Psyche
alle pijlers
i feel like a mess.
zaterdag 24 mei 2014 om 14:16
ik wist niet goed waar het te plaatsen omdat het meerdere dingen overlapt. Maar omdat het vanuit mijn gevoel is dacht ik dat het het beste onder psyche past.
Ik zal mezelf eerst eventjes voorstellen. Ik ben een 24 jarige moeder ( bijna 25 ) met 2 kindjes. De oudste 4 en half en de jongste 2 jaar.
Ik woon nu ietsje langer als een jaar alleen. Daarvoor heb ik 7 maanden in een vluchthuis gezeten. De kindjes zijn van dezelfde vader overigens.
Ik heb 5 jaar een relatie met hem gehad. Het was niet de beste relatie, vandaar het vluchthuis.
Maar de laatste tijd voel ik me er nog slechter bij. Ik voel me zo schuldig. Waarom heb ik het niet vanaf het begin ingezien en waarom ben ik nog zolang bij hem gebleven voor ik inzag dat het mijn dood zou worden anders. Ik voel me schuldig dat ik mijn kinderen dit aangedaan heb. Dat ze die ruzies hebben moeten doorstaan. Dat de oudste 3 en half jaar heeft moeten opgroeien in een marginaal bijstandsgezin. Dat is niet wat ik wou voor hem. De jongste was 6 maanden. Ik hoop dat hij er niet al te veel van meegekregen heeft.
Ik had moeten beseffen dat het niet de juiste omgeving was, dat ik ze niet had mogen grootbrengen in zo een situatie.
Daarna hebben ze 7 maanden doorgebracht in een vluchthuis. Dat is ook niet de meest ideale situatie. En als ze zich net veilig gingen voelen, heb ik ze weer meegenomen en zijn we verhuisd. Naar een appartementje voor ons eigen. Zoveel verhuizen kan toch niet goed zijn voor zo kindjes op zo jonge leeftijd?
Het gaat ons niet slecht nu. Helemaal niet en iedereen in de omgeving ( mijn familie, vrienden ) zegt dat ze zo blij zijn, dat ze zien hoe de oudste van een enorm stil teruggetrokken kind is verandert in een uitbundig hoopje plezier, met het nodige lawaai
Maar dan denk ik weer , hij zou nooit een stil, bang kind geweest zijn als ik hem dat niet had aangedaan.
Ik merk dat ik me eigenlijk vooral schuldig voel naar de oudste toe. Omdat de jongste er niet al te veel van mee-gehad heeft ( denk ik, hoop ik ). Hij is vanaf het begin af aan geweest hoe de oudste nu aan het worden is. Altijd lachen, niet bang zijn om dingen te ontdekken en zelfstandiger. Bijt ook meer van zich af en is assertiever. De oudste is het nu die dingen aan het leren. Heel voorzichtig, stapje voor stapje.
Soms vraag ik me af of ik wel goed genoeg ben voor ze. Of ik ze wel alles kan geven wat ik ooit heb gehad. Aan liefde ontbreekt het hen niet. Dat weet ik, daar krijg ik ook genoeg bevestiging van. Ze zijn altijd zo uitbundig blij om me weer te zien na een dagje opvang/school. Ook al gaan ze er heel graag naar toe. Dan krijg ik dikke knuffels en roepen ze van ver al als ze me zien heel blij : mamaaa.
Ik doe aan begeleid wonen. Op eigen bewuste vraag, omdat ik het niet verkeerd wil doen. Ook bewust budgetbeheer. Zodat ik zeker ben dat ze nooit honger hoeven te hebben, dat er altijd geld is voor de dokter en medicatie.
Niet dat ze zonder eten zaten tijdens de relatie, de jongste kreeg borstvoeding, en de oudste had wel elke dag zijn vers gemaakt eten. Maar geld was er nooit, zeker niet in de laatste week van de maand. Want de vader was alcoholverslaafde en rookte erg veel wiet.
Dus ergens heb ik wel het gevoel dat ik mijn best doe. maar soms vraag ik me af of mijn best doen wel genoeg is. Of ik ze wel verdien.
Het spijt me, misschien is de tekst wat langdradig, en rommelig. Ik denk dat ik het gewoon even kwijt wou...
Zijn er overigens nog moeders die dat gevoel hebben? Die erg twijfelen aan hun kunnen? Ook al geeft de omgeving aan dat er niets is?
Ik zal mezelf eerst eventjes voorstellen. Ik ben een 24 jarige moeder ( bijna 25 ) met 2 kindjes. De oudste 4 en half en de jongste 2 jaar.
Ik woon nu ietsje langer als een jaar alleen. Daarvoor heb ik 7 maanden in een vluchthuis gezeten. De kindjes zijn van dezelfde vader overigens.
Ik heb 5 jaar een relatie met hem gehad. Het was niet de beste relatie, vandaar het vluchthuis.
Maar de laatste tijd voel ik me er nog slechter bij. Ik voel me zo schuldig. Waarom heb ik het niet vanaf het begin ingezien en waarom ben ik nog zolang bij hem gebleven voor ik inzag dat het mijn dood zou worden anders. Ik voel me schuldig dat ik mijn kinderen dit aangedaan heb. Dat ze die ruzies hebben moeten doorstaan. Dat de oudste 3 en half jaar heeft moeten opgroeien in een marginaal bijstandsgezin. Dat is niet wat ik wou voor hem. De jongste was 6 maanden. Ik hoop dat hij er niet al te veel van meegekregen heeft.
Ik had moeten beseffen dat het niet de juiste omgeving was, dat ik ze niet had mogen grootbrengen in zo een situatie.
Daarna hebben ze 7 maanden doorgebracht in een vluchthuis. Dat is ook niet de meest ideale situatie. En als ze zich net veilig gingen voelen, heb ik ze weer meegenomen en zijn we verhuisd. Naar een appartementje voor ons eigen. Zoveel verhuizen kan toch niet goed zijn voor zo kindjes op zo jonge leeftijd?
Het gaat ons niet slecht nu. Helemaal niet en iedereen in de omgeving ( mijn familie, vrienden ) zegt dat ze zo blij zijn, dat ze zien hoe de oudste van een enorm stil teruggetrokken kind is verandert in een uitbundig hoopje plezier, met het nodige lawaai
Maar dan denk ik weer , hij zou nooit een stil, bang kind geweest zijn als ik hem dat niet had aangedaan.
Ik merk dat ik me eigenlijk vooral schuldig voel naar de oudste toe. Omdat de jongste er niet al te veel van mee-gehad heeft ( denk ik, hoop ik ). Hij is vanaf het begin af aan geweest hoe de oudste nu aan het worden is. Altijd lachen, niet bang zijn om dingen te ontdekken en zelfstandiger. Bijt ook meer van zich af en is assertiever. De oudste is het nu die dingen aan het leren. Heel voorzichtig, stapje voor stapje.
Soms vraag ik me af of ik wel goed genoeg ben voor ze. Of ik ze wel alles kan geven wat ik ooit heb gehad. Aan liefde ontbreekt het hen niet. Dat weet ik, daar krijg ik ook genoeg bevestiging van. Ze zijn altijd zo uitbundig blij om me weer te zien na een dagje opvang/school. Ook al gaan ze er heel graag naar toe. Dan krijg ik dikke knuffels en roepen ze van ver al als ze me zien heel blij : mamaaa.
Ik doe aan begeleid wonen. Op eigen bewuste vraag, omdat ik het niet verkeerd wil doen. Ook bewust budgetbeheer. Zodat ik zeker ben dat ze nooit honger hoeven te hebben, dat er altijd geld is voor de dokter en medicatie.
Niet dat ze zonder eten zaten tijdens de relatie, de jongste kreeg borstvoeding, en de oudste had wel elke dag zijn vers gemaakt eten. Maar geld was er nooit, zeker niet in de laatste week van de maand. Want de vader was alcoholverslaafde en rookte erg veel wiet.
Dus ergens heb ik wel het gevoel dat ik mijn best doe. maar soms vraag ik me af of mijn best doen wel genoeg is. Of ik ze wel verdien.
Het spijt me, misschien is de tekst wat langdradig, en rommelig. Ik denk dat ik het gewoon even kwijt wou...
Zijn er overigens nog moeders die dat gevoel hebben? Die erg twijfelen aan hun kunnen? Ook al geeft de omgeving aan dat er niets is?
zaterdag 24 mei 2014 om 14:20
Zelfs moeders met nog geen fractie minder op hun bordje voelen zich zo. Je wil altijd het beste voor je kind en je bent zelf je grootste kritiekgever ( weet even geen ander woord) dat je je nu zo voelt zie ik dubbel voor jou genoeg, als iets positiefs. Je bent uit de overlevingsstand en kan verder kijken. In ieder geval sterkte en ik heb grote bewondering voor je!
zaterdag 24 mei 2014 om 14:25
Vrouw, je hebt het ALLER beste gedaan voor je kinderen wat je KAN doen!
1. Je bent uit de onveilige situatie gestapt.
2.Je bent naar een vluchthuis gegaan zodat je zeker wist dat jij en je kinderen veilig zijn.
3. Je hebt budgetbeheer aangevraagd zodat je de zekerheid hebt dat ze altijd te eten hebben.
4. Je woont in een begeleid wonen, zodat je de beste moeder voor ze kunt zijn die ze zich maar kunnen wensen.
Ja, hun start was ruw, zwaar en gevaarlijk, maar dat heb jij eigenhandig en volkomen in je eentje totaal omgedraaid naar de beste situatie waarin zij zich kunnen bevinden!
IK BEN TROTS OP JE!
1. Je bent uit de onveilige situatie gestapt.
2.Je bent naar een vluchthuis gegaan zodat je zeker wist dat jij en je kinderen veilig zijn.
3. Je hebt budgetbeheer aangevraagd zodat je de zekerheid hebt dat ze altijd te eten hebben.
4. Je woont in een begeleid wonen, zodat je de beste moeder voor ze kunt zijn die ze zich maar kunnen wensen.
Ja, hun start was ruw, zwaar en gevaarlijk, maar dat heb jij eigenhandig en volkomen in je eentje totaal omgedraaid naar de beste situatie waarin zij zich kunnen bevinden!
IK BEN TROTS OP JE!
zaterdag 24 mei 2014 om 14:25
zaterdag 24 mei 2014 om 14:29
Maar de laatste tijd voel ik me er nog slechter bij. Ik voel me zo schuldig. Waarom heb ik het niet vanaf het begin ingezien en waarom ben ik nog zolang bij hem gebleven voor ik inzag dat het mijn dood zou worden anders. Ik voel me schuldig dat ik mijn kinderen dit aangedaan heb. Dat ze die ruzies hebben moeten doorstaan.
Omdat jij altijd hebt gedacht: deze belofte is de belofte die hij zal houden. Deze mogelijkheid heb ik nog niet benut. Als ik het nu eens op deze manier ga doen, misschien dat het dan wel lukt.
Je hebt het te lang geprobeerd. Je bent te lang bezig geweest met een oplossing zoeken voor iets waar jij geen oplossing voor kon vinden, want HIJ wilde niet een oplossing vinden. Je bent te lang doorgegaan, maar uiteindelijk heb je gezien dat het jou niet verder ging brengen en dat uitmaken en weggaan vele malen verstandiger is. Voel je niet schuldig dat je bij hem bent gebleven, je hebt gedaan wat je moest doen. Eerder kón je niet weg, want dan voelde het als opgeven, omdat je nog niet alles had gedaan voor je gevoel. (ja ervaringsdeskundige)
Omdat jij altijd hebt gedacht: deze belofte is de belofte die hij zal houden. Deze mogelijkheid heb ik nog niet benut. Als ik het nu eens op deze manier ga doen, misschien dat het dan wel lukt.
Je hebt het te lang geprobeerd. Je bent te lang bezig geweest met een oplossing zoeken voor iets waar jij geen oplossing voor kon vinden, want HIJ wilde niet een oplossing vinden. Je bent te lang doorgegaan, maar uiteindelijk heb je gezien dat het jou niet verder ging brengen en dat uitmaken en weggaan vele malen verstandiger is. Voel je niet schuldig dat je bij hem bent gebleven, je hebt gedaan wat je moest doen. Eerder kón je niet weg, want dan voelde het als opgeven, omdat je nog niet alles had gedaan voor je gevoel. (ja ervaringsdeskundige)
zaterdag 24 mei 2014 om 15:03
Als je beter weet, kan je beter doen.
Je weet nu beter en je doet zoveel beter.
The only way is up.
Ik vind dat je erg goed bezig bent en je kan niet verwachten dat het allemaal heel snel veranderd. Je roeit met de beste bedoelingen met de riemen die je hebt. En je doet dat heel goed.
Je verleden kan je niet meer veranderen nooit meer, alleen van leren.
Het enige wat telt is het nu en daarna de toekomst.
Je weet nu beter en je doet zoveel beter.
The only way is up.
Ik vind dat je erg goed bezig bent en je kan niet verwachten dat het allemaal heel snel veranderd. Je roeit met de beste bedoelingen met de riemen die je hebt. En je doet dat heel goed.
Je verleden kan je niet meer veranderen nooit meer, alleen van leren.
Het enige wat telt is het nu en daarna de toekomst.
zaterdag 24 mei 2014 om 15:03
zaterdag 24 mei 2014 om 15:06
Ik denk dat ,omdat jullie nu op een veilige plek zitten,alles goed loopt,alles goed geregeld is,je nu pas toe komt aan het verwerken van de afgelopen jaren,in zo'n situatie is weg gaan altijd te laat omdat je niet na de eerste ruzie al opstapt.Maar je hebt t gedaan,en heel veelvrouwen doen dit nooit.Supergoed en ga zo door!!!!!
zaterdag 24 mei 2014 om 15:08
Omdat je waarschijnlijk nu de rust hebt om erop terug te kijken. Daarvoor was je nog aan het overleven en aan het regelen. Nu komt de rust om te reflecteren en nu snap je tot je eigen schrik en verbazing niet hoe erg je het hebt gehad en hoeveel je hebt gepikt. En dat is niet gek, je bent nu bezig dit alles een plekje te geven.
Ik ben er alweer jaren uit. Maar zeker de eerste 2 jaar heb ik veel momenten gekend dat ik terugkeek op een bepaalde situatie van toen, die ik opeens met totaal andere ogen bekeek. En dan dacht ik: Sjezus, heb IK dát gedaan/meegemaakt/gepikt?! WTF?! En dan was ik rustig een halve dag totaal van de kaart.
Het wordt beter, echt waar. Het schuldgevoel ebt weg en maakt plaats voor woede en doorzettingsvermogen en de wil om een beter leven voor jezelf te maken. Geef je de tijd, het is niet niks wat je meegemaakt hebt!
Ik ben er alweer jaren uit. Maar zeker de eerste 2 jaar heb ik veel momenten gekend dat ik terugkeek op een bepaalde situatie van toen, die ik opeens met totaal andere ogen bekeek. En dan dacht ik: Sjezus, heb IK dát gedaan/meegemaakt/gepikt?! WTF?! En dan was ik rustig een halve dag totaal van de kaart.
Het wordt beter, echt waar. Het schuldgevoel ebt weg en maakt plaats voor woede en doorzettingsvermogen en de wil om een beter leven voor jezelf te maken. Geef je de tijd, het is niet niks wat je meegemaakt hebt!
zaterdag 24 mei 2014 om 15:16
Ik krijg de tranen in mijn ogen van je verhaal. Zoveel liefde en kracht gaat erin jouw schuil. Ik heb respect voor je zelfinzicht, maar vergeef jezelf voor de fouten die jij volgens jezelf hebt gemaakt. In jouw verhaal hoor ik vooral dat jij altijd je best hebt gedaan om het beste te doen voor je kinderen. Ook tijdens die slechte relatie. Achteraf is het makkelijk praten wat de beste keuze zou zijn geweest maar jouw intentie was en is goed.
zaterdag 24 mei 2014 om 16:56
Je doet het goed! Maak je geen zorgen over dat verhuizen, ik ben 1 jaar oud van Zuid-Amerika hierheen verhuisd en toen ook nog van in NL van locatie veranderd na een paar maanden. Mijn ouders waren erbij, dus geen probleem. Ik heb er volgens mij niets aan overgehouden. Voor jouw kinderen ben jij de veiligheid en zolang jij er bent is het voor hen goed.
zaterdag 24 mei 2014 om 17:16
quote:Doreia schreef op 24 mei 2014 @ 15:08:
Omdat je waarschijnlijk nu de rust hebt om erop terug te kijken. Daarvoor was je nog aan het overleven en aan het regelen. Nu komt de rust om te reflecteren en nu snap je tot je eigen schrik en verbazing niet hoe erg je het hebt gehad en hoeveel je hebt gepikt. En dat is niet gek, je bent nu bezig dit alles een plekje te geven.
Ik ben er alweer jaren uit. Maar zeker de eerste 2 jaar heb ik veel momenten gekend dat ik terugkeek op een bepaalde situatie van toen, die ik opeens met totaal andere ogen bekeek. En dan dacht ik: Sjezus, heb IK dát gedaan/meegemaakt/gepikt?! WTF?! En dan was ik rustig een halve dag totaal van de kaart.
Het wordt beter, echt waar. Het schuldgevoel ebt weg en maakt plaats voor woede en doorzettingsvermogen en de wil om een beter leven voor jezelf te maken. Geef je de tijd, het is niet niks wat je meegemaakt hebt!Awel, dat kom ik nu ook tamelijk veel tegen. Zo was ik bijvoorbeeld compleet vergeten dat op de dag dat mijn weeën doorkwamen ik 7km ' avonds naar het ziekenhuis heb mogen wandelen omdat er geen bus meer reed en hij de taxi niet wou bellen omdat er dan geen geld meer overbleef voor de wiet die hij nodig had om de geboorte te gaan vieren. Ik was er gisteren echt niet goed van dat ik me dat ineens weer besefte. Ik had het ver weg geduwd in mijn onderbewustzijn. En dat is ergens ook de trigger geweest om me zo schuldig te voelen. Waarom had ik toen al niet ingegrepen. Ik had toch moeten beseffen dat dit al niet normaal was?
Omdat je waarschijnlijk nu de rust hebt om erop terug te kijken. Daarvoor was je nog aan het overleven en aan het regelen. Nu komt de rust om te reflecteren en nu snap je tot je eigen schrik en verbazing niet hoe erg je het hebt gehad en hoeveel je hebt gepikt. En dat is niet gek, je bent nu bezig dit alles een plekje te geven.
Ik ben er alweer jaren uit. Maar zeker de eerste 2 jaar heb ik veel momenten gekend dat ik terugkeek op een bepaalde situatie van toen, die ik opeens met totaal andere ogen bekeek. En dan dacht ik: Sjezus, heb IK dát gedaan/meegemaakt/gepikt?! WTF?! En dan was ik rustig een halve dag totaal van de kaart.
Het wordt beter, echt waar. Het schuldgevoel ebt weg en maakt plaats voor woede en doorzettingsvermogen en de wil om een beter leven voor jezelf te maken. Geef je de tijd, het is niet niks wat je meegemaakt hebt!Awel, dat kom ik nu ook tamelijk veel tegen. Zo was ik bijvoorbeeld compleet vergeten dat op de dag dat mijn weeën doorkwamen ik 7km ' avonds naar het ziekenhuis heb mogen wandelen omdat er geen bus meer reed en hij de taxi niet wou bellen omdat er dan geen geld meer overbleef voor de wiet die hij nodig had om de geboorte te gaan vieren. Ik was er gisteren echt niet goed van dat ik me dat ineens weer besefte. Ik had het ver weg geduwd in mijn onderbewustzijn. En dat is ergens ook de trigger geweest om me zo schuldig te voelen. Waarom had ik toen al niet ingegrepen. Ik had toch moeten beseffen dat dit al niet normaal was?
zaterdag 24 mei 2014 om 17:51
Omdat je op dat moment gewoon niet beter wist vrouw! Je kon op dat moment niet bij hem weg, je was bezig te bevallen. Wat erg dat je op die manier aan de geboortedag van een van je kinderen bent begonnen!
En dat is precies waar ik op doel. Nu denk je: jeetje, waarom heb ik toen zélf geen taxi gebeld? Maar weet je? Als je op dat moment zo helder was geweest als nu, als de mist die je toen had opgetrokken was, dan had je anders kunnen beslissen. Toen heb je juist gehandeld, binnen je mogelijkheden en ben je naar het ziekenhuis gegaan. Ik ga je zeggen: dit soort herinneringen ga je nog heel lang krijgen. Dat je terugkijkt op een, op dat moment, normale situatie en die bekijk je nú met totaal andere ogen. Maar op dat moment, toen, toen deed je wat moest. En heb je gedaan wat je kon. En voel je alleen schuldig over de dingen die je op dit moment anders kan doen en BEWUST niet doet. Al het andere wat er is gebeurd, daarover kun je je niet schuldig voelen.
Weet je, het begint heel erg klein. Met 1 dingetje waar je aan toe geeft. Wat niet zo belangrijk is om ruzie over te maken. En dan volgt er nog zo'n klein dingetje. En 25 dingetjes later, wil je een keer iets niet. En dan zegt je ex, ja maar ho even, toen wilde je het wel! En dan denk jij, ja dat is zo, goed, het maakt ook niet zoveel uit. Langzaamaan schuiven zo de grenzen op. Met muizenstapjes. maar wel onherroepelijk, want de opgerekte grens wordt bewaakt door je ex, die er voor zorgt de ruimte die hij heeft gekregen, niet meer terug te geven. En dáár had HIJ anders moeten beslissen. Niet alleen maar ontvangen, maar ook geven van ruimte.
En je hebt vaak gedacht dat het niet normaal was. Je hebt vaak getwijfeld. maar dan deed of zei hij weer wat waardoor je dacht, ik zie het verkeerd. En ook dat is onderdeel van de 'val'.
Maak het jezelf niet zo heel moeilijk. Kijk erop terug, ijk jezelf weer opnieuw en beslis: dit nooit meer!
En dat is precies waar ik op doel. Nu denk je: jeetje, waarom heb ik toen zélf geen taxi gebeld? Maar weet je? Als je op dat moment zo helder was geweest als nu, als de mist die je toen had opgetrokken was, dan had je anders kunnen beslissen. Toen heb je juist gehandeld, binnen je mogelijkheden en ben je naar het ziekenhuis gegaan. Ik ga je zeggen: dit soort herinneringen ga je nog heel lang krijgen. Dat je terugkijkt op een, op dat moment, normale situatie en die bekijk je nú met totaal andere ogen. Maar op dat moment, toen, toen deed je wat moest. En heb je gedaan wat je kon. En voel je alleen schuldig over de dingen die je op dit moment anders kan doen en BEWUST niet doet. Al het andere wat er is gebeurd, daarover kun je je niet schuldig voelen.
Weet je, het begint heel erg klein. Met 1 dingetje waar je aan toe geeft. Wat niet zo belangrijk is om ruzie over te maken. En dan volgt er nog zo'n klein dingetje. En 25 dingetjes later, wil je een keer iets niet. En dan zegt je ex, ja maar ho even, toen wilde je het wel! En dan denk jij, ja dat is zo, goed, het maakt ook niet zoveel uit. Langzaamaan schuiven zo de grenzen op. Met muizenstapjes. maar wel onherroepelijk, want de opgerekte grens wordt bewaakt door je ex, die er voor zorgt de ruimte die hij heeft gekregen, niet meer terug te geven. En dáár had HIJ anders moeten beslissen. Niet alleen maar ontvangen, maar ook geven van ruimte.
En je hebt vaak gedacht dat het niet normaal was. Je hebt vaak getwijfeld. maar dan deed of zei hij weer wat waardoor je dacht, ik zie het verkeerd. En ook dat is onderdeel van de 'val'.
Maak het jezelf niet zo heel moeilijk. Kijk erop terug, ijk jezelf weer opnieuw en beslis: dit nooit meer!
zaterdag 24 mei 2014 om 18:05
zaterdag 24 mei 2014 om 18:08
Misschien 'voel je je een 'mess'', je klinkt zeker GEEN 'mess'. Ik heb diep respect voor je: zoals je alles hebt doorstaan, gedaan en het nu verwoordt.
Ga zo door! Iedere dag is er een die je weer verder brengt, zoals ik het zo lees ben je op de goede weg! En verder sluit ik me aan bij al die mooie reacties die je tot nu hebt gekregen. Als je je weer zo voelt; lezen en herlezen. Sterkte!
Ga zo door! Iedere dag is er een die je weer verder brengt, zoals ik het zo lees ben je op de goede weg! En verder sluit ik me aan bij al die mooie reacties die je tot nu hebt gekregen. Als je je weer zo voelt; lezen en herlezen. Sterkte!
zaterdag 24 mei 2014 om 18:19
quote:starry-eyed schreef op 24 mei 2014 @ 14:16:
Maar dan denk ik weer , hij zou nooit een stil, bang kind geweest zijn als ik hem dat niet had aangedaan. Ik vind het zooo goed en moedig van je dat je inziet dat je kinderen schade geleden hebben door de start die jij ze gegeven hebt ook al heb jij er later alles aan gedaan om ze ook weer uit die situatie te halen. Jij bent in staat om die twee zaken los van elkaar te zien en ik geloof dat dat is wat je kinderen van je nodig hebben als het over dit onderwerp gaat. Dat je oog kunt hebben voor hun verhaal, zonder dat van jou er steeds bij te betrekken als verzachtende omstandigheid. Ik denk dat spijt daarvoor de gezonde basis is. Misschien kun je het rotgevoel op die manier een beetje gaan waarderen.
Maar dan denk ik weer , hij zou nooit een stil, bang kind geweest zijn als ik hem dat niet had aangedaan. Ik vind het zooo goed en moedig van je dat je inziet dat je kinderen schade geleden hebben door de start die jij ze gegeven hebt ook al heb jij er later alles aan gedaan om ze ook weer uit die situatie te halen. Jij bent in staat om die twee zaken los van elkaar te zien en ik geloof dat dat is wat je kinderen van je nodig hebben als het over dit onderwerp gaat. Dat je oog kunt hebben voor hun verhaal, zonder dat van jou er steeds bij te betrekken als verzachtende omstandigheid. Ik denk dat spijt daarvoor de gezonde basis is. Misschien kun je het rotgevoel op die manier een beetje gaan waarderen.
zaterdag 24 mei 2014 om 18:27
Starry-eyed, je bent een sterke vrouw! Het kost veel moed om uit de greep van zo'n man los te geraken, en jou is het gelukt. Ik heb daar echt bewondering voor. Ik snap heel goed dat je spijt hebt van dingen in het verleden, maar ik wil je echt op het hart drukken om vooral te kijken naar hoe je leven nu is: want dat is echt iets om trots op te zijn.
zaterdag 24 mei 2014 om 19:10
Je bent van een klotesituatie, naar iets beter, naarnog veel beter gegaan. Staande ovatie voor jou! Je verwijt jezelf dat je eerder had moeten opstappen, maar je moet jezelf feliciteren met iedere dag die je niet bent gebleven, en dat zijn er veel meer!
Als iemand je zo behandeld heeft dan is dat niet jouw schuld, dan is hij de klootzak. Jij hebt besloten dat je je niet zo laat behandelen en dat je je kinderen weg ging halen uit een ongezonde situatie: bravo!
En nu: niet terug gaan naar die luldebehanger en je eigen leven verder opbouwen.
Ook ik heb een tijd in een giftige relatie gezeten en ik herken heel erg het beetje bij beetje opschuiven van grenzen. Als je er middenin zit zie je het niet meer normaal. Denk je dat jij misschien wel gek bent. Maar dat ben je niet en door op te stappen zeg je dat: jij behandelt me abnormaaal, ik ga daarmee niet langer akkoord, dit is niet ok. Dat heb jij gedaan, en waarschijnlijk kon je dat gewoon niet eerder.
Als iemand je zo behandeld heeft dan is dat niet jouw schuld, dan is hij de klootzak. Jij hebt besloten dat je je niet zo laat behandelen en dat je je kinderen weg ging halen uit een ongezonde situatie: bravo!
En nu: niet terug gaan naar die luldebehanger en je eigen leven verder opbouwen.
Ook ik heb een tijd in een giftige relatie gezeten en ik herken heel erg het beetje bij beetje opschuiven van grenzen. Als je er middenin zit zie je het niet meer normaal. Denk je dat jij misschien wel gek bent. Maar dat ben je niet en door op te stappen zeg je dat: jij behandelt me abnormaaal, ik ga daarmee niet langer akkoord, dit is niet ok. Dat heb jij gedaan, en waarschijnlijk kon je dat gewoon niet eerder.
Zeg maar Spijker.
zaterdag 24 mei 2014 om 19:43
Dank jullie wel. En ik zal de reacties nog vaak teruglezen. Al is het maar om me op slechte momenten een hart onder de riem te steken.
En inderdaad. Het heeft waarschijnlijk tijd nodig. En sommige dingen gaan misschien nooit helemaal slijten. Maar ooit, ergens, en daar ben ik zeker van, kan ik tegen mezelf zeggen: You did it!
Nu is het nog te vroeg, en ik heb al stappen ondernomen, maar er zijn ben ik nog lang niet. Maar in plaats van te blijven staan moet ik gewoon mijn hoofd omhoog doen en verder gaan. En er uit leren.
en spijk-er: teruggaan zal er nooit inzitten hoor. Al het respect dat ik ooit had is weg. Ik voel alleen nog heel heel erg veel medelijden met hem en hoop van ganser harte dat hij ooit iemand tegenkomt die hem toch op de juiste weg kan zetten richting hulp zoeken voor zijn eigen. Maar ik zal het niet zijn.
En inderdaad. Het heeft waarschijnlijk tijd nodig. En sommige dingen gaan misschien nooit helemaal slijten. Maar ooit, ergens, en daar ben ik zeker van, kan ik tegen mezelf zeggen: You did it!
Nu is het nog te vroeg, en ik heb al stappen ondernomen, maar er zijn ben ik nog lang niet. Maar in plaats van te blijven staan moet ik gewoon mijn hoofd omhoog doen en verder gaan. En er uit leren.
en spijk-er: teruggaan zal er nooit inzitten hoor. Al het respect dat ik ooit had is weg. Ik voel alleen nog heel heel erg veel medelijden met hem en hoop van ganser harte dat hij ooit iemand tegenkomt die hem toch op de juiste weg kan zetten richting hulp zoeken voor zijn eigen. Maar ik zal het niet zijn.
zaterdag 24 mei 2014 om 19:50
zaterdag 24 mei 2014 om 19:57
Man man man man man wat ben jij sterk! Ik heb diepe bewondering voor je.
Mocht je boeken willen lezen: Als hij maar gelukkig is.
Mocht je hier op het forum willen lezen: 'Verbaal geweld, einde relatie' of Saoto's topic 'van samenwonen naar latten' of het topic van esmesas, 'wat vinden jullie hiervan?'
Je zult zien dat er heel erg veel meer vrouwen (helaas) zijn die in meer of mindere mate hebben meegemaakt wat jij hebt doorstaan. En allemaal zijn ze (bezig) om weer sterk te worden en zichzelf te worden. Met vallen en opstaan, maar wel met zichzelf op de eerste plek!
Ik wens je in elk geval ALLE geluk van de wereld toe en wil je meegeven: na mijn agressieve ex heb ik nu een droomvent, met wie ik ben getrouwd, een pracht van een zoontje mee heb en het leven leef waar ik toen nooit van had durven dromen. Zie ook mijn motto, jij komt er wel!
Mocht je boeken willen lezen: Als hij maar gelukkig is.
Mocht je hier op het forum willen lezen: 'Verbaal geweld, einde relatie' of Saoto's topic 'van samenwonen naar latten' of het topic van esmesas, 'wat vinden jullie hiervan?'
Je zult zien dat er heel erg veel meer vrouwen (helaas) zijn die in meer of mindere mate hebben meegemaakt wat jij hebt doorstaan. En allemaal zijn ze (bezig) om weer sterk te worden en zichzelf te worden. Met vallen en opstaan, maar wel met zichzelf op de eerste plek!
Ik wens je in elk geval ALLE geluk van de wereld toe en wil je meegeven: na mijn agressieve ex heb ik nu een droomvent, met wie ik ben getrouwd, een pracht van een zoontje mee heb en het leven leef waar ik toen nooit van had durven dromen. Zie ook mijn motto, jij komt er wel!
zaterdag 24 mei 2014 om 20:15
quote:Doreia schreef op 24 mei 2014 @ 14:25:
Vrouw, je hebt het ALLER beste gedaan voor je kinderen wat je KAN doen!
1. Je bent uit de onveilige situatie gestapt.
2.Je bent naar een vluchthuis gegaan zodat je zeker wist dat jij en je kinderen veilig zijn.
3. Je hebt budgetbeheer aangevraagd zodat je de zekerheid hebt dat ze altijd te eten hebben.
4. Je woont in een begeleid wonen, zodat je de beste moeder voor ze kunt zijn die ze zich maar kunnen wensen.
Ja, hun start was ruw, zwaar en gevaarlijk, maar dat heb jij eigenhandig en volkomen in je eentje totaal omgedraaid naar de beste situatie waarin zij zich kunnen bevinden!
IK BEN TROTS OP JE!Hier sluit ik me bij aan!
Vrouw, je hebt het ALLER beste gedaan voor je kinderen wat je KAN doen!
1. Je bent uit de onveilige situatie gestapt.
2.Je bent naar een vluchthuis gegaan zodat je zeker wist dat jij en je kinderen veilig zijn.
3. Je hebt budgetbeheer aangevraagd zodat je de zekerheid hebt dat ze altijd te eten hebben.
4. Je woont in een begeleid wonen, zodat je de beste moeder voor ze kunt zijn die ze zich maar kunnen wensen.
Ja, hun start was ruw, zwaar en gevaarlijk, maar dat heb jij eigenhandig en volkomen in je eentje totaal omgedraaid naar de beste situatie waarin zij zich kunnen bevinden!
IK BEN TROTS OP JE!Hier sluit ik me bij aan!
