Psyche
alle pijlers
Ik heb een groot probleem
zaterdag 29 juni 2013 om 21:41
quote:saffietje schreef op 02 juni 2013 @ 17:08:
Jeetje bloem wat een verhaal....
.
Allerlei vragen komen in me op..
Als ik het goed begrepen heb woon je nog bij je ouders ivm het ongeluk.
Je kan niet werken of studeren momenteel.
Zit dat er in de toekomst wel weer in?
En hoe ziet jouw dag eruit, kan je nog wel zelfstandig naar buiten of naar vrienden bijv?
Of zit je hele dagen thuis bij je ouders?
Weet even geen tips, maar jee wat een heftig verhaal
Saffietje,
Dankje voor je reactie.. Klopt ik woon door het ongeluk weer bij hun.. Had verder geen keus waar ik anders terecht kon. Studeren of werken zit er in de toekomst hopelijk wel weer in. Ik doe momenteel vrijwilligerswerk, en daarnaast ben ik veel thuis. Ik kan wel zelfstandig naar buiten, bv. naar vrienden. En ik heb wel mensen met wie ik omga maar echte vrienden heb ik voor mijn gevoel niet.. Voel me erg eenzaam omdat ik verder met niemand mijn verhaal kan/durf te delen.. Verder ben ik veel 'vrienden' verloren in een tijd dat het ook qua gezondheid niet goed met mij ging.. Dus hier heb ik ook wel een deuk door opgelopen.
Jeetje bloem wat een verhaal....
.
Allerlei vragen komen in me op..
Als ik het goed begrepen heb woon je nog bij je ouders ivm het ongeluk.
Je kan niet werken of studeren momenteel.
Zit dat er in de toekomst wel weer in?
En hoe ziet jouw dag eruit, kan je nog wel zelfstandig naar buiten of naar vrienden bijv?
Of zit je hele dagen thuis bij je ouders?
Weet even geen tips, maar jee wat een heftig verhaal
Saffietje,
Dankje voor je reactie.. Klopt ik woon door het ongeluk weer bij hun.. Had verder geen keus waar ik anders terecht kon. Studeren of werken zit er in de toekomst hopelijk wel weer in. Ik doe momenteel vrijwilligerswerk, en daarnaast ben ik veel thuis. Ik kan wel zelfstandig naar buiten, bv. naar vrienden. En ik heb wel mensen met wie ik omga maar echte vrienden heb ik voor mijn gevoel niet.. Voel me erg eenzaam omdat ik verder met niemand mijn verhaal kan/durf te delen.. Verder ben ik veel 'vrienden' verloren in een tijd dat het ook qua gezondheid niet goed met mij ging.. Dus hier heb ik ook wel een deuk door opgelopen.
zaterdag 29 juni 2013 om 21:43
quote:augustusbloem schreef op 02 juni 2013 @ 13:40:
Wat heftig...
Maar je schrijft ook over de hoop die je vroeger had, die zit nog ergens in je, anders zou je er nu niet meer zijn. Die vechtlust heb je dus ergens nogsteeds.
En ik denk dat ergens diep in je, die eigenschappen die je vroeger had, er nogsteeds zijn. Je stralen wordt nu overschaduwt door de pijn.
Maar ik geloof dat met de juiste hulp, de stralende vrouw in jou, weer gevonden kan worden.
Praat met iemand, en hou vast aan je vechtlust, hou hoop.
Delen van wat je schrijft zijn ook herkenbaar voor mij, en ik vind nu met goede hulp en therapie, steeds meer eigenschappen van mezelf terug waar van ik dacht dat ze "op" waren.
De weg is lang, en vaak ook erg moeilijk, maar het is het waard.
Heel veel sterkte, en weet dat je er mag zijn.
Augustusbloem..
Dankje voor je antwoord terug.. Ja ik hoop dat de eigenschappen van vroeger er nog zijn! Het is mooi je het benoemd dat het 'stralen' niet overschaduwd word door pijn. Ergens natuurlijk ook logisch dat als je al veel op je dak krijgt je niet kan stralen.. Fijn dat jij steeds meer op weg bent..
Wat heftig...
Maar je schrijft ook over de hoop die je vroeger had, die zit nog ergens in je, anders zou je er nu niet meer zijn. Die vechtlust heb je dus ergens nogsteeds.
En ik denk dat ergens diep in je, die eigenschappen die je vroeger had, er nogsteeds zijn. Je stralen wordt nu overschaduwt door de pijn.
Maar ik geloof dat met de juiste hulp, de stralende vrouw in jou, weer gevonden kan worden.
Praat met iemand, en hou vast aan je vechtlust, hou hoop.
Delen van wat je schrijft zijn ook herkenbaar voor mij, en ik vind nu met goede hulp en therapie, steeds meer eigenschappen van mezelf terug waar van ik dacht dat ze "op" waren.
De weg is lang, en vaak ook erg moeilijk, maar het is het waard.
Heel veel sterkte, en weet dat je er mag zijn.
Augustusbloem..
Dankje voor je antwoord terug.. Ja ik hoop dat de eigenschappen van vroeger er nog zijn! Het is mooi je het benoemd dat het 'stralen' niet overschaduwd word door pijn. Ergens natuurlijk ook logisch dat als je al veel op je dak krijgt je niet kan stralen.. Fijn dat jij steeds meer op weg bent..
zaterdag 29 juni 2013 om 21:47
quote:wollenstonecraft schreef op 02 juni 2013 @ 12:51:
Lieverd wat een rottijd heb je gehad. De plek waar je je juist het meest veilig en geborgen zou moeten voelen was voor jou onveilig en vernederend. Dat laat diepe sporen achter. Ik snap dat je denkt dat het vechten teveel is en te lang duurt, dat je het niet meer kunt.
Maar je bent nog wel jong en als je wel intensieve therapie gaat volgen is dat wel heel zwaar, maar heb je toch een kans om in je leven nog veel meer goede jaren te krijgen dan je slechte jaren hebt gehad! Dat lijkt misschien niet zo, maar uit ervaring kan ik zeggen dat dat harde werken aan jezelf echt de moeite waard is.
Ik wens je veel succes en sterkte.Wollenstonecraft.. dankje. Klopt een thuis daar hoor je je veilig en geborgen te voelen. Helaas was dit het voor mij niet. Het probleem is ook dat ik mij hierdoor eigenlijk bijna nergens veilig voel.. Bijvoorbeeld stel ik wil een fijn eigen plekje voor mezelf.. dat is dan best lastig als je veilig voelen moeilijk is.. Herken jij hier iets van? Daarom juist ook vind ik het moeilijk om de stap te zetten en hier de deur uit te gaan.. Omdat ik ergens weet dat deze mensen mij al best veel aangedaan hebben en ik hier sowieso niet beter word..
Lieverd wat een rottijd heb je gehad. De plek waar je je juist het meest veilig en geborgen zou moeten voelen was voor jou onveilig en vernederend. Dat laat diepe sporen achter. Ik snap dat je denkt dat het vechten teveel is en te lang duurt, dat je het niet meer kunt.
Maar je bent nog wel jong en als je wel intensieve therapie gaat volgen is dat wel heel zwaar, maar heb je toch een kans om in je leven nog veel meer goede jaren te krijgen dan je slechte jaren hebt gehad! Dat lijkt misschien niet zo, maar uit ervaring kan ik zeggen dat dat harde werken aan jezelf echt de moeite waard is.
Ik wens je veel succes en sterkte.Wollenstonecraft.. dankje. Klopt een thuis daar hoor je je veilig en geborgen te voelen. Helaas was dit het voor mij niet. Het probleem is ook dat ik mij hierdoor eigenlijk bijna nergens veilig voel.. Bijvoorbeeld stel ik wil een fijn eigen plekje voor mezelf.. dat is dan best lastig als je veilig voelen moeilijk is.. Herken jij hier iets van? Daarom juist ook vind ik het moeilijk om de stap te zetten en hier de deur uit te gaan.. Omdat ik ergens weet dat deze mensen mij al best veel aangedaan hebben en ik hier sowieso niet beter word..
zaterdag 29 juni 2013 om 21:51
quote:sabbaticalmeds schreef op 02 juni 2013 @ 13:55:
Lieve meid,
Jij bent wie je bent en je bent nog steeds wie je bent en dat is prima. Ik lees veel onverwerkt verdriet en een handicap waar je mee om moet gaan. Je hebt hulp nodig en ik begrijp dat je nog thuis woont en dat helpt ook niet. Vraag eens of begeleid wonen iets voor je is.
Verder mag je hier op het VF niet praten over zelfmoord, dat is om andere forummers te beschermen, het is hier immers geen therapiegroep en je krijgt hier geen prof. hulp en dat is echt wel wat je nodig hebt. Blijkbaar is de therapie die je hebt gehad of nu hebt niet afdoende.
Veel sterkte
Dankje sabbatical..
klopt.. Het thuis wonen helpt inderdaad niet. Ik heb op dit moment hulp en ik heb gevraagd of begeleid wonen een optie is. Dit is een optie alleen wel wachtlijsten.. Ik wil het ook niet zozeer zelfmoord noemen.. Alleen dat ik het gewoon niet altijd even goed meer trek. Zulke geheimen bij je dragen die je niet mag delen met niemand om je heen dat is zwaar.. zeker als ik nu leer dat ik moet afleren om het juist niet te delen maar het wel te delen.. dat is moeilijk. prof hulp heb ik nodig, dat weet ik. En daar ga ik ook werk van maken.
Lieve meid,
Jij bent wie je bent en je bent nog steeds wie je bent en dat is prima. Ik lees veel onverwerkt verdriet en een handicap waar je mee om moet gaan. Je hebt hulp nodig en ik begrijp dat je nog thuis woont en dat helpt ook niet. Vraag eens of begeleid wonen iets voor je is.
Verder mag je hier op het VF niet praten over zelfmoord, dat is om andere forummers te beschermen, het is hier immers geen therapiegroep en je krijgt hier geen prof. hulp en dat is echt wel wat je nodig hebt. Blijkbaar is de therapie die je hebt gehad of nu hebt niet afdoende.
Veel sterkte
Dankje sabbatical..
klopt.. Het thuis wonen helpt inderdaad niet. Ik heb op dit moment hulp en ik heb gevraagd of begeleid wonen een optie is. Dit is een optie alleen wel wachtlijsten.. Ik wil het ook niet zozeer zelfmoord noemen.. Alleen dat ik het gewoon niet altijd even goed meer trek. Zulke geheimen bij je dragen die je niet mag delen met niemand om je heen dat is zwaar.. zeker als ik nu leer dat ik moet afleren om het juist niet te delen maar het wel te delen.. dat is moeilijk. prof hulp heb ik nodig, dat weet ik. En daar ga ik ook werk van maken.
zaterdag 29 juni 2013 om 22:08
Oh meisje toch, wat een verschrikkelijk verleden en wat een moeilijk huidig leven.
Ik ben het eens met een aantal voorgaande adviezen, probeer uit de huidige situatie te stappen ( begeleid wonen e.d.).
Daarnaast denk ik dat het je misschien kan helpen als je probeert datgene wat is gebeurd los te laten, te accepteren en te accepteren hoe het jou heeft gevormd. Daarmee bedoel ik niet dat het goed is wat er is gebeurd, maar het verleden valt niet te veranderen. Probeer te accepteren wie jij bent geworden o.a. Door je verleden en kijk wat jij kunt doen om voor jezelf te zorgen. Ik zeg niet dat je moet vechten o.i.d. Maar hoop dat je kunt leren omgaan met je eigen wezen en alle mooie en minder mooie facetten. Bovenal wees lief voor jezelf.
Ik ben het eens met een aantal voorgaande adviezen, probeer uit de huidige situatie te stappen ( begeleid wonen e.d.).
Daarnaast denk ik dat het je misschien kan helpen als je probeert datgene wat is gebeurd los te laten, te accepteren en te accepteren hoe het jou heeft gevormd. Daarmee bedoel ik niet dat het goed is wat er is gebeurd, maar het verleden valt niet te veranderen. Probeer te accepteren wie jij bent geworden o.a. Door je verleden en kijk wat jij kunt doen om voor jezelf te zorgen. Ik zeg niet dat je moet vechten o.i.d. Maar hoop dat je kunt leren omgaan met je eigen wezen en alle mooie en minder mooie facetten. Bovenal wees lief voor jezelf.
zaterdag 29 juni 2013 om 22:19
quote:Maryemma schreef op 04 juni 2013 @ 19:32:
Dit gaat wellicht niet iedereen me in dank afnemen: maar stap uit je slachtofferrol. Ja, je hebt hard moeten vechten als kind, misschien harder dan gemiddeld. Maar wat heeft er voor nut je te vergelijken me 'gemiddelden'? Er zijn aardig wat mensen die hetzelfde hebben moeten doen, sommigen misschien soms wel harder dan jij. Aan je jeugd kan je niks meer veranderen, wel hoe je er zelf nu mee omgaat. Ik ben geestelijk en lichamelijk mishandeld door m'n vader en moeder, m'n hele jeugd. Ja, dat heeft erin gehakt, meer dan ik me tot een paar jaar terug realiseerde. Tijdlang intensieve therapie, nog steeds ga ik wekelijks naar een psycholoog, slink angstremmers en slaap matig. Maar ik werk ook weer fulltime, heb een fijne groep vrienden om me heen verzameld en woon samen. Die mensen zijn mijn familie, mijn 'officiele' zie ik bijna niet meer. Ze gaan nooit erkennen hoe het was, maar dat is ook niet meer nodig. Ik weet hoe het was en dat het niet aan mij lag, dat is voldoende. Kortom, ga terug in intensievere therapie. En houd op met achterom te kijken, behalve als het nodig is om verder vooruit te komen.
Maryemma..
Je vergelijken met anderen levert inderdaad niets op. Word je alleen maar ongelukkiger van. Als ik het goed begrijp ben jij dus verder gekomen door een tijdlang intensieve therapie? Bedoel je hiermee een opname met therapie? Hoe ben jij uiteindelijk je ouderlijk huis ontvlucht? Ik vind het namelijk moeilijk om dit deel achter me te laten omdat ik dan bang ben dat ik breek, omdat ik dan eigenlijk 'een individu' word en geen onderdeel meer van dit gezin. Mijn ''rol'' binnen het gezin vervalt dan en tja dan weet ik niet wie ik ben.. En ontstaat een gevoel van paniek etc. Hoor graag nog van je.
Dit gaat wellicht niet iedereen me in dank afnemen: maar stap uit je slachtofferrol. Ja, je hebt hard moeten vechten als kind, misschien harder dan gemiddeld. Maar wat heeft er voor nut je te vergelijken me 'gemiddelden'? Er zijn aardig wat mensen die hetzelfde hebben moeten doen, sommigen misschien soms wel harder dan jij. Aan je jeugd kan je niks meer veranderen, wel hoe je er zelf nu mee omgaat. Ik ben geestelijk en lichamelijk mishandeld door m'n vader en moeder, m'n hele jeugd. Ja, dat heeft erin gehakt, meer dan ik me tot een paar jaar terug realiseerde. Tijdlang intensieve therapie, nog steeds ga ik wekelijks naar een psycholoog, slink angstremmers en slaap matig. Maar ik werk ook weer fulltime, heb een fijne groep vrienden om me heen verzameld en woon samen. Die mensen zijn mijn familie, mijn 'officiele' zie ik bijna niet meer. Ze gaan nooit erkennen hoe het was, maar dat is ook niet meer nodig. Ik weet hoe het was en dat het niet aan mij lag, dat is voldoende. Kortom, ga terug in intensievere therapie. En houd op met achterom te kijken, behalve als het nodig is om verder vooruit te komen.
Maryemma..
Je vergelijken met anderen levert inderdaad niets op. Word je alleen maar ongelukkiger van. Als ik het goed begrijp ben jij dus verder gekomen door een tijdlang intensieve therapie? Bedoel je hiermee een opname met therapie? Hoe ben jij uiteindelijk je ouderlijk huis ontvlucht? Ik vind het namelijk moeilijk om dit deel achter me te laten omdat ik dan bang ben dat ik breek, omdat ik dan eigenlijk 'een individu' word en geen onderdeel meer van dit gezin. Mijn ''rol'' binnen het gezin vervalt dan en tja dan weet ik niet wie ik ben.. En ontstaat een gevoel van paniek etc. Hoor graag nog van je.
