Ik ben ten einde raad

quote:milogi schreef op 10 juli 2011 @ 17:21:

Voor deze reacties was ik al bang.



Je hebt niet alles gelezen??



Ik ben op advies van iemand anders op dit forum gaan kijken



Niet voor niks denk ik....



en heb mijn verhaal geplaatst om misschien die 'gouden tip'te kunnen ontvangen.

In plaats daarvan krijg ik te horen dat ik mezelf er maar toe moet zetten, dat ik dreigementen maak en dat ik me in feite dus gewoon aanstel.



Dat heeft dus helemaal niemand beweerd! Hoe kom je daar nou bij? Er word alleen maar vermeld dat zelfmoorddreigingen niet zijn toegestaan op dit forum. Niemand zegt dat je niet mag schrijven hoe rot je je nu voelt.



Ik ben alles behalve dom, heb alles al geprobeerd, ben de hele dag in de weer om mezelf bezig te houden maar zonder werk houdt dat ook een keertje op.



Ik heb ook geen werk, zit in de WAO, en ja da's niet makkelijk, maar ik moet het er toch mee doen.

Ik ben klaar op dit forum.



Op deze manier duw je dus mensen van je af die het goed bedoelen. Begrijp je dat? Is dat ook de reden dat je vrienden niet meer zo aanwezig zijn? Misschien vinden zij het ook moeilijk om op dit moment met jou om te gaan, als je zo afwerend bent?





Doe er mee wat je wilt, maar ik heb hier geen zin in. Mensen begrijpen mijn ziekte vaak niet en dat is logisch, maar oordelen kunnen ze altijd wel. Heel knap. Niemand die dit niet heeft kan begrijpen hoe het is om niet natuurlijk gelukkig te worden en jezelf altijd geestelijk te moeten dwingen dat iets leuk is.



Geloof me, je bent niet de enige, er zijn meer mensen op dit forum die er op dit moment psychisch (en soms ook lichamelijk) helemaal doorheen zitten. Daar heb jij helaas niet het alleenrecht op.





Bedankt voor de reacties, denk ik. Bij deze sluit ik het af.



Zo ga je dus niet met andere mensen om, wij verdienen wel wat meer respect. Ik hoop dat je dat inziet.

(hier nog boos op reageren heeft dus geen nut)



Hoezo boos? Je vult het zelf al weer in. Waarom alles negatief?

.

quote:lila01 schreef op 10 juli 2011 @ 18:03:

Een gouden tip is er niet, misschien is het een kleine troost om te weten dat je niet alleen staat. Er zijn meer mensen die het moeilijk hebben op dit moment, zoals je ook kan lezen in de reacties hier. Lucht je hart vooral hier als je dat fijn vindt.



Als al die jaren therapie niks hebben uitgehaald, dan heb je misschien nog niet de juiste hulp gevonden en echt dat is er, ook voor jou. Het is gewoon soms een hele lange weg, maar de moeite waard, al lijkt dat nu niet zo.



Je schrijft dat medicijnen niet hebben geholpen, heb je ook geen baat bij anti-depressiva?



Dat is idd ook weer zo wat. De ene hulpverlener is de andere niet. Ik heb slechte gehad, die alles maar een beetje wegwuifden, maar ook 1 hele goede en 1 die haar best deed, maar waar ik zelf niet een klik mee had. Toch heeft zij me ook erg goed geholpen, omdat ik zelf het missen van die klik opzij heb gezet.



Medicijnen is een lastig punt. Wat voor de ene persoon werkt, helpt de volgende gewoon totaal niet. Voor de hulpverleners is het dus ook zoeken, ze kunnen niet prat gaan op een bepaalde formule die voor iedereen werkt. Doen ze dat wel, tja, dan wordt het tijd een andere te zoeken. Dat durfde ik bij mijn eerste hulpverlener zelf niet (de slechtste die ik heb gehad) en dat heeft me een boel moeilijkheden opgeleverd.



Het lastige is om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Het is wel heel verleidelijk om dat te doen als je je zo voelt. "Zie je wel, niemand snapt me." "Natuurlijk ben ik de uitzondering waarbij medicijn X niet bij helpt, zul je altijd zien!" "Ja hoor, waarom zou ik het nog proberen met een hulpverlener, ze helpen toch niet." etc etc. Deze gedachtes zijn echt zeer destructief.



TO: geen idee of je dit al geprobeerd hebt, en als je er niet achter staat moet je het vooral niet gaan doen, maar misschien is Cognitieve Gedrag Therapie iets voor je? Daar leer je dit soort cirkeltjes als ik hierboven beschrijf die in je gedachtes zijn geslopen (waarschijnlijk van jongs af aan gezien je verhaal) herkennen en ook doorbreken. Dat doorbreken lukt mij nog steeds niet zo goed, maar ik merk dat het herkennen al aanzienlijk helpt. Het werkt ook aardig voor emoties (bij mij dan)



Het is absoluut niet de formule tot gelukkig zijn. Geluk is relatief en de formule daarvoor kun je zelf maken.

tja zolang jij jezelf als passief slachtoffer opstelt zal er niks veranderen. zo ben je ook niet in staat een relatie in stand te houden

en ga werken

TO, jammer dat je zo snel afhaakt. Ik snap je wel, ik heb ooit eens een beetje een soortgelijk topic geopend (en er genoeg gelezen) en je houdt ALTIJD mensen die reacties geven waar jij niet op zit te wachten, waar je niks mee kan, of mensen die je gewoon niet begrijpen en te snel hun conclusies trekken.



Maar daarnaast zijn er ook zoveel goede adviezen, ervaringsdeskundigen, en is het gewoon al heel fijn om op te schrijven hoe je je voelt.



Ik advisieer je om terug te komen, en je te richten op de reacties waar je iets mee kan!

Je hoeft je echt niet 'weggejaagd' of niet serieus genomen te voelen!



Ik wens je heel veel sterkte.

Er is wel een uitweg hoor, maar het is niet precies wat je wil. Pas als je moegestreden bent en alleen nog maar in ontvangst wil nemen wat je van het leven toegeworpen krijgt, zal het beter gaan. Maar je bent zo verkrampt gefocust op je vroegere angsten, en op de manier waarop je je leven zin had willen geven.



Veel mensen denken dat ze dood willen. Maar wat ze in feite willen is ophouden ongelukkig te zijn, uit de stress, uit de onzekerheid, uit de moedeloosheid. Op het moment dat ze de dodelijke dosis nemen, ervaren ze opeens dat het menens is. Je sterft. Je lichaam gaat zich verzetten en je zal een hevige angst krijgen, pijn krijgen, en dan zal je de beslissing terug willen draaien omdat je dat niet echt wou. Je wou niet het koude niets, maar prettig dromen, lekker slapen.



De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Als je gewoon blijft leven en gewoon per dag leeft - de ene dag zal prettiger zijn dan de andere - en alles accepteert en telkens de zonzijde zoekt, dan zal je zien dat je over 20 jaar nog steeds leeft. Hoe het dan zal zijn, ach, we moeten allemaal maar genoegen nemen met wat we krijgen. Soms is het best de moeite waard.



Sterkte!

quote:Bahco schreef op 10 juli 2011 @ 19:52:

Er is wel een uitweg hoor, maar het is niet precies wat je wil. Pas als je moegestreden bent en alleen nog maar in ontvangst wil nemen wat je van het leven toegeworpen krijgt, zal het beter gaan. Maar je bent zo verkrampt gefocust op je vroegere angsten, en op de manier waarop je je leven zin had willen geven.



Veel mensen denken dat ze dood willen. Maar wat ze in feite willen is ophouden ongelukkig te zijn, uit de stress, uit de onzekerheid, uit de moedeloosheid. Op het moment dat ze de dodelijke dosis nemen, ervaren ze opeens dat het menens is. Je sterft. Je lichaam gaat zich verzetten en je zal een hevige angst krijgen, pijn krijgen, en dan zal je de beslissing terug willen draaien omdat je dat niet echt wou. Je wou niet het koude niets, maar prettig dromen, lekker slapen.



De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Als je gewoon blijft leven en gewoon per dag leeft - de ene dag zal prettiger zijn dan de andere - en alles accepteert en telkens de zonzijde zoekt, dan zal je zien dat je over 20 jaar nog steeds leeft. Hoe het dan zal zijn, ach, we moeten allemaal maar genoegen nemen met wat we krijgen. Soms is het best de moeite waard.



Sterkte!Wat vind ik dit een mooie posting, die moet wel uit het hart komen!

quote:Bahco schreef op 10 juli 2011 @ 19:52:

Er is wel een uitweg hoor, maar het is niet precies wat je wil. Pas als je moegestreden bent en alleen nog maar in ontvangst wil nemen wat je van het leven toegeworpen krijgt, zal het beter gaan. Maar je bent zo verkrampt gefocust op je vroegere angsten, en op de manier waarop je je leven zin had willen geven.



Veel mensen denken dat ze dood willen. Maar wat ze in feite willen is ophouden ongelukkig te zijn, uit de stress, uit de onzekerheid, uit de moedeloosheid. Op het moment dat ze de dodelijke dosis nemen, ervaren ze opeens dat het menens is. Je sterft. Je lichaam gaat zich verzetten en je zal een hevige angst krijgen, pijn krijgen, en dan zal je de beslissing terug willen draaien omdat je dat niet echt wou. Je wou niet het koude niets, maar prettig dromen, lekker slapen.



De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Als je gewoon blijft leven en gewoon per dag leeft - de ene dag zal prettiger zijn dan de andere - en alles accepteert en telkens de zonzijde zoekt, dan zal je zien dat je over 20 jaar nog steeds leeft. Hoe het dan zal zijn, ach, we moeten allemaal maar genoegen nemen met wat we krijgen. Soms is het best de moeite waard.



Sterkte!Helemaal eens met Jaschenka over deze posting. Krijg er helemaal kippenvel van en word er zelf door geïnspireerd/zie het als een mooie schop onder mijn kont.

quote:milogi schreef op 10 juli 2011 @ 17:21:

Voor deze reacties was ik al bang.

Ik ben op advies van iemand anders op dit forum gaan kijken en heb mijn verhaal geplaatst om misschien die 'gouden tip'te kunnen ontvangen.

In plaats daarvan krijg ik te horen dat ik mezelf er maar toe moet zetten, dat ik dreigementen maak en dat ik me in feite dus gewoon aanstel.



Ik ben alles behalve dom, heb alles al geprobeerd, ben de hele dag in de weer om mezelf bezig te houden maar zonder werk houdt dat ook een keertje op.



Ik ben klaar op dit forum. Doe er mee wat je wilt, maar ik heb hier geen zin in. Mensen begrijpen mijn ziekte vaak niet en dat is logisch, maar oordelen kunnen ze altijd wel. Heel knap. Niemand die dit niet heeft kan begrijpen hoe het is om niet natuurlijk gelukkig te worden en jezelf altijd geestelijk te moeten dwingen dat iets leuk is.



Bedankt voor de reacties, denk ik. Bij deze sluit ik het af.

(hier nog boos op reageren heeft dus geen nut)



Een gouden tip om omdanks je ziekte gelukkig te worden? Dacht je echt dat je die van een vreemde op een forum zou krijgen? Aan wat voor soort tip denk je dan? Een bepaald kruidenmiddel, een meditatietechniek, een hulpverlener die je wel kan helpen?



Ik vraag me af of je wel geholpen wílt worden. Je bent vast heel ongelukkig, dat is wel duidelijk. Mijn reactie was helemaal niet veroordelend, maar blijkbaar heb je die wel zo geïnterpreteerd. Ik toonde meeleven en vroeg wat je precies verwachtte. Ik heb je gewezen op de regels van dit forum, namelijk dat je geen zelfmoorddreigementen mag plaatsen, en je geadviseerd daar hulp voor te zoeken.



Zou je liever hebben gezien dat mensen hier je "van het randje van het flatgebouw" waren gaan af praten? Zou je dat echt aan een stel vreemden willen overlaten die geen professionals zijn?



Als ik de reacties nog eens teruglees, zie ik veel medeleven. Mensen sturen je knuffels en wensen je sterkte. Maar daar reageer je niet op, je leest alleen wat je blijkbaar verwachtte en dat is veroordeling en onbegrip. Niemand schrijft of insinueert dat je je aanstelt en toch lees je dat in de reacties. Misschien heb je die ervaring, dat mensen zeiden dat je je rotzooi maar zelf moest opruimen en dat je je aanstelde? Hier wordt iets anders gezegd: je moet zelf de nodige stappen nemen om weer gelukkig te worden, zoek daar hulp bij.



Bij deze dan de gouden tip, die al genoemd is maar blijkbaar heb je eroverheen gelezen: ga sporten. Ga elke dag minstens anderhalf uur bewegen en je lichaam zal endorfinen aanmaken (dit gebeurt na ongeveer een uur). Door endorfinen (wellicht de stof die jouw hersenen onvoldoende aanmaken?) ga je je beter voelen: endorfinen heten ook wel het gelukshormoon.



Ben je bekend met het begrip "self-fulfilling prophecy"? Ik heb het idee dat dat jou een beetje dwarszit. Je opent een topic, verwacht dat mensen denken dat je je aanstelt en voilà: je krijgt gelijk. Geen van de mensen die hier heeft gepost heeft dat geschreven en een ander dan jijzelf haalt die toon niet uit de postings. Maar jij wel. Waarom? Omdat je dat verwachtte. Dat is een self-fulfilling prophecy. Als je je instelt op een bepaalde uitkomst, krijg je die ook vaak.



Gelukkig werkt een self-fulfilling prophecy ook andersom: als je leert anders te denken en jezelf instelt op een positieve uitkomst, dan krijg je vaak óók. Zo'n andere manier van denken kun je leren.



Misschien vind je het moeilijk om te geloven, maar je hebt er dus zelf invloed op hoeveel je aan dit topic hebt. Er staan een aantal mensen klaar - volslagen vreemden, jawel - om jou te steunen en te helpen uit je depressie te klimmen. Het is aan jou om van die hulpbron gebruik te maken of niet.



Je kan kiezen: de negatieve self-fulfilling prophecy - "ik opende een topic op een forum, maar nee hoor, precies wat ik dacht, daar vonden ze ook al dat ik me aanstelde" - of de positieve - "ik hoopte daar steun te vinden en die kreeg ik ook, een hele groep mensen nam de tijd om op me te reageren en stak tijd en energie in mij".



Je kan wegblijven, dat staat je vrij. Dan kies je voor dezelfde negatieve gedachtegang die je je leven lang ervan weerhoudt om je eigen geluk na te streven. Of je kan terugkomen en aanvaarden dat er mensen zijn die het beste met je voorhebben, die soms misschien heel lompe en harde dingen zeggen maar die hopen jou daarmee te helpen. Jij ben welkom om hier te schrijven en er zijn mensen die je willen steunen. Aan jou de keuze.

Ben je werkelijk "ten einde raad" wanneer je in 50 minuten je topic al weer sluit?

Mensen die wel serieus reageren doen dat verspreid over de dag, ook mensen met grote kennis van de materie en mensen die ervoor gestudeerd hebben. Jij wilt geholpen worden, maar snel en wel nu.

Lijkt me flauw en eerlijk gezegd niet genoeg ten einde raad, dan pak je alles aan.



In mijn lichaam werd dat stofje ook niet gemaakt. Gelukkig is het synthetisch nagemaakt dus ik vraag me af of je werkelijk hebt doorgezet betreft dit onderwerp.

Mij hielp naast maanden wachten op inwerking van de medicatie (het is nagebootst maar het zoeken was alleen welke dosis) wandelen, wandelen en wandelen. Uren.

Ik was zo depressief dat ik meende alleen recht te hebben onder de stoep te mogen lopen en ademen, bij de ratten, tussen de riolen.

En ondanks dat ik ook vele, vele tegenslagen heb gekend, vond ik mezelf niet zielig en zwak en ow wat een pech, heb ik weer. Alle nare gebeurtenissen zijn me overkomen door zeer veel pech en dit zag ik als puur lichamelijk. Ik scheidde dat. Een foutje in mijn lijf.



Je hangt je identiteit een beetje aan je exvriend (ik ben alleen met hem gelukkig en ik smeekte hem me terug te nemen). Dat snap ik heel goed, en je zult je soms verdraaid alleen voelen. Maar anderen helpen je niet erboven op, dat moet jezelf doen.



Laat je opnemen wanneer je dit soort gedachten hebt of zoek andere hulp want het komt echt niet met een pakketje van TNT-post. Been there myself.



Dus hang niet zwelgend achter de pc, maar meld je gewoon weer op dit topic, je bent niet alleen. Ik zie ook veel lieve reacties, en ieder stapje telt.

P.s. mooie post ook, Dubiootje.

Dank je, van hetzelfde!

Milogi, betekent het dat je een keuze hebt gemaakt, aangezien je hier niet meer hebt geschreven? Of zit je misschien toch te twijfelen?

Je hebt liefdesverdriet maar bedenkt dat ook al zit alles je erg tegen alles komt ook weer goed. Misschien krijg je hem er niet mee terug. Maar ik zou proberen zoveel mogelijk afleiding te zoeken. misschien dat je, je vrienden minder hebt gezien sinds je een relatie had,maar je kan proberen weer wat contact te zoeken, ga lekker uit, en geniet als single. En op een dag als je het niet verwacht dan kom je de ware tegen, want je moet maar zo denken er zijn meer mannen dan kerken.

En ook al denk je nu dat je nooit meer iemand zal vinden die zo bijzonder is als hem, geloof me je komt er echt over heen.

Soms is het zo dat het gevoel over gaat bij een persoon en dan is het voor de ander, die nog wel verliefd is erg vervelend.

Maar je kunt hier niks aan veranderen.



De beste tip is denk ik wel, zorg dat je hem een hele tijd niet meer ziet! Dat helpt echt, verscheur de foto's zou er wel een paar bewaren, maar leg ze neit in het zicht.

Of ga een tijd op vakantie en probeer zoveel mogelijk afleiding te zoeken, en je zult zien als je hem een paar maanden niet hebt gezien, dat het een stuk beter met je zal gaan.



En zelfmoord lost niets op, want daar krijg je hem helemaal niet mee terug, en je zorgt ook dat hij zich zijn hele leven schuldig moet voelen.

Want het leven is je gegeven, en wees dankbaar, en bedenk dat iedereen in het leven dit mee maakt. En je wordt er nu alleen maar sterker van:)



Ik wens je heel veel sterkte.

ik weet wel wat je bedoeld je bent overal gewweest

je heb alles gedaan en overal loop je tegen een muur aan

ik heb helaas geen oplossing voor je

maar achter de wolken schijnt de zon