Psyche
alle pijlers
Ik ben op....
zaterdag 5 november 2016 om 22:08
Ik blijf het lastig vinden om het toe te geven, maar ik ben op!! Hen geen zin en puf meer om te werken, voel me voortdurend opgejaagd, kan overal om huilen. Het is zaterdagavond maar ik moet steeds denken aan maandag, weer aan het werk, weer gezeur...., pffff. Er schiet regelmatig door mijn hoofd dat ik misschien eens naar de dokter moet, maar ik schaam me voor de gevoelens engedachtes die ik heb... Ik zou niet weten hoe ik bovenstaande hardop moet zeggen.....
zondag 6 november 2016 om 08:32
In mijn specifieke geval denk ik dat ik op tijd aan de bel heb getrokken en dat ik hier uit kan komen zonder me ziek te melden. En mijn werkgever is begripvol en houdt rekening met mijn situatie nu.
De druk op mijn werk wordt minder en ik ben bezig met mijn leefgewoonten aan te pakken en te schrappen qua sociale verplichtingen.
Maar ik weet niet hoe ver to er doorheen zit. En wat haar kan helpen.
De druk op mijn werk wordt minder en ik ben bezig met mijn leefgewoonten aan te pakken en te schrappen qua sociale verplichtingen.
Maar ik weet niet hoe ver to er doorheen zit. En wat haar kan helpen.
zondag 6 november 2016 om 08:58
Dat is ook het lastige, aan de ene kant zou ik graag eens even thuis zijn om de boel weer op orde te krijgen, aan de andere kant weet ik dat ik dan leerlingen dupeer. Ik heb leuke klassen en lieve leerlingen, daar ligt het niet aan.
Ik ga vandaag, samen met mijn man, een mail opstellen richting mijn leidinggevende en daar de bevindingen in weergeven met een voorstel hoe het anders kan. Ik werk drie dagen en dat moeten ook echt drie dagen zijn, nu ben ik vaak 5 dagen met mijn werk bezig, dat kan gewoon niet en breekt me op!
Ik ga vandaag, samen met mijn man, een mail opstellen richting mijn leidinggevende en daar de bevindingen in weergeven met een voorstel hoe het anders kan. Ik werk drie dagen en dat moeten ook echt drie dagen zijn, nu ben ik vaak 5 dagen met mijn werk bezig, dat kan gewoon niet en breekt me op!
zondag 6 november 2016 om 09:14
Heel goede stap van je om te beginnen bij je werkgever (en fijn dat je man je daar bij helpt). Je mag ook eisen dat je werkgever er serieus mee omgaat want als hij dat niet doet is het een kwestie van tijd dat jij langdurig uitvalt. Het ergste is dat je op een burn out afrent en dat is een langdurig geintje waar je nooit meer helemaal hetzelfde uitkomt. Kies ook dus duidelijk voor je zelf en geef je zelf ook toestemming om voor jezelf op te komen. Dus, al doet je werkgever er niets aan, je werkt vanaf nu 3 dagen en hij zoekt maar uit hoe die rotzooi die opgeruimd wordt die je altijd in die 2 dagen zelf doet. Zijn verantwoordelijkheid en dus zijn probleem (en je wordt trouwens alleen betaald voor 3 dagen en een baan is soms ook gewoon alleen een zakelijke overeenkomst.
zondag 6 november 2016 om 09:25
Heel herkenbaar TO. Dit punt heb ik ook vaak gehad in mijn werkende leven (onderwijs). Momenteel ben ik bezig me te oriënteren op ander werk. Wel lastig hoor, ergens geeft me dit rust dat dit werk niet voor altijd is. En in andere sectoren heb je ook werkdruk etc dat geloof ik meteen. Maar voor mij is het onderwijs wel klaar. Werk ook3 dagen maar ben de hele week met school bezig. Komt ook doordat mijn duo-collega mij continu appt/belt/mailt. Daar heb ik nu iets van gezegd en dit helpt. Ik baken de uren voor mezelf af en heb aan directie aangegeven dat ik niet al het werk binnen mijn uren red dus dat we moeten kijken samen wat prioriteit heeft. Dit wordt goed opgepakt en dat geeft wat verlichting.
Overigens ervaren al mijn collega's deze druk.
Overigens ervaren al mijn collega's deze druk.
zondag 6 november 2016 om 09:44
quote:jacky74 schreef op 06 november 2016 @ 08:58:
Dat is ook het lastige, aan de ene kant zou ik graag eens even thuis zijn om de boel weer op orde te krijgen, aan de andere kant weet ik dat ik dan leerlingen dupeer. Die krijgen vanzelf wel 'n vervanger. Iedereen is op de werkvloer vervangbaar, ook jij.
Dat is ook het lastige, aan de ene kant zou ik graag eens even thuis zijn om de boel weer op orde te krijgen, aan de andere kant weet ik dat ik dan leerlingen dupeer. Die krijgen vanzelf wel 'n vervanger. Iedereen is op de werkvloer vervangbaar, ook jij.
zondag 6 november 2016 om 10:00
zondag 6 november 2016 om 10:11
quote:redbulletje schreef op 06 november 2016 @ 09:44:
[...]
Die krijgen vanzelf wel 'n vervanger. Iedereen is op de werkvloer vervangbaar, ook jij.Altijd een goede realiteitscheck. Zelfs als Obama morgen dood neervalt staat er al een vice president klaar om hem te vervangen. Laat je nooit het gevoel aanpraten dat je onmisbaar bent.
[...]
Die krijgen vanzelf wel 'n vervanger. Iedereen is op de werkvloer vervangbaar, ook jij.Altijd een goede realiteitscheck. Zelfs als Obama morgen dood neervalt staat er al een vice president klaar om hem te vervangen. Laat je nooit het gevoel aanpraten dat je onmisbaar bent.
zondag 6 november 2016 om 10:24
De lat wordt steeds hoger gelegd. De enige manier om er weerstand aan te bieden, is om het aan te geven, erover te praten, als de druk te groot wordt. Want niet iedereen is van roestvrijstaal gemaakt. En je baas heeft geen medelijden want zijn/haar taak is het om ervoor te zorgen dat er genoeg personeel is.
Mensen praten ook niet over hoe om te gaan met toegenomen druk, ze klagen wel maar daar blijft het bij. Zou eigenlijk gewoon iets moeten zijn waar je over kunt praten met elkaar maar de taken moeten verdeeld worden en dan word je eigenlijk net een soort vijanden, die elkaar vervelende klusjes proberen toe te spelen. Op sommige werkplekken dan.
Ik denk dat het altijd zo is, dat je zelf moet beginnen met aangeven dat het niet meer gaat. En dat is een grote drempel, jammer dat je dat niet eerder kunt zeggen. Bv van die huilbuien, da's wel erg hoor, ik heb een vriendin die een burnout had en die had ze ook. Dus zou wel actie ondernemen nu. Sterkte.
Mensen praten ook niet over hoe om te gaan met toegenomen druk, ze klagen wel maar daar blijft het bij. Zou eigenlijk gewoon iets moeten zijn waar je over kunt praten met elkaar maar de taken moeten verdeeld worden en dan word je eigenlijk net een soort vijanden, die elkaar vervelende klusjes proberen toe te spelen. Op sommige werkplekken dan.
Ik denk dat het altijd zo is, dat je zelf moet beginnen met aangeven dat het niet meer gaat. En dat is een grote drempel, jammer dat je dat niet eerder kunt zeggen. Bv van die huilbuien, da's wel erg hoor, ik heb een vriendin die een burnout had en die had ze ook. Dus zou wel actie ondernemen nu. Sterkte.
maandag 7 november 2016 om 22:11
Precies het is je grenzen respecteren en je helpen om het weer werkbaar te krijgen of je kopje onder laten gaan. Kijk zelf ook alvast om daar stappen in te zetten door thuis rust te pakken waar mogelijk en goed jezelf in acht te nemen.
Jammer van je eigen leidinggevende. Maar fijn dat je van degene daarboven wel berip kreeg.
Jammer van je eigen leidinggevende. Maar fijn dat je van degene daarboven wel berip kreeg.
