Psyche
alle pijlers
Ik kijk neer op mensen
dinsdag 29 juli 2014 om 18:43
Onlangs kwam ik een klasgenoot tegen van de basisschool. Op dit moment is ze negentien jaar en heeft ze een dochtertje, woont ze samen met haar vriend en heeft ze geen baan. Daarnaast heeft ze geen opleiding afgerond en ze heeft zelfs geen middelbare school diploma.
En toen besefte ik het me weer. Ik kijk neer op mensen, ik kijk neer op mensen met de aller-stomste keuzes ooit en ik voel dat ik mijzelf veel beter vind. En tijdens het gesprek bedacht ik me tegelijkertijd: waarom doe ik dit? Waarom kan haar keuze voor dit leven in mijn ogen niet goed zijn? En waarom vind ik dat ik beter ben? Ik ben ook negentien jaar, maar ik máák iets van mijn leven.
En terwijl ik dacht, vond ik dat ik gelijk had. Nog steeds vind ik dat ik gelijk heb. Ik vind dat ik het goed doe en als iemand anders keuzes maakt waar ik negatief over denk, dan vind ik dat ik beter ben. Maar eigenlijk wil ik helemaal niet zo denken. Ik wil denken: ‘joh, wat leuk dat je een kind hebt en wat ontzettend knap van je dat het zo goed gaat’. Maar dat denk ik niet. Ik denk: ‘wat ben jij dom om op je zeventiende een kind te krijgen, te profiteren en je afhankelijk te maken van een man’.
Mijn wereld is zwart-wit. En het aller kutste is: ik kan niet anders denken. Of ik weet niet hoe. Het zijn onaardige gedachten. Want ik weet dat ik niet beter ben dan een ander omdat ik wel studeer, omdat ik wel werk, omdat ik sport, omdat ik aan mijn uiterlijk en voedingsstijl werk en omdat ik mijn leven anders indeel. Toch schreeuwt er iets in mij dat ik wel beter ben. En ergens vind ik het ontzettend kut dat ik neerkijk op mensen, want ik wil dat helemaal niet.
En laat ik eerlijk zijn: ik ben ook niet perfect. Ik heb slechte kanten en ik maak ook wel eens kut keuzes. Maar waarom kijk ik dan zo op mensen neer? Heeft het te maken met onzekerheid? Dat ik niet altijd tevreden ben met mijn eigen keuzes? Of heb ik onbewust een heel slecht zelfbeeld en vind ik het daarom nodig om op mensen neer te kijken? Want ook om eerlijk te zijn: dat neerkijken op andere mensen geeft mij wel een verdomd lekker gevoel.
Ik heb dit topic geopend omdat ik heel benieuwd ben of andere mensen deze gevoelens ook hebben of hebben gehad. Ik wil ook weten wat ik eraan kan doen, want ik wil niet zo vervelend denken over mensen.
En toen besefte ik het me weer. Ik kijk neer op mensen, ik kijk neer op mensen met de aller-stomste keuzes ooit en ik voel dat ik mijzelf veel beter vind. En tijdens het gesprek bedacht ik me tegelijkertijd: waarom doe ik dit? Waarom kan haar keuze voor dit leven in mijn ogen niet goed zijn? En waarom vind ik dat ik beter ben? Ik ben ook negentien jaar, maar ik máák iets van mijn leven.
En terwijl ik dacht, vond ik dat ik gelijk had. Nog steeds vind ik dat ik gelijk heb. Ik vind dat ik het goed doe en als iemand anders keuzes maakt waar ik negatief over denk, dan vind ik dat ik beter ben. Maar eigenlijk wil ik helemaal niet zo denken. Ik wil denken: ‘joh, wat leuk dat je een kind hebt en wat ontzettend knap van je dat het zo goed gaat’. Maar dat denk ik niet. Ik denk: ‘wat ben jij dom om op je zeventiende een kind te krijgen, te profiteren en je afhankelijk te maken van een man’.
Mijn wereld is zwart-wit. En het aller kutste is: ik kan niet anders denken. Of ik weet niet hoe. Het zijn onaardige gedachten. Want ik weet dat ik niet beter ben dan een ander omdat ik wel studeer, omdat ik wel werk, omdat ik sport, omdat ik aan mijn uiterlijk en voedingsstijl werk en omdat ik mijn leven anders indeel. Toch schreeuwt er iets in mij dat ik wel beter ben. En ergens vind ik het ontzettend kut dat ik neerkijk op mensen, want ik wil dat helemaal niet.
En laat ik eerlijk zijn: ik ben ook niet perfect. Ik heb slechte kanten en ik maak ook wel eens kut keuzes. Maar waarom kijk ik dan zo op mensen neer? Heeft het te maken met onzekerheid? Dat ik niet altijd tevreden ben met mijn eigen keuzes? Of heb ik onbewust een heel slecht zelfbeeld en vind ik het daarom nodig om op mensen neer te kijken? Want ook om eerlijk te zijn: dat neerkijken op andere mensen geeft mij wel een verdomd lekker gevoel.
Ik heb dit topic geopend omdat ik heel benieuwd ben of andere mensen deze gevoelens ook hebben of hebben gehad. Ik wil ook weten wat ik eraan kan doen, want ik wil niet zo vervelend denken over mensen.
dinsdag 29 juli 2014 om 18:47
Ik heb een deja vue gevoel bij dit topic.
Tja, je bent nog jong, in het leven van de meeste mensen loopt het echt allemaal niet zo soepel, en dat heeft heel vaak niets met keuzes te maken. Dat zul je zelf ook nog wel meemaken. En wellicht wordt je dan wat milder naar anderen. Ik snap best dat je vindt dat andere mensen soms domme keuzes maken, maar als je je realiseert dat je zelf niet perfect bent dan kun je je beter op jouw eigen tekortkomingen richten dan te oordelen over anderen.
Tip voor verbetering: het is "ik besef" en niet "ik besef me"
Tja, je bent nog jong, in het leven van de meeste mensen loopt het echt allemaal niet zo soepel, en dat heeft heel vaak niets met keuzes te maken. Dat zul je zelf ook nog wel meemaken. En wellicht wordt je dan wat milder naar anderen. Ik snap best dat je vindt dat andere mensen soms domme keuzes maken, maar als je je realiseert dat je zelf niet perfect bent dan kun je je beter op jouw eigen tekortkomingen richten dan te oordelen over anderen.
Tip voor verbetering: het is "ik besef" en niet "ik besef me"
dinsdag 29 juli 2014 om 18:47
ik heb geleerd dat je met de jaren genuanceerder gaat denken en dat je op je 19e/20ste denkt dat je de wijsheid in pacht hebt, maar dat je er 10 jaar later achterkomt, dat je nog geen zak van het leven weet.
Verder zit het in de mens denk ik om steeds te kijken waar je staat in de rangorde en wie het beter of slechter doet dan jij, mooier of lelijker is, dunner of dikker etc
Verder zit het in de mens denk ik om steeds te kijken waar je staat in de rangorde en wie het beter of slechter doet dan jij, mooier of lelijker is, dunner of dikker etc
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
dinsdag 29 juli 2014 om 18:49
Heel herkenbaar.
Bij mij is het gaan slijten met de jaren. Ben nu 32 en veroordeel anderen niet vaak meer. Meditatie en mij verdiepen in hoe het ego werkt hebben mij daarin geholpen.
Het is niet "ik als persoon" die andere mensen veroordeelt, maar mijn ego, die schreeuwt om bevestiging. Die altijd uit alle macht zal voorkomen om afgewezen te worden.
Hoe kleiner ik mijn ego houd, hoe meer ik die distantieer van mijn identiteit, hoe vriendelijker ik word voor mezelf en anderen.
Hoe meer je van je zelf gaat houden, hoe minder je het nodig zult hebben om anderen te veroordelen. Maar daar gaan nog heel wat jaartjes over heen.
Blijf wel vooral oefenen, want het is oh zo fijn om niet de hele dag met dat soort negatieve gedachten en gevoelens rond te lopen.
Bij mij is het gaan slijten met de jaren. Ben nu 32 en veroordeel anderen niet vaak meer. Meditatie en mij verdiepen in hoe het ego werkt hebben mij daarin geholpen.
Het is niet "ik als persoon" die andere mensen veroordeelt, maar mijn ego, die schreeuwt om bevestiging. Die altijd uit alle macht zal voorkomen om afgewezen te worden.
Hoe kleiner ik mijn ego houd, hoe meer ik die distantieer van mijn identiteit, hoe vriendelijker ik word voor mezelf en anderen.
Hoe meer je van je zelf gaat houden, hoe minder je het nodig zult hebben om anderen te veroordelen. Maar daar gaan nog heel wat jaartjes over heen.
Blijf wel vooral oefenen, want het is oh zo fijn om niet de hele dag met dat soort negatieve gedachten en gevoelens rond te lopen.
dinsdag 29 juli 2014 om 18:49
Oh ja hoor. Ik vind het gezond dat je het toegeeft. Kon ik nog wat van leren op jouw leeftijd!
Waar ik last van kreeg door op anderen neer te kijken, was dat ik mezelf tekort deed door zo op mijn high horse te oordelen over een ander. Ik doe het nog steeds maar ik neem dat soort gedachtes niet meer serieus.
Ik vind het knap dat jij toch een mate van afstand kunt nemen van jezelf en je zelf durft te zien zoals je in dat moment bent. Niet iedereen kan of wil dat. Grote plus!
Waar ik last van kreeg door op anderen neer te kijken, was dat ik mezelf tekort deed door zo op mijn high horse te oordelen over een ander. Ik doe het nog steeds maar ik neem dat soort gedachtes niet meer serieus.
Ik vind het knap dat jij toch een mate van afstand kunt nemen van jezelf en je zelf durft te zien zoals je in dat moment bent. Niet iedereen kan of wil dat. Grote plus!
dinsdag 29 juli 2014 om 18:51
Er zijn mensen die het nodig hebben op een ander neer te kijken, die mensen zijn zelf onzeker maar omdat die ander het in hun ogen minder goed doet, voelen zij zich superieur. Ik kijk alleen neer op mensen die een kop kleiner zijn dan ik, zoals mijn zwager, die 2.10 meet, op mij neerkijkt.
verba volant, scripta manent.
dinsdag 29 juli 2014 om 18:53
dinsdag 29 juli 2014 om 18:57
Ik heb ook wel eens van die gedachten, vind dat naar want ik vind niet dat ik hoor te oordelen (en een van de weinige 'directe' dingen uit mijn geloof die ik serieus neem). Maar het gebeurt wel natuurlijk.
Ik verdeel het zelf in 'domme keuzes die alleen die gene zelf schaden' en 'domme keuzes die meerdere mensen/maatschappij schaden'. Iedereen maakt fouten maar ik oordeel hard en zonder genade over overvallers die een juwelier dood schieten.
Vaak is een domme keuze zonder grote gevolgen maar soms is het zo dat de zelfde domme keuze een dorp verder weg en een jaar eerder vreselijk grote gevolgen heeft.. Het is soms zo willekeurig dat ook een goed en verstandig leven vaak niet gebeurt door goede keuzes maar door een paar doorsnee keuzes en een hele hoop geluk...je hebt minder controle dan je denkt.
Ik verdeel het zelf in 'domme keuzes die alleen die gene zelf schaden' en 'domme keuzes die meerdere mensen/maatschappij schaden'. Iedereen maakt fouten maar ik oordeel hard en zonder genade over overvallers die een juwelier dood schieten.
Vaak is een domme keuze zonder grote gevolgen maar soms is het zo dat de zelfde domme keuze een dorp verder weg en een jaar eerder vreselijk grote gevolgen heeft.. Het is soms zo willekeurig dat ook een goed en verstandig leven vaak niet gebeurt door goede keuzes maar door een paar doorsnee keuzes en een hele hoop geluk...je hebt minder controle dan je denkt.
dinsdag 29 juli 2014 om 18:57
Het is de eerste keer dat ik dit toegeef! Ik denk inderdaad dat ik veel van het leven afweet, maar misschien is het helemaal niet waar. Dat kan. Ik vind dat ik volwassen ben, maar ik vind het echt niet leuk van mezelf dat ik stiekem toch wel neerkijk op sommige mensen.
Als ik het weer heb, ga ik proberen om de gedachten te negeren en om een gelijkwaardig gesprek te voeren zonder dat ik mezelf feitelijk boven een ander plaats. Vreemd is dus dat ik er helemaal op de hoogte van ben, maar toch het gevoel blijf houden. Super dom ook, want zelf heb ik ook domme keuzes gemaakt. Gelukkig dat het herkenbaar is.
Ik hoop dat het inderdaad weggaat als je heel erg stabiel in het leven staat en je heel erg gelukkog met jezelf bent.
Als ik het weer heb, ga ik proberen om de gedachten te negeren en om een gelijkwaardig gesprek te voeren zonder dat ik mezelf feitelijk boven een ander plaats. Vreemd is dus dat ik er helemaal op de hoogte van ben, maar toch het gevoel blijf houden. Super dom ook, want zelf heb ik ook domme keuzes gemaakt. Gelukkig dat het herkenbaar is.
Ik hoop dat het inderdaad weggaat als je heel erg stabiel in het leven staat en je heel erg gelukkog met jezelf bent.
dinsdag 29 juli 2014 om 18:58
Oh ja. Ik ging in behandeling en ik vond dat de mensen daar echt oerstom waren. Ze snapten niets, ze wilden niets (ook niet beter worden dus ) en het was de eerste keer dat ik me echt daadwerkelijk beter voelde dan "de rest". Ik vond het trouwens echt verschrikkelijk want ik probeer juist niet snel te oordelen. (Ik ben trouwens 22)
Ik heb toen maar op mijn tanden gebeten, want ik hoefde maar 3 maanden met die lui op te trekken. Zij zijn weg, maar het gevoel is wel een beetje gebleven om eerlijk te zijn. Ik wuif het voor mezelf maar gewoon weg, als mensen (imo) dom willen omgaan met hun leven/keuzes/gezondheid: prima. Hun keuze, net zoals ik de mijne heb. Als ik dan denk 'Goh, heb ik het toch beter voor elkaar' dan is dat ook zo. Want voor mijn situatie heb ik het ook beter voor elkaar. Maar zij kunnen in mijn situatie misschien wel helemaal niets! Toen was het nare gevoel wat ik erbij kreeg een stukje minder. Het besef dat ik me beter voel maar ook dat het voor mij inderdaad beter is, betekent niet dat ik beter ben. Het is imo trouwens absoluut niet slecht om zelf te denken dat jij het beter doet. Zolang je maar weet dat dat alleen voor jou beter is en niet voor iedereen.
Ik heb toen maar op mijn tanden gebeten, want ik hoefde maar 3 maanden met die lui op te trekken. Zij zijn weg, maar het gevoel is wel een beetje gebleven om eerlijk te zijn. Ik wuif het voor mezelf maar gewoon weg, als mensen (imo) dom willen omgaan met hun leven/keuzes/gezondheid: prima. Hun keuze, net zoals ik de mijne heb. Als ik dan denk 'Goh, heb ik het toch beter voor elkaar' dan is dat ook zo. Want voor mijn situatie heb ik het ook beter voor elkaar. Maar zij kunnen in mijn situatie misschien wel helemaal niets! Toen was het nare gevoel wat ik erbij kreeg een stukje minder. Het besef dat ik me beter voel maar ook dat het voor mij inderdaad beter is, betekent niet dat ik beter ben. Het is imo trouwens absoluut niet slecht om zelf te denken dat jij het beter doet. Zolang je maar weet dat dat alleen voor jou beter is en niet voor iedereen.
dinsdag 29 juli 2014 om 19:02
Ik ben opgelucht dat ik niet de enigste ben, want veel mensen komen er niet voor uit. Ik heb al eens oordelloos door het leven proberen te gaan. Dat is niet gelukt, want ik heb overal positieve en negatieve gedachtes bij. Dat kan al over een onbekende voorbijganger gaan, oordelen oordelen oordelen..
dinsdag 29 juli 2014 om 19:04
Met de jaren zal je milder worden.
Persoonlijk maak ik een onderscheid keuze-persoon. Ik kan een keuze oerdom vinden zonder gelijk die hele persoon dom te vinden. Bij sommige keuzes (zoals het oud-klasgenootje in de op) zou ik het ook dom vinden dat ze niets doet qua opleiding/werk. Maar ze is nog jong genoeg om het wel te gaan doen. Qua kindje, daar zou ik niet zoveel van vinden. Gebeurd is gebeurd en dan kan je er maar beter de schouders onder zetten en ook gelukkig zijn op een manier die je wellicht niet voor ogen had op je 15e. Qua optelsom zou ik het dus geen domme vrouw vinden.
Persoonlijk maak ik een onderscheid keuze-persoon. Ik kan een keuze oerdom vinden zonder gelijk die hele persoon dom te vinden. Bij sommige keuzes (zoals het oud-klasgenootje in de op) zou ik het ook dom vinden dat ze niets doet qua opleiding/werk. Maar ze is nog jong genoeg om het wel te gaan doen. Qua kindje, daar zou ik niet zoveel van vinden. Gebeurd is gebeurd en dan kan je er maar beter de schouders onder zetten en ook gelukkig zijn op een manier die je wellicht niet voor ogen had op je 15e. Qua optelsom zou ik het dus geen domme vrouw vinden.
dinsdag 29 juli 2014 om 19:14
dinsdag 29 juli 2014 om 19:17
Hmm, als ik zo in mijn naaste omgeving kijk zijn er ook mensen waarvan ik de keuzes die ze maken/gemaakt hebben dom vind, deze personen zijn echter wel erg aardig en ik ga graag met ze om. Ik kijk dan ook niet op ze neer. Allicht vinden ze sommige van mijn keuzes misschien ook wel dom, kan best.
Zolang je het niet tegen die persoon zegt of laat merken in je gedrag wat je er van vind kan het weinig kwaad denk ik.
Ben zelf 27 trouwens.
Zolang je het niet tegen die persoon zegt of laat merken in je gedrag wat je er van vind kan het weinig kwaad denk ik.
Ben zelf 27 trouwens.
dinsdag 29 juli 2014 om 19:17
Ik keek niet echt op mensen neer, maar merkte dat ik jaren geleden mezelf wel meer geslaagt vond in het leven. Hadden een goedlopend bedrijf en een heel goed inkomen. Konden onszelf heel veel permitteren. Gingen 4 x per jaar op vakantie, reden een grote luxe auto, mooi eigen huis. Kortom ik was geslaagt. Maar toen kwam de crises, werk was minder, werd veel minder verkocht, man moest een operatie ondergaan en bleek dat de verzekering toch minder uitbetaalde dan waar we op gerekend hadden. Personeel moesten we ontslaan en ergste ramp was dat 2 opdrachtgevers failliet gingen, en daar hadden we nog veel geld van tegoed.
Uiteindelijk zijn we weer helemaal daar waar we mee begonnen waren en nog heel veel schulden. Niks is er over van het luxe leven, we werken nog even veel alleen gaat het geld op aan schulden en hoge vaste lasten.
En besef me nu heel erg goed dat het leven niet maakbaar is, nooit zal ik meer op mensen neerkijken maar ook nooit meer tegen mensen opzien. Je weet nooit hoe het balletje rolt. If in wat voor omstandigheden jij ooit terecht komt.
Uiteindelijk zijn we weer helemaal daar waar we mee begonnen waren en nog heel veel schulden. Niks is er over van het luxe leven, we werken nog even veel alleen gaat het geld op aan schulden en hoge vaste lasten.
En besef me nu heel erg goed dat het leven niet maakbaar is, nooit zal ik meer op mensen neerkijken maar ook nooit meer tegen mensen opzien. Je weet nooit hoe het balletje rolt. If in wat voor omstandigheden jij ooit terecht komt.
dinsdag 29 juli 2014 om 19:25
Als je het leven van anderen nodig hebt om jezelf boven hen te stellen heb je misschien onbewust bevestiging nodig dat je het goed of beter doet.
Waarom heb je die bevestiging nodig? Ben je onzeker of vind je jezelf niet goed genoeg?
Het doet me denken aan een artikel wat ik eens heb gelezen in het tijdschrift Pyshologie, een psychologe zei: geloof niet alles wat je denkt.
Waarom heb je die bevestiging nodig? Ben je onzeker of vind je jezelf niet goed genoeg?
Het doet me denken aan een artikel wat ik eens heb gelezen in het tijdschrift Pyshologie, een psychologe zei: geloof niet alles wat je denkt.
