Ik ben depressief

Hoi 90 meisje, wat vervelend om te horen. Een dikke knuffel voor jou! Ik weet hoe je je voelt en mij heeft wandelen me letterlijk op de been gehouden. Maakt niet uit hoe lang: Al is het maar elke dag een blokje om van 10 minuten. Ga naar buiten! Het is zo mooi met dit lekkere weer.. Niet makkelijk hoor, maar is wel de beste tip die ik je kan geven.

Hoi 90meisje,

Ik herken je gevoel .. wat een zware periode in je leven maak je nu mee.
Ik wou dat ik je kon helpen, want ik weet (zoals ik het ervaar, althans..) hoe uitzichtloos het soms kan voelen.
Wat mij de laatste tijd een soort van 'opbeurt', is naar buiten gaan. Stukken wandelen, door het bos, langs het strand, wat dan ook .. jezelf naar buiten slepen, hoe zwaar het ook is om daadwerkelijk die stap te nemen..

Verder probeer ik te lezen, diamond painting of iets dergelijks te doen; om maar bezig te blijven.

Ik weet niet of je hier wat aan hebt, maar dit zijn een paar dingen die mij soms helpen.

Heel veel sterkte en een virtuele knuffel!

Wat ontzettend rot voor je dat je je zo depressief voelt.
Een depressie is hartstikke loodzwaar en zeker als je slecht slaapt. Is het een idee om morgen naar de huisarts te gaan en te vertellen hoe je je voelt, je slechte nachten en de reactie van je psycholoog?
Misschien ben je toe aan een verhoging van je ad, een tijdelijk slaapmiddel of een luisterend oor bij de POH.
Knap van je dat het tot nu toe nog lukt om je bed uit te komen en wat afleiding te zoeken. Je doet het supergoed
Nu nog een beter gevoel en dat wordt je van harte gegund

Wat mij opvalt is dat je zegt dat je depressief bent en dat is net zoiets als zeggen dat je een gebroken been bent.
Het lijkt misschien nergens over te gaan, maar maakt wel degelijk een hemelsbreed verschil.
Als je ervan uitgaat dat je depressief bent dan maak je het jezelf eigen en wordt het iets intrinsieks en daarom veel moeilijker om mee te dealen.
Je hebt dus een depressie, iets dat niet bij je hoort en waar je, als je het intrinsieke eruit weghaalt, beter mee om kunt leren gaan.

Ik heb ook veel te lang gedacht dat ik het was, maar toen ik besefte dat ik het had kwam ik ineens in een stroomversnelling terecht omdat ik het niet meer accepteerde en begon te ageren tegen alle gevoelens waar ik mee lastiggevallen werd.
Door hardop te stellen dat ik dat allemaal niet wilde, wilde leven en het naar mijn zin wilde hebben en gelukkig wilde zijn, werd het met de dag milder en uiteindelijk was het verdwenen. Het had wel volharding nodig om er niet in mee te gaan en af en toe zelfs een beetje boos te worden als ik werd lastig gevallen door al die maffe gevoelens, dus kom weer eens in contact met jezelf en bedenk je wat je werkelijk wilt en wenst van het leven en ga daar voor, hou dat vast.
Je weet nu zo ondertussen wel wat je allemaal overkomt en hoe dat voelt enzo, dus misschien eens tijd om het vanuit een ander opzicht te benaderen.

Cateautje schreef: ↑

28-02-2021 15:10

Wat mij opvalt is dat je zegt dat je depressief bent en dat is net zoiets als zeggen dat je een gebroken been bent.
Het lijkt misschien nergens over te gaan, maar maakt wel degelijk een hemelsbreed verschil.
Als je ervan uitgaat dat je depressief bent dan maak je het jezelf eigen en wordt het iets intrinsieks en daarom veel moeilijker om mee te dealen.
Je hebt dus een depressie, iets dat niet bij je hoort en waar je, als je het intrinsieke eruit weghaalt, beter mee om kunt leren gaan.

Eens! Alsof het je identiteit geworden is. Ik merk dat bij meer mensen, die echt praten over 'mijn kanker' of 'mijn reuma', of in ieder geval het met woorden je ziekte verweven met je identiteit.
Woorden zijn krachtiger dan je denkt, dus hoe je iets voor jezelf benoemt of beschrijft, kan verschil maken qua draagkracht.

Ik ben gaan haken om mijn gedachten te verzetten. En het boek Denk je Sterk heeft me veel gebracht. Verder op internet gezocht naar wat mij kon helpen, in mijn geval was dat om t4e leren assertief te zijn. En naar de huisarts gegaan om mijn gevoelens aan te tonen, daarna bij een psycholoog sessies gehad.

Geen tips om je beter te voelen, dat lijkt me nogal raar maar ik lees wel geïnteresseerd mee en wens je het beste. Hebben die vijf jaar antidepressiva niets gebracht?

De wachtlijsten in de GGZ zijn echt dramatisch! Je wanhoop is voelbaar. Kun je iemand anders laten bellen?
En we hebben hier op het forum een depressietopic, allemaal lotgenoten bij elkaar. Daar kun je ook van je afschrijven als je wilt.