooit meer vanaf kom.
Sint janskruid hielp bij mij wel wat maar mocht ik niet meer nemen omdat ik bloedverdunners slik.
Ik ben langzaam begonnen met werken, ben helaas regelmatig in de ziektewet omdat het soms gewoon niet meer gaat zo ziek voel ik me dan. Morgen moet ik weer, werk in de zorg en zie er zo tegenop maar het is maar een paar uurtjes gelukkig en daarna vertrekken we.
Zijn jullie ook zo moe. ik lig altijd rond een uur of 8 in bed en slaap dan aan een stuk tot een uur of 5.
Huisarts heeft al vaak geopperd dat ik aan de AD moet maar gezien mijn andere angst om dik te worden doe ik dat niet.
Psychologen daar ben ik vaak geweest, cognitieve therapie deed helemaal niets bij mij. Ik denk heel pessimistisch dat ik hier nooit meer vanaf kom.
Sint janskruid hielp bij mij wel wat maar mocht ik niet meer nemen omdat ik bloedverdunners slik.
vrijdag 9 juli 2010 om 11:33
Lammy, ja ik ben ook snel moe, ik probeer wel een ritme aan te houden van ong. 8 uur slaap maar dat gaat niet altijd makkelijk. Stomme is ook vaak dat ik dan overdag super moe ben en als ik dan eindelijk naar bed ga ik niet meer kan slapen.
Ben op het moment weer wat aan het stressen, heb veel last van darmen en vanaf gisteravond echt zo'n onbehaaglijk gevoel onder in mijn buik. Het vervelende is dat ik (net zoals vorig weekend) last krijg van blaasontsteking-klachten. Het is waarschijnlijk geen blaasontsteking, maar na het plassen doet het wel zeer. Heb het niet de hele dag door, maar af en toe een steekje. Ik wil niet wéér naar de huisarts, en ik wil ook al helemaal op vakantie hier geen last van hebben. Ik heb net alweer te veel op internet gekeken en heb dan weer de naarste ziektes
Salle, waarschijnlijk ben je al weg, veel plezier en ik denk aan je!
Ben op het moment weer wat aan het stressen, heb veel last van darmen en vanaf gisteravond echt zo'n onbehaaglijk gevoel onder in mijn buik. Het vervelende is dat ik (net zoals vorig weekend) last krijg van blaasontsteking-klachten. Het is waarschijnlijk geen blaasontsteking, maar na het plassen doet het wel zeer. Heb het niet de hele dag door, maar af en toe een steekje. Ik wil niet wéér naar de huisarts, en ik wil ook al helemaal op vakantie hier geen last van hebben. Ik heb net alweer te veel op internet gekeken en heb dan weer de naarste ziektes
Salle, waarschijnlijk ben je al weg, veel plezier en ik denk aan je!
maandag 26 juli 2010 om 13:45
Goedemiddag allemaal,
Ik ben weer terug van de vakantie en eerlijk gezegd: Ik heb genoten! Ook al had ik vaak onrust en lichte paniekjes, ik heb het gedaan, ben niet ziek geworden en ik heb ook ondertussen nog leuke dingen kunnen doen. Baal echt als een stekker dat het zo snel is gegaan en ik had het liefst nog een week er aan vast willen plakken.
Helaas moet ik woensdag alweer werken en daaraan denkende ben ik weer terug bij hoe ik me voor de vakantie voelde: Onrustig, zweverig en het ergste waar ik deze vakantie ben achtergekomen: depressieve gevoelens. Zolang ik met iemand ben heb ik hier geen last van, maar zodra ik alleen ben dan grijpt het me naar de keel, krijg ik huilbuien, voel ik me eenzaam, vind ik niets leuk en heb ik ook nergens zin in. Ik weet niet meer wat ik wil, hier blijven wonen, terug naar ouders, studie wel doorzetten of toch stoppen, reizen of studeren of juist werken etc. Kortom: Ik zit met mezelf in de knoop en zie vaak niet zoveel positieve dingen meer.
Mijn vriend heeft me super geholpen op vakantie, maar zijn geduld raakt ook op. Ik wil en mag niet afhankelijk van hem worden, maar op zwakke momenten wordt ik dat wel. Hij is mijn enige steun hier (ouders en vrienden wonen te ver weg) en daarom eigenlijk ook het "slachtoffer" van mijn geworstel met mezelf. Ik kan pas over anderhalve maand terecht bij de psycholoog, maar zou zó graag direct in therapie willen gaan. Ik ben namelijk stiekem heel erg bang dat ik doordraai in een depressie.
Ik ben weer terug van de vakantie en eerlijk gezegd: Ik heb genoten! Ook al had ik vaak onrust en lichte paniekjes, ik heb het gedaan, ben niet ziek geworden en ik heb ook ondertussen nog leuke dingen kunnen doen. Baal echt als een stekker dat het zo snel is gegaan en ik had het liefst nog een week er aan vast willen plakken.
Helaas moet ik woensdag alweer werken en daaraan denkende ben ik weer terug bij hoe ik me voor de vakantie voelde: Onrustig, zweverig en het ergste waar ik deze vakantie ben achtergekomen: depressieve gevoelens. Zolang ik met iemand ben heb ik hier geen last van, maar zodra ik alleen ben dan grijpt het me naar de keel, krijg ik huilbuien, voel ik me eenzaam, vind ik niets leuk en heb ik ook nergens zin in. Ik weet niet meer wat ik wil, hier blijven wonen, terug naar ouders, studie wel doorzetten of toch stoppen, reizen of studeren of juist werken etc. Kortom: Ik zit met mezelf in de knoop en zie vaak niet zoveel positieve dingen meer.
Mijn vriend heeft me super geholpen op vakantie, maar zijn geduld raakt ook op. Ik wil en mag niet afhankelijk van hem worden, maar op zwakke momenten wordt ik dat wel. Hij is mijn enige steun hier (ouders en vrienden wonen te ver weg) en daarom eigenlijk ook het "slachtoffer" van mijn geworstel met mezelf. Ik kan pas over anderhalve maand terecht bij de psycholoog, maar zou zó graag direct in therapie willen gaan. Ik ben namelijk stiekem heel erg bang dat ik doordraai in een depressie.
woensdag 28 juli 2010 om 10:11
hallo iedereen!
Ik dacht, eens even kijken of er alweer mensen terug zijn van vakantie!
Chocolate, wat onwijs goed van de vakantie! je hebt het gewoon gedaan!! niet aan je angst toegegeven, super!
wat rot dat je depressieve gevoelens hebt, ik kan me voorstellen dat je bang bent dat je in een depressie doordraait. Ik heb ook wel eens een tijdje die gevoelens,dan heb ik veel huilbuien en ben ik het zat en voel ik me ook eenzaam, maar die gaan meestal atlijd wel weer voorbij!
Misschien helpt het je om nog een afspraak bij de HA te maken en je angsten neer te leggen?
wie weet denkt hij hetzelfde over de noodzaak voor therapie, en kan hij wat voor je regelen. (werk zelf ook in de gezondheidszorg, en ik weet van de wachtlijsten, maar weet ook dat je als hulpverlener met 1 telefoontje iemand soms bovenaan de wachtlijst kan krijgen)
Ik dacht, eens even kijken of er alweer mensen terug zijn van vakantie!
Chocolate, wat onwijs goed van de vakantie! je hebt het gewoon gedaan!! niet aan je angst toegegeven, super!
wat rot dat je depressieve gevoelens hebt, ik kan me voorstellen dat je bang bent dat je in een depressie doordraait. Ik heb ook wel eens een tijdje die gevoelens,dan heb ik veel huilbuien en ben ik het zat en voel ik me ook eenzaam, maar die gaan meestal atlijd wel weer voorbij!
Misschien helpt het je om nog een afspraak bij de HA te maken en je angsten neer te leggen?
wie weet denkt hij hetzelfde over de noodzaak voor therapie, en kan hij wat voor je regelen. (werk zelf ook in de gezondheidszorg, en ik weet van de wachtlijsten, maar weet ook dat je als hulpverlener met 1 telefoontje iemand soms bovenaan de wachtlijst kan krijgen)
woensdag 28 juli 2010 om 18:01
Louise1285, ik zat er zelf ook al aan te denken weer naar de HA te gaan. Ik wil na de vakantie graag weer naar school, en redelijk mee kunnen draaien dus geen studievertraging oplopen. Maar zoals het nu gaat, zal dat heel zwaar worden!
Vandaag moest ik weer werken, en ik zag er al 2 weken tegenop. Vanmorgen dan ook mijn baas gebeld met de melding dat het zo niet langer gaat, ik hou het gewoon niet vol. De dagen zijn te lang (8,5 uur) en de werkomgeving is te druk om me maar een beetje te kunnen ontspannen. Ik ben vanmiddag eerder weggegaan, maar voel me nu super schuldig, mijn baas weet nog van niks en durf eigenlijk ook niets te vertellen! Mijn doorgedraaide fobie zegt gelijk dat ik hier dan wel voor gestraft zal worden met een of andere ziekte als ik het niet vertel. As. vrijdag heb ik een gesprek met mijn baas, en waarschijnlijk ben ik dan mijn baan kwijt doordat ze niet van me op aan kunnen. (Dat liet ze vanmorgen al een beetje doorschemeren aan de telefoon) Ik baal enorm, want ik heb gefaald. Ik kan niet eens een simpele vakantie-baan aan! Mijn ouders waren net zo trots op me dat ik eindelijk een baantje had, en straks moet ik ermee stoppen door deze stomme angsten....
Vandaag moest ik weer werken, en ik zag er al 2 weken tegenop. Vanmorgen dan ook mijn baas gebeld met de melding dat het zo niet langer gaat, ik hou het gewoon niet vol. De dagen zijn te lang (8,5 uur) en de werkomgeving is te druk om me maar een beetje te kunnen ontspannen. Ik ben vanmiddag eerder weggegaan, maar voel me nu super schuldig, mijn baas weet nog van niks en durf eigenlijk ook niets te vertellen! Mijn doorgedraaide fobie zegt gelijk dat ik hier dan wel voor gestraft zal worden met een of andere ziekte als ik het niet vertel. As. vrijdag heb ik een gesprek met mijn baas, en waarschijnlijk ben ik dan mijn baan kwijt doordat ze niet van me op aan kunnen. (Dat liet ze vanmorgen al een beetje doorschemeren aan de telefoon) Ik baal enorm, want ik heb gefaald. Ik kan niet eens een simpele vakantie-baan aan! Mijn ouders waren net zo trots op me dat ik eindelijk een baantje had, en straks moet ik ermee stoppen door deze stomme angsten....
woensdag 28 juli 2010 om 20:14
wat klote joh
hopelijk kan een gesprek met je baas uitkomst bieden..ook al is het moeilijk om te vertellen waar je mee zit...maar als je het doet, dan komt er misschien begrip van zijn/haar kant waardoor je misschien wel de baan kunt behouden..
een knuffel voor jou! (kan even het poppetje niet vinden)
hopelijk kan een gesprek met je baas uitkomst bieden..ook al is het moeilijk om te vertellen waar je mee zit...maar als je het doet, dan komt er misschien begrip van zijn/haar kant waardoor je misschien wel de baan kunt behouden..
een knuffel voor jou! (kan even het poppetje niet vinden)
donderdag 29 juli 2010 om 14:52
Vanmorgen ziekgemeld voor werk, en gelijk baan kwijt geraakt. Ik baal er van dat ik het niet vol heb kunnen houden, maar er valt ook een hele last van me af. Mijn vriend was bij me vanmorgen en die heeft me gesteund. Ik was/ben er helemaal doorheen. Ben kapot, moe, op, ben het zat! Heb met mijn zus geskyped (woont in buitenland, heeft in psychiatrie gewerkt) en die adviseerde me de huisarts weer te bellen om te vragen of ik sneller geholpen kan worden. Net bij huisarts geweest, en hij nam het heel serieus op. Hij adviseerde me om bij meer psychologen aan te kloppen, tot ik er een heb gevonden die me snel kan helpen. Ook vroeg hij of ik medicijnen overwoog. Maar dat wil ik zo lang mogelijk uitstellen.
Heb net een psychologenpraktijk aan de lijn gehad waarbij de wachttijd 1, hooguit 2 weken is. Ze bellen me zo snel mogelijk terug voor een afspraak. Ik hoop dat ik het tot die tijd nog redelijk volhoud! Ik ben erg bang alleen te zijn, en denk dat ik ook lekker naar mijn ouders ga dit weekend. Maar vanavond ben ik wel alleen...
Heb net een psychologenpraktijk aan de lijn gehad waarbij de wachttijd 1, hooguit 2 weken is. Ze bellen me zo snel mogelijk terug voor een afspraak. Ik hoop dat ik het tot die tijd nog redelijk volhoud! Ik ben erg bang alleen te zijn, en denk dat ik ook lekker naar mijn ouders ga dit weekend. Maar vanavond ben ik wel alleen...
vrijdag 30 juli 2010 om 21:02
chocolate, ik hoop zo dat je snel terecht kunt voor hulp!!
ik snap dat je medicijnen zo lang mogelijk wilt uitstellen! wie weet red je het prima met hulp en zonder medicijnen!
ben je vandaag toevallig al gebeld voor een afspraak?
vandaag had ik een mindere dag...ik heb (ws door een foute houding) pijn in m'n rug, m'n rug zit zo vast en doet zo'n zeer dat het net lijkt alsof ik niet diep in kan ademen dat zorgt voor benauwdheid...ik ben als de dood dat ik iets ergs heb...maandag ga ik naar de dokter
maar vandaag gebeurde er iets..ik bleef maar nadenken dat het iets ergs was, en ik voelde me benauwd, en ineens gingen m'n benen trillen, m'n armen tintelen en werd ik een soort zweverig...zo eng..hebben jullie dat ook wel eens?
ik werd gelijk weer bang dat ik een paniekaanval zou krijgen, en dat ik er nooit meer vanaf kwam etc etc etc.....zo vermoeiend..
wat doen jullie om in zulke situaties helder na te denken? hoe krijg je dat paniek gevoel weg?
ik wil ook weten waardoor he tkwam, waarschijnlijk doordat ik me benauwd voelde en daar helemaal op ging concentreren en bang werd..
bah wat een rotgevoel!
ik snap dat je medicijnen zo lang mogelijk wilt uitstellen! wie weet red je het prima met hulp en zonder medicijnen!
ben je vandaag toevallig al gebeld voor een afspraak?
vandaag had ik een mindere dag...ik heb (ws door een foute houding) pijn in m'n rug, m'n rug zit zo vast en doet zo'n zeer dat het net lijkt alsof ik niet diep in kan ademen dat zorgt voor benauwdheid...ik ben als de dood dat ik iets ergs heb...maandag ga ik naar de dokter
maar vandaag gebeurde er iets..ik bleef maar nadenken dat het iets ergs was, en ik voelde me benauwd, en ineens gingen m'n benen trillen, m'n armen tintelen en werd ik een soort zweverig...zo eng..hebben jullie dat ook wel eens?
ik werd gelijk weer bang dat ik een paniekaanval zou krijgen, en dat ik er nooit meer vanaf kwam etc etc etc.....zo vermoeiend..
wat doen jullie om in zulke situaties helder na te denken? hoe krijg je dat paniek gevoel weg?
ik wil ook weten waardoor he tkwam, waarschijnlijk doordat ik me benauwd voelde en daar helemaal op ging concentreren en bang werd..
bah wat een rotgevoel!
vrijdag 30 juli 2010 om 23:58
Ik heb as. woensdag al een kennismakings-gesprek bij een psycholoog! Ben erg opgelucht dat ik al zo snel langs kan komen. Nu maar hopen dat het ook klikt en dat ik me er prettig voel...Ben het weekend bij mijn ouders, hoef ik niet alleen te zijn en dat geeft me iets meer rust. Moet helaas nu wel mijn vriend missen, maar die zie ik dinsdag weer.
Louise, ik heb vaak trillende benen en voel me gedurende de dag heel vaak zweverig. Ik heb last van chronische hyperventilatie, en adem dus bijna nooit goed als ik geen oefeningen doe. Door oefeningen heb ik het redelijk onder controle. Helaas nu weer veel last van omdat ik zoveel last heb van mijn fobie. Heb ook weer iets vreemds; heb af en toe namelijk opeens een been of arm wat heel zenuwachtig of rusteloos voelt. Heb de neiging om het continue aan te spannen, en als ik probeer te ontspannen wordt het erger en krijgt het een zeurderig pijntje, alsof ik net iets zwaars getild heb. Ik heb mezelf tot nu toe tegen kunnen houden gelijk op internet te zoeken wat het zou kunnen zijn, en koppel het maar op een gespannen lichaam, maar stiekem zijn er stemmetjes die zeggen dat het ook wel een ziekte zou kunnen zijn. Ik hoop de komende dagen wat rust te krijgen en hoop dan dat dit ook overgaat!
En wat ik doe in zulke situaties om helder na te denken? Hmm, momenteel vind ik dat erg moeilijk! Toen ik hier 3 jaar geleden zo'n last van had ging ik een rondje buiten lopen, of een sudoku maken. Gewoon helemaal iets anders doen wat mijn gedachten verzet. Maar dit lukt nu lang niet altijd. Blijf te lang in gedachten en angst zitten en soms draait dit dan ook uit tot echte paniek. Zelfs al weet ik wat ik moet doen....Inderdaad een rotgevoel!
Louise, ik heb vaak trillende benen en voel me gedurende de dag heel vaak zweverig. Ik heb last van chronische hyperventilatie, en adem dus bijna nooit goed als ik geen oefeningen doe. Door oefeningen heb ik het redelijk onder controle. Helaas nu weer veel last van omdat ik zoveel last heb van mijn fobie. Heb ook weer iets vreemds; heb af en toe namelijk opeens een been of arm wat heel zenuwachtig of rusteloos voelt. Heb de neiging om het continue aan te spannen, en als ik probeer te ontspannen wordt het erger en krijgt het een zeurderig pijntje, alsof ik net iets zwaars getild heb. Ik heb mezelf tot nu toe tegen kunnen houden gelijk op internet te zoeken wat het zou kunnen zijn, en koppel het maar op een gespannen lichaam, maar stiekem zijn er stemmetjes die zeggen dat het ook wel een ziekte zou kunnen zijn. Ik hoop de komende dagen wat rust te krijgen en hoop dan dat dit ook overgaat!
En wat ik doe in zulke situaties om helder na te denken? Hmm, momenteel vind ik dat erg moeilijk! Toen ik hier 3 jaar geleden zo'n last van had ging ik een rondje buiten lopen, of een sudoku maken. Gewoon helemaal iets anders doen wat mijn gedachten verzet. Maar dit lukt nu lang niet altijd. Blijf te lang in gedachten en angst zitten en soms draait dit dan ook uit tot echte paniek. Zelfs al weet ik wat ik moet doen....Inderdaad een rotgevoel!
