Psyche
alle pijlers
Ik ben doodmoe
zondag 25 september 2016 om 20:14
Nieuw account, want ik ben als de dood dat iemand me herkent.
Ik wil mijn leven niet meer. Ik wil niet dood ofzo, ik ben bang voor de dood (zoals ik eigenlijk bang ben voor alles). Maar ik ben het leven zo gruwelijk zat. Mijn leven is al van kinds af aan een gevecht en het is nooit anders geweest. Afgelopen jaren ging het eigenlijk best heel goed en iedereen is o zo trots hoe ik me uit de shit omhoog heb gewerkt, maar ik houd die verdomde terugvallen en ik kan 0,0 stress handelen want dan gaat het fout. Ik slijt mijn dagen op de bank, of heb dat heel lang gedaan.
Ik probeer nu weer te studeren, ik ben net begonnen, maar de stress is me veel teveel. Ik zie tegen de dagen op, het studeren thuis lukt me helemaal niet en ik overzie het niet meer. Maar ik wil zo graag iets doen in mijn leven, ik wil zo graag een beetje normaler zijn. Ik wil MIJ niet meer zijn. Ik zou zo graag een diploma willen en een baan, maar het lijkt wéér te hoog gegrepen en ik wil niet nog eens falen. Ik wil niet voor de rest van mijn leven die kloteuitkering.
Ik dacht dat ik goedgekeurd zou worden bij de herkeuring, maar zelfs dat is niet gebeurd. Ik dacht echt dat ik mijn leven op de rit had en het is gewoon niet waar. Ik heb het gevoel dat ik dit zelfs niet met mijn man kan delen, sinds ik hem ken heb ik eigenlijk nooit meer zo diep gezeten. Wel eens een terugval, maar zelfs daarvan vertelde ik dan maar een stukje. Ik schaam me zo zo zo erg dat ik gewoon niet tegen het leven opgewassen ben. Dat ik nog nooit een baan gehad heb en dat het er misschien wel nooit in zit voor mij. Dat alles zo ontzettend moeizaam gaat altijd.
En ik ben zo bang voor de teleurstelling van mijn moeder, keer op keer op keer. Ik lieg als mensen me vragen wat ik tot nu toe in mijn leven heb gedaan en nu ik studeer hoef ik eindelijk niet meer te liegen over wat ik doe, maar nu lieg ik over hoe het gaat. Hoe het gaat? Helemaal niet. Ik wil de rest van mijn leven in bed liggen met de dekens over mijn hoofd, maar ik vertel het niemand en ik voel me zo eenzaam.
Ik ben kapot. Twintig jaar therapie (en ik ben nog niet eens 30) en het heeft me helemaal niets opgeleverd. Wanneer is het eindelijk genoeg?
Ik wil mijn leven niet meer. Ik wil niet dood ofzo, ik ben bang voor de dood (zoals ik eigenlijk bang ben voor alles). Maar ik ben het leven zo gruwelijk zat. Mijn leven is al van kinds af aan een gevecht en het is nooit anders geweest. Afgelopen jaren ging het eigenlijk best heel goed en iedereen is o zo trots hoe ik me uit de shit omhoog heb gewerkt, maar ik houd die verdomde terugvallen en ik kan 0,0 stress handelen want dan gaat het fout. Ik slijt mijn dagen op de bank, of heb dat heel lang gedaan.
Ik probeer nu weer te studeren, ik ben net begonnen, maar de stress is me veel teveel. Ik zie tegen de dagen op, het studeren thuis lukt me helemaal niet en ik overzie het niet meer. Maar ik wil zo graag iets doen in mijn leven, ik wil zo graag een beetje normaler zijn. Ik wil MIJ niet meer zijn. Ik zou zo graag een diploma willen en een baan, maar het lijkt wéér te hoog gegrepen en ik wil niet nog eens falen. Ik wil niet voor de rest van mijn leven die kloteuitkering.
Ik dacht dat ik goedgekeurd zou worden bij de herkeuring, maar zelfs dat is niet gebeurd. Ik dacht echt dat ik mijn leven op de rit had en het is gewoon niet waar. Ik heb het gevoel dat ik dit zelfs niet met mijn man kan delen, sinds ik hem ken heb ik eigenlijk nooit meer zo diep gezeten. Wel eens een terugval, maar zelfs daarvan vertelde ik dan maar een stukje. Ik schaam me zo zo zo erg dat ik gewoon niet tegen het leven opgewassen ben. Dat ik nog nooit een baan gehad heb en dat het er misschien wel nooit in zit voor mij. Dat alles zo ontzettend moeizaam gaat altijd.
En ik ben zo bang voor de teleurstelling van mijn moeder, keer op keer op keer. Ik lieg als mensen me vragen wat ik tot nu toe in mijn leven heb gedaan en nu ik studeer hoef ik eindelijk niet meer te liegen over wat ik doe, maar nu lieg ik over hoe het gaat. Hoe het gaat? Helemaal niet. Ik wil de rest van mijn leven in bed liggen met de dekens over mijn hoofd, maar ik vertel het niemand en ik voel me zo eenzaam.
Ik ben kapot. Twintig jaar therapie (en ik ben nog niet eens 30) en het heeft me helemaal niets opgeleverd. Wanneer is het eindelijk genoeg?
woensdag 28 september 2016 om 22:48
Er zijn maar weinig mensen die wel vertrouwen hebben in hun kunnen en dat zijn meestal niet de sympathiekste mensen, het is echt normaler om onzeker te zijn. Het aftasten van je grenzen (maakt niet uit welk onderwerp je neemt)is ook een confrontatie met eventuele beperkingen. Normale mensen vinden dat eng, vallen er dromen aan diggelen, is dit het einde van je relatie, kan je dan geen.....worden. Je hele leven bestaat uit het bijstellen van dromen en het zoeken naar nieuwe en dat maakt onzeker. Her verschil is dat je het kan benaderen als iets spannends en leuks of je kiest voor angst. Angst dat iets niet wordt zoals je het in je hoofd hebt zitten en denken dat het moeilijker is om je schouders op te halen en kijken wat echt bij je past en waar je lol in hebt. Het is heel moeilijk om alle vooroordelen en gevoelens als mislukking naast je neer te leggen. De theorie dat het onzin is kennen we allemaal maar de meest van ons voelen zich net zoals jij. De slag maken om gewoon te kijken waar het schip strand, dat is een moeilijke maar voor je zelf die woorden constant herhalen en naar buiten uiten maakt het wel makkelijker.
zondag 2 oktober 2016 om 10:43
Ik herken je gevoel heel erg. En daarom durf ik wel te zeggen: je probleem is ECHT niet je opleiding of je werk of hoeveel werk of stress je aankan. En eerlijk gezegd klinkt het ook helemaal niet als absurd weinig. (Ik ken zat hoogopgeleide mensen die alleen part time kunnen werken, omdat ze bijv gevoeliger zijn.)
Je doet alleen steeds teveel waardoor je in een negatieve spiraal komt, waar je echt niet meer uit lijkt te komen. Je gaat denk ik pas goed voelen wat jij aankan, als je naar je jezelf luistert en probeert te aanvaarden wie je bent en wat je kan. Dit is duidelijk nog een lange weg, maar kleine stapjes kunnen soms veel verandering brengen
Stel je voor dat je gewoon mag zijn wie je bent, en dat je na je werk nog energie overhoudt voor leuke dingen! Dat kan!
Je intelligentie of waarde als mens hangt echt niet af van je opleiding! Ik heb een wo master en nog specialisatie daarna en voel me vaak ook een loser omdat ik nu geen werk heb. Zolang je blijft strijden tegen wat je wel kan en wie je bent, ben je nooit tevreden. HBO niveau is super en zouden veel mensen als mega succesvol zien, of je dit nu afmaakt of niet.
Je doet alleen steeds teveel waardoor je in een negatieve spiraal komt, waar je echt niet meer uit lijkt te komen. Je gaat denk ik pas goed voelen wat jij aankan, als je naar je jezelf luistert en probeert te aanvaarden wie je bent en wat je kan. Dit is duidelijk nog een lange weg, maar kleine stapjes kunnen soms veel verandering brengen
Stel je voor dat je gewoon mag zijn wie je bent, en dat je na je werk nog energie overhoudt voor leuke dingen! Dat kan!
Je intelligentie of waarde als mens hangt echt niet af van je opleiding! Ik heb een wo master en nog specialisatie daarna en voel me vaak ook een loser omdat ik nu geen werk heb. Zolang je blijft strijden tegen wat je wel kan en wie je bent, ben je nooit tevreden. HBO niveau is super en zouden veel mensen als mega succesvol zien, of je dit nu afmaakt of niet.
zondag 2 oktober 2016 om 10:45
As je erg verdrietig bent, maar niemand om mee te praten, helpt dit misschien:
http://self-compassion.org/category/exercises/
Jij kan duidelijk heel veel zelf-compassie gebruiken, en hopelijk kun je leren jezelf dat te geven
http://self-compassion.org/category/exercises/
Jij kan duidelijk heel veel zelf-compassie gebruiken, en hopelijk kun je leren jezelf dat te geven
