Ik mis échte vriendinnen

03-07-2016 15:07 13 berichten
Alle reacties Link kopieren
---
Alle reacties Link kopieren
Gecondoleerd met het overlijden van je vader!



Ik herken wel wat je zegt. Ben iets ouder dan jij en heb een vaste (lange) relatie en merk dat ik daar ook heel veel in kwijt kan. Maar dan nog mis ik soms wat andere contacten. Na de verhuizing begin ik nu contact te krijgen met een buurvrouw uit de straat en sinds de kinderen op school zitten bouw ik daar ook contacten op. Nog niet echt vriendinnen, maar langzaamaan wel wat meer contact.



Verder denk ik nog aan verenigingen, sporten, of eventueel een oproepje plaatsen? Ik vind het zelf ook best een lastig "ding". Succes!
Alle reacties Link kopieren
Dank je, Poekeloris. Gelukkig heb ik ook een goede relatie, maar mis alsnog vriendinnen.



Jij ook veel succes!
Ja herkenbaar.aar tegelijkertijd ook herkenbaar van een andere kant. Als iemand die ik ken in een life changing event zit (overlijden, relafiebreuk, geboorte kind, verhuizing) zit heb ik de neiging om afstand te bewaren omdat ik ze niet tot last wil zijn. Ik wacht dan af tot ik een signaal krijg dat ik nodig ben. Misschien moet ik dat ook minder gaan doen.



Gecondoleerd met je verlies
Alle reacties Link kopieren
Gecondoleerd en sterkte met je verlies!



Ook heel herkenbaar. Ben zelf een tijd erg ziek geweest en één voor één lieten mijn "vriendinnen" het afweten. Nu het weer beter gaat komen ze om de beurt wel weer aan de bel trekken. Zit er om eerlijk te zijn niet meer zo om te springen. Hele andere situatie natuurlijk maar ik weet precies hoe je je voelt.
Alle reacties Link kopieren
Allereerst gecondoleerd met je vader en veel sterkte daarmee. Mbt vriendinnen, ik lees in je topic dat er wel 1 vriendin naar je toegekomen is, dat is alvast 1 en dat er een paar anderen wel bij de begrafenis aanwezig waren. Snap je teleurstelling dat ze daarna niet zijn gebleven en niet als excuus bedoeld maar sommigen mensen weten wellicht niet goed wat te zeggen etc. Soms en hoe jammer ook helemaal in deze situatie, moet je zelf aangeven dat het niet goed gaat of dat je het fijn zou vinden om even met iemand te praten.
Alle reacties Link kopieren
quote:matroesjka_ schreef op 03 juli 2016 @ 15:32:

Ja herkenbaar.aar tegelijkertijd ook herkenbaar van een andere kant. Als iemand die ik ken in een life changing event zit (overlijden, relafiebreuk, geboorte kind, verhuizing) zit heb ik de neiging om afstand te bewaren omdat ik ze niet tot last wil zijn. Ik wacht dan af tot ik een signaal krijg dat ik nodig ben. Misschien moet ik dat ook minder gaan doen.



Gecondoleerd met je verlies



Ja, daar heb je een goed punt. Misschien denken ze er wel aan en willen ze wel helpen, maar denken ze dat ik het niet wil.



Je zet me aan het denken.... thanks!
Alle reacties Link kopieren
quote:Roeiboot schreef op 03 juli 2016 @ 15:41:

Gecondoleerd en sterkte met je verlies!



Ook heel herkenbaar. Ben zelf een tijd erg ziek geweest en één voor één lieten mijn "vriendinnen" het afweten. Nu het weer beter gaat komen ze om de beurt wel weer aan de bel trekken. Zit er om eerlijk te zijn niet meer zo om te springen. Hele andere situatie natuurlijk maar ik weet precies hoe je je voelt.Wat naar dat je zo ziek bent geweest. Hopelijk zal het nu alleen maar beter gaan!
Alle reacties Link kopieren
quote:cappi schreef op 03 juli 2016 @ 15:43:

Allereerst gecondoleerd met je vader en veel sterkte daarmee. Mbt vriendinnen, ik lees in je topic dat er wel 1 vriendin naar je toegekomen is, dat is alvast 1 en dat er een paar anderen wel bij de begrafenis aanwezig waren. Snap je teleurstelling dat ze daarna niet zijn gebleven en niet als excuus bedoeld maar sommigen mensen weten wellicht niet goed wat te zeggen etc. Soms en hoe jammer ook helemaal in deze situatie, moet je zelf aangeven dat het niet goed gaat of dat je het fijn zou vinden om even met iemand te praten.Ja, daar heb je gelijk in. Dank je voor je reactie.
Alle reacties Link kopieren
Mis je altijd al steun van je vriendinnen of alleen nu?

En zou jij wel elke dag naar een vriendin toe gaan bij het overlijden van haar naaste?



Wat die vriendin van je zus doet is heel bijzonder en in mijn ogen ook uitzonderlijk.

Naar zulke vriendschappen streven lijkt mij wat onrealistisch. Tenzij jij ook zoveel investeerd in de vriendschap. Ik zou zelf niet elke dag bij een vriendin aanwaaien en verwacht dit ook niet van een vriendin.



Je kunt ook kijken naar wat je hebt, een goede relatie, vriendinnen die iets van zich laten horen, die naar de begrafenis komen en hier een vrije dag voor opvragen.

Volgens mij steunen ze jou wel, maar niet op de manier waarop jij gehoopt had.



En vergeet niet, mensen kunnen slecht omgaan met overlijden. Dit bedoel ik niet goed praterig maar als mensen dit zelf niet mee hebben gemaakt dan weten ze iemands behoefte niet. En weten zich geen houding te geven. Sowieso kunnen ze jou behoefte niet raden, sommige mensen willen ook tijd alleen om dit te verwerken of dit met familie samen doen. Jij verwerkt dit dus anders. En wilt juist wel bezoek.



Gecondoleerd en veel sterkte!



Misschien als je het aangeeft wat je behoefte is je vriendinnen hier meteen op in springen en naar je toe komen. Zodat je alsnog steun ervaart. Dat wens ik je toe!
Soms weten mensen echt niet wat ze in zo'n situatie moeten doen. Het is dan fijn als jezelf aangeeft wat je wilt of wat je van ze verwacht. Is voor hun fijner en voor jezelf ook. Sterkte met alles!
Alle reacties Link kopieren
Ze zeggen. Toch dat jet het kunt laten weten..ik zou ook niet zomaar op de stoep staan
Alle reacties Link kopieren
Van echte vriendinnen heb je er niet heel veel nodig. Een of twee is al genoeg. En sommigen zijn heus echt goede vriendinnen, maar willen je ook niet in de weg lopen op zo'n emotioneel moment met je familie.



Zelf heb ik ook een keer enorm in twijfel gezeten. De vader van een vriendin had een hartinfarct gekregen in Frankrijk tijdens een vakantie met de familie en lag in het ziekenhuis in coma. Moest ik langs gaan? Zou ik me niet teveel opdringen aan de familie? Het is een vreemde dame in een cafe geweest die zei: ga nu maar. Je kunt beter spijt hebben dat je wel gegaan bent dan niet. Ik ben gegaan, de vader overleed net voor ik aankwam. Het is inmiddels 5 jaar geleden, maar de hele familie is me nog steeds dankbaar dat ik er was op dit moeilijke moment. Iemand die in dat geval echter niet zou zijn gegaan kan ik ook heel goed begrijpen, zonder dat dat afbreuk doet aan de vriendschap.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven