Psyche
alle pijlers
Ik mis je
maandag 27 oktober 2014 om 17:28
Lief klein meisje van ons,
16 weken zat je onbezorgd in mijn buik. Tot mijn vliezen braken. De week erna heb je gevochten, maar de strijd die je moest voeren was te zwaar en te oneerlijk.. Op 9 september 2012 overleed je in mijn buik en twee dagen later ben jij, ons kleine meisje F*, geboren. Zo klein, zo mooi, zo overweldigend. Wat waren we trots op jou! Natuurlijk waren we ook ontzettend verdrietig. We hadden je zo graag bij ons gehouden! Met je geknuffeld en gespeeld en je op zien groeien met je grote zus. Maar het mocht niet zo zijn.
We hebben je begraven. Je liet een grote leegte achter in mijn hart, maar ook zoveel liefde
We moesten door. En dat deden we, zo goed en zo kwaad als het ging. Inmiddels ben je grote zus geworden.
Ik denk elke dag aan je. Vaak kan ik op een positieve manier aan je denken. Dan bedenk ik me hoe mooi je was en ben ik zo trots op je.
Door jouw komst realiseer ik me ook extra hoe kwetsbaar en soms relatief het leven is en dat we van elke dag met elkaar moeten genieten! Wat we ook zeker doen
Door jouw komst zijn papa en ik samen sterker dan ooit, en met je grote en kleine zus erbij zijn we, met jou in ons hart, compleet.
Maar vandaag lukt het me niet. Positief denken. Ik mis je zo m'n kleine meisje. Waarom moest het zo gaan? Waarom was het je niet gegund veilig groter te groeien in m'n buik? Ik ben zo benieuwd hoe je eruit had gezien, nu, over een jaar, als puber. Maar ik zal het nooit weten.
Ik mis je, omdat ik zo onwijs veel van je houd
Liefs, je mama
16 weken zat je onbezorgd in mijn buik. Tot mijn vliezen braken. De week erna heb je gevochten, maar de strijd die je moest voeren was te zwaar en te oneerlijk.. Op 9 september 2012 overleed je in mijn buik en twee dagen later ben jij, ons kleine meisje F*, geboren. Zo klein, zo mooi, zo overweldigend. Wat waren we trots op jou! Natuurlijk waren we ook ontzettend verdrietig. We hadden je zo graag bij ons gehouden! Met je geknuffeld en gespeeld en je op zien groeien met je grote zus. Maar het mocht niet zo zijn.
We hebben je begraven. Je liet een grote leegte achter in mijn hart, maar ook zoveel liefde
We moesten door. En dat deden we, zo goed en zo kwaad als het ging. Inmiddels ben je grote zus geworden.
Ik denk elke dag aan je. Vaak kan ik op een positieve manier aan je denken. Dan bedenk ik me hoe mooi je was en ben ik zo trots op je.
Door jouw komst realiseer ik me ook extra hoe kwetsbaar en soms relatief het leven is en dat we van elke dag met elkaar moeten genieten! Wat we ook zeker doen
Door jouw komst zijn papa en ik samen sterker dan ooit, en met je grote en kleine zus erbij zijn we, met jou in ons hart, compleet.
Maar vandaag lukt het me niet. Positief denken. Ik mis je zo m'n kleine meisje. Waarom moest het zo gaan? Waarom was het je niet gegund veilig groter te groeien in m'n buik? Ik ben zo benieuwd hoe je eruit had gezien, nu, over een jaar, als puber. Maar ik zal het nooit weten.
Ik mis je, omdat ik zo onwijs veel van je houd
Liefs, je mama
Enjoy the little things in life, for one day you`ll look back, and realize they were the big things
maandag 27 oktober 2014 om 17:55
Ik heb ook een miskraam gehad met 19 weken en het nooit zo ervaren. Daarvoor nog een miskraam met 8 weken.
Vlak achter elkaar.
Toen er na 2 jaar een gezond jongetje geboren werd, was ik alleen maar blij, dus zo'n impact als bij jou heeft het nooit gehad.
Best wel verdrietig hoor, maar aan de andere kant ook wel goed dat het gebeurde. Er zal wel iets niet in orde zijn geweest met het kindje.
Waarom heb je er nu nog zo'n verdriet van?
Vlak achter elkaar.
Toen er na 2 jaar een gezond jongetje geboren werd, was ik alleen maar blij, dus zo'n impact als bij jou heeft het nooit gehad.
Best wel verdrietig hoor, maar aan de andere kant ook wel goed dat het gebeurde. Er zal wel iets niet in orde zijn geweest met het kindje.
Waarom heb je er nu nog zo'n verdriet van?
maandag 27 oktober 2014 om 18:18
Ik begrijp wel wat je bedoeld. Ik heb het meegemaakt met 20 weken (ik noem het zelf liever een vroeggeboorte, je moet immers bevallen). Daarna heb ik ook een miskraam gehad met 10 weken maar dat vond ik echt heel wat anders.
Veel verdriet van gehad en nu vind ik het ook soms nog moeilijk. Vooral als ik de kinderen zie van vriendinnen en familie op feestjes die net zo oud zijn als mijn meisje had geweest en die allemaal leuk met elkaar spelen(maar de scherpe randjes zijn er nu vanaf). Blijf wel heel nieuwsgierig hoe ze had geweest, vooral omdat ze nu twee broertjes heeft.
maandag 27 oktober 2014 om 18:53
Jeetje @dubbeltje4 geen sterkte, slechts een oordeel?!
@R2306 mooi verwoord en een sterkteknuffel
Ik denk dat er bij zoiets heftigs het kan gebeuren dat iets het verdriet weer triggert , niets ongezonds aan. Je schrijft duidelijk dat je geniet ook van grote zus, maar dit mag er ook zijn, blijkbaar 'moet' dat even.
En dat mag.
@R2306 mooi verwoord en een sterkteknuffel
Ik denk dat er bij zoiets heftigs het kan gebeuren dat iets het verdriet weer triggert , niets ongezonds aan. Je schrijft duidelijk dat je geniet ook van grote zus, maar dit mag er ook zijn, blijkbaar 'moet' dat even.
En dat mag.
maandag 27 oktober 2014 om 19:06
Bedankt voor jullie lieve reacties, dat doet me goed!
@dubbeltje, dank voor het delen van jouw ervaring. We staan daar dus duidelijk anders in, dat kan.
Er is voor het omgaan met zo'n gebeurtenis denk ik geen goed of fout, ieder verwerkt of rouwt of zijn eigen manier.
Ik mis m'n meisje vandaag gewoon heel erg en had dit even nodig
@dubbeltje, dank voor het delen van jouw ervaring. We staan daar dus duidelijk anders in, dat kan.
Er is voor het omgaan met zo'n gebeurtenis denk ik geen goed of fout, ieder verwerkt of rouwt of zijn eigen manier.
Ik mis m'n meisje vandaag gewoon heel erg en had dit even nodig
Enjoy the little things in life, for one day you`ll look back, and realize they were the big things
maandag 27 oktober 2014 om 19:09
quote:dubbeltje4 schreef op 27 oktober 2014 @ 18:43:
Nou, ik vind het eerder zorgelijk dat iemand na ruim 2 jaar nog zo'n verdriet voelt over het feit dat ze met 17 weken een miskraam kreeg en de behoefte voelt zich er zo over uit te spreken.Eens. Ik heb het idee dat verlies vaak wat zwaar wordt beleefd. Zo'n situatie als van de TO lijkt me vreselijk, maar 2 jaar in de rouw lijkt me nog veel erger.
Nou, ik vind het eerder zorgelijk dat iemand na ruim 2 jaar nog zo'n verdriet voelt over het feit dat ze met 17 weken een miskraam kreeg en de behoefte voelt zich er zo over uit te spreken.Eens. Ik heb het idee dat verlies vaak wat zwaar wordt beleefd. Zo'n situatie als van de TO lijkt me vreselijk, maar 2 jaar in de rouw lijkt me nog veel erger.
maandag 27 oktober 2014 om 19:10
Het blijft toch altijd je kindje! Ik vind het niet gek dat je het er na 2 (of 10 of 20) jaar moeilijk mee hebt! Dat is persoonlijk. Wel is het misschien goed er met een psycholoog over te praten wanneer je er echt hinder van ondervind in je dagelijks leven dat klinkt ergens wel door in je topic.
@dubbeltje wat een aannames, je hebt geen idee wat de omstandigheden waren maar je doet allerlei aannames. Misschien helpt het jou om te geloven dat er een oorzaak was dat je kindje niet goed was o.i.d. Maar dat hoeft niet voor iedereen zo te zijn! Ik vind jouw reactie heel hard en onsympathiek. Ik hoop dat je door wat jouw is overkomen niet bent verhard.
@dubbeltje wat een aannames, je hebt geen idee wat de omstandigheden waren maar je doet allerlei aannames. Misschien helpt het jou om te geloven dat er een oorzaak was dat je kindje niet goed was o.i.d. Maar dat hoeft niet voor iedereen zo te zijn! Ik vind jouw reactie heel hard en onsympathiek. Ik hoop dat je door wat jouw is overkomen niet bent verhard.
maandag 27 oktober 2014 om 19:17
Ik heb hier 2 jaar geleden gesprekken over gehad met een psycholoog en wat ik ook in m'n OP schrijf, ik kan er over het algemeen goed mee omgaan. Samen met mijn gezin geniet ik van het leven, met af en toe een hele rauwe rand, zoals vandaag. Vaak getriggerd door een situatie of gebeurtenis, in dit geval een vriendin die ongewenst zwanger blijkt.
Soms wordt het me allemaal even teveel, maar dat vind ik in ieder geval niet abnormaal ?
Het helpt me dan om mijn gevoelens te uiten en te delen, in dit geval hier, omdat ik twee jaar geleden ook veel steun heb gekregen van mensen op het forum hier
Soms wordt het me allemaal even teveel, maar dat vind ik in ieder geval niet abnormaal ?
Het helpt me dan om mijn gevoelens te uiten en te delen, in dit geval hier, omdat ik twee jaar geleden ook veel steun heb gekregen van mensen op het forum hier
Enjoy the little things in life, for one day you`ll look back, and realize they were the big things
maandag 27 oktober 2014 om 19:22
Ah, je verhaal kwam me zo bekend voor. Ik snap heel goed dat het je soms teveel wordt. En zoiets als een ongewenst zwangere, dat triggert. Ik heb 1 dochter, waar ik heel blij mee ben. Maar ik zou graag meer kinderen willen hebben. Ook mijn verdriet over het niet kunnen hebben/lrijgen van meer kinderen werd getriggerd door een ongewenste zwangerschap van iemand die dichtbij staat. Een dikke huilbui en er over praten hielp mij enorm.
