Psyche
alle pijlers
Ik blijf twijfelen
maandag 4 februari 2013 om 15:31
Ik wil mijn verhaal even kwijt.
Een aantal maanden geleden heb ik al eens een bericht geschreven over onze kinderwens en het wel of niet wachten. De reactie waren duidelijk: er gewoon voor gaan omdat je niet weet of het snel lukt. Er misschien wel nooit dat perfecte moment komt en begin 30 je tijd om te wachten niet eindeloos is. Bovendien hebben we een leuk huis, een fijne relatie en geen grote redenen om het niet te proberen.
Door erg veel werk/verbouw stress hebben vriend en ik alleen de knoop nog steeds niet door gehakt en ondertussen is zijn contract helaas niet verlengd wegens economische redenen. Dit levert natuurlijk ook weer de nodige stress op. We zijn positief en verwachten dat het wel goed komt met werk. Misschien niet meteen zijn droombaan, maar wel iets wat geld binnen brengt.
Om ons heen worden aardig wat kinderen geboren en ons word ook de vraag gesteld wanneer wij een kleine krijgen. Ik vind dat echt een irritante vraag, want wat moet je daar nou weer op antwoorden. Mijn vriend is vorig jaar een avond studie begonnen en daar door krijgen we dan weer de opmerking dat we kinderen vast gaan uitstellen. Dat zijn we ook niet van plan, want deze studie duurt behoorlijk lang. Ik realiseer me ook wel dat het behoorlijk wat planning zal kosten om alles dan in goede banen te leiden. Maar waar een wil is, is een weg en met goed overleg kom je er wel.
We hebben het er nu dus over gehad om te stoppen met de pil en dan voorlopig condooms te gebruiken. Als alles dan over een paar maanden stabieler is kunnen we die ook de deur uit doen. Het is niet in een keer de knoop door hakken, maar hij is dan wel al half los. Voor ons beide geeft dit wel een fijn gevoel.
Ik ben natuurlijk heel blij dat hij dat ook een goed idee vind, maar nu kom het echt heel dicht bij. Volgende week is mijn stopweek en ik was dus alweer terug aan het krabbelen. Want moet ik hem niet nog wat bedenk tijd gunnen (ik weet dat het een stomme gedachte is, want ik ben aan het twijfelen niet hij). Ik maak me al weer druk hoe het moet met opvang, geld en werk. Ik weet ook dat overal een oplossing voor is te vinden. Voor de baby er is duurt in toch nog el even ook als het meteen raak zou zijn. Ik hoef niet alles nieuw (en met zo veel baby's om ons heen word er vast wel wat door geschoven) en als het blijkt dat het finacieel niet haalbaar is dat ik 2 dagen minder kan werken, dan is 1 dag ook geen mega ramp. Er zijn zat ouders die beide 4 dagen werken, dus dat kunnen wij ook. Maar toch vraag ik me af of dit wel het juiste moment is en maak ik mezelf een beetje gek.
Ik moet en natuulijk gewoon rustig met mijn vriend hier over praten en dan komen we er echt wel uit. En ik moet vooral niet gaan invullen wat ik denk dat hij denkt. Hij kent me nu al jaren en weet dat ik een stress kip kan zijn. Het blijft natuurlijk een grote stap en mijn onzekerheid of het allemaal wel helemaal goed komt zal vast niet helemaal verdwijnen, maar het is wel fijn om het nu zo op te schrijven.
Een aantal maanden geleden heb ik al eens een bericht geschreven over onze kinderwens en het wel of niet wachten. De reactie waren duidelijk: er gewoon voor gaan omdat je niet weet of het snel lukt. Er misschien wel nooit dat perfecte moment komt en begin 30 je tijd om te wachten niet eindeloos is. Bovendien hebben we een leuk huis, een fijne relatie en geen grote redenen om het niet te proberen.
Door erg veel werk/verbouw stress hebben vriend en ik alleen de knoop nog steeds niet door gehakt en ondertussen is zijn contract helaas niet verlengd wegens economische redenen. Dit levert natuurlijk ook weer de nodige stress op. We zijn positief en verwachten dat het wel goed komt met werk. Misschien niet meteen zijn droombaan, maar wel iets wat geld binnen brengt.
Om ons heen worden aardig wat kinderen geboren en ons word ook de vraag gesteld wanneer wij een kleine krijgen. Ik vind dat echt een irritante vraag, want wat moet je daar nou weer op antwoorden. Mijn vriend is vorig jaar een avond studie begonnen en daar door krijgen we dan weer de opmerking dat we kinderen vast gaan uitstellen. Dat zijn we ook niet van plan, want deze studie duurt behoorlijk lang. Ik realiseer me ook wel dat het behoorlijk wat planning zal kosten om alles dan in goede banen te leiden. Maar waar een wil is, is een weg en met goed overleg kom je er wel.
We hebben het er nu dus over gehad om te stoppen met de pil en dan voorlopig condooms te gebruiken. Als alles dan over een paar maanden stabieler is kunnen we die ook de deur uit doen. Het is niet in een keer de knoop door hakken, maar hij is dan wel al half los. Voor ons beide geeft dit wel een fijn gevoel.
Ik ben natuurlijk heel blij dat hij dat ook een goed idee vind, maar nu kom het echt heel dicht bij. Volgende week is mijn stopweek en ik was dus alweer terug aan het krabbelen. Want moet ik hem niet nog wat bedenk tijd gunnen (ik weet dat het een stomme gedachte is, want ik ben aan het twijfelen niet hij). Ik maak me al weer druk hoe het moet met opvang, geld en werk. Ik weet ook dat overal een oplossing voor is te vinden. Voor de baby er is duurt in toch nog el even ook als het meteen raak zou zijn. Ik hoef niet alles nieuw (en met zo veel baby's om ons heen word er vast wel wat door geschoven) en als het blijkt dat het finacieel niet haalbaar is dat ik 2 dagen minder kan werken, dan is 1 dag ook geen mega ramp. Er zijn zat ouders die beide 4 dagen werken, dus dat kunnen wij ook. Maar toch vraag ik me af of dit wel het juiste moment is en maak ik mezelf een beetje gek.
Ik moet en natuulijk gewoon rustig met mijn vriend hier over praten en dan komen we er echt wel uit. En ik moet vooral niet gaan invullen wat ik denk dat hij denkt. Hij kent me nu al jaren en weet dat ik een stress kip kan zijn. Het blijft natuurlijk een grote stap en mijn onzekerheid of het allemaal wel helemaal goed komt zal vast niet helemaal verdwijnen, maar het is wel fijn om het nu zo op te schrijven.
maandag 4 februari 2013 om 15:41
Na je stopweek ga je eerst 3 maanden met condoom vrijen. Na 2 maanden begin je met het slikken van foliumzuur.
En zo kun je er langzaam aan wennen. Wij meiden worden hier zo geindoctrineerd dat je veilig moet vrijen, dat je eerst die hersenspinsels kwijt moet
En ga meeschrijven in een van de zwanger worden topics. Dan zul je zien dat er heel vele meiden zijn met jou twijfels. Succes!
En zo kun je er langzaam aan wennen. Wij meiden worden hier zo geindoctrineerd dat je veilig moet vrijen, dat je eerst die hersenspinsels kwijt moet
En ga meeschrijven in een van de zwanger worden topics. Dan zul je zien dat er heel vele meiden zijn met jou twijfels. Succes!
maandag 4 februari 2013 om 15:42
Toen ik aan kinderen wilde beginnen, twijfelde ik over dezelfde dingen als jij. Op een gegeven moment moest ik echt een knoop doorhakken. Toen zei mijn huisarts: "Zekerheid heb je nooit en er is altijd wel een reden om nog niet aan kinderen te beginnen. Je bent nu op het punt aangekomen dat je gewoon in het diepe moet springen en uiteindelijk komt het allemaal wel goed."
Dat heb ik gedaan... de kinderen zijn nu in de 30. Soms was het moeilijk met opvang als de kinderen ziek waren, soms was ik erg moe, maar ik ben blij dat ik toen toch in het diepe ben gesprongen!
Dat heb ik gedaan... de kinderen zijn nu in de 30. Soms was het moeilijk met opvang als de kinderen ziek waren, soms was ik erg moe, maar ik ben blij dat ik toen toch in het diepe ben gesprongen!
maandag 4 februari 2013 om 16:18
Bedankt voor jullie fijne reacties. Het is inderdaad gewoon die drempel die ik over moet en ik weet wel dat ik niet de enige ben die deze twijfels heeft, maar om me heen lijkt het als of iedereen die keus heel makkelijk maakt.
Het rustig wennen aan het idee is wel fijn. Ook voor mijn vriend. Het stomme is ook dat we beide wel eens twijfelen of we wel een goede moeder of vader worden, maar we nooit aan de ander twijfelen. Ik weet gewoon zeker dat hij een goede vader zal zijn. Geen perfecte want die bestaan volgens mij gewoon niet. Het pefecte kind net zo min. Hij ziet ook een goede moeder in mij.
Het rustig wennen aan het idee is wel fijn. Ook voor mijn vriend. Het stomme is ook dat we beide wel eens twijfelen of we wel een goede moeder of vader worden, maar we nooit aan de ander twijfelen. Ik weet gewoon zeker dat hij een goede vader zal zijn. Geen perfecte want die bestaan volgens mij gewoon niet. Het pefecte kind net zo min. Hij ziet ook een goede moeder in mij.
maandag 4 februari 2013 om 17:02
Haha, grappig.Wij twijfelden ook allebei aan onszelf, maar vonden elkaar de perfecte toekomstige ouder!
Ik had soms ook het idee dat er veel anderen waren die er zo makkelijk aan begonnen. Misschien hadden die anderen waarmee ze hun twijfels bespraken. Of misschien denkt niet iedereen zo uitgebreid na en zien dat soort mensen het krijgen van kinderen meer als vanzelfsprekend. Hoe dan ook vond ik het wel fijn om op het laatst een duwtje in de rug te krijgen... in dit geval van mijn huisarts. Ik hoop dat jij er ook wat aan hebt. Ik wens je veel plezier en geluk de komende tijd!
Ik had soms ook het idee dat er veel anderen waren die er zo makkelijk aan begonnen. Misschien hadden die anderen waarmee ze hun twijfels bespraken. Of misschien denkt niet iedereen zo uitgebreid na en zien dat soort mensen het krijgen van kinderen meer als vanzelfsprekend. Hoe dan ook vond ik het wel fijn om op het laatst een duwtje in de rug te krijgen... in dit geval van mijn huisarts. Ik hoop dat jij er ook wat aan hebt. Ik wens je veel plezier en geluk de komende tijd!
dinsdag 5 februari 2013 om 11:40
Grappig dat jullie dat ook zo hadden. Het is echt niet dat ik mezelf zie als de meest vreselijke moeder, maar gewoon alle kleine twijfels of ik het wel goed zal doen. Terwijl ik natuurlijk ook weet dat elke ouder wel eens fouten maakt.
Gisteren wilde ik het er nog verder over hebben met mijn vriend, maar ik was zo moe en humeurig toen ik thuis kwam dat ik het onderwerp maar even niet ter spraken heb gebracht. Ik word dan veel te emotioneel. Ik heb inderdaad het gevoel dat ik nog een kleine schop nodig heb.
Gisteren wilde ik het er nog verder over hebben met mijn vriend, maar ik was zo moe en humeurig toen ik thuis kwam dat ik het onderwerp maar even niet ter spraken heb gebracht. Ik word dan veel te emotioneel. Ik heb inderdaad het gevoel dat ik nog een kleine schop nodig heb.
