Psyche
alle pijlers
Ik ben bang, moeder heeft de diagnose longkanker, alweer...
maandag 8 februari 2021 om 23:39
Mijn moeder is drie jaar geleden gediagnosticeerd met longkanker (stadium 1, niet-kleincellig) en succesvol behandeld via bestralingen. Mijn vader kreeg in deze periode ook twee tia's, maar herstelde goed. Deze periode was voor mij erg heftig, maar ik reageerde me af door me op mijn werk te focussen, extreem veel te werken, sporten en mijn gevoel weg te duwen. Ik sliep 2 a 3 uur per nacht. Dit houd een mens niet vol en hierna ben ik echt een burn-out ingedoken, die iedereen aan zag komen, behalve ik.
Ik had een teamleider, die niet in burn-outs of persoonlijke omstandigheden geloofde en me hierna letterlijk weggepest heeft. Sinds een paar maanden heb ik een leuke nieuwe baan gevonden, waar ik me happy en gewaardeerd voel. Ik voelde me eindelijk weer een beetje mens, gelukkig en ontspannen. En toen bam, onverwachts, kreeg mijn moeder begin vorige week wederom de diagnose longkanker. We weten nog niet in welk stadium, of het wel of niet uitgezaaid is. Ze zit nog volop in de onderzoeksfase.
Ik weet wel dat ik sindsdien geen oog meer dicht doe (slaap weer max 3 uur per nacht), bang en gestrest ben. Bang om mijn moeder kwijt te raken natuurlijk, maar vooral ook bang om mezelf weer kwijt te raken.
Heeft iemand hier advies voor me? Een tip hoe ik er er voor mijn moeder kan zijn? Wat ik het beste kan doen om mezelf niet te verliezen? Keihard vluchten in werk is de oplossing niet, die les heb ik iig wel geleerd
Dank jullie wel, liefs Lois
Ik had een teamleider, die niet in burn-outs of persoonlijke omstandigheden geloofde en me hierna letterlijk weggepest heeft. Sinds een paar maanden heb ik een leuke nieuwe baan gevonden, waar ik me happy en gewaardeerd voel. Ik voelde me eindelijk weer een beetje mens, gelukkig en ontspannen. En toen bam, onverwachts, kreeg mijn moeder begin vorige week wederom de diagnose longkanker. We weten nog niet in welk stadium, of het wel of niet uitgezaaid is. Ze zit nog volop in de onderzoeksfase.
Ik weet wel dat ik sindsdien geen oog meer dicht doe (slaap weer max 3 uur per nacht), bang en gestrest ben. Bang om mijn moeder kwijt te raken natuurlijk, maar vooral ook bang om mezelf weer kwijt te raken.
Heeft iemand hier advies voor me? Een tip hoe ik er er voor mijn moeder kan zijn? Wat ik het beste kan doen om mezelf niet te verliezen? Keihard vluchten in werk is de oplossing niet, die les heb ik iig wel geleerd
Dank jullie wel, liefs Lois
dinsdag 9 februari 2021 om 09:09
dinsdag 9 februari 2021 om 09:32
Inderdaad zorg goed voor jezelf. Maar ook, hoe naar en vervelend ook, bedenk dat het natuurlijk is om op een gegeven moment je ouders te verliezen. Dat is onherroepelijk en dat hoort ook zo. Zo te lezen ben je ruimschoots volwassen, dat betekent dat je dit ook aan kunt, net als iedereen op een gegeven moment.
Het heeft geen zin om in paniek te raken over de natuur. Probeer het dus te accepteren.
Het heeft geen zin om in paniek te raken over de natuur. Probeer het dus te accepteren.
dinsdag 9 februari 2021 om 09:40
Je hebt de vorige keer gezien wat niet werkt. Is het een optie om nu alvast naar de huisarts te gaan? Dan kan je wellicht eens gaan praten met de praktijkondersteuner bijvoorbeeld. In mijn stad zijn ook inloophuizen voor mensen die met kanker te maken hebben, wellicht in jouw omgeving ook. Misschien kun je daar je verhaal kwijt. Of is er iemand in je omgeving waar je mee kunt praten en die je kan waarschuwen als je weer dezelfde kant op gaat? Sterkte in ieder geval.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
dinsdag 9 februari 2021 om 11:11
Dank jullie wel voor de lieve reacties. Ik weet inderdaad dat het leven eindig is en het natuurlijk is om je ouders te verliezen. Maar het is gewoon superheftig allemaal en ik voel me nu ook best alleen. Mischien komt omdat ik enig kind ben of omdat al mijn uitlaatkleppen en ontspanningsmogelijkheden (tijdelijk) verdwenen zijn ivm de corona maatregelen.
Waar ik zelf van geschrokken ben is dat ik gelijk weer slaapproblemen kreeg. Ik weet van mezelf ik labieler word van het slaaptekort, dan van stress situaties an sich. En ik weet dat dat me opgebroken heeft de vorige keer.
Met vrienden om erover praten (en uitleggen waar ik bang voor ben) zal ik zeker doen (nu weet alleen nog maar 1 vriend ervan) en ook (weer) contact opnemen met de POH is een goed idee, als de slaapproblemen aanhouden.
Liefs, Lois
Waar ik zelf van geschrokken ben is dat ik gelijk weer slaapproblemen kreeg. Ik weet van mezelf ik labieler word van het slaaptekort, dan van stress situaties an sich. En ik weet dat dat me opgebroken heeft de vorige keer.
Met vrienden om erover praten (en uitleggen waar ik bang voor ben) zal ik zeker doen (nu weet alleen nog maar 1 vriend ervan) en ook (weer) contact opnemen met de POH is een goed idee, als de slaapproblemen aanhouden.
Liefs, Lois
anoniem_63e4c7a648b4d wijzigde dit bericht op 09-02-2021 11:12
Reden: Verkeerde naam!
Reden: Verkeerde naam!
0.49% gewijzigd
dinsdag 9 februari 2021 om 11:22
dinsdag 9 februari 2021 om 11:28
Je hebt de vorige keer geleerd dat afleiden weliswaar afleidt, maar niets oplost. Je gevoel blijft er zitten en daar zul je vroeg of laat toch mee moeten dealen. Doe je dat niet uit jezelf, dan dwingt je lijf het wel af, bijvoorbeeld met een burn-out.
En nu krijg je (helaas) de uitgelezen kans om te leren hoe je dan wel met dat gevoel kunt dealen, op een gezondere manier. Zoek daar hulp bij van een psychologe, zodat je technieken aangereikt kunt krijgen om dat op zo’n manier te doen dat je verder kunt.
En ik denk dat jij jouw moeder nu het beste kunt helpen door te laten zien dat zij zich over jou geen zorgen hoeft te maken.
Sterkte.
En nu krijg je (helaas) de uitgelezen kans om te leren hoe je dan wel met dat gevoel kunt dealen, op een gezondere manier. Zoek daar hulp bij van een psychologe, zodat je technieken aangereikt kunt krijgen om dat op zo’n manier te doen dat je verder kunt.
En ik denk dat jij jouw moeder nu het beste kunt helpen door te laten zien dat zij zich over jou geen zorgen hoeft te maken.
Sterkte.
