Psyche
alle pijlers
Ik mis hem
maandag 16 september 2013 om 14:51
Alvast een waarschuwing: dit gaat een lang verhaal worden. Sorry daarvoor, maar ik moet het even kwijt.
Een half jaar geleden is een goede vriend van me overleden. Zelfdoding. Ik begrijp waarom hij dood wilde, ik wist dat hij suicidaal was en dat het de laatste weken echt niet goed met hem ging, maar toch had ik het echt niet aan zien komen. Ik heb er altijd voor de volle honderd procent in geloofd dat hij het zou redden. Misschien naief, of wishfull thinking, maar het is oprecht zo.
Het afgelopen half jaar is me heel zwaar gevallen. Ik mis hem vreselijk, elke dag. We kenden elkaar eigenlijk helemaal niet zo lang (ong een jaar), maar we hadden - wat mij betreft - een hele speciale band. Hij was een van de vijf mensen die ik echt vertrouw. Hij begreep iets dat niemand van mijn andere vrienden begreep, ik kon met hem over dingen praten waar ik met niemand anders over praatte.
En nu is hij er niet meer. Nu moet ik het weer alleen doen. Ondanks het feit dat ik nog vier goede vrienden over heb, voel ik me eenzaam. Zij kenden hem niet. De paar gemeenschappelijke kennissen die we hadden, zie ik eigenlijk niet meer omdat ze het te pijnlijk vinden. Niemand praat meer over hem. Ik heb het in het begin zelf wel geprobeerd, maar merk hoe ongemakkelijk mensen het vinden.
Dat is niets ten nadele van mijn vrienden. Echt, ik heb fantastische vrienden. Ik ben al jaren af en aan depressief en ze steunen me geweldig. Ze willen me zo graag gelukkig zien, ze gunnen me het. Toen hij overleed ging het net beter met me, had ik echt wat opgebouwd. En nu? Ik heb het gevoel dat ik het weer kwijt ben. En ik merk dat ze het moeilijk vinden me weer zo te zien. Dat ze de pijn van het gemis weg zouden willen nemen, maar dat kan niet. Ze weten ook niet meer wat te zeggen. Ik eigenlijk ook niet. Ik zou zo graag nog een keer met hem praten. Ik heb een diploma gehaald, ben verhuisd, nieuwe opleiding.. allemaal dingen die hij niet weet.
Er zijn zoveel dingen die ik niet met hem kan delen. Het gat tussen ons wordt alleen maar groter. Het doet pijn. De stress van het afgelopen half jaar (het afstuderen, de verhuizing, nieuwe studie) is me eigenlijk veel te veel. Mijn weerstand is laag, dus ik word steeds ziek en psychisch zit ik er doorheen. Ik weet het, mijn leven gaat door en hij zou niet willen dat ik ongelukkig ben. Dus ik doe mijn uiterste best om gelukkig te worden, alleen al voor mijn vrienden zou ik het zo graag willen. Maar soms weet ik even niet meer hoe. Dat wilde ik even kwijt. Bedankt voor het lezen alvast.
ps ik heb wat details veranderd vanwege herkenbaarheid, als ik niet consistent ben: sorry daarvoor.
Een half jaar geleden is een goede vriend van me overleden. Zelfdoding. Ik begrijp waarom hij dood wilde, ik wist dat hij suicidaal was en dat het de laatste weken echt niet goed met hem ging, maar toch had ik het echt niet aan zien komen. Ik heb er altijd voor de volle honderd procent in geloofd dat hij het zou redden. Misschien naief, of wishfull thinking, maar het is oprecht zo.
Het afgelopen half jaar is me heel zwaar gevallen. Ik mis hem vreselijk, elke dag. We kenden elkaar eigenlijk helemaal niet zo lang (ong een jaar), maar we hadden - wat mij betreft - een hele speciale band. Hij was een van de vijf mensen die ik echt vertrouw. Hij begreep iets dat niemand van mijn andere vrienden begreep, ik kon met hem over dingen praten waar ik met niemand anders over praatte.
En nu is hij er niet meer. Nu moet ik het weer alleen doen. Ondanks het feit dat ik nog vier goede vrienden over heb, voel ik me eenzaam. Zij kenden hem niet. De paar gemeenschappelijke kennissen die we hadden, zie ik eigenlijk niet meer omdat ze het te pijnlijk vinden. Niemand praat meer over hem. Ik heb het in het begin zelf wel geprobeerd, maar merk hoe ongemakkelijk mensen het vinden.
Dat is niets ten nadele van mijn vrienden. Echt, ik heb fantastische vrienden. Ik ben al jaren af en aan depressief en ze steunen me geweldig. Ze willen me zo graag gelukkig zien, ze gunnen me het. Toen hij overleed ging het net beter met me, had ik echt wat opgebouwd. En nu? Ik heb het gevoel dat ik het weer kwijt ben. En ik merk dat ze het moeilijk vinden me weer zo te zien. Dat ze de pijn van het gemis weg zouden willen nemen, maar dat kan niet. Ze weten ook niet meer wat te zeggen. Ik eigenlijk ook niet. Ik zou zo graag nog een keer met hem praten. Ik heb een diploma gehaald, ben verhuisd, nieuwe opleiding.. allemaal dingen die hij niet weet.
Er zijn zoveel dingen die ik niet met hem kan delen. Het gat tussen ons wordt alleen maar groter. Het doet pijn. De stress van het afgelopen half jaar (het afstuderen, de verhuizing, nieuwe studie) is me eigenlijk veel te veel. Mijn weerstand is laag, dus ik word steeds ziek en psychisch zit ik er doorheen. Ik weet het, mijn leven gaat door en hij zou niet willen dat ik ongelukkig ben. Dus ik doe mijn uiterste best om gelukkig te worden, alleen al voor mijn vrienden zou ik het zo graag willen. Maar soms weet ik even niet meer hoe. Dat wilde ik even kwijt. Bedankt voor het lezen alvast.
ps ik heb wat details veranderd vanwege herkenbaarheid, als ik niet consistent ben: sorry daarvoor.
maandag 16 september 2013 om 14:58
Ik zou hiervoor hulp zoeken om een en ander een plekje te geven, zelf krachtiger te worden en jezelf te vinden.
Kleine vraag, niet bedoeld om je rot te voelen, maar gewoon voor mezelf: als je weet dat iemand denkt aan zelfdoding en je begreep waarom hij dood wilde, heb je toen ook hulp gezocht of melding gedaan ergens om het hem te beletten? Sterkte in elk geval!
Kleine vraag, niet bedoeld om je rot te voelen, maar gewoon voor mezelf: als je weet dat iemand denkt aan zelfdoding en je begreep waarom hij dood wilde, heb je toen ook hulp gezocht of melding gedaan ergens om het hem te beletten? Sterkte in elk geval!
maandag 16 september 2013 om 15:02
Behoorlijk kut, dat gemis. Ik ben m'n moeder 1,5 jaar geleden plotseling verloren en het gevoel wordt er niet minder op. Met haar had ik de meest diepe band en die zal ik met niemand ooit meer krijgen.
Toch geloof ik dat er een moment komt dat je beseft dat je verder moet gaan. Al zal je diegene blijven missen, ook dat wordt minder.. Het klinkt hard en ik had nooit verwacht het ooit te zeggen met mijn moeder in m'n achterhoofd, maar het hoort bij het leven...
Toch geloof ik dat er een moment komt dat je beseft dat je verder moet gaan. Al zal je diegene blijven missen, ook dat wordt minder.. Het klinkt hard en ik had nooit verwacht het ooit te zeggen met mijn moeder in m'n achterhoofd, maar het hoort bij het leven...
