Psyche
alle pijlers
Ik baal van mijn karakter
donderdag 13 juni 2013 om 01:27
Ik wil graag iets van me af schrijven, en hoop dat sommige mensen dit herkennen en me misschien een hart onder de riem kunnen steken. Ik weet dat dit een apart iets is dat weinig mensen begrijpen, maar het lijkt wel alsof ik compleet anders in elkaar zit dan anderen qua behoeften en wensen. En het is daarom zo moeilijk om het er met iemand over te hebben, want mensen projecteren altijd wat ze zelf willen op mij. En wat zij fijn vinden is lang niet altijd wat ik fijn vind.
Voor mijn gevoel moet ik bijna constant acteren, ongeacht met wie ik omga. Als ik me namelijk zou gedragen zoals mijn natuur me ingeeft, zou ik na verloop van tijd niemand meer over hebben. Ik ben namelijk van mezelf helemaal niet sociaal vaardig, maar wel slim: ik heb alles aangeleerd. Van vragen hoe iemands vakantie was tot verschrikt reageren als iemand iets ergs vertelt: mijn hele brein voelt als een reusachtig radarwerk dat in werking treedt zodra ik met mensen omga en waar mechanisch een 'oplossing' uit rolt (troosten, medelijden in stem brengen, enthousiasme faken). Dat laatste gaat meestal goed, na jarenlange oefening, en veel mensen valt al niet eens meer op dat het zoveel moeite kost.
Maar er zijn natuurlijk altijd situaties waar dat brein zich niet op kan voorbereiden. Situaties die zich niet eerder hebben voorgedaan, of situaties waarin mensen je op de proef stellen (ik heb een poosje cursussen gegeven aan tieners en die voelen àlles). Zolang tot je je geen houding meer weet te geven. En dan komt er vanzelf een keer een moment dat de eigenlijke 'ik' naar buiten komt en haar ongezellige gezicht laat zien.
Ik baal ervan dat ik niet gewoon normaal kan zijn. Dat ik, jarenlang onafgebroken oefenen ten spijt, nog steeds niet meer ben dan een nerd die zichzelf heeft aangeleerd om een hip persoon te spelen. En dat ik nog steeds niet écht met mensen verbintenis voel, al staan ze nog zo dichtbij. Dat het nog steeds niet vanzelf gaat.
Inmiddels ben ik overstressed en dat komt deels door dat constante sociale leven, dat zich voor anderen automatisch afspeelt en dat voor mij elke interactie opnieuw weer breinactiviteit kost. Als iemand een kaartje stuurt gaat er meteen een belletje af 'oh, even bedanken, niet vergeten.' Niet omdat ik zo blij ben met dat kaartje, maar omdat het anders onaardig is. (Onverwachte) cadeautjes geven al helemaal de bibbers, want dan moet ik weer gepast enthousiast reageren (maar weer niet overenthousiast, want dat werkt bevreemdend). Alles moet ik uitvinden. Hoe ik moet reageren, en in welke mate, en of deze situatie ongeveer dezelfde is als de vorige waarin ik eindelijk een oplossing had gevonden. Het geeft me veel meer rust als mensen me alleen laten, maar door mijn eenzame (impopulaire) puberjaren ben ik heel bang om goede contacten weg te gooien waar ik zoveel in heb geïnvesteerd om ze te verkrijgen.
In de basis heb ik echt wel behoefte aan menselijk contact, maar op dit moment zou ik het liefste in een hutje op de hei gaan zitten. Want zelfs met mensen om me heen voel ik me zo alleen en onder druk gezet. En het is me nooit gelukt om te worden wat ik altijd zo graag wilde: de 'homecoming queen' om het zo maar eens te zeggen. Het markeerpunt waarop mijn zwaktes eindelijk overwonnen zouden zijn. Er is altijd wel iets dat door die plannen heen prikt. Qua uiterlijk en intelligentie heb ik genoeg in huis om van alles te bereiken, maar door dat missende sociale instinct ben ik toch altijd weer degene die voor lul staat, het niet begrepen heeft of de cruciale mensen van zich af schopt. Terwijl mindere godinnen met de eer pronken.
Vroeger dacht ik nog wel eens dat het zou helpen als ik naar een andere klas ging. Een andere stad. Een andere studie. Een andere baan. Een ander land. Dàn zou het wel lukken. Nu weet ik inmiddels beter en heb ik moeten concluderen dat ik sinds mijn jeugd dus wezenlijk helemaal niet veranderd ben. Dat het me nog steeds diep van binnen helemaal niet boeit wie waar naartoe op vakantie gaat en wat voor ellende ze meemaken - al voel ik soms wel oprechte compassie voor mensen. Dat sociaal doen me, vooralsnog, altijd veel moeite zal blijven kosten, terwijl anderen aannemen dat het me vanzelf afgaat.
En ik besef nu dat het helemaal niks uitmaakt wat ik bereik qua carrière, status of populariteit, want ik zal in elke groep, in elke subcultuur, in elk land, tegen mijzelf aangelopen. Mensen zijn over de hele wereld hetzelfde. Overal zal ik sociaal ongemakkelijk zijn. Overal voelen scherpere instincten dan de mijne me haarfijn aan, wetend dat ik een zwakke schakel ben in het groepsproces en hoe ze dat kunnen blootleggen. Dat wat ik zo belangrijk vind, namelijk ook eens populair zijn of sociale spelletjes winnen, dat zal ik nooit kunnen. Maar ik zal misschien ook wel nooit echt contact maken met mensen omdat er altijd die sociale barrière tussen zit waardoor ik nooit echt mezelf kan zijn.
En die conclusie overspoelt me op dit moment met een groot gevoel van zinloosheid van mijn leven. En ik kan even niet zien waar de zin dan wel in zou zitten, als zelfs zoiets vanzelfsprekends als een sociaal vangnet al stress oplevert.
(Disclaimer: ik weet dat er belangrijkere dingen zijn in het leven dan dit, en dat een zinvol leven veel beter aan andere dingen af te meten is dan aan populariteit. En dat mijn wensen en dromen niet altijd reëel of verstandig waren. Maar het is een mooie avond om te mijmeren en ik werd verdrietig van deze mijmering.)
Voor mijn gevoel moet ik bijna constant acteren, ongeacht met wie ik omga. Als ik me namelijk zou gedragen zoals mijn natuur me ingeeft, zou ik na verloop van tijd niemand meer over hebben. Ik ben namelijk van mezelf helemaal niet sociaal vaardig, maar wel slim: ik heb alles aangeleerd. Van vragen hoe iemands vakantie was tot verschrikt reageren als iemand iets ergs vertelt: mijn hele brein voelt als een reusachtig radarwerk dat in werking treedt zodra ik met mensen omga en waar mechanisch een 'oplossing' uit rolt (troosten, medelijden in stem brengen, enthousiasme faken). Dat laatste gaat meestal goed, na jarenlange oefening, en veel mensen valt al niet eens meer op dat het zoveel moeite kost.
Maar er zijn natuurlijk altijd situaties waar dat brein zich niet op kan voorbereiden. Situaties die zich niet eerder hebben voorgedaan, of situaties waarin mensen je op de proef stellen (ik heb een poosje cursussen gegeven aan tieners en die voelen àlles). Zolang tot je je geen houding meer weet te geven. En dan komt er vanzelf een keer een moment dat de eigenlijke 'ik' naar buiten komt en haar ongezellige gezicht laat zien.
Ik baal ervan dat ik niet gewoon normaal kan zijn. Dat ik, jarenlang onafgebroken oefenen ten spijt, nog steeds niet meer ben dan een nerd die zichzelf heeft aangeleerd om een hip persoon te spelen. En dat ik nog steeds niet écht met mensen verbintenis voel, al staan ze nog zo dichtbij. Dat het nog steeds niet vanzelf gaat.
Inmiddels ben ik overstressed en dat komt deels door dat constante sociale leven, dat zich voor anderen automatisch afspeelt en dat voor mij elke interactie opnieuw weer breinactiviteit kost. Als iemand een kaartje stuurt gaat er meteen een belletje af 'oh, even bedanken, niet vergeten.' Niet omdat ik zo blij ben met dat kaartje, maar omdat het anders onaardig is. (Onverwachte) cadeautjes geven al helemaal de bibbers, want dan moet ik weer gepast enthousiast reageren (maar weer niet overenthousiast, want dat werkt bevreemdend). Alles moet ik uitvinden. Hoe ik moet reageren, en in welke mate, en of deze situatie ongeveer dezelfde is als de vorige waarin ik eindelijk een oplossing had gevonden. Het geeft me veel meer rust als mensen me alleen laten, maar door mijn eenzame (impopulaire) puberjaren ben ik heel bang om goede contacten weg te gooien waar ik zoveel in heb geïnvesteerd om ze te verkrijgen.
In de basis heb ik echt wel behoefte aan menselijk contact, maar op dit moment zou ik het liefste in een hutje op de hei gaan zitten. Want zelfs met mensen om me heen voel ik me zo alleen en onder druk gezet. En het is me nooit gelukt om te worden wat ik altijd zo graag wilde: de 'homecoming queen' om het zo maar eens te zeggen. Het markeerpunt waarop mijn zwaktes eindelijk overwonnen zouden zijn. Er is altijd wel iets dat door die plannen heen prikt. Qua uiterlijk en intelligentie heb ik genoeg in huis om van alles te bereiken, maar door dat missende sociale instinct ben ik toch altijd weer degene die voor lul staat, het niet begrepen heeft of de cruciale mensen van zich af schopt. Terwijl mindere godinnen met de eer pronken.
Vroeger dacht ik nog wel eens dat het zou helpen als ik naar een andere klas ging. Een andere stad. Een andere studie. Een andere baan. Een ander land. Dàn zou het wel lukken. Nu weet ik inmiddels beter en heb ik moeten concluderen dat ik sinds mijn jeugd dus wezenlijk helemaal niet veranderd ben. Dat het me nog steeds diep van binnen helemaal niet boeit wie waar naartoe op vakantie gaat en wat voor ellende ze meemaken - al voel ik soms wel oprechte compassie voor mensen. Dat sociaal doen me, vooralsnog, altijd veel moeite zal blijven kosten, terwijl anderen aannemen dat het me vanzelf afgaat.
En ik besef nu dat het helemaal niks uitmaakt wat ik bereik qua carrière, status of populariteit, want ik zal in elke groep, in elke subcultuur, in elk land, tegen mijzelf aangelopen. Mensen zijn over de hele wereld hetzelfde. Overal zal ik sociaal ongemakkelijk zijn. Overal voelen scherpere instincten dan de mijne me haarfijn aan, wetend dat ik een zwakke schakel ben in het groepsproces en hoe ze dat kunnen blootleggen. Dat wat ik zo belangrijk vind, namelijk ook eens populair zijn of sociale spelletjes winnen, dat zal ik nooit kunnen. Maar ik zal misschien ook wel nooit echt contact maken met mensen omdat er altijd die sociale barrière tussen zit waardoor ik nooit echt mezelf kan zijn.
En die conclusie overspoelt me op dit moment met een groot gevoel van zinloosheid van mijn leven. En ik kan even niet zien waar de zin dan wel in zou zitten, als zelfs zoiets vanzelfsprekends als een sociaal vangnet al stress oplevert.
(Disclaimer: ik weet dat er belangrijkere dingen zijn in het leven dan dit, en dat een zinvol leven veel beter aan andere dingen af te meten is dan aan populariteit. En dat mijn wensen en dromen niet altijd reëel of verstandig waren. Maar het is een mooie avond om te mijmeren en ik werd verdrietig van deze mijmering.)
donderdag 13 juni 2013 om 01:38
Joh, hoe houd je dit vol, daar word je toch doodmoe van?
Je hebt jezelf ook niet gemaakt en ik zou als ik jou was toch dit alles eens op een rijtje zetten bij een psycholoog, tenslotte weten 2 er meer dan 1 en kan je misschien de oorzaak achterhalen dan wel een diagnose krijgen. Ik heb niet zoveel verstand van psychische dingen, ik weet wel dat veel autisten dezelfde methode er op nahouden als jij. Aanleren van hoe te reageren in sociale situaties.
Je hebt jezelf ook niet gemaakt en ik zou als ik jou was toch dit alles eens op een rijtje zetten bij een psycholoog, tenslotte weten 2 er meer dan 1 en kan je misschien de oorzaak achterhalen dan wel een diagnose krijgen. Ik heb niet zoveel verstand van psychische dingen, ik weet wel dat veel autisten dezelfde methode er op nahouden als jij. Aanleren van hoe te reageren in sociale situaties.
donderdag 13 juni 2013 om 01:42
Ik houd het nu ook niet meer vol, goeie vraag Ik ga sinds kort naar een psycholoog, maar volgens mij dringt het ook tot hem niet helemaal door wat ik bedoel. Het is ook zo lastig uit te leggen aan iemand voor wie dit allemaal vanzelf gaat. Daarnaast gelooft hij niet zo in oorzaken zoeken, maar meer in oplossingen zoeken. Ik denk dan: als je weet waar het vandaan komt... maarja, het komt uit mijn karakter. Ik heb er jaren en jaren tegen geknokt en er verandert wezenlijk niks. Is er dan wel iets aan te doen, anders dan verder leren?
donderdag 13 juni 2013 om 02:08
als jij je niet lekker/prettig voelt of oprecht het idee hebt dat dit je niet veel verder gaat brengen, dan zou ik naar een andere psycholoog vragen.
ik heb jaren in de medische molen gezeten, en heb geleerd dat JIJ er voor jezelf zit, je wilt vooruitgang boeken, en door bij iemand te blijven hangen omdat je het misschien lullig vindt of omdat je niet de confrontatie aan wilt gaan waarom jij denkt dat hij/zij niet geschikt voor je is dan blijf je hangen, kost het je geld,tijd, en schiet je er weinig mee op!
ieder mens is anders, en psychologen zijn ook net mensen , niet iedereen is een goede match weet ik uit ervaring.
wij kunnen geen diagnoses stellen hier, maar uit je verhaal blijkt dat jij heel erg met jezelf en je zelfbeeld in de knoop zit.
dat breekt je nu op, het is veel te vermoeiend en je wordt er niet gelukkiger van, die conclusie heb je nu zelf ook wel kunnen trekken.
ga daar mee hard aan de slag, en geef niet op bij de eerste ( of tweede/derde) psych die niet goed aansluit bij jou gevoel/verstand.
veel succes!
ik heb jaren in de medische molen gezeten, en heb geleerd dat JIJ er voor jezelf zit, je wilt vooruitgang boeken, en door bij iemand te blijven hangen omdat je het misschien lullig vindt of omdat je niet de confrontatie aan wilt gaan waarom jij denkt dat hij/zij niet geschikt voor je is dan blijf je hangen, kost het je geld,tijd, en schiet je er weinig mee op!
ieder mens is anders, en psychologen zijn ook net mensen , niet iedereen is een goede match weet ik uit ervaring.
wij kunnen geen diagnoses stellen hier, maar uit je verhaal blijkt dat jij heel erg met jezelf en je zelfbeeld in de knoop zit.
dat breekt je nu op, het is veel te vermoeiend en je wordt er niet gelukkiger van, die conclusie heb je nu zelf ook wel kunnen trekken.
ga daar mee hard aan de slag, en geef niet op bij de eerste ( of tweede/derde) psych die niet goed aansluit bij jou gevoel/verstand.
veel succes!
donderdag 13 juni 2013 om 02:15
Misschien is dat een goed idee, ja. Daar ga ik zeker mee aan de slag, al vraag ik me af of heel erg veel hierover praten (met het gevaar op zwelgen) wel zin heeft. Mijn karakter blijft mijn karakter, toch? Ik ga het wel proberen hoor, want als ik zo doorga blijf ik vastlopen.
Zo'n uur is ook zo snel voorbij... ik heb al zoveel overal over nagedacht. Als ik alles vertel komt die hele psych niet aan het woord.
Zo'n uur is ook zo snel voorbij... ik heb al zoveel overal over nagedacht. Als ik alles vertel komt die hele psych niet aan het woord.
donderdag 13 juni 2013 om 05:20
Meid dit is voor mij enorm herkenbaar! Voor het eerst lees ik een verhaal dat de mijne zou kunnen zijn.
Je loopt er nooit mee te koop omdat wij ons schamen dat het ons niet boeit waar iemand bijvoorbeeld met vakantie naar toe gaat. Zelf aangeleerd gedrag is volgens mij een stukje zelfbescherming om op sociaal gebied goed mee te kunnen draaien in de maatschappij. Maar ook ik voel mezelf vaak nep en baal dat ik in feite in bepaalde situaties een act laat zien!
Je loopt er nooit mee te koop omdat wij ons schamen dat het ons niet boeit waar iemand bijvoorbeeld met vakantie naar toe gaat. Zelf aangeleerd gedrag is volgens mij een stukje zelfbescherming om op sociaal gebied goed mee te kunnen draaien in de maatschappij. Maar ook ik voel mezelf vaak nep en baal dat ik in feite in bepaalde situaties een act laat zien!
donderdag 13 juni 2013 om 06:45
quote:fantasienootje schreef op 13 juni 2013 @ 02:15:
Misschien is dat een goed idee, ja. Daar ga ik zeker mee aan de slag, al vraag ik me af of heel erg veel hierover praten (met het gevaar op zwelgen) wel zin heeft. Mijn karakter blijft mijn karakter, toch? Ik ga het wel proberen hoor, want als ik zo doorga blijf ik vastlopen.
Zo'n uur is ook zo snel voorbij... ik heb al zoveel overal over nagedacht. Als ik alles vertel komt die hele psych niet aan het woord.
klopt maar een karakter is vaak ook aangeleerd gedrag, natuurlijk kun je de aard van het beestje niet helemaal veranderen, maar je kunt jezelf wel dingen aanleren waardoor het makkelijker gaat allemaal.
er zullen best manieren zijn om sociaal te blijven maar ook ruimte over te laten voor wie je zelf bent.
het is nu eenmaal lastig, wil je vrienden, mensen die je aardig vinden, hulp terug verwachten, dan moet je ook energie in anderen steken, dat doen zij namelijk ook in jou, voor wat hoort wat, je kunt niet en een klootzak/trut zijn en op handen en voeten gedragen worden...er zijn veel die het wel graag zouden willen op die manier....maar hey, you can't have it all
dus probeer er achter te komen WAAROM anderen en hun behoeftes/gevoelens etc jou niet veel interesseren, als je weet waarom, kun je er vaak genoeg aan doen om het makkelijker voor jezelf te maken, en dat betekent dus niet dat jij perse hoeft te veranderen, niet iedereen wordt geboren met een hoge dosis empathisch vermogen.
er zijn genoeg mensen in het autistische spectrum en zelfs sociopaten ( en nee ik wil in geen enkel geval speculeren dat jij in 1 van deze categorien thuis hoort) die een gelukkig leven lijden, als je maar de juiste manieren vindt om je eigen tekortkomingen ( en tekortkomingen/onbegrip van anderen) onder controle te houden .
en ja praten kost veel energie, en als je hetzelfde dramatische verhaal ( want zo gaat het voelen na keer op keer) hebt moeten voorleggen aan een nieuw gezicht, dan denk je wel eens, waar doe ik het voor ik schiet hier geen &%$#@^ mee op, maar 1 ding weet je wel zeker, niets doen daar wordt je sowieso niet beter van, dat heb je al een x aantal jaar geprobeerd, dat werkt niet
en vanuit het praten kunnen specialisten gaan analyseren wat er precies met jou speelt, en wat de beste aanpak is...en dat kost tijd.
geef het die tijd, gun het jezelf
Misschien is dat een goed idee, ja. Daar ga ik zeker mee aan de slag, al vraag ik me af of heel erg veel hierover praten (met het gevaar op zwelgen) wel zin heeft. Mijn karakter blijft mijn karakter, toch? Ik ga het wel proberen hoor, want als ik zo doorga blijf ik vastlopen.
Zo'n uur is ook zo snel voorbij... ik heb al zoveel overal over nagedacht. Als ik alles vertel komt die hele psych niet aan het woord.
klopt maar een karakter is vaak ook aangeleerd gedrag, natuurlijk kun je de aard van het beestje niet helemaal veranderen, maar je kunt jezelf wel dingen aanleren waardoor het makkelijker gaat allemaal.
er zullen best manieren zijn om sociaal te blijven maar ook ruimte over te laten voor wie je zelf bent.
het is nu eenmaal lastig, wil je vrienden, mensen die je aardig vinden, hulp terug verwachten, dan moet je ook energie in anderen steken, dat doen zij namelijk ook in jou, voor wat hoort wat, je kunt niet en een klootzak/trut zijn en op handen en voeten gedragen worden...er zijn veel die het wel graag zouden willen op die manier....maar hey, you can't have it all
dus probeer er achter te komen WAAROM anderen en hun behoeftes/gevoelens etc jou niet veel interesseren, als je weet waarom, kun je er vaak genoeg aan doen om het makkelijker voor jezelf te maken, en dat betekent dus niet dat jij perse hoeft te veranderen, niet iedereen wordt geboren met een hoge dosis empathisch vermogen.
er zijn genoeg mensen in het autistische spectrum en zelfs sociopaten ( en nee ik wil in geen enkel geval speculeren dat jij in 1 van deze categorien thuis hoort) die een gelukkig leven lijden, als je maar de juiste manieren vindt om je eigen tekortkomingen ( en tekortkomingen/onbegrip van anderen) onder controle te houden .
en ja praten kost veel energie, en als je hetzelfde dramatische verhaal ( want zo gaat het voelen na keer op keer) hebt moeten voorleggen aan een nieuw gezicht, dan denk je wel eens, waar doe ik het voor ik schiet hier geen &%$#@^ mee op, maar 1 ding weet je wel zeker, niets doen daar wordt je sowieso niet beter van, dat heb je al een x aantal jaar geprobeerd, dat werkt niet
en vanuit het praten kunnen specialisten gaan analyseren wat er precies met jou speelt, en wat de beste aanpak is...en dat kost tijd.
geef het die tijd, gun het jezelf
donderdag 13 juni 2013 om 07:07
Hoi,
Ik vind het wel een beetje herkenbaar. Het "aan" staan bij andere mensen en correct en sociaal moeten reageren vind ik vaak heel vermoeiend en ik ben graag veel alleen. Lekker rustig. Dus je bent daarin niet heel abnormaal, er zijn veel mensen die hier last van hebben al gaat het bij jou misschien wel wat dieper.
Maar schaam je er niet voor, want ook "sociaal ongemakkelijke" mensen horen op deze wereld. Alleen vervelend dat het voor jou zo moeilijk is. Ik wens je toe dat je leert hiermee op een fijne manier door het leven te gaan en om een beetje meer van jezelf te houden.
Ik vind trouwens dat je jouw gevoelens mooi kunt verwoorden.
Ik vind het wel een beetje herkenbaar. Het "aan" staan bij andere mensen en correct en sociaal moeten reageren vind ik vaak heel vermoeiend en ik ben graag veel alleen. Lekker rustig. Dus je bent daarin niet heel abnormaal, er zijn veel mensen die hier last van hebben al gaat het bij jou misschien wel wat dieper.
Maar schaam je er niet voor, want ook "sociaal ongemakkelijke" mensen horen op deze wereld. Alleen vervelend dat het voor jou zo moeilijk is. Ik wens je toe dat je leert hiermee op een fijne manier door het leven te gaan en om een beetje meer van jezelf te houden.
Ik vind trouwens dat je jouw gevoelens mooi kunt verwoorden.
donderdag 13 juni 2013 om 07:20
Als het je gaat om mijmeringen en bespiegelingen wil ik wel even met je meedenken. Ik herken een groot deel van je verhaal: het gevoel dat je geen oprechte empathische gevoelens hebt, hooguit een aangeleerd vermogen om de juiste reactie te leveren. Tot mijn begin 20e had ik dat. Inmiddels voel ik het niet meer zo. Overigens interesseert het me nog steeds geen moer waar een ander op vakantie gaat, maar ik betwijfel sterk of de gemiddelde mens daar wel warm voor loopt
Goed, een mogelijke oorzaak. Je stelt in je jeugd te zijn gepest en relateert dat nu aan je onvermogen om sociaal te zijn. Ik denk dat het omgekeerd is
Mensen creëren in de loop van hun leven regels en waarheden voor zichzelf. Deze regels en waarheden zijn premisses: basisfeiten over hoe de wereld werkt, over wie jij bent en over wat normaal is. Die regels en waarheden stellen mensen voor zichzelf op door interactie met hun familie en vrienden: hoe zij omgaan met het leven, met anderen en met jou, wordt langzaam hoe je zèlf omgaat met deze dingen. In de loop van je leven ontmoet je veel verschillende mensen en uit al hun regels en waarheden knutsel je langzaam je eigen regels en waarheden.
Normaal gesproken worden kinderen in hun jeugd gekoesterd en gewaardeerd. Een liefdevolle omgeving waarin de wensen, behoeftes en verlangens van een kind serieus genomen worden, resulteert meestal in een evenwichtig mens die ook de wensen, behoeftes en verlangens van anderen serieus zal nemen. Dat is immers de norm, de waarheid die het kind zich eigen maakt: mijn verlangens en gevoelens dóen ertoe. En de verlangens en gevoelens van anderen dóen ertoe.
Als je in je jeugd níet zo'n omgeving hebt gehad, maar een omgeving waarin je verlangens en gevoelens werden ontkent of belachelijk werden gemaakt, maak je je een andere norm eigen. Die kan variëren van 'alleen andermans verlangens en gevoelens doen ertoe' tot het verdrietige 'ik heb geen verlangens of gevoelens' en het zo mogelijk nog schrijnender: 'verlangens en gevoelens zijn onzin, zwaktes, en moeten uitgebannen worden'. Die laatste norm houdt dit nare fenomeen in stand doordat het actief wordt uitgedragen naar anderen.
Ik had die tweede norm. En tenzij jij een sociopaat blijkt, wat ik niet verwacht, want dan zou je je er niet druk om maken , jij ook.
Je kunt er iets aan doen, maar het is niet makkelijk. Stop met acteren. Zoek lieve mensen om je heen die je koesteren en waarderen. Alleen zo kun je je langzaam een andere waarheid eigen proberen te maken.
Dat waren zo mijn mijmeringen. Denk ik
Goed, een mogelijke oorzaak. Je stelt in je jeugd te zijn gepest en relateert dat nu aan je onvermogen om sociaal te zijn. Ik denk dat het omgekeerd is
Mensen creëren in de loop van hun leven regels en waarheden voor zichzelf. Deze regels en waarheden zijn premisses: basisfeiten over hoe de wereld werkt, over wie jij bent en over wat normaal is. Die regels en waarheden stellen mensen voor zichzelf op door interactie met hun familie en vrienden: hoe zij omgaan met het leven, met anderen en met jou, wordt langzaam hoe je zèlf omgaat met deze dingen. In de loop van je leven ontmoet je veel verschillende mensen en uit al hun regels en waarheden knutsel je langzaam je eigen regels en waarheden.
Normaal gesproken worden kinderen in hun jeugd gekoesterd en gewaardeerd. Een liefdevolle omgeving waarin de wensen, behoeftes en verlangens van een kind serieus genomen worden, resulteert meestal in een evenwichtig mens die ook de wensen, behoeftes en verlangens van anderen serieus zal nemen. Dat is immers de norm, de waarheid die het kind zich eigen maakt: mijn verlangens en gevoelens dóen ertoe. En de verlangens en gevoelens van anderen dóen ertoe.
Als je in je jeugd níet zo'n omgeving hebt gehad, maar een omgeving waarin je verlangens en gevoelens werden ontkent of belachelijk werden gemaakt, maak je je een andere norm eigen. Die kan variëren van 'alleen andermans verlangens en gevoelens doen ertoe' tot het verdrietige 'ik heb geen verlangens of gevoelens' en het zo mogelijk nog schrijnender: 'verlangens en gevoelens zijn onzin, zwaktes, en moeten uitgebannen worden'. Die laatste norm houdt dit nare fenomeen in stand doordat het actief wordt uitgedragen naar anderen.
Ik had die tweede norm. En tenzij jij een sociopaat blijkt, wat ik niet verwacht, want dan zou je je er niet druk om maken , jij ook.
Je kunt er iets aan doen, maar het is niet makkelijk. Stop met acteren. Zoek lieve mensen om je heen die je koesteren en waarderen. Alleen zo kun je je langzaam een andere waarheid eigen proberen te maken.
Dat waren zo mijn mijmeringen. Denk ik
donderdag 13 juni 2013 om 07:21
Ik kom uit een familie van autisten, ben er zelf ook een en wat jij omschrijft is een hele geode schets van hoe een autist, in ieder geval ik, met sociale situaties om gaat. Ik ben in mijn hoofd ook altijd bezig met: even vragen hoe met mijn X zijn moeder gaat, even vragen hoe de vakantie van Y was. Niet dat ik dat heel graag wil weten, maar ik weet dat dat hoort en gewaardeerd wordt.
donderdag 13 juni 2013 om 07:32
Heel erg herkenbaar, werd er ook doodmoe van en zelfs zwaar depressief met twee opnames tot gevolg, na jaren modderen werd duidelijk dat ik asperger heb. Ik krijg nu gerichte hulp en heb mijn sociale verplichtingen drastisch teruggedraaid, nu lukt het me beter om datgene te doen waar ik mij prettig bij voel.
Ik zou ook werk maken van psychologische hulp.
Ik zou ook werk maken van psychologische hulp.
This is not kosher!
donderdag 13 juni 2013 om 07:35
Als je je zou laten onderzoeken zou de diagnose hoogstwaarschijnlijk hoogfunctionerend autisme oftewel Asperger zijn.
Ik herken alles uit je verhaal: moeite met sociale contacten, het 'aanleren' van gedrag, het niet of op een andere manier behoefte hebben aan menselijk contact, het gevoel hebben nooit echt verbintenis te kunnen voelen met anderen.
En daardoor kan het leven soms knap zinloos lijken.
Praten met diverse mensen heeft mij nog niet veel geholpen.
Je weet in woorden al heel goed uit te drukken wat de problemen zijn (overigens ook kenmerkend voor Asperger).
Ik kan je adviseren met 'soortgenoten' in contact te treden, als je op internet zoekt kom je diverse org/clubs tegen.
We blijven wel gehandicapt. En ik ben er nog niet uit hoe ik er mee om moet gaan. Maar wellicht lukt het jou wel. Je bent er in ieder geval in geslaagd waardevolle contacten te verkrijgen na je eenzame puberteit. Dat is al heel wat! Ik zou zeggen, probeer die toch te behouden, ook al kost het moeite.
En je moet af van de gedachte niet normaal te zijn, normaal bestaat niet. Er is onderscheid tussen Aspies en Neurotypicals, maar er zijn nog veel meer manieren van onderscheid maken.
Ik herken alles uit je verhaal: moeite met sociale contacten, het 'aanleren' van gedrag, het niet of op een andere manier behoefte hebben aan menselijk contact, het gevoel hebben nooit echt verbintenis te kunnen voelen met anderen.
En daardoor kan het leven soms knap zinloos lijken.
Praten met diverse mensen heeft mij nog niet veel geholpen.
Je weet in woorden al heel goed uit te drukken wat de problemen zijn (overigens ook kenmerkend voor Asperger).
Ik kan je adviseren met 'soortgenoten' in contact te treden, als je op internet zoekt kom je diverse org/clubs tegen.
We blijven wel gehandicapt. En ik ben er nog niet uit hoe ik er mee om moet gaan. Maar wellicht lukt het jou wel. Je bent er in ieder geval in geslaagd waardevolle contacten te verkrijgen na je eenzame puberteit. Dat is al heel wat! Ik zou zeggen, probeer die toch te behouden, ook al kost het moeite.
En je moet af van de gedachte niet normaal te zijn, normaal bestaat niet. Er is onderscheid tussen Aspies en Neurotypicals, maar er zijn nog veel meer manieren van onderscheid maken.
donderdag 13 juni 2013 om 07:46
donderdag 13 juni 2013 om 07:52
Ik denk niet dat veel mensen oprecht geinteresseerd zijn in de levens van anderen, hooguit als ze het op hun eigen leven kunnen betrekken.
Bij voorbeeld het informeren naar een vakantie is voor de meesten eerder een speuring naar mogelijkheden voor eigen vakantie danwel vergelijking met financiele omstandigheden, kortom het wordt gebruikt als ijkpunt.
Maar meestal is men zich daar niet zo van bewust, zoals jij.
Ik denk dat je het minst last van die vervreemding van anderen zult hebben als je je bezighoudt met zaken die je werkelijk interesseren. Kom je dan in contact met gelijkgestemde personen, zul je je gemakkelijker verbonden voelen.
Zoiets.
Bij voorbeeld het informeren naar een vakantie is voor de meesten eerder een speuring naar mogelijkheden voor eigen vakantie danwel vergelijking met financiele omstandigheden, kortom het wordt gebruikt als ijkpunt.
Maar meestal is men zich daar niet zo van bewust, zoals jij.
Ik denk dat je het minst last van die vervreemding van anderen zult hebben als je je bezighoudt met zaken die je werkelijk interesseren. Kom je dan in contact met gelijkgestemde personen, zul je je gemakkelijker verbonden voelen.
Zoiets.
donderdag 13 juni 2013 om 07:59
quote:Pantax schreef op 13 juni 2013 @ 07:20:
Als je in je jeugd níet zo'n omgeving hebt gehad, maar een omgeving waarin je verlangens en gevoelens werden ontkent of belachelijk werden gemaakt, maak je je een andere norm eigen. Die kan variëren van 'alleen andermans verlangens en gevoelens doen ertoe' tot het verdrietige 'ik heb geen verlangens of gevoelens' en het zo mogelijk nog schrijnender: 'verlangens en gevoelens zijn onzin, zwaktes, en moeten uitgebannen worden'. Die laatste norm houdt dit nare fenomeen in stand doordat het actief wordt uitgedragen naar anderen.
Je kunt er iets aan doen, maar het is niet makkelijk. Stop met acteren. Zoek lieve mensen om je heen die je koesteren en waarderen. Alleen zo kun je je langzaam een andere waarheid eigen proberen te maken.
uiteraard heeft dat veel invloed, maar zorgt er niet voor dat ieder mens kwa empathisch vermogen zich niet goed ontwikkeld, ik kom ook uit zo'n omgeving, en met mij vele anderen, en kwa empathie kom ik niks te kort.
zo'n omgeving kan iets triggeren, of versterken, maar het moet wel ergens vandaan komen, een sociopaat zal niet snel overlopen van verdriet wanneer zijn ouders twee schatten van mensen zijn, en iedereen hem/haar altijd heeft ondersteund en liefde en balans heeft getoond, net zoals dat een gevoelsmens niet ineens babies begint af te slachten omdat hij/zij een rotjeugd heeft gehad.
iemand wordt geboren met tekortkomingen op bepaalde vlakken, die worden getriggerd of versterkt door invloeden van buiten af waardoor iemand door kan slaan, en goed meer kan functioneren in de hedendaagse maatschappij .
zoals kinderen met adhd zonder goede begeleiding/rotjeugd/geen structuur in het leven eerder geneigd zijn om een zware depressie + fobieen te ontwikkelen, wat resulteert in wangedrag tijdens pubertijd, drugs/alcoholgebruik geen diploma etc en kids die wel de juiste leiding kregen vaker wel dan niet een redelijk stabiel en gelukkig leven leiden met de juiste handvaten.
TO: afijn, je kunt overal wel over speculeren, het is wat je er nu mee doet wat telt, het begin is er...je ziet het probleem, maar je moet jezelf ook kunnen accepteren, je bent uniek net zoals ieder ander, niemand is "normaal" iedereen kampt wel met dingen, jij ook, maar dat maakt jou niet een minder mens!
Als je in je jeugd níet zo'n omgeving hebt gehad, maar een omgeving waarin je verlangens en gevoelens werden ontkent of belachelijk werden gemaakt, maak je je een andere norm eigen. Die kan variëren van 'alleen andermans verlangens en gevoelens doen ertoe' tot het verdrietige 'ik heb geen verlangens of gevoelens' en het zo mogelijk nog schrijnender: 'verlangens en gevoelens zijn onzin, zwaktes, en moeten uitgebannen worden'. Die laatste norm houdt dit nare fenomeen in stand doordat het actief wordt uitgedragen naar anderen.
Je kunt er iets aan doen, maar het is niet makkelijk. Stop met acteren. Zoek lieve mensen om je heen die je koesteren en waarderen. Alleen zo kun je je langzaam een andere waarheid eigen proberen te maken.
uiteraard heeft dat veel invloed, maar zorgt er niet voor dat ieder mens kwa empathisch vermogen zich niet goed ontwikkeld, ik kom ook uit zo'n omgeving, en met mij vele anderen, en kwa empathie kom ik niks te kort.
zo'n omgeving kan iets triggeren, of versterken, maar het moet wel ergens vandaan komen, een sociopaat zal niet snel overlopen van verdriet wanneer zijn ouders twee schatten van mensen zijn, en iedereen hem/haar altijd heeft ondersteund en liefde en balans heeft getoond, net zoals dat een gevoelsmens niet ineens babies begint af te slachten omdat hij/zij een rotjeugd heeft gehad.
iemand wordt geboren met tekortkomingen op bepaalde vlakken, die worden getriggerd of versterkt door invloeden van buiten af waardoor iemand door kan slaan, en goed meer kan functioneren in de hedendaagse maatschappij .
zoals kinderen met adhd zonder goede begeleiding/rotjeugd/geen structuur in het leven eerder geneigd zijn om een zware depressie + fobieen te ontwikkelen, wat resulteert in wangedrag tijdens pubertijd, drugs/alcoholgebruik geen diploma etc en kids die wel de juiste leiding kregen vaker wel dan niet een redelijk stabiel en gelukkig leven leiden met de juiste handvaten.
TO: afijn, je kunt overal wel over speculeren, het is wat je er nu mee doet wat telt, het begin is er...je ziet het probleem, maar je moet jezelf ook kunnen accepteren, je bent uniek net zoals ieder ander, niemand is "normaal" iedereen kampt wel met dingen, jij ook, maar dat maakt jou niet een minder mens!
donderdag 13 juni 2013 om 08:08
Jeetje, het eerste stuk is zo herkenbaar.
Ik noemde het vroeger zelf altijd 'kopiëren van gedrag'.
Ik was meester in het afkijken hoe ik in bepaalde situaties moest reageren. Ik val alleen nog steeds door de mand in het stellen van tegenvragen. Als iemand mij vraagt hoe mijn vakantie was, of hoe mijn weekend was, dan vertel ik altijd wel (minimaal, want wat moet die ander met de info hoe mijn vakantie was denk ik bij mezelf, ik vind het zelf ook niet boeiend om te horen hoe een ander zijn vakantie was), maar uit beleefdheid stel je dezelfde vraag vaak terug, alleen dat vergeet ik dan weer. Stom!
Ik maak 'to do' lijstjes, maar dan op sociaal vlak.
*broer bellen hoe zijn vakantie was
*kaartje sturen naar kennis
*etc.
Ik heb mezelf maar geaccepteerd hoe ik ben. Ikzelf heb er geen moeite meer mee. Dan maar sociaal aan de hand van lijstjes in mijn hoofd, dan dat het echt uit mezelf komt.
Ik hou mijn vriendengroep bewust klein. Want daar ben ik wel echt belangstellend naar. En geïnteresseerd. Niet gespeeld.
Hoe groter de groep, hoe meer moeite het me kost. Meer aandacht te verdelen...
Ik noemde het vroeger zelf altijd 'kopiëren van gedrag'.
Ik was meester in het afkijken hoe ik in bepaalde situaties moest reageren. Ik val alleen nog steeds door de mand in het stellen van tegenvragen. Als iemand mij vraagt hoe mijn vakantie was, of hoe mijn weekend was, dan vertel ik altijd wel (minimaal, want wat moet die ander met de info hoe mijn vakantie was denk ik bij mezelf, ik vind het zelf ook niet boeiend om te horen hoe een ander zijn vakantie was), maar uit beleefdheid stel je dezelfde vraag vaak terug, alleen dat vergeet ik dan weer. Stom!
Ik maak 'to do' lijstjes, maar dan op sociaal vlak.
*broer bellen hoe zijn vakantie was
*kaartje sturen naar kennis
*etc.
Ik heb mezelf maar geaccepteerd hoe ik ben. Ikzelf heb er geen moeite meer mee. Dan maar sociaal aan de hand van lijstjes in mijn hoofd, dan dat het echt uit mezelf komt.
Ik hou mijn vriendengroep bewust klein. Want daar ben ik wel echt belangstellend naar. En geïnteresseerd. Niet gespeeld.
Hoe groter de groep, hoe meer moeite het me kost. Meer aandacht te verdelen...
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
donderdag 13 juni 2013 om 08:08
TO, probeer het leven eens wat meer te bekijken als een spel dat we samen spelen en bekijk het niet zo calvinistisch. Niet alles hoeft gemeend en oprecht. Stel je voor: Je zou werkelijk geen leven hebben!
Je kunt echt niet met iedereen mee leven.
Er is een groot verschil tussen betrokkenheid tonen en mee lijden.
Je kunt echt niet met iedereen mee leven.
Er is een groot verschil tussen betrokkenheid tonen en mee lijden.
donderdag 13 juni 2013 om 08:10
Uiteraard maakt het uit of je uberhaupt het vermogen hebt om je je sociaal en empathisch te ontwikkelen, daarom gebruikte ik ook het woordje 'meestal'. Maar ik zie dat ik inderdaad te weinig disclaimers heb aangebracht in mijn mijmeringen. Niet zo handig van me, daardoor gaat de boodschap nogal verloren. De discussie gaat nu vooral over aangeboren afwijkingen terwijl dat zeker niet het geval hoeft te zijn. Ook mensen die geen stoornis hebben kunnen tegen dit soort zaken aanlopen.
