Psyche
alle pijlers
Ik ben ongelukkig.
maandag 4 november 2013 om 14:03
Ik ben ongelukkig. Alsjeblieft, geef me wat motiverende woorden.
Ik ben een meisjes van zeventien en ik ben helemaal niet tevreden met mezelf. Het is een chaos in mijn hoofd. Ik haat mijn baan, ben gestopt met mijn studie omdat ik mijn draai niet kon vinden en omdat ik me erg slecht voelde. Ik kwam elke dag huilend thuis. Ik voelde me zo rot. Vooral omdat ik niet kon zeggen waarom ik niet wilde studeren. Ik kreeg er telkens paniekaanvallen van bij de gedachte dat ik de volgende dag weer naar school moest. Ik vond het eng om helemaal alleen te gaan. Het was op de Universiteit zo groot, koud en het voelde niet vertrouwd aan. Door de huilbuien en paniekaanvallen ben ik gekapt.
Nu werk ik veel in een supermarkt. Het is er verschrikkelijk. Niemand waardeert je en je wordt er als vuil behandelt. Toch zit ik er nog minimaal een maand aan vast, aangezien ik mijn schulden moet betalen. Elke keer ga ik met een rotgevoel naar mijn baan.
Mijn vriendinnen hebben me wel altijd gesteund, maar volgens mij zijn ze mijn geklaag ook beu. Ze missen de oude ik. Een paar maanden geleden was ik nog heel anders. Voor al de ellende begon. Voor ik met school begon en ontdekte hoe bang ik was voor nieuwe dingen. Ik was vrolijk, hield van lachen, was zelfverzekerd en zat vol levenslust en optimisme. Ik ben nu heel anders. Het lijkt alsof ik tien jaar ouder ben geworden. Ik twijfel aan alles. Ik twijfel aan mezelf, mijn kunnen, mijn dromen en mijn ambities.
Het is mijn hoofd een enorme chaos. Ik ben onzeker, boos en vooral héél bang. Binnenkort wil ik namelijk weer beginnen met een nieuwe studie. Toch durf ik niet. Stel nou dat ik ga beginnen met mijn studie en weer word overvallen door paniekaanvallen. Ik vind het erg moeilijk om me aan te passen aan nieuwe dingen. Ik begin binnenkort met mijn sessies bij de psycholoog, maar wie zegt dat dat gaat helpen?
Ik heb veel dromen. Maar in deze staat kan ik gewoon niet. Ik twijfel of ik nog verder durf te leven. Alles gaat namelijk altijd finaal de mist in. Nooit loopt iets goed.
Ik schaam me. Ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik verzorg me zelf ook helemaal niet goed en verwaarloos alles.
Alsjeblieft mensen, ik wil zo graag advies en troostende woorden van mensen die me niet kennen een neutrale blik hebben op mijn leven. Help.
Ik ben een meisjes van zeventien en ik ben helemaal niet tevreden met mezelf. Het is een chaos in mijn hoofd. Ik haat mijn baan, ben gestopt met mijn studie omdat ik mijn draai niet kon vinden en omdat ik me erg slecht voelde. Ik kwam elke dag huilend thuis. Ik voelde me zo rot. Vooral omdat ik niet kon zeggen waarom ik niet wilde studeren. Ik kreeg er telkens paniekaanvallen van bij de gedachte dat ik de volgende dag weer naar school moest. Ik vond het eng om helemaal alleen te gaan. Het was op de Universiteit zo groot, koud en het voelde niet vertrouwd aan. Door de huilbuien en paniekaanvallen ben ik gekapt.
Nu werk ik veel in een supermarkt. Het is er verschrikkelijk. Niemand waardeert je en je wordt er als vuil behandelt. Toch zit ik er nog minimaal een maand aan vast, aangezien ik mijn schulden moet betalen. Elke keer ga ik met een rotgevoel naar mijn baan.
Mijn vriendinnen hebben me wel altijd gesteund, maar volgens mij zijn ze mijn geklaag ook beu. Ze missen de oude ik. Een paar maanden geleden was ik nog heel anders. Voor al de ellende begon. Voor ik met school begon en ontdekte hoe bang ik was voor nieuwe dingen. Ik was vrolijk, hield van lachen, was zelfverzekerd en zat vol levenslust en optimisme. Ik ben nu heel anders. Het lijkt alsof ik tien jaar ouder ben geworden. Ik twijfel aan alles. Ik twijfel aan mezelf, mijn kunnen, mijn dromen en mijn ambities.
Het is mijn hoofd een enorme chaos. Ik ben onzeker, boos en vooral héél bang. Binnenkort wil ik namelijk weer beginnen met een nieuwe studie. Toch durf ik niet. Stel nou dat ik ga beginnen met mijn studie en weer word overvallen door paniekaanvallen. Ik vind het erg moeilijk om me aan te passen aan nieuwe dingen. Ik begin binnenkort met mijn sessies bij de psycholoog, maar wie zegt dat dat gaat helpen?
Ik heb veel dromen. Maar in deze staat kan ik gewoon niet. Ik twijfel of ik nog verder durf te leven. Alles gaat namelijk altijd finaal de mist in. Nooit loopt iets goed.
Ik schaam me. Ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik verzorg me zelf ook helemaal niet goed en verwaarloos alles.
Alsjeblieft mensen, ik wil zo graag advies en troostende woorden van mensen die me niet kennen een neutrale blik hebben op mijn leven. Help.
maandag 4 november 2013 om 14:10
Hi To, Wat een nare tijd maak je door. Ik weet niet zo goed wat ik tegen jemoet zeggen. IK ben zelf ook toen ik 17 was gestopt met een studie, ik had hetzelfde soort gevoelens als jou. Ik ben 37 en ik werk sinds mijn 18de voltijd en ik heb op twee deeltijd studies afgerond met een diploma.
Ik heb in die tijd ook psychologische hulp gehad.
Toen kon je met alleen een Havo diploma nog best makkelijk een licht administratief baantje vinden, dat zou je ook kunnen proberen via bijvoorbeeld een uitzendbureau. Ik ben pas op mijn 25ste weer gaan studeren aan kleine hogeschool in een kleine stad, bewuste keuze en later heb ik aan een kleine prive school nog een post-hbo gedaan.
Een dip in je leven is dus niet het einde van alles. Je gaat er uitkomen ook al zie je nu het einde van de tunnel niet. Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je baat hebt bij de psychologische hulp.
Ik heb in die tijd ook psychologische hulp gehad.
Toen kon je met alleen een Havo diploma nog best makkelijk een licht administratief baantje vinden, dat zou je ook kunnen proberen via bijvoorbeeld een uitzendbureau. Ik ben pas op mijn 25ste weer gaan studeren aan kleine hogeschool in een kleine stad, bewuste keuze en later heb ik aan een kleine prive school nog een post-hbo gedaan.
Een dip in je leven is dus niet het einde van alles. Je gaat er uitkomen ook al zie je nu het einde van de tunnel niet. Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je baat hebt bij de psychologische hulp.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 4 november 2013 om 14:13
maandag 4 november 2013 om 14:18
Och meiske toch...
Het is ook wel heel veel allemaal he? Wat je allemaal "moet"?
Die psycholoog lijkt mij een heel goed idee. Die kan je helpen om orde te scheppen in de chaos, om te bekijken wat superbelangrijk is en wat even kan wachten of waar je minder energie in hoeft te steken. En mettertijd ga je dat heus zelf kunnen. Maar je moet "gewoon" ergens een beginnetje kunnen maken en daarmee zelfvertrouwen opdoen. Ik denk (en heb zelf ervaren) dat een psycholoog je daar heel goed bij kan helpen.
Voor nu zou het kunnen helpen om je te focussen op een paar kleine dingen en andere dingen gewoon even helemaal te laten voor wat het is. Je werk bij de supermarkt bijvoorbeeld. Heel naar dat je daar zo ondergewaardeerd wordt. Maar het is tijdelijk, het is eindig, je weet al wanneer je daar stopt. Kun je proberen te accepteren dat die situatie is zoals die is? Dat jij die mensen die je zo onderwaarderen niet kunt veranderen? Kun je beslissen om daar geen energie meer in te steken, alleen maar te denken "dit gaat voorbij en jullie zijn mijn gedachten niet waard"?
Kleine dingen die je wel kunt doen: spreek met jezelf af dat je iedere dag doucht en schone kleren aantrekt. Gebruik je wel eens make-up? Voel je je daar comfortabel bij? Spreek dan met jezelf af dat je je iedere dag opmaakt en je haar doet. Niks geks, een beetje mascara en een borstel door je haar, zoiets. Dat is een haalbaar doel waar je je ook beter door gaat voelen. En niet denken "Juh, ik ga over twee uur toch weer m'n bed in dus ik doe niks aan m'n uiterlijk want dat schiet toch niet op" maar ook dan gewoon dóen.
Lief zijn voor jezelf, dat doe je ook door jezelf te verzorgen. En door het iedere dag te doen, creëer je regelmaat en die regelmaat geeft je uiteindelijk weer houvast.
Drie dingen dus:
- afspraak bij de psycholoog door laten gaan;
- besluiten om gedoe op je werk naast je neer te leggen want dat is toch binnenkort afgelopen;
- verzorg jezelf.
De rest? Komt te zijner tijd wel. Daar hoef je je nu niet druk om te maken. Want weet je wat? Je nu druk maken om al die andere dingen verandert er nu toch niets aan. Is ook niemand van onder de indruk. Maar JIJ hebt er last van.
Oh ja: als je niet goed weet wat je tegen de psycholoog zou willen zeggen of daar zou willen bespreken, dan kun je nu vast dingen opschrijven waar je mee zit. In een dagboek, op je pc of gewoon hier in dit topic. En als je dan naar de psych gaat kun je dingen uitprinten en meenemen, daar kijkt zo'n psych helemaal niet raar van op.
Kom op meissie, het leven is niet altijd makkelijk maar neem maar van deze ouwe doos aan dat het uiteindelijk echt wel mooi en de moeite waard is
Het is ook wel heel veel allemaal he? Wat je allemaal "moet"?
Die psycholoog lijkt mij een heel goed idee. Die kan je helpen om orde te scheppen in de chaos, om te bekijken wat superbelangrijk is en wat even kan wachten of waar je minder energie in hoeft te steken. En mettertijd ga je dat heus zelf kunnen. Maar je moet "gewoon" ergens een beginnetje kunnen maken en daarmee zelfvertrouwen opdoen. Ik denk (en heb zelf ervaren) dat een psycholoog je daar heel goed bij kan helpen.
Voor nu zou het kunnen helpen om je te focussen op een paar kleine dingen en andere dingen gewoon even helemaal te laten voor wat het is. Je werk bij de supermarkt bijvoorbeeld. Heel naar dat je daar zo ondergewaardeerd wordt. Maar het is tijdelijk, het is eindig, je weet al wanneer je daar stopt. Kun je proberen te accepteren dat die situatie is zoals die is? Dat jij die mensen die je zo onderwaarderen niet kunt veranderen? Kun je beslissen om daar geen energie meer in te steken, alleen maar te denken "dit gaat voorbij en jullie zijn mijn gedachten niet waard"?
Kleine dingen die je wel kunt doen: spreek met jezelf af dat je iedere dag doucht en schone kleren aantrekt. Gebruik je wel eens make-up? Voel je je daar comfortabel bij? Spreek dan met jezelf af dat je je iedere dag opmaakt en je haar doet. Niks geks, een beetje mascara en een borstel door je haar, zoiets. Dat is een haalbaar doel waar je je ook beter door gaat voelen. En niet denken "Juh, ik ga over twee uur toch weer m'n bed in dus ik doe niks aan m'n uiterlijk want dat schiet toch niet op" maar ook dan gewoon dóen.
Lief zijn voor jezelf, dat doe je ook door jezelf te verzorgen. En door het iedere dag te doen, creëer je regelmaat en die regelmaat geeft je uiteindelijk weer houvast.
Drie dingen dus:
- afspraak bij de psycholoog door laten gaan;
- besluiten om gedoe op je werk naast je neer te leggen want dat is toch binnenkort afgelopen;
- verzorg jezelf.
De rest? Komt te zijner tijd wel. Daar hoef je je nu niet druk om te maken. Want weet je wat? Je nu druk maken om al die andere dingen verandert er nu toch niets aan. Is ook niemand van onder de indruk. Maar JIJ hebt er last van.
Oh ja: als je niet goed weet wat je tegen de psycholoog zou willen zeggen of daar zou willen bespreken, dan kun je nu vast dingen opschrijven waar je mee zit. In een dagboek, op je pc of gewoon hier in dit topic. En als je dan naar de psych gaat kun je dingen uitprinten en meenemen, daar kijkt zo'n psych helemaal niet raar van op.
Kom op meissie, het leven is niet altijd makkelijk maar neem maar van deze ouwe doos aan dat het uiteindelijk echt wel mooi en de moeite waard is
maandag 4 november 2013 om 14:32
Kun je niet een nieuwe start maken qua studie? En dan niet op een universiteit, maar wat schoolser (hbo of misschien zelfs wel mbo)? Bedenk wat je echt graag zou willen wat werk betreft. Ik heb vwo gedaan, maar denk achteraf dat ik veel beter af was geweest als ik iets anders had gedaan. Er zit nog heel veel tussen een universitaire opleiding en werken in een supermarkt.
En uiteraard, als je je ongelukkig voelt door nog andere dingen dan werk/studie: praat er eens over met je huisarts. Sterkte en succes!
En uiteraard, als je je ongelukkig voelt door nog andere dingen dan werk/studie: praat er eens over met je huisarts. Sterkte en succes!
maandag 4 november 2013 om 20:02
quote:maaknietuit schreef op 04 november 2013 @ 14:03:
Het is mijn hoofd een enorme chaos. Ik ben onzeker, boos en vooral héél bang.. Ik begin binnenkort met mijn sessies bij de psycholoog, maar wie zegt dat dat gaat helpen?Niet schamen hoor. Hou vertrouwen dat het goed komt, want dat komt het.
Die supermarktbaan is maar tijdelijk dus daar sla je je wel doorheen, maar zou je misschien niet beter even kunnen wachten met het beginnen van de studie totdat je een beginnetje hebt gemaakt met je psycholoog? Angstaanvallen zijn meestal goed te behandelen.
Het is mijn hoofd een enorme chaos. Ik ben onzeker, boos en vooral héél bang.. Ik begin binnenkort met mijn sessies bij de psycholoog, maar wie zegt dat dat gaat helpen?Niet schamen hoor. Hou vertrouwen dat het goed komt, want dat komt het.
Die supermarktbaan is maar tijdelijk dus daar sla je je wel doorheen, maar zou je misschien niet beter even kunnen wachten met het beginnen van de studie totdat je een beginnetje hebt gemaakt met je psycholoog? Angstaanvallen zijn meestal goed te behandelen.
